Капа Лебед

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Капа Лебед
Cygnus constellation map mk.svg
Red circle.svg
Местоположба на Капа Лебед (заокружена)
Податоци од набљудување
Епоха J2000.0      Рамноденица J2000.0
Соѕвездие Лебед
Ректасцензија 19ч 17м &1000000000061686500000006,16865с[1]
Деклинација +53° 22′ &1000000000006453400000006,4534″[1]
Прив. величина (V) 3,814[2]
Особености
Спектрален тип G9 III[3]
U−B Боен показател +0,767[2]
B−V Боен показател +0,965[2]
Астрометрија
Радијална брзина (Rv)–29,3[4] км/с
Сопствено движење (μ) Рект: +60,07[1] млс/г
Дек.: +122,83[1] млс/г
Паралакса (π)26.27 ± 0.10[1] млс
Оддалеченост124,2 ± 0,5 сг
(38,1 ± 0,1 пс)
Апсолутна величина (MV)+0,90[5]
Податоци
Полупречник8–9[6] R
Површ. грав. (log g)2,7[7]
Сјајност51[5] L
Температура4,920[7] K
Вртежна брзина (v sin i)3,7[7] км/с
Други ознаки
κ Cyg, 1 Cygni, BD+53° 2216, FK5 726, HD 181276, HIP 94779, HR 7328, SAO 31537
Наводи во бази
SIMBAD— податоци

Капа Лебед (κ Лебед, κ Cygni) — ѕвезда во соѕвездието Лебед. Има привидна величина од 3,8,[2] што ја прави доволно сјајна за да биде видлива со голо око. Во соѕвездието, го сочинува крајот од левото крило на лебедот.[8] На околу 5° северно од ѕвездата е малиот метеорски дожд капа цигниди.[9]

Испитувајќи го нејзиниот спектар, покажано е дека ѕвездата е од класата G9 III,[3] при што сјајносната класа III укажува на истрошување на водородното гориво во јадрото и ширење до степен на џиновска ѕвезда во текот на ѕвездениот развој. Исто така, познато е дека се колеба во сјајноста, но само за 0,01 до 0,02 величини.[10] Измерениот аголен пречник на ѕвездата, по исправките за рабно затемнување, изнесува 2,07 ± 0,09 лмс.[11] Оддалечена е 124,2 светлосни години (38,1 парсеци) согласно паралаксните мерења,[1] што значи дека има 8–9 пати поголем полупречник од Сончевиот.[6] Надворешната обвивка има делотворна температура од 4.920 K,[7] што ѝ дава на ѕвездата жолтеникаво-портокалов сјај, преоден од типот G кон типот K.[12]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 van Leeuwen, F. (November 2007), „Validation of the new Hipparcos reduction“, Astronomy and Astrophysics, 474 (2): 653–664, arXiv:0708.1752, Bibcode:2007A&A...474..653V, doi:10.1051/0004-6361:20078357
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Jennens, P. A.; Helfer, H. L. (September 1975), „A new photometric metal abundance and luminosity calibration for field G and K giants.“, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 172: 667–679, Bibcode:1975MNRAS.172..667J, doi:10.1093/mnras/172.3.667
  3. 3,0 3,1 Morgan, W. W.; Keenan, P. C. (1973), „Spectral Classification“, Annual Review of Astronomy and Astrophysics, 11: 29–50, Bibcode:1973ARA&A..11...29M, doi:10.1146/annurev.aa.11.090173.000333
  4. Wielen, R.; и др. (1999), „Sixth Catalogue of Fundamental Stars (FK6). Part I. Basic fundamental stars with direct solutions“, Veröff. Astron. Rechen-Inst. Heidelb, Veröffentlichungen des Astronomisches Rechen-Institut Heidelberg, 35: 1, Bibcode:1999VeARI..35....1W
  5. 5,0 5,1 Anderson, E.; Francis, Ch. (2012), „XHIP: An extended hipparcos compilation“, Astronomy Letters, 38 (5): 331, arXiv:1108.4971, Bibcode:2012AstL...38..331A, doi:10.1134/S1063773712050015.
  6. 6,0 6,1 Lang, Kenneth R. (2006), Astrophysical formulae, Astronomy and astrophysics library, 1 (изд. 3.), Birkhäuser, ISBN 3-540-29692-1. Полупречникот (R*) следува вака:
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Massarotti, Alessandro; и др. (January 2008), „Rotational and Radial Velocities for a Sample of 761 HIPPARCOS Giants and the Role of Binarity“, The Astronomical Journal, 135 (1): 209–231, Bibcode:2008AJ....135..209M, doi:10.1088/0004-6256/135/1/209
  8. Consolmagno, Guy; Davis, Dan M. (2011), Turn Left at Orion: Hundreds of Night Sky Objects to See in a Home Telescope - and How to Find Them (изд. 4th.), Cambridge University Press, стр. 134, ISBN 0-521-15397-2
  9. Stegmüller, Wolfgang (1979), The structuralist view of theories: a possible analogue of the Bourbaki programme in physical science, Astronomers' Observing Guides, Springer, стр. 82, ISBN 0-387-09460-1
  10. Adelman, Saul J. (2001), „On the Photometric Variability of Red Clump Giants“, Baltic Astronomy, 10: 593–597, Bibcode:2001BaltA..10..593A, doi:10.1515/astro-2001-0404
  11. Richichi, A.; Percheron, I.; Khristoforova, M. (February 2005), „CHARM2: An updated Catalog of High Angular Resolution Measurements“, Astronomy and Astrophysics, 431 (2): 773–777, Bibcode:2005A&A...431..773R, doi:10.1051/0004-6361:20042039
  12. „The Colour of Stars“, Australia Telescope, Outreach and Education, Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation, December 21, 2004, Архивирано од изворникот на March 10, 2012, Посетено на 2012-01-16