Омега2 Лебед

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Омега2 Лебед
Податоци од набљудување
Епоха J2000.0      Рамноденица J2000.0 (ICRS)
Соѕвездие Лебед
Ректасцензија 20ч 31м &1000000000188166300000018,81663с[1]
Деклинација +49° 13′ &1000000000013065600000013,0656″[1]
Привидна величина (V)5.5292±0.0013[2]
Особености
Спектрален типM2 III[3]
Астрометрија
Радијална брзина (Rv)−64.15±0.20[2] km/s
Сопствено движење (μ) RA: +9.21[1] mas/yr
Dec.: −31.88[1] mas/yr
Паралакса (π)8.17 ± 0.19[1] mas
Растојание399 ± 9 ly
(122 ± 3 pc)
Апсолутна величина (MV)+0.00[4]
Податоци
Сјајност301[5] L
Температура3,847[5] K
Други ознаки
ω2 Лебед, 46 Лебед, BD+48° 3154, HD 195774, HIP 101243, HR 7851, SAO 49741.[6]
Наводи во бази
SIMBAD— податоци

Омега2 Лебед, латинизирано од ω2 Лебед — Бајерова ознака за единствената[7] ѕвезда во северното соѕвездие Лебед. Ѕвездата има привидна величина од 5,5,[2] што ја прави слабо видлива за човековото око. Според пресметаната годишна паралакса од 8,17 mas,[1] ѕвездата е на растојание од 399 светлосни години од Сонцето. На тоа растојание, привидната ѕвездена величина е придушена со згаснувачки фактор од 0,08 поради присуството на меѓуѕвездена прашина.[2]

Станува збор за црвен џин на асимптотската гранка на џинови, со ѕвездена класификација M2 III.[3] Постои сомнеж дека станува збор за променлива ѕвезда, но досега не постојат доволно цврсти докази за ова тврдење. Доколку пак е навистина така, променливоста е со многу мала амплитуда од 0,05 привидни величини и со временски период од околу 30 дена.[8] Постои шанса од 58,3% дека оваа ѕвезда е припадник на Херкуловиот поток.[2]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 van Leeuwen, F. (2007), „Validation of the new Hipparcos reduction“, Astronomy and Astrophysics 474 (2): 653–664, Bibcode:2007A&A...474..653V, arXiv:0708.1752, doi:10.1051/0004-6361:20078357. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Famaey, B. и др. (January 2005), „Local kinematics of K and M giants from CORAVEL/Hipparcos/Tycho-2 data. Revisiting the concept of superclusters“, Astronomy and Astrophysics 430 (1): 165–186, Bibcode:2005A&A...430..165F, arXiv:astro-ph/0409579, doi:10.1051/0004-6361:20041272. 
  3. 3,0 3,1 Eggen, Olin J. (July 1992), „Asymptotic giant branch stars near the sun“, Astronomical Journal 104 (1): 275–313, Bibcode:1992AJ....104..275E, doi:10.1086/116239. 
  4. Anderson, E.; Francis, Ch. (2012), „XHIP: An extended hipparcos compilation“, Astronomy Letters 38 (5): 331, Bibcode:2012AstL...38..331A, arXiv:1108.4971, doi:10.1134/S1063773712050015. 
  5. 5,0 5,1 McDonald, I. и др. (2012), „Fundamental Parameters and Infrared Excesses of Hipparcos Stars“, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 427 (1): 343–57, Bibcode:2012MNRAS.427..343M, arXiv:1208.2037, doi:10.1111/j.1365-2966.2012.21873.x. 
  6. „ome02 Cyg“. SIMBAD. Центар за астрономски податоци во Стразбур.  (англиски)
  7. Eggleton, P. P.; Tokovinin, A. A. (September 2008), „A catalogue of multiplicity among bright stellar systems“, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 389 (2): 869–879, Bibcode:2008MNRAS.389..869E, arXiv:0806.2878, doi:10.1111/j.1365-2966.2008.13596.x. 
  8. Percy, John R.; Fleming, David E. B. (February 1992), „A photometric survey of suspected small-amplitude red variables“, Publications of the Astronomical Society of the Pacific 104: 96–100, Bibcode:1992PASP..104...96P, doi:10.1086/132963.