Ананкина група

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Ананкина група — група повратни неправилни месечини на Јупитер кои следат слични орбити како онаа на месечината Ананка и се смета дека имаат заедничко потекло.

Нивните големи полуоски (оддалеченост од Јупитер) се движат помеѓу 19,3 и 22,7 Гм, орбиталните наклони им изнесуваат од 145,7° до 154,8°, а орбиталната занесеност им е од 0,02 до 0,28.

Најголемите неправилни месечини на Јупитер. Местоположбата на Ананкината група се гледа од присуството на Ананка близу дното. Хоризонталната оска означува оддалеченост од Јупитер. Вертикалната го претставува наклонот. Занесеноста е означена со жолти црти, што го претставува најголемото и најмалото растојание од Јупитер. Крукчињата ја претставуваат големината на телата.

Основни членови на групата се следниве (негативниот период означува повратна орбита):[1][2]

Име Пречник
(км)
Период
(денови)
Ананка 28 -623,59[3]
Праксидика 7 -609,25[4]
Јокаста 5 -640,97[3]
Харпалика 4 -634,19[3]
Тиона 4 -603,58[4]
Еванта 3 -602,81[4]
Ефимија 2 -628,06[5]

Меѓународниот астрономски сојуз ги задржува имињата кои завршуваат на -e (во меѓународен облик) за сите повратни месечини, вклучувајќи ги членовите на оваа група.

Потекло[уреди | уреди извор]

Се смета дека Ананкината група настанала кога еден астероид бил зафатен од Јупитер и потоа распарчен кога се судрил. Овој став се должи на тоа што расејувањето на средната вредност на орбиталните параметри кај основните членови е многу мало и се должи на мал брзински импулс (15 < δV < 80 м/с), што укажува на еднен судар и разбивање.[6]

Според големината на месечините, првобитниот астероид можеби имал пречник од 28 км. Бидејќи вредноста е блиска на приближниот пречник на самата Ананка, веројатно е дека матичното тело не било многу пореметено.[7]

Заклучоците од фотометриските проучувања одат во полза на претпоставката за заедничко потекло: три месечини во семејството (Харпалика, Праксидика и Јокаста) имаат слична сива боја (просечни бојни показатели: B−V = 0,77 и V−R = 0,42), а самата Ананка е на границата помеѓу сива и светлоцрвена боја.[8]

Овој дијаграм ги споредува орбиталните елементи и релативните големини на основните членови на Ананкината група. Хоризонталната оска е нивната просечна оддалеченост од Јупитер, вертикалната го означува орбиталниот наклон, а крукчињата се за големините.
Овој дијаграм дава поширок поглед, каде се прикажани и помалите месечини насобрани околу основниот дел на Ананкината група.

1Оскулирачките орбитални параметри на неправилните месечини на Јупитер значајно се менуваат за кратки интервали поради големото растројување од Сонцето. На пример, забележани се промени од 1 Гм во големата полуоска за 2 години, 0,5 во занесеност за 12 години и дури до 5° за 24 години. Средните орбитални елементи се просеци прсметани со бројчено толкување на тековните елементи во долг временски период, кој служи за утврдување на динамичките семејства.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Carolyn Porco Jupiter's outer satellites and Trojans, In: Jupiter. The planet, satellites and magnetosphere. Edited by Fran Bagenal, Timothy E. Dowling, William B. McKinnon. Cambridge planetary science, Vol. 1, Cambridge, UK: Cambridge University Press, ISBN 0-521-81808-7, 2004, p. 263 - 280 Full text(pdf). Archived 2007-06-14 на Wayback Machine
  2. David Nesvorný, Cristian Beaugé, and Luke Dones Collisional Origin of Families of Irregular Satellites, The Astronomical Journal, 127 (2004), pp. 1768–1783 Full text.
  3. 3,0 3,1 3,2 „M.P.C. 127087“ (PDF). Minor Planet Circular. Minor Planet Center. 17 ноември 2020.
  4. 4,0 4,1 4,2 „M.P.C. 104798“ (PDF). Minor Planet Circular. Minor Planet Center. 10 мај 2017.
  5. „M.P.C. 106350“ (PDF). Minor Planet Circular. Minor Planet Center. 10 мај 2017.
  6. David Nesvorný, Jose L. A. Alvarellos, Luke Dones, and Harold F. Levison Orbital and Collisional Evolution of the Irregular Satellites, The Astronomical Journal,126 (2003), pages 398–429. (pdf)
  7. Sheppard, Scott S.; Jewitt, David C. (5 мај 2003). „An abundant population of small irregular satellites around Jupiter“. Nature. 423 (6937): 261–263. Bibcode:2003Natur.423..261S. doi:10.1038/nature01584. PMID 12748634. S2CID 4424447. (pdf). Archived 2006-08-13 на Wayback Machine
  8. Grav, Tommy; Holman, Matthew J.; Gladman, Brett J.; Aksnes, Kaare Photometric survey of the irregular satellites,Icarus, 166,(2003), pp. 33-45. Preprint