Елара (месечина)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Елара
Elara2-LB1-mag17.jpg
Елара
Откривање
Откривач Чарлс Дилон Перајн
Откриено 5 јануари 1905[1][2]
Орбитални особености
Главна орбита полупречник
11.740.000 км (0,07810 ае)[3]
Занесување 0,22[3]
259,64 д (0,708 г)[3]
3,27 км/с[3]
Наклон 26,63° (кон еклиптиката)
30,66° (кон Јупитеровиот екватор)[3]
Месечина на Јупитер
Физички особености
Среден полупречник
43 км[4]
~23.200 км2
Зафатнина ~333.000 км3
Маса 8,7×1017 кг
Средна густина
2,6 г/цм3 (претп.)[4]
~0,031 м/с2 (0,003 г)
~0,052 km/s
~0,5 д (12 ч)
Албедо 0,04 (претп.)[4]
Температура ~124 K
16,3[4]

Елара (грчки: Ελάρα или Јупитер VII) — проградна неправилна месечна на Јупитер. Била откриена од Чарлс Дилон Перајн од опсерваторијата Лик во 1905 година.[1][2] Претставува осма најголема месечина на Јупитер и е именувана по Елара, една од љубовниците на Зевс и мајка на џинот Титиј.[5]

Елара не го добила името до 1975 година; претходно била едноставно позната како Јупитер VII. Понекогаш била нарекувана „Хера[6] во периодот од 1955 до 1975. Има пречник од само 43 километри, односно само 2% од големината на Европа. Меѓутоа е половина од големината на Хималија, односно втора најголема месечина во Хималиината група.

Средба со „Нови хоризонти“[уреди | уреди извор]

Во февруари и март 2007 година, леталото „Нови хоризонти“, кое летало до Плутон, направило неколку фотографии од далечина од пет милиони милји.[7]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Perrine, C. D. (27 февруари 1905 г). Satellites of Jupiter. „Harvard College Observatory Bulletin“ том  178. http://adsabs.harvard.edu//full/seri/BHarO/0178//0000001.000.html. 
  2. 2,0 2,1 Perrine, C. D.. The Seventh Satellite of Jupiter. „Publications of the Astronomical Society of the Pacific“ том  17 (101): 62–63. doi:10.1086/121624. Bibcode1905PASP...17...56.. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Jacobson, R. A.. The orbits of outer Jovian satellites. „Astronomical Journal“ том  120 (5): 2679–2686. doi:10.1086/316817. Bibcode2000AJ....120.2679J. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 „Planetary Satellite Physical Parameters“. JPL (Solar System Dynamics). http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_phys_par. посет. 10 август 2009 г. 
  5. Marsden, Brian G. (7 октомври 1975). „Satellites of Jupiter“. Меѓународен астрономски сојуз. архивирано од изворникот на 22 февруари 2014 г.. https://web.archive.org/web/20140222215122/http://www.cbat.eps.harvard.edu/iauc/02800/02846.html. 
  6. Payne-Gaposchkin, Cecilia; Katherine Haramundanis (1970). Introduction to Astronomy. Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall. ISBN 0-13-478107-4. 
  7. Hamilton, Thomas Wm. (2013). Moons of the solar system. Strategic Book Publishing. стр. 21. ISBN 1625161751. https://books.google.com/books?id=wg4ELSuruqQC&lpg=PP1&dq=isbn%3A1625161751&pg=PA21#v=onepage&q&f=false. посет. 8 февруари 2015 г. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]