Ета Лебед

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ета Лебед
Cygnus constellation map mk.svg
Red circle.svg
Местоположба на Ета Лебед (заокружена)
Податоци од набљудување
Епоха J2000.0      Рамноденица J2000.0 (ICRS)
Соѕвездие лебед
Ректасцензија 19ч 56м &1000000000183722200000018,37222с[1]
Деклинација +35° 05′ &1000000000000322800000000,3228″[1]
Прив. величина (V) 3,889[2]
Особености
Спектрален тип K0 III[3]
U−B Боен показател +0,881[2]
B−V Боен показател +1,035[2]
Астрометрија
Радијална брзина (Rv)−25.87±0.14[4] км/с
Сопствено движење (μ) Рект: −33,61[1] млс/г
Дек.: −27,87[1] млс/г
Паралакса (π)24.17 ± 0.15[1] млс
Оддалеченост134,9 ± 0,8 сг
(41,4 ± 0,3 пс)
Апсолутна величина (MV)0,74[5]
Податоци [4]
Маса1,59[6] M
Полупречник11 R
Површ. грав. (log g)2,7
Сјајност52,5 L
Температура4,783±20[6] K
Вртежна брзина (v sin i)2,2 км/с
Старост3,29[6] Гг.
Други ознаки
η Cyg, 21 Cygni, BD+34° 3798, FK5 1521, HD 188947, HIP 98110, HR 7615, SAO 69116.[7]
Наводи во бази
SIMBAD— податоци

Ета Лебед (η Лебед, η Cygni) — ѕвезда во соѕвездието Лебед. Видлива е за голото око, со привидна величина од 3,889.[2] Лежи долж главниот труп на соѕвездието, некаде на средината помеѓу ѕвездите Гама Лебед и Албирео.[8] Судејќи според годишното паралаксно поместување од 24,17 лмс,[1] се наоѓа на растојание од 135 светлосни години од Сонцето.

Со старост од 3,3 милијади години[6], ова е развиена џиновска ѕвезда во облика на црвена грутка[9] од класата K0 III.[3] Тековно се наоѓа на хоризонталната гранка и создава енергија по пат на нуклеарна фузија на хелиум во јадрото. Има 1,59[6] пати поголема маса од Сонцето и се проширила на 11[4] Зрачи 52,5 пати поголема сјајност од нејзината надворешна атмосфера, при делотворна температура од 4.783 K.[6]

Ета Лебед има пет визуелни придружнички,[10] од кои само составницата B е физички поврзана. Оваа ѕвезда со величина 12,0 лежи на аголно растојание од 7,80 лачни секунди по положбен агол од 206°, според утврденото во 2007 г.[11]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 van Leeuwen, F. (2007), „Validation of the new Hipparcos reduction“, Astronomy and Astrophysics, 474 (2): 653–664, arXiv:0708.1752, Bibcode:2007A&A...474..653V, doi:10.1051/0004-6361:20078357.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Oja, T. (August 1986), „UBV photometry of stars whose positions are accurately known. III“, Astronomy and Astrophysics Supplement Series, 65 (2): 405–409, Bibcode:1986A&AS...65..405O.
  3. 3,0 3,1 Morgan, W. W.; Keenan, P. C. (1973), „Spectral Classification“, Annual Review of Astronomy and Astrophysics, 11: 29, Bibcode:1973ARA&A..11...29M, doi:10.1146/annurev.aa.11.090173.000333.
  4. 4,0 4,1 4,2 Massarotti, Alessandro; и др. (January 2008), „Rotational and Radial Velocities for a Sample of 761 HIPPARCOS Giants and the Role of Binarity“, The Astronomical Journal, 135 (1): 209–231, Bibcode:2008AJ....135..209M, doi:10.1088/0004-6256/135/1/209.
  5. Cardini, D. (January 2005), „Mg II chromospheric radiative loss rates in cool active and quiet stars“, Astronomy and Astrophysics, 430: 303–311, arXiv:astro-ph/0409683, Bibcode:2005A&A...430..303C, doi:10.1051/0004-6361:20041440.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Luck, R. Earle (September 2015), „Abundances in the Local Region. I. G and K Giants“, The Astronomical Journal, 150 (3): 23, arXiv:1507.01466, Bibcode:2015AJ....150...88L, doi:10.1088/0004-6256/150/3/88, 88.
  7. „eta Cyg“. SIMBAD. Центар за астрономски податоци во Стразбур. Посетено на 2017-02-19. (англиски)
  8. Marett-Crosby, Michael (2013), Twenty-Five Astronomical Observations That Changed the World: And How To Make Them Yourself, The Patrick Moore Practical Astronomy Series, Springer Science & Business Media, стр. 231, ISBN 1461468000.
  9. Puzeras, E.; и др. (October 2010), „High-resolution spectroscopic study of red clump stars in the Galaxy: iron-group elements“, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 408 (2): 1225–1232, arXiv:1006.3857, Bibcode:2010MNRAS.408.1225P, doi:10.1111/j.1365-2966.2010.17195.x.
  10. Mason, B. D.; и др. (2014), „The Washington Visual Double Star Catalog“, The Astronomical Journal, 122: 3466–3471, Bibcode:2001AJ....122.3466M, doi:10.1086/323920.
  11. Eggleton, P. P.; Tokovinin, A. A. (September 2008), „A catalogue of multiplicity among bright stellar systems“, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 389 (2): 869–879, arXiv:0806.2878, Bibcode:2008MNRAS.389..869E, doi:10.1111/j.1365-2966.2008.13596.x.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

  • Калер, Џејмс Б. (7 септември 2012), „Ета Лебед“, Ѕвезди, Илиноиски универзитет, Посетено на 19 јануари 2017.