Ѕвездена атмосфера

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Фотографија снимена во Франција за време на затемнувањето на Сонцето 1999 година.

Ѕвездена атмосфера — надворешната област од зафатнината на една ѕвезда, која се наоѓа над ѕвезденото јадро, зрачната зона и конективната зона. Таа е поделена на неколку области со различни карактеристики:

  • Фотосферата, која е најнизок и најстуден слој на атмосферата е обично единствениот видлив дел.[1] Светлината која ја напушта површината на ѕвездата главно доаѓа од овој слој и поминува низ повисоките слоеви. Фотосферата на Сонцето има температура од околу 5.770 К до 5.780 К.[2][3] Ѕвездените дамки се студени региони со нарушено магнетично поле кои се на површината на фотосферата.[3]
  • Над фотосферата се наоѓа хромосферата. Овој дел од атмосферата првично се лади и подоцна се загрева 10 пати повеќе отколку температурата на фотосферата.
  • Над хромосферата се наоѓа преодна област, каде температурата расте брзо на растојание од 100 км.[4]
  • Најдалечниот дел од ѕвездената атмосфера е короната, бледа плазма која има температура над еден милион келвини.[5]Додека повеќето ѕвезди на главната низа имаат преодни области и корони, ова не е случајот со сите развиени ѕвезди. Можно е само некои џиновски ѕвезди и суперџиновски ѕвезди да поседуваат корони. Еден нерешен проблем во ѕвездената астрофизика е како короната може да се загрева на толку високи температури. Одговорот се наоѓа во магнетните полиња, но механизмот и начинот не се познати.[6]

За време на целосно затемнување на Сонцето фотосферата на Сонцето е прикриена, покажувајќи ги останатите слоеви на атмосферата.[1] За време на затемнувањето на Сонцето, хромосферата изгледа како тенок розевкаст лак,[7] и короната може да се набљудува како праменест ореол. Истата појава при затемнувањето кај двојните ѕвезди може да ја направи видлива хромосферата на џиновските ѕвезди.[8]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „"Beyond the Blue Horizon" – A Total Solar Eclipse Chase“. 5 август 1999. http://www.sciencedaily.com/releases/1999/08/990805111308.htm. посет. 21 мај 2010 г. „On ordinary days, the corona is hidden by the blue sky, since it is about a million times fainter than the layer of the sun we see shining every day, the photosphere.“ 
  2. Mariska, J.T.. The solar transition region. Cambridge Astrophysics Series. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-38261-8. http://www.cambridge.org/catalogue/catalogue.asp?isbn=9780521382618&ss=toc. 
  3. 3,0 3,1 Lang, K.R. (September 2006). „5.1 MAGNETIC FIELDS IN THE VISIBLE PHOTOSPHERE“. Sun, earth, and sky (2nd издание). Springer. стр. 81. ISBN 978-0-387-30456-4. „this opaque layer is the photosphere, the level of the Sun from which we get our light and heat“ 
  4. Mariska, J.T.. The solar transition region. стр. 60. ISBN 978-0-521-38261-8. „100 km suggested by average models“ 
  5. R.C. Altrock (2004 г). The Temperature of the Low Corona During Solar Cycles 21–23. „Solar Physics“ том  224: 255. doi:10.1007/s11207-005-6502-4. Bibcode2004SoPh..224..255A. 
  6. „The Sun's Corona – Introduction“. NASA. http://imagine.gsfc.nasa.gov/docs/science/mysteries_l1/corona.html. посет. 21 мај 2010 г. „Now most scientists believe that the heating of the corona is linked to the interaction of the magnetic field lines.“ 
  7. Lewis, J.S. (2004-02-23). Physics and chemistry of the solar system (Second издание). Elsevier Academic Press. стр. 87. ISBN 978-0-12-446744-6. „The dominant color is influenced by the Balmer series of atomic hydrogen“ 
  8. Griffin, R.E. (2007-08-27). Hartkopft, W.I.; Guinan, E.F.. уред-ци. Only Binary Stars Can Help Us Actually SEE a Stellar Chromosphere (1 издание). Cambridge University Press. стр. 460. doi:10.1017/S1743921307006163. ISBN 978-0-521-86348-3. http://journals.cambridge.org/action/displayAbstract;jsessionid=4D942A9E34D86C61DB71B8CA41182D5A.tomcat1?fromPage=online&aid=1297860. посет. 21 мај 2010 г.