Ганимед (месечина)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ганимед
Фотографска снимка на Ганимед
Фотографска снимка на Ганимед
Откривање
Откривач Галилео Галилеј
Симон Мариус
Откриено 11 јануари 1610
Ознаки
Jupiter III
Орбитални особености
Периапсида 1 069 200 km[b]
Апоапсида 1 071 600 km[a]
Главна орбита полупречник
1 070 400 km[1]
Занесување 0.001 3[1]
7.154 552 96 d[1]
10.880 km/s
Наклон 0.20° (to Jupiter's equator)[1]
Месечина на Јупитер
Физички особености
Среден полупречник
2634.1 ± 0.3 km (0.413 Earths)[2]
87.0 million km2 (0.171 Earths)[c]
Зафатнина 7.6 × 1010 km3 (0.0704 Earths)[d]
Маса 1.4819 × 1023 kg (0.025 Earths)[2]
Средна густина
1.936 g/cm3[2]
1.428 m/s2 (0.146 g)[e]
2.741 km/s[f]
синхронично
0–0.33°[3]
Албедо 0.43 ± 0.02[4]
Површинска темп. min mean max
K 70[5] 110[5] 152[6]
4.61 (Опозиција) [4]
Атмосфера
Површински притисок
trace
Состав по зафатнина Кислород[7]

Ганимед (грчки Γανυμήδης) е сателит на Јупитер кој го доби името од митолошкиот Ганимед. Тој е најголемиот сателит во Сончевиот систем и е поголем од Плутон и Нептун. Кружи околу Јупитер на далечина од 422.000 километри. Радиусот му е 2631 км, а масата 1,48 × 1023kg.

Физички карактеристики[уреди | уреди извор]

Со минување на леталото Галилео, се покажало дека Ганимед е составен од четири слоја: мало јадро од течно железо и сулфур, замрзната силикатна обвивка, длабок солен океан, и надворешна замрзната кора.

Рељеф[уреди | уреди извор]

На површината на Ганимед има два вида рељеф: многу стари темни подрачја густо прекриени со кратери и помлади посветли подрачја испресечени со пукнатини и гребени, за кои се смета дека имаат тектонско потекло. Според инфрацрвените фотографии, заклучено е дека посветлите подрачја имаат висок процент на мраз, додека потемните имаат повисок процент на карпи.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 „Planetary Satellite Mean Orbital Parameters“. Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology. http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_elem. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Showman, Adam P.; Malhotra, Renu. The Galilean Satellites (PDF). „Science“ том  286 (5437): 77–84. doi:10.1126/science.286.5437.77. PMID 10506564. http://www.lpl.arizona.edu/~showman/publications/showman-malhotra-1999.pdf. 
  3. Bills, Bruce G.. Free and forced obliquities of the Galilean satellites of Jupiter. „Icarus“ том  175 (1): 233–247. doi:10.1016/j.icarus.2004.10.028. Bibcode2005Icar..175..233B. 
  4. 4,0 4,1 Yeomans, Donald K. (13 јули 2006). „Planetary Satellite Physical Parameters“. JPL Solar System Dynamics. http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_phys_par. посет. 5 ноември 2007 г. 
  5. 5,0 5,1 Delitsky, Mona L.; Lane, Arthur L.. Ice chemistry of Galilean satellites (pdf). „J.of Geophys. Res.“ том  103 (E13): 31,391–31,403. doi:10.1029/1998JE900020. http://trs-new.jpl.nasa.gov/dspace/bitstream/2014/20675/1/98-1725.pdf. 
  6. Orton, G.S.; Spencer, G.R.; Travis, L.D. et al.. Galileo Photopolarimeter-radiometer observations of Jupiter and the Galilean Satellites. „Science“ том  274: 389–391. doi:10.1126/science.274.5286.389. http://adsabs.harvard.edu/abs/1996Sci...274..389O. 
  7. Hall, D.T.; Feldman, P.D.; McGrath, M.A.; Strobel, D. F.. The Far-Ultraviolet Oxygen Airglow of Europa and Ganymede. „The Astrophysical Journal“ том  499 (1): 475–481. doi:10.1086/305604. Bibcode1998ApJ...499..475H. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]