Хелиосфера

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Хелиосферата наликува на воден меур во дел од велената раководена од Сонцето, што се простира далеку позади орбитата на Плуто. Плазмата „извеана“ надвор од Сонцето, е позната како сончев ветер, го создрава и одржува овој меур надвор од притисокот на меѓуѕвездената средина, водородот и хелиумот се гасови карактеристични за Галаксијата Млечен Пат. Сончевиот ветер струи надвор од Сонцето додека не се сретне со завршниот ударен бран,каде што движењето се забавува нагло.Програмата на Војаџер за вселенски летала активно ги истражила надворешните достигнувања на хелиосферата, која поминува низ ударен бран и влегува во хелиопатеката, преоден регион кој граничи со надворешниот раб на хелиосферата,наречен хелиопауза.Целокупнаа форма на хелиосферата е контролирана од меѓуѕвездената средина низ кој патува, исто како Сонцето и не се смета за совршено топчесто. [1] Ограничената содржина е достапна и неистражеа природа [2] на овие структури резултирала во многу теории.

На 12ти Септември, 2013, НАСА објавила дека Војаџер 1 излегол од хелиосферата на 25ти Август, 2012, кога е измерено зголемување на густината на плазмата за четири пати.[3] Бидејќи хелиосферата бележи една граница помеѓу онаа на Сонцето, сончевиот ветер и остатокот од галаксијата, вселенските летала како на Воајер 1 кои одлетале од хелиосферата се вели дека го достигнале меѓуѕвездениот простор.

Содржина[уреди | уреди извор]

Energetic neutral atoms map by IBEX. Credit: NASA / Goddard Space Flight Center Scientific Visualization Studio.


Со исклучок за локалните региони близу до пречките како планетите или кометите,хелиосферата е уредена според материјалот кој произлегува од Сонцето,иако космичките зраци и брзо-подвижните неутрални атоми можат да навлезат во хелиосферата од надвор. Потекнувајќи од екстремно жешка површина короната, сончевиот ветер и честичките достигнуваат брзина на бегство, протекуваат нанадвор од 300 во 800 km/s (671 илјади до 1.79 милиони mph or 1 to 2.9 милион km/h).[4] Во почетокот е во заемодејство со меѓуѕвездената средина, неговата брзина се намалува пред целосно да сопре движењето.Моментот кога сончевиот ветер станува побавен од брзината на звукот е наречен терминален шок; сончевиот ветер продолжува да забавува како што поминува низ хелиосферата водејќи до границата наречена хелиопауза, каде што притисокот на меѓуѕвездената средина и сончевиот ветер е во баланс. Терминалниот шок попречно преминат од Војаџер1 во 2014,[5] and Војаџер 2 in 2007.[1]

− Се сметало дека позади хелиосферата имало сводовен шок, но податоците од Меѓуѕвездениот граничен истражувач сметал дека брзината на Сонцето низ меѓуѕвездената средина е прениска за да се оформи.[6] It may be a more gentle "bow wave".[7] Voyager data led to a new theory that the heliosheath has "magnetic bubbles" and a stagnation zone.[8][9]

'Регионот на стагнација' во хелиосферата,кој започнува околу 113 AU,бил детектиран од Војаџер 1 во 2010.[8] Таму брзината на сончевиот ветер се спушта до нула,интензитетот на магнетното поле се зголемува двојно и електроните со високи енергии од галаксијата се зголемуваат. 100-fold.[8] Започнува во Мај 2012 на 120 AU, Воајер 1 детектирал ненадејно зголемување на космичките зраци,со очигледен отпечаток за пристапувањето на хелиосферата.[10] Во Декември 2012 НАСА објавиле дека во Август 2012 Војаџер 1, на околу 122 AU од Сонцето, навлегол во нов регион што бил нарекуван "магнетен автопат", регион кој е сеуште под влијание на Сонцето, но со некои драматични разлики.[5] Летото 2013 НАСА објавиле дека Војаџер 1 го достигнал меѓуѕвездената средина како на 25 август, 2012.[11]


Cassini and IBEX ја поставиле како предизвик теоријата "хелиоопашка" во 2009.[12][13]Во Јули 2013, IBEX резултирале со откривање на резултатите за 4-заоблениот дел на хелиосферата во Сончевиот Систем.[14]

Сончев ветер[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Сончев ветер.
Earth's Sun as seen at a wavelength of 19.3 nanometers (ultraviolet)

Сончевиот ветер се состои од честички (јонизирани атоми од Сончевата корона) и полињата (воопшто, магнетните полиња).Шаблон:Clarification Како што Сонцето ротира еднаш во околу 25 дена, магнетното поле носено од сончевиот ветер станува обиткано во спирала. Варијациите во Сончевото магнетно поле се носени нанадвор од сончевиот ветер и можат да произведат магнетни бури во Земјината магнетосфера.Шаблон:Clarification

Структура[уреди | уреди извор]

The heliospheric current sheet out to the orbit of Jupiter

Хелиосферниот тековен слој[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Heliospheric current sheet.

Хелиосферниот тековен слој е бран во хелиосферата создаден од ротационите магнетни полиња на Сонцето. Проширувајќи се низ хелиосферата, тоа се смета за најголемата структура во Соларниот Систем и се вели дека наликува на"здолништето на балерината".[15]

Надворешна структура[уреди | уреди извор]

Надворешнатаструктура на хелиосферата е детерминирана од заемодејства помеѓу соларниот ветер и ветеро од интерстеларниот простор.Соларниот ветер струи надвор од Сонцето во сите правци во брзини од неколку стотици километри на час во Земјината околин. На некое растојание од Сонцето, зад орбитата на Нептун, надзвучниот ветер мора да ја забави својата брзина за да ги пресретне гасовите во интерстеларниот медиум. Ова завзема место во неколку фази: −

  • Соларниот ветер патува во надзвучни брзини во Соларниот Систем. Во терминалниот шок, стоечкиот шок бран, соларниот ветер паѓа под брзината на звукот и станува подзвучна.

  • Претходно било подржано дека, еднаш подзвучниот сончев ветер може да биде зафатен од амбиентот на слевањето од интерстеларниот медиум: Неговите притисоци според теоријата го предизвикуваат соларниот ветер да формира нос на едната страан и комета која наликува на хелиоопашка одзади.Областа е наречена хелиослој. Како и да е, научните резултати во 2009 покажале дека овој модел бил погрешен.[12][13] Како тој од 2011, што се сметал за пополнет со магнетен меур "пена".[16]

  • Надворешната површина од хелиослојот, каде што хелиосферата се сретнува со интерстеларниот медиум, се нарекува хелиопауза. Ова е работ од целата хелиосфера. Научните резултати во 2009 биле прилагодени на овој модел. [12][13]

  • Во теоријата, хелиосферата предизвикува турбуленции во интерстеларниот медиум како што Сонцето кружи околу Галактичкиот центар. Надвор од хелиопаузата, биимало турбулентен регион предизвикан од притисокот на прогресивната хелиопауза против интерстеларниот медиум. Како и да е, брзината на Соларниот ветер е релативна со интерстеларниот медиум кој е најверојатно пренизок за своден (лакотен) шок.[6]

Завршен шок[уреди | уреди извор]

A termination shock in a sink basin

Завршниот ( терминален) шок е точката во хелиосферата каде соларниот ветер забавува со подзвучната брзина (релативна на Сонцето) поради заемодејствата со меснатаф

меѓуѕвездена средина. Ова предизвикува компресија, загревање и промена на магнетното поле. Во Соларниот систем Терминалниот шок се верува дека е од 75 до 90 астрономски единици [17] from the Sun. Во 2004, Воајер 1 го преминал Сончевиот терминален шок следен од Војаџер 2 во 2007.[18][19][1]


Шокот се јавува поради честичките на соларниот ветер кои ги емитува СОнцето на околу 400 km/s, додека брзината на звукот (во интерстеларниот медиум) изнесува околу 100 km/s. (Истата брзина зависи од густината која варира значително.) Интерстеларниот медиум, иако има многу ниска густина, без константни притисоци поврзани со тоа, притисокот од соларниот ветер се зголемува со квадратното растојание од Сонцето. Како што едното се оддалечува далеку од Сонцето, притисокот од интерстеларниот медиум станува еднаков на притисокот на соларниот ветер, во чија пто точка соларниот ветер забавува под брзината на звукот, предизвикувајќи шок бран.

Други завршни шокови можат да се видат во терестријалните системиs; можеби најлесниот може да биде виден со најобично пуптањ на вода tap во лавабо формирајќи хидрауличен скок. Пред удирањето на подот од лавабото, водата која тече се шири со брзина која е надвор од бризната која е повисока од локалната брзина на бранот, формирајќи диск од плитки, брзи и различни течења (аналогно на незначаен, надзвучен сончев ветер). Околу периферијата на дискот, се формира преден шок или ѕид од вода; надвор од фронтот на шокот, водата се движи побавно од локалниот бран на брзина( аналогно на надзвучниот меѓуѕвезден простор).

Одејќи нанадвор од СОнцето, терминалниот шок е проследен од хелиопаузата, каде честичките на соларниот ветер се стопирани од интерсоларниот медиум.

Доказ презентиран на собирот на Американскаа Геофизичка Унија во Мај 2005 од Ед Стоун најавиле дека Војаџер 1 вселенските летала го поминале терминалниот шок во Декември 2004, кога било околу 94 (АУ) единици од Сонцето, од силата на промената во магнетните читања превземени од нивната умешност. Во спротивно, Војаџер 2 започнал да детектира честички кои се враќаат кога бил само 76 АУ единици од Сонцето, во Мај 2006. Ова имплицирало на фактот дека хелиосферата била погрешно формирана, испакната нанадвор во северниот дел од Сончевата хемисфера и исфрлена навнатре во јужната.[20]

Хелиотоплина[уреди | уреди извор]

This picture about the heliosphere was released on June 28, 2013 and incorporates results from the Voyager spacecraft.[21]

Хелиотоплината е област од хелиосферата позади терминалниот шок. Тука ветерот ја забавува брзината, компресиран е и прави турбуленции поради неговото заемодејство со интерстеларниот медиум. Неговото растојание со Сонцето изнесува околу 80 до 100 астрономски единици (АЕ) во неговата анјблиска точка. Предложена е хипотеза за модел на хелиотоплина која е обликувана како кома од комета и патеки кои се неколку пати поголеми од растојанието во насока на спротивната Патека на Сонцето низ вселената.На наветренеата (надворешна) страна, достигнуа густина помеѓу 10 и 100 АЕ.[22] However, scientific results in 2009 showed that model may be incorrect.[12][13] Вселенските летала Војаџер 1 и Војаџер 2 напоредно ја проучуваат хелиосферата. Кон крајот на 2010, Војаџер 1 достигнува област во хелиопатеката каде што брзината на соларниот ветер опаѓа до нула. [23][24][25][26] Во 2011, астрономите изјавиле дека Војаџерите утврдиле дека хелиопатеката на е рамна, туку е исполнета со 100 милиони-милји-големи меури кои што создаваат импакт на соларниот ветер и на интерстеларниот медиум. [27][28] Војаџер 1 и 2 започнале всушност да детектираат докази меурчи во 2007 и 2008.[28] Најверојатно меурите со поиздолжена форма биле формирани од магнетната реконекција помеѓу спротивно ориентираните сектори на соларно магнетното поле како што соларниот ветер ја забавува брзината.[28] Тие најверојатно ги прикажуваат автономните структури кои се одделиле од интерпланетарното магнетно поле.[27][28]

Хелиопауза[уреди | уреди извор]

Хелиопаузата е теоретска граница каде што Сончевиот соларен ветер е запрен од интерстеларниот медиум; каде што силата на соларниот ветер не е доволно голема за да го исфрли назад околните ѕвезди на стеларниот ветер. Ова е граниа каде што интерстеларниот медиум и притисокот на соларниот ветер се балансираа. Преминувањето на хелиопаузата треба да биде сигнализирано од острите капки во температурата на наполнетите честчки,[24] промената во правецот на магнетното поле и зголемувањето на количеството на галактичките космички зраци.[10] Во Мај 2012, Војаџер 1 детектирал нагло зголемување на космички зраци (9% зголемување во месецот, проследено со постепено зголемување 25% од Јануари. 2009 до Jan. 2012), приложувајќи дека ја достигнал хелиопаузата.[10] Есента во 2013, НАСА објавиле дека Воајер 1 ја преминале хелиопаузата од Август 25, 2012.[11]Ова било на растојание од 121 АЕ (18 билиони километри) од Сонцето.[29] Спротивно на предвидувањата, податоците на Воајер 1 индицираат на тоа дека магнетното поле на галаксијата е во согласност со соларното магнетно поле.[30]

Хелиоопашка[уреди | уреди извор]

Хелиоопашката е задниот дел (опашка) на соларниот систем или уште може да биде сфатена како опашка на хелиосферата. Слично тоа може да се спореди со комета, која исто така има опашка (како и да е опашката на кометата не се протега зад нејзините движења, туку секогаш покаува кон Сонцето). Понатаможното објаснување на опашката е како заден дел на Сонцето милиони милји на час струјат и ја избегнуваат хелиосферата,полека испаруваат поради заменаа за надополнување. [31] Формата на новопронајдената опашка од Интерстеларниот истражувач на граници на НАСА(IBEX)наликува на детелина со четири листа.[32]Со оглед на честичките во опашката, тие не светат, поради тоа не може да бидат видени со конвенционални интрументи.(Интерстеларни истражувачи на границите) IBEX ги направиле првите проучувања со користење на техниката "енергија на енергетски неутрален атом" што претставува процес ан мерење на неутралните честички создадени во нивниот судар со границите во соларниот систем.[32]

Опашката била прикажана дека се состои од брзи и бавни честички; бавните честички се одстрана, а брзите честички сместени во центарот. Формата на опашката се поврзува со соларните ветрови кои ги праќа сонцето близу до нејзините краеви и бавниот соларен ветер е поблизу до екваторот. Опашката која е во форма на детелина се движи подалеку од сонцето, што ги поттикнува честичките да започнат да морфираат во нова ориентација.

Просторот позади хелиосферата[уреди | уреди извор]

The bubble-like heliosphere moving through the interstellar medium
Solar map with the location of the hypothetical hydrogen wall and bow shock

Хелиопаузата се смета за граница помеѓу хелиосферата и интерстеларниот простор кој е пополнет со материјали, посебно со плазма, не однашата ѕвезда, СОнцето, туку од другите ѕвезди.[33] Дури и само надвор од хелиосферата ( "соларниот меур") таму постои транзитивен регион, детектиран од Војаџер1..[34] Некои интерстеларни притисоци биле детектирани во раната 2004,некои од сончевите материјали истекуваат во интерстеларниот медиум.[34] Хелиосферата се смета за останување на Локалниот Интерстеларен Облаквнатре во Локалниот меур, што е област во Орионовата Рака на Галаксијата Млечен пат.

Надвор од хелиосферата има четирикратно зголемување на густината на плазмата.[34] Исто така постои и радикално намалување на детекцијата на одредени типови на честички од Сонцето и големо зголемување на Галактичките космички зраци.[35]

Истекувањето од интерстеларниот медиум (ISM) во хелиосферата бил измерен од најмалку 11 различни вселенски летала од 2013.[36] До 2013, се сметало дека правецот на излевање се променил за неколку степени со текот на времето..[36] Излевањето, доаѓајќи од Земјината перспектива од констеларниот Скорпион, најверојатно го променил својот правец неколку степени од 1970.[36]

Водороден ѕид[уреди | уреди извор]

Водејќи се според хипотезите,[37] постои област од топол водород познат како водородниот ѕид помеѓу лакотниот шок и хелиопаузата. Ѕидот се состои од интерстеларни материјали кои се во заемодејство со работ на хелиосферата. Во една објава во 2013 бил проучен концептот на лакотен бран и водороден ѕид.[7]

Друга хипотеза истакнува дека хелиопаузата може да биде помала кога Соларниот систем е насочен кон движењето на Сончевата орбитала низ галаксијата. Тоа исто така може да варира во зависност од моменталната брзина на соларниот ветер и на локалната густина на интерстеларниот медиум. За тоа е познато дека лежи надвор од орбитата на Нептун.Моменталната мисија на Војаџер;1 и 2 вселенските летала е да го пронајде и проучи терминалниот шок, хелиотоплината и хелиопаузата.Во меѓувреме, Интерстеларните стражувачи на граници (IBEX)имаат мисија да ја прикажат во слика хелиопаузата од Земјината орбитаза две години од лансирањето во 2008. Иницијалните резултати (Октомври 2009) од IBEX изнесуваат дека претходните претпоставки не се доволно свесни за вистинската комплексност на хелиопаузата.[38]

Кога честичките кои ги емитува сонцето се судруваат со интерстеларните, тие го забавувааат своето движење додека ослободувааат енергија.Некои честички акумулираат внатре и околу хелиопаузата, високо енергизирани од нивната негативна акцелерација, создавајќи шок бран..[се бара извор]Алтернатива за дефиницијата за хелиопаузата е магнетопаузата помеѓу магнетосферата на Соларниот Систем и галаксиската плазма.[се бара извор]

Лакотен шок[уреди | уреди извор]

Повеќе информации: Bow shocks in astrophysics

Долго било претпоставувано дека Сонцето создава "шок бран" за време на неговите патувања во ISM. Би зависело кога интерстеларниот медиум се движи "спрема" СОнцето, откако соларниот ветер се "тргнува" од Сонцето надзвучно. КОга интерстеларниот ветер се судира со хелиосферата, тој забавува и создава поле на турбуленција. Лакотниот шок се сметал за околу 230 AU,[17] but in 2012 it was determined it probably does not exist.[6] Овој заклучок резултирал од новите мерења: Брзината на LISM (Локалниот интерстеларен медиум) е релативна со онаа на Сонцето претходно измерена како 26.3 km/sод Јулисес, каде што IBEX го измериле како 23.2 km/s.[39]

Овој феомен бил набљудуван надвор од Соларниот Систем,околу почетоците на набљудување на Сонцето,од орбитите на НАСА GALEX телескопи. Големата црвена гигантска ѕвезда Мира во констелацијата Цетуссе покажале како остатоци опашката на исфрлената материја од ѕвездата и посебен шок во правец на движење низ просторот (на повеќе од 130 километри во секунда).

Истражувачки методи[уреди | уреди извор]

Pioneer H, on display at that National Air and Space Museum, was a canceled probe to study the Sun.[40]

Детектирање од вселенските летала[уреди | уреди извор]

Прецизното растојание од и до, и обликот на хелиопаузата се сеуште е неизвесни. Меѓупланетарното / меѓуѕвезденото летало, како што се Пионер 10 , Пионер 11 и Војаџер 2 патувале нанадвор преку Соларна систем и на крајот ќе поминале низ хелиопаузата.

Резулаите на Касини[уреди | уреди извор]

Наместо со форма на комета, хелиосферата се појавува во облик на меур според податоците од Касини Јоновата и Неутралната камера (MIMI / INCA). Наместо да биде доминирана од страна на судири меѓу сончевиот ветер и меѓуѕвездениот медиум, INCA ( ЕНА). Мапи покажуваат дека заемодејството е контролирано од повеќе од притисокот на честички и густина на магнетното енергетско поле [12][41] The new shape from the data is thought more like a spherical bubble, than a cometary shape.[12]

IBEX резултати[уреди | уреди извор]

IBEXmagneticfieldinfluence.jpg

Иницијалните податоци од Интерстеларните Истражувачи на Граници (IBEX), биле лансирани во Октомври 2008, претходно прикажани непредвидено "многу светли ленти кои се два до три пати посветли отколку било што друго на небото."[13] Иницијалните интерпретации сугерирале на тоа дека "интерстеларната средина има далеку повеќе влијаниена структурирањето на хелиосферата отколку било што за кое претходно се верувало"[42] "Никој не знае за создавањето на ЕНА(енергетски неутралните атоми) лентата, ..."[43]

"Резултатите IBEX се навистина извонредни! Она што го гледаме на овие мапи не се усоглсува со некое од претходните теоретски модели од овој регион.За научниците би било возбудливо да ги разгледаат (ЕНА) мап објаснат на начин на кој ние би ја осознале нашата хелиосфера и како таа реагира со галаксијата."[44] Во Октомври 2010, биле детектирани значителни промени во лентата по 6 месеци,базирано врз вториот сет на IBEX проучувањата.[45] IBEX податоците не го подржувале постоењето на лакотен шок,[6] Но можно е постоење на 'лакотен шок' водејќи се според одредена студија.[7]

Локално[уреди | уреди извор]

Overview of Heliophysics spacecraft circa 2011

Од особен интерес е заемодејството на Земјата со хелиосферата, но нејзиниот степен и заемодејство со другите тела во Сончевиот систем,кој исто така е проучен. Некои примери на мисии кои имаат или ќе продолжат да се соберат податоци кои се однесуваат на хелиосферата вклучуваат '"Листа на мисии хелиофизика)' ':

За време на вкупно затемнување на висока температура корона на повеќе можат да се набљудуваат од соларни опсерватории Земјата. За време на програмата Аполо Сончевиот ветер е измерен на Месечината преку Составеиот Експеримент за сончев ветер. Некои примери на површината на Земјата врз основа Сончевиот опсерватории вклучуваат McMath-Пирс соларни телескоп или поновите GREGOR соларни телескоп, како и реновирање на Big Bear Соларната опсерваторија.

Времеплов[уреди | уреди извор]

  • Во март 2005 година, беило објавено мерењето од сончевиот ветер Anisotropies на (SWAN) за инструмент на одборот на соларна енергија и Хелиосферната опсерваторија (SOHO) покажаа дека хелиосферата, Сончевиот ветер,е исполнета со волумен кој го спречува Соларниот систем од станува вграден во локални (температура) меѓуѕвездени медиуми, не е аксисиметричен, но е изобличен, многу веројатно под влијание на локалното галактичко магнетно поле.[46]
  • Почнувајќи од 2008 година, постои претходно непредвидени тесна лента на ENAs.[13]
  • Почнувајќи од октомври 2009 година, хелиосферата може да биде балон, не во облик на комета.[12]
  • Почнувајќи од октомври 2010 година, значајни промени се откриени во лентата по 6 месеци, врз основа на вториот сет на IBEX забелешките.[45]
  • Заклучно со јуни 2011 година, се смета дека областа хелиотоплина ќе биде пополнета со магнетни меурчиња (секој околу 1 Ау широк), создавајќи "пенлив слој".[16]Теоријата помага да се објасни in situ мерења хелиосферата од двата Војаџер сонди.
  • Од мај 2012 година, ИБЕКС податоци подразбира дека не е веројатно лак "шок".[6]
  • Заклучно со јуни 2012 година во 119 AU <! - 11,1 милиони милји (17,8 милијарди километри) -> Војаџер 1 откриени зголемување на космичките зраци.[10]
  • Помеѓу крајот на август и почетокот на септември 2012 година, Војаџер 1 сведок на пад на протони од сонцето, од 25 честички во секунда во крајот на август, на околу 2 честички во секунда од почетокот на октомври.[47]Подоцна било утврдено дека тој влегол во меѓуѕвездениот простор на 25 август 2012 година. [3]

Галерија[уреди | уреди извор]

Овие претстави вклучуваат функции, кои не може да се одразат на најновите модели. Грешка во наводот: Погрешна ознака<ref>; погрешни имиња, т.е. ги има премногу.[12][13][16]

Види исто[уреди | уреди извор]

References[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 „Voyager 2 Proves Solar System Is Squashed“. NASA. 10 декември 2007. http://www.nasa.gov/mission_pages/voyager/voyager-20071210.html. конс. март 2016 г. 
  2. J. Matson (27 јуни 2013). „Voyager 1 Returns Surprising Data about an Unexplored Region of Deep Space“. Scientific American. http://blogs.scientificamerican.com/observations/voyager-1-returns-surprising-data-about-an-unexplored-region-of-deep-space/. конс. март 2016 г. 
  3. 3,0 3,1 „NASA Spacecraft Embarks on Historic Journey Into Interstellar Space“. NASA. 12 септември 2013. http://www.nasa.gov/mission_pages/voyager/voyager20130912.html. конс. март 2016 г. 
  4. The Solar Wind
  5. 5,0 5,1 NASA Voyager 1 Encounters New Region in Deep Space
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 „New Interstellar Boundary Explorer data show heliosphere's long-theorized bow shock does not exist“. Phys.org. 10 мај 2012. http://phys.org/news/2012-05-interstellar-boundary-explorer-heliosphere-long-theorized.html. конс. март 2016 г. 
  7. 7,0 7,1 7,2 G. P. Zank, et al. - HELIOSPHERIC STRUCTURE: THE BOW WAVE AND THE HYDROGEN WALL (2013)
  8. 8,0 8,1 8,2 NASA's Voyager Hits New Region at Solar System Edge 12.05.11
  9. NASA 2011
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 NASA = Data From NASA's Voyager 1 Point to Interstellar Future 06.14.12
  11. 11,0 11,1 NASA Spacecraft Embarks on Historic Journey Into Interstellar Space
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 12,5 12,6 12,7 Johns Hopkins University (18 октомври 2009). „New View Of The Heliosphere: Cassini Helps Redraw Shape Of Solar System“. ScienceDaily. http://www.sciencedaily.com/releases/2009/10/091016101807.htm. конс. март 2016 г. 
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 13,5 13,6 „First IBEX Maps Reveal Fascinating Interactions Occurring At The Edge Of The Solar System“. 16 октомври 2009. http://www.sciencedaily.com/releases/2009/10/091016142056.htm. конс. март 2016 г. 
  14. NASA’s IBEX Provides First View Of the Solar System’s Tail'
  15. Mursula, K.; Hiltula, T., (2003 г). Bashful ballerina: Southward shifted heliospheric current sheet. „Geophysical Research Letters“ том  30 (22): 2135. doi:10.1029/2003GL018201. Bibcode2003GeoRL..30vSSC2M. 
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 NASA - A Big Surprise from the Edge of the Solar System (06.09.11)
  17. 17,0 17,1 Nemiroff, R.; Bonnell, J. (24 јуни 2002). „The Sun's Heliosphere & Heliopause“. Astronomy Picture of the Day. http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap020624.html. конс. март 2016 г. 
  18. „MIT instrument finds surprises at solar system's edge“. Massachusetts Institute of Technology. 10 декември 2007. http://web.mit.edu/newsoffice/2007/voyager-1210.html. конс. 20 август 2010 г. 
  19. Steigerwald, Bill (24 мај 2005). [http://www.nasa.gov/vision/universe/solarsystem/voyager_agu.html Line 90: Line 90: „Грешка: no |title= specified при употребата на {{Cite web}}“]. http://www.nasa.gov/vision/universe/solarsystem/voyager_agu.html Line 90: Line 90:. конс. 6 февруари 2008 г. 
  20. {{cite news − | first=Ker | last=Than | title=Voyager II detects solar system's edge Line 101: Line 101: | accessdate=2007-05-25 }}
  21. NASA - Transitional Regions at the Heliosphere's Outer Limits
  22. Brandt, Pontus (February 27 – March 2, 2007). "Imaging of the Heliospheric Boundary" (PDF). NASA Advisory Council Workshop on Science Associated with the Lunar Exploration Architecture: White Papers. Tempe, Arizona: Lunar and Planetary Institute. конс. 2007-05-25. 
  23. Amos, Jonathan. „Voyager near Solar Systems edge“, „BBC News“, 14 декември 2010 (конс. 10 декември 2010 г).
  24. 24,0 24,1 „NASA's Voyager 1 Spacecraft Nearing Edge of the Solar System“. Space.Com. 13 декември 2010. http://www.space.com/scienceastronomy/nasa-voyager-1-leaving-solar-system-101213.html. конс. 15 декември 2010 г. 
  25. Brumfiel, G. (15 јуни 2011). „Voyager at the edge: spacecraft finds unexpected calm at the boundary of Sun's bubble“. Nature – international weekly journal of science. doi:10.1038/news.2011.370. http://www.nature.com/news/2011/110615/full/news.2011.370.html. конс. 19 јуни 2011 г. 
  26. Krimigis, S. M.; Roelof, E. C.; Decker, R. B.; Hill, M. E. (16 јуни 2011 г). Zero outward flow velocity for plasma in a heliosheath transition layer. „Nature“ том  474 (7351): 359–361. doi:10.1038/nature10115. PMID 21677754. Bibcode2011Natur.474..359K. http://www.nature.com/nature/journal/v474/n7351/abs/nature10115.html. конс. 20 јуни 2011 г. 
  27. 27,0 27,1 Cook, J.-R. (9 јуни 2011). „NASA Probes Suggest Magnetic Bubbles Reside At Solar System Edge“. NASA/JPL. http://www.nasa.gov/home/hqnews/2011/jun/HQ_11-174_Voyager_Update.html. конс. 10 јуни 2011 г. 
  28. 28,0 28,1 28,2 28,3 Rayl, A. j. s. (12 јуни 2011). „Voyager Discovers Possible Sea of Huge, Turbulent, Magnetic Bubbles at Solar System Edge“. The Planetary Society. The Planetary Society. http://www.planetary.org/news/2011/0612_Voyager_Discovers_Possible_Sea_of_Huge.html. конс. 13 јуни 2011 г. 
  29. Cowen, R.. Voyager 1 has reached interstellar space. „Nature“. doi:10.1038/nature.2013.13735. 
  30. Vergano, Dan. „Voyager 1 Leaves Solar System, NASA Confirms“. National Geographic. http://news.nationalgeographic.com/news/2013/13/130911-voyager-interstellar-solar-system-nasa-science-space/. конс. 9 февруари 2015 г. 
  31. The Unexpected Structure of the Heliotail, Astrobiology Magazine, July 12, 2013
  32. 32,0 32,1 Cole, Steve, NASA Satellite Provides First View of the Solar System's Tail, NASA News Release 12-211, July 10, 2013
  33. Voyager Glossary
  34. 34,0 34,1 34,2 NASA Spacecraft Embarks on Historic Journey Into Interstellar Space - Sept 12, 2013
  35. How Do We Know When Voyager Reaches Interstellar Space?
  36. 36,0 36,1 36,2 Eleven Spacecraft Show Interstellar Wind Changed Direction Over 40 Years - Sept 5, 2013
  37. Wood, B. E.; Alexander, W. R.; Linsky, J. L. (13 јули 2006). „The Properties of the Local Interstellar Medium and the Interaction of the Stellar Winds of \epsilon Indi and \lambda Andromedae with the Interstellar Environment“. American Astronomical Society. http://www.aas.org/publications/baas/v27n4/aas187/S045002.html. конс. 25 мај 2007 г. 
  38. Palmer, Jason. „BBC News article“, 15 октомври 2009 (конс. 4 мај 2010 г).
  39. No Shocks for This Bow: IBEX Says We’re Wrong
  40. „Pioneer H, Jupiter Swingby Out-of-the-Ecliptic Mission Study“. 20 август 1971. http://ntrs.nasa.gov/archive/nasa/casi.ntrs.nasa.gov/19930073120_1993073120.pdf. конс. 2 мај 2012 г. 
  41. NASA – photojournal (15 октомври 2009). „The Bubble of Our Solar System“. http://photojournal.jpl.nasa.gov/catalog/PIA12310. конс. март 2016 г. 
  42. Oct.15/09 IBEX team announcement at http://ibex.swri.edu/
  43. Kerr, Richard A. (2009 г). Tying Up the Solar System With a Ribbon of Charged Particles. „Science“ том  326 (5951): 350–351. doi:10.1126/science.326_350a. PMID 19833930. 
  44. Dave McComas, IBEX Principal Investigator at http://ibex.swri.edu/
  45. 45,0 45,1 The Ever-Changing Edge of the Solar System (Oct/02/2010) - Astrobiology Magazine
  46. Lallement, R.; Quémerais, E.; Bertaux, J. L.; Ferron, S.; Koutroumpa, D.; Pellinen, R. (март 2005 г). Deflection of the Interstellar Neutral Hydrogen Flow Across the Heliospheric Interface. „Science“ том  307 (5714): 1447–1449.(SciHomepage). doi:10.1126/science.1107953. Bibcode2005Sci...307.1447L. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/bib_query?bibcode=2005Sci...307.1447L. конс. март 2016 г. 
  47. „Voyager probes to leave solar system by 2016“. 30 април 2011. http://www.nbcnews.com/id/42836027/ns/technology_and_science-space/t/voyager-probes-leave-solar-system/. конс. март 2016 г. 

Notes[уреди | уреди извор]

External links[уреди | уреди извор]

Old theories[уреди | уреди извор]

Warning, content may be outdated