DR 21

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
DR 21
маглина
Stars in the DR21 Region (crop).jpg
Инфрацррвен поглед на молекуларниот облак DR 21
Податоци од набљудување: епоха J2000
ПоттипОддавна маглина
Ректасцензија20ч 39м &1000000000000001600000001,6с
Деклинација+42° 19′ &1000000000000003800000038″
Оддалеченост6.000 сг   (1.800 пс)
СоѕвездиеЛебед
ОзнакиGRS G081.70 +00.50, GAL 081.681+00.54, W 75, 18P 78, 36P 19, RAFGL 2624
Поврзано: Списоци на маглини

DR 21 — голем молекуларен облак[1] во соѕвездието Лебед, забележан во 1966 година како непрекинат извор на радиобранови од страна наДаунс и Рајнхарт.[2] DR 21 е на растојание од околу 6.000 светлосни години од Земјата и се протега на 80 светлосни години.[3] Областа има висока стапка на ѕвездообразност и се поврзува со свездородната област Лебед X. Има проценета маса од 1,000,000 M.[4]

Забележани се бројни молекули во областа преку нивното радиоодддавање, како што се формалдехид, амонијак, вода и јаглероден моноксид.[5]

Во оваа област, се набљудувани едни од најмасивните ѕвезди во Млечниот Пат. DR 21 содржи сложжени шаблони на прашина и гас, кои светат во инфрацрвеното шподрачје поради присуството на огански соединенија познати како полициклични ароматични јаглеводороди. Цик-цак шаблоните во DR 21 се резултат на заемнодејството на меѓуѕвездениот ветер, зрачниот притисок, магнетните полиња и гравитацијата.[6]

Со проценето население од 2.900 ѕвездиво моекуларниот облак, населенсот слична со онаа на јатото во маглината Орион, кои се распределени во групи заедно со молекуларните облаци.[7] Масивните ѕвезди најверојатно ќе го расејат облакот; но сепак, ова се уште не се случило поради младоста на ѕвездите. Изучувањето на овие ѕвезди од страна на вселенскиот телескоп Спицер покажува знаци за постоење на протопланетарни дискови.[8]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Nadeau, Daniel; Beland, Stephane (јануари 1988 г). Observations of the line profiles of H2 in the DR 21 molecular cloud. „The Astronomical Journal“ том  95: 136–140. doi:10.1086/114621. Bibcode1988AJ.....95..136N. 
  2. Downes, D.; Rinehart, R. (јуни 1966 г). Microwave Observations of the Cygnus X Region. „The Astrophysical Journal“ том  144: 937. doi:10.1086/148691. Bibcode1966ApJ...144..937D. 
  3. Rees, Martin J., уред (October 2012). Universe: The Definitive Visual Guide. New York: Dorling Kindersley. стр. 246. ISBN 978-0-7566-9841-6. https://books.google.com/books?id=CqrWEBWPfYoC&pg=PA246&lpg=PA246. 
  4. Wilson, T. L.; Mauersberger, R. (ноември 1990 г). The Internal Structure of Molecular Clouds. I. C18O, C34S and NH3 Maps of the DR 21/W 75 S Region. „Astronomy and Astrophysics“ том  239 (1-2): 305–318. Bibcode1990A&A...239..305W. 
  5. Langston, Glen (2001). „DR21: Star Forming Region in Constellation Cygnus“. National Radio Astronomy Observatory. конс. 24 December 2015. 
  6. Lai, Shih-Ping; Girart, José M.; Crutcher, Richard M. (ноември 2003 г). Interferometric Mapping of Magnetic Fields in Star-forming Regions. III. Dust and CO Polarization in DR 21(OH). „The Astrophysical Journal“ том  598 (1): 392–399. doi:10.1086/378769. Bibcode2003ApJ...598..392L. 
  7. Kuhn, Michael A.; Getman, Konstantin V.; Feigelson, Eric D. (март 2015 г). The Spatial Structure of Young Stellar Clusters. II. Total Young Stellar Populations. „The Astrophysical Journal“ том  802 (1): 60. doi:10.1088/0004-637X/802/1/60. Bibcode2015ApJ...802...60K. 
  8. Povich, Matthew S.; Kuhn, Michael A.; Getman, Konstantin V.; Busk, Heather A.; Feigelson, Eric D.; Broos, Patrick S.; Townsley, Leisa K.; King, Robert R.; и др. (декември 2013 г). The MYStIX Infrared-Excess Source Catalog. „The Astrophysical Journal Supplement“ том  209 (2): 31. doi:10.1088/0067-0049/209/2/31. Bibcode2013ApJS..209...31P. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]