ФК Јувентус

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Италија Јувентус
Juventusstemma.png
Целосно име Фудбалски клуб Јувентус С.п.А.
Прекар(и) Старата дама[1], Бјанконери (Црно-бели), Зебрите
Основан 1 ноември, 1897; пред 117 години (како Спортски клуб „Јувентус“)
Терен Јувентус стадион
Торино, Италија
(Капацитет: 41,000)
Сопственик Семејството Ањели
(преку Exor S.p.A)
Претседател Италија Андреа Ањели
Тренер Италија Масимилијано Алегри
Лига LegaSerieAlogoTIM.png Серија А
2015–16 Серија А, 1-ви
Мреж. место Официјално мрежно место
Домашни бои
Гостински бои
Резервни бои
Soccerball current event.svg Тековна сезона

ФК Јувентус (од латински: Juventus, „младост“), познат под прекарот Јувеиталијански фудбалски клуб од градот Торино, Пиемонт. Јувентус е трет најстар фудбалски клуб во земјата и со исклучок на една сезона, ја има поминато целата своја историја во првата италијанска лига (позната и како Серија А од 1929 година).

Клубот бил основан во 1897 година како Спортски клуб „Јувентус“ од страна на група на млади студенти од Торино, а меѓу нив, и човекот кој бил нивниот прв претседател, Еугенио Канфари како и неговиот брат Енрико. Тие се автори на оваа компанија за историско паметење и биле управувани од страна на индустриското семејство Ањели уште од 1923 година, што претставува најстаро спортско партнерство во Италија. Со тоа Јувентус бил првиот професионален клуб во земјата. Со текот на времето, клубот станал симбол на нацијата што се должело на нивната долга традиција на успех. Во текот на 1930-тите, период во кој Јувентус освоил рекордни пет последователни титули во првенството, клубот доживеал огромен прогрес во поглед на бројот на неговите навивачи, со што станала првата екипа во Италија кој имал децентрализирани фанови. Исто така, Јувентус биле идентификувани од страна на италијанскиот народ во тоа време како „екипа која го претставува целото население“ или „Екипата на Италија“ како го нарекувале во втората половина на 1920-тите. Ова се рефлектира, меѓу другото, и со придонесите на клубот во италијанската фудбалска репрезентација, каде непрекинато од втората половина на 1920-тите години е признаен како еден од највлијателните екипи во репрезентативниот фудбал, екипа која дава играчи кој ја вршеле одлучувачката улога во репрезентациите кој триумфирале на светските првенства во 1934, 1982 и 2006 година. Фановите на клубот се во поголем број од било кој друг фудбалски клуб во Италија и во тој поглед е еден од најголемите во целиот свет. Поддршката за Јувентус е широко распространета низ целата земја, но и во странство, главно во земјите со значајно присуство на италијанска дијаспора.[2]

Јувентус се историски најуспешниот клуб во италијанскиот фудбал. Генерално, тие имаат освоено шеесет официјални титули на националната и меѓународната сцена, повеќе од било кој друг италијански клуб, а тие се: 31 првенствена титула (што е рекорд), десет Купа на Италија (исто така рекод) и седум национални суперкупа како и, единаесет наслови во конфедерациски и интер-конфедерациски натпреварувања (два Интерконтинентални купа, двапати Европски првак, еден Куп на победниците на куповите, рекордни три наслови во Купот на УЕФА, еден Интертото куп и уште два Суперкупа на Европа). Клубот во моментов е рангиран на четвртото место во Европа и седми во светот на листата на клубови со најмногу освоени трофеи. Во 1985 година, кога на клупата бил Џовани Трапатони, тој ја предводел торинската екипа до тринаесет официјални трофеи во десет години до 1996 година, вклучувајќи шест лигашки и пет меѓународни титули; Јувентус станал првиот клуб во историјата на европскиот фудбал кој успеал да ги освои сите три главни натпреварувања организирани од страна на УЕФА: Куп на шампиони (сега веќе непостоечки), Купот на победниците на куповите и Купот на УЕФА (првиот италијански и јужно-европски клуб кој успеал да победи во Купот на УЕФА). По нивниот триумф во Интерконтиненталниот куп истата година, клубот станал, исто така, прв во фудбалската историја и останал единствен во моментов-кој ги има освоено сите можни конфедерациски турнири и клупската светска титула.

Според пласманот на сите времиња објавени во 2009 година од страна на IFFHS, организација призната од страна на ФИФА, врз основа на перформансите на клубовите и меѓународните натпревари, Јувентус е најдобар клуб во Италија и втор во Европа за 20 век.[3]

Историја[уреди | уреди извор]

Основање[уреди | уреди извор]

Првата фотографија на Јувентус

Клубот бил основан на 1 ноември 1897 година, од група на студенти по книжевност на факултетот во Торино - "Масимимо Д'Азелјо". Сите основачи биле на возраст од четеринаесет до седумнаесет години и биле вљубеници во спортот, а како што се вели во легендата до идејата да основаат екипа дошле додека седеле на клупа во паркот "Corso Re Umberto".

Постојат многу малку сознанија за самото раѓање на клубот затоа што во тоа време весниците не му посветувале многу внимание на спортот во државата. Еден од основачите Енрико Канфари, во 1914 година во еден документ ја објаснил целата ситуација околу настанувањето на клубот. Групата неможела на крајот да се договори околу името на клубот па така биле изложени три предлози за гласање: Società Via Fori, Società Sportiva Massimo D'Azeglio и Sport Club Juventus. Како најдобар бил избран третиот предлог, односно Спортски клуб „Јувентус“. Можеби и затоа што е симболично, т.е. зборот Јувентус, означува „младост“ според латинската транскрипција.

Прв претседател на клубот бил Еугенио Канфари (братот на Енрико). Тие двајцата заедно играле претходно и за друга екипа од Торино, Пјаца Д'Арми. Јувентус го променил своето име во 1899 година (претходно се викал Augusta Tourinorum) и првите дресови им биле во розева и црна боја, која во Италија е позната како Росанеро.

Јувентус е третиот најстар италијански фудбалски клуб, после Џенова (основан во 1893) и Удинезе (во 1896), иако во Џенова фудбалот започнал да се игра исто кога и во Торино во 1897 година.

Првото Скудето[уреди | уреди извор]

Промената на дресовите во црно-бели им донело среќа на Јувентус веќе две години подоцна кога во 1905 година, Јуве ја освојува првата шампионска титула во домашното првенство, по финалните дуели со Џенова и Милан. Меѓутоа после оваа радост Јувентус не успеал да го повтори овој успех се до 1926 година, а во тој период во Италија доминирале екипите на Про Верчели, Милан Интер и Казале.

Ерата на Ањели[уреди | уреди извор]

Едоардо Ањели, претседател на Јувентус од 1923 до 1935

Едоардо Ањели од семејството Ањели, сопственикот на компанијата Фиат ја презема контролата над екипата на Јувентус во своја сопственост на 24 јули, 1923 година. Тие веќе имале свој приватен стадион во Вилар Пероси, кој се наоѓал југозападно од Торино и него само додатно го преуредиле. Ова претставува одлично решение затоа што во сезоната 1925-1926 Јувентус го освојува своето второ скудето, откако во финалето ја победиле екипата на Алба од Рим со вкупен резултат 12-1.

Од сезоната 1930-1931 па се до 1934-1935 клубот успеал да освои рекордни 5 титули по ред, од кој четири со тренерот Карло Каркано. Во оваа трофејна екипа на Јувентус имало голем број на славни играчи како: Раимундо Орси, Лујџи Бертолини, Џовани Ферари, Луис Монти и други. Тие успеале да стигнат и до полуфиналето на Митропа купот (Во тоа време еден од главните европски турнири. Во превод овој куп го носи името Куп на Средноевропските земји и на него учествувале само клубови од тој дел на континентот) каде биле поразени од подоцнежниот првак, екипата на Славија од Прага.

Во текот на 1933 година Јувентус се преселил на нивниот прв вистински стадион - Стадион Бенито Мусолини. Овој стадион бил изграден истата година за потребите на Светското првенство 1934 година и имал капацитет од 65.000 седишта. Името го добива по Бенито Мусолини, (впрочем, како и сите други стадиони низ Италија во тоа време) тогашниот водич на фашистичка Италија. На 14 јуни, 1935 починал Едоардо Ањели, што многу влијаело врз резултатите на клубот, па дури и многу играчи го напуштиле Јувентус во тој период. По смртта на Едоардо, на чело на екипата застанал Џани Ањели, а во 1953 година тој ја напуштил функцијата претседател на Јувентус па на неговото место дошол неговиот брат Умберто.

Во моментов на чело на Јувентус се наследниците на семејството Ањели (синовите од сестрите на Умберто и Џани), Андреа Ањели кој е мометален сопственик и претседател и неговиот прв братучед Џон Елкан. Така, семејството Ањели го води овој клуб до ден-денес.

Период на лигашка доминација[уреди | уреди извор]

Убиствената напаѓачка тројка: Омар Сивори, Џон Чарлс и Џампјеро Бониперти.

Јувентус никако неуспевал да го пронајде рецептот за освојување на титули во доцните 1930-ти и воените 1940-ти години (се додека првенството не било прекинато за три години 1943-1946), па во тој период најдобар резултат им бил само едно второ место завршувајќи зад Амброзијана-Интер во 1937-1938. По завршувањето на Втората светска војна клубот го променил името на стадионот во Олимпико кога на позицијата претседател дошол Џани Ањели.

Јувентус освоил две скудета во сезоните 1949-1950 и 1951-1952 од кој првата под водство на англичанецот Џеси Карвер додека втората шампионска сезона тој ја започнал, но потоа го напуштил клубот.

Откако уследил нов период на сушни сезони, во 1957 година клубот ги довел велшанецот Џон Чарлс и италијанецот со аргентинско потекло Омар Сивори како помош за Џампјеро Бониперти кој бил тука уште од 1946 година. Овој потег на клубот се испоставил како одличен затоа што токму оваа напаѓачка тројка, позната како трио маџико, ќе стане една од најубиствените во историјата на клубот. Со нив Јувентус дошол до уште две титули во Серија А и тоа во сезоните 1957-1958 и 1959-1960. Интересно е тоа што и во двете сезони Фјорентина завршувала како втора. Во сезоната 1959-1960, Јувентус за прв пат во својата историја ја освоил двојната круна после освојувањето и на италијанскиот куп. Следната титула која дошла на Олимпико во 1958 била десетта во историјата на клубот па така ‘’Старата Дама’’ станува првиот клуб во Италија со 10 титули во националното првенство. Како награда клубот добива златнa ѕвезда (Stella d'Oro al Merito Sportivo) за спортски достигнувања на својот дрес. Омар Сивори истата година ја добил наградата за Европски фудбалер на годината, со што станал првиот играч на Јувентус кој ја добил оваа престижна награда.[4]

Во текот на 70-тите години на 20-тиот век Јувентус станал вистинска велесила во Серија А која ги меле противниците. Клубот го освоил скудетото во пет сезони во текот на оваа декада, a до првите две титули во сезоните 1971-1972, 1972-1973 ги водел чехот Честмир Вицпалек, кои и самиот играл една сезона за Јувентус на позицијата десно крило (1946-1947). Била створена силна екипа со легендарниот капитен Гаетано Ширеа, потоа Роберто Бетега, Фабио Капело и бразилецот Жозе Алфантини, кој моментално е трет стрелец во историјата на Серија А. Исто така од тоа време многу популарен играч бил и Франко Каузио, а популарноста му била толкава што клубот за прв пат дозволил некој играч да настапува со долга коса. На играчите им била осигурена официјална облека (кроена кај најпознатиот кројач во државата) и биле натерани да ги завршат започнатите студии. Поголемиот дел од тие играчи останале со Јувентус до крајот на играчката кариера и по завршувањето на истата имале осигурено добро работно место во клубот или во Фиат. Со доаѓањето на Џовани Трапатони (најуспешниот тренер во историјата на клубот) на тренерската функција во 1976 година, клубот освоил две скудета кон крајот на 70-тите во сезоните 1976-1977 и 1977-1978 и уште 4 во текот на 1980-тите во сезоните 1980-1981, 1981-1982, 1983-1984 и 1985-1986.

И покрај големите успеси во Италија, својата прва титула во меѓународните турнири Јувентус ја освоил во сезоната 1976-1977 кога во финалето на Купот на УЕФА го победиле шпанскиот Атлетик Билбао со головите на Тардели и Бетега.

Успесите на европската сцена[уреди | уреди извор]

Мишел Платини во дресот на Јувентус со Златната топка.

Во ерата на Трапатони клубот ги достигнува најголемите успеси во 1980-тите, кога тие одлично ја започнале декадата со освојувањето на лигашката титула на три пати до 1984 година. Ова значеше дека Јувентус ја освоил својата 20-та титула во италијанската лига, и им било дозволено да додадат втора златна ѕвезда на нивните дресови, со што станаа единствениот италијански клуб со овакво достигнување. Паоло Роси бил именуван за Европски фудбалер на годината по историскиот придонес за Италија во освојувањето на титулата на Светското првенство 1982, каде што тој истотака бил именуван и за најдобар играч на турнирот.

Французинот Мишел Платини исто така бил награден со признанието за Европски фудбалер на годината, и тоа три пати по ред, во 1983, 1984 и 1985 година, што претставува рекорд.[4] Така Јувентус е единствениот клуб кој може да се пофали со тоа што негови играчи ја освојувале наградата за најдобри во Европа во четири последователни години едноподруго.[4] Платини го постигнал победоносниот гол во финалето на Европскиот куп 1985 против Ливерпул, но ова било нарушено со трагедијата која го променила европскиот фудбал. Таа година, Јувентус станал првиот клуб во историјата на европскиот фудбал кој успеал да ги обедини сите три главни Европски титули. По триумфот на Интерконтиненталниот куп, клубот, стана првиот во историјата, но и остана единствениот во светот во моментов, кој ги има освоено сите можни конфедерациски титули.

Со исклучок на титулата освоена во италијанскиот шампионат во сезоната 1985-1986, остатокот од 1980-тите не биле многу успешни за клубот. Тие требало да се соочат со одличниот Наполи на Диего Марадона (кој во тоа време бил еден од најдобрите клубови во Италија) и двата милански клубови, Милан и Интер, во борбата за шампионатот. Во 1990 година, Јувентус се преселил во својот нов дом, Стадионот Деле Алпи, кој бил изграден за потребите на Светското првенство 1990.

Ерата на Липи и успесите во 1990-тите[уреди | уреди извор]

Алесандро Дел Пиеро, најдобриот стрелец на Јувентус на сите времиња, во сезоната 2007-08

Во 1994 година за нов тренер на Јувентус бил назначен Марчело Липи. Уште во неговата прва сезона со Јувентус, тој им донел голема радост на навивачите враќајќи го насловот во Серија А во Торино после 9 цели сезони. Меѓу играчите кој имале најголем придонес за освојување на трофејот биле: новото засилување од Наполи, Чиро Ферара, потоа напаѓачите Роберто Баџо и Џанлука Вијали како и младиот Алесандро Дел Пјеро, кој со игрите во оваа сезона им дал право на навивачите да веруваат дека тој ќе биде наследникот на Баџо во годините што доаѓааат.

Во следната сезона, Јувентус завршил втор во првенството, но затоа пак играл во финалето на Лигата на Шампионите (кое тогаш се одиграло во Рим), каде ја поразиле екипата на Ајакс од Холандија и ја освоил својата втора титула првак на Европа во историјата на клубот. Победникот бил решен на пенали откако по 120 минути игра резултат бил нерешен 1-1. Фабрицио Раванели го донел Јувентус во водство во 12-тата минута од натпреварот, за потоа најдобриот стрелец за таа кампања во натпреварувањето Јари Литманен да израмни на 1-1, па пеналите го одлучиле натпреварот. Во четвртата серија во рулетот Владимир Југовиќ постигнал гол и така Јувентус на крајот славел со 4-2 на пенали.[5] Наредната сезона Јувентус како првак на Европа настапил на Интерконтиненталниот куп против аргентинската Ривер Плата. Натпреварот завршил со резултат 1-0 за Јувентус, а стрелец на единствениот гол бил Алесандро Дел Пјеро.[6]

По освојувањето на Лигата на Шампионите и Интерконтиненталниот куп во Јувентус пристигнале нови познати и квалитетни фудбалери како: Кристијан Виери, Зинедин Зидан, Филипо Инзаги и Едгар Давидс. Јувентус и во следните две сезони стигнал до финалето во Лигата на Шампионите и бил најблиску до одбраната на титулата која никој не ја одбранил (откако натпреварувањето се вика под ова име). Во тие финалиња биле поразени од Борусија Дортмунд со 3-1,[7] а потоа и од Реал Мадрид со 1-0.

Доцните 90-ти години ги одбележиле големите ривалства на клубот со Интер и Рома. Тогашниот тренер на Рома, Зденек Земан во јавноста изнел приказна дека докторите на Јувентус во периодот од 1993 до 1998 им давале недозволени супстанци т.н. допинг на играчите. Сепак, после големата прашина која се кренала и две судења, Јувентус испаднал невин и чист во сите парници пред Меѓународниот суд во Лозана. Ниту една илегална супстанца не била пронајдена во телото на играчите на Јувентус. На крајот испаднало дека Земан кој е познат по тоа дека е во лоши односи кон Јувентус, сам ја измислил приказната во немоќ неговата екипа да направи позначаен успех покрај Бјанконерите. Меѓу навивачите на Јувентус, Зденек Земан е еден од најомразените луѓе на светот по бројните неосновани напади и тврдења против нивниот клуб, а истотака страшно многу го навлекол нивниот гнев кога во една спортска емисија изјавил дека Јувентус според него треба да има некаде околу 20-тина наслови.

Едгар Давидс во дуел со Џенаро Гатузо во финалето на ЛШ 2003

Липи го напуштил клубот во 1999 година и отишол во лутиот ривал Интер, а нов тренер на Јувентус станал Карло Анчелоти. во сезоната 1999-2000 Јувентус го загубил насловот во Серија А во последното коло од Лацио, откако биле поразени со 1-0 од Перуџа во натпревар кој бил одигран во многу тешки услови бидејќи целиот терен бил натопен со вода, но главниот судија на натпреварот Пјерлуиџи Колина сепак одлучил натпреварот да биде одигран иако неговиот почеток доцнел еден час. После две разочарувачки за Јувентус втори места во Серија А, Анчелоти го напуштил клубот и на тренерското место по една година пауза се вратил Липи. Во 2001 година од клубот си заминал еден од најдобрите фудбалери во овој период французинот Зинедин Зидан кој бил продеден на Реал Мадрид за тогаш рекордни во светскиот фудбал 73,5 милиони евра, а истотака клубот го напуштил и Филипо Инзаги. Третото големо име кое заминало од Торино бил голманот Едвин ван дер Сар, но Липи успеал да се справи со загубите и да донесе адекватни замени во играчи кој подоцна и самите ќе станат легенди на клубот. Џанлуиџи Буфон, Давид Трезеге, Павел Недвед (кој требало да биде замена за Зидан) и Лилијан Тирам биле новите играчи на кој се потпира Липи во сезоните од првата деценија на 21-иот век. Со нив Јувентус освојува две врзани скудета едноподруго во сезоните 2001-02 и 2002-03, а посебно за паметење е првата поради неверојатниот пресврт во последното коло. Истотака напаѓачот на екипата Давид Трезеге во сезоната 2001-02 бил најдобар стрелец во Серија А со постигнати 24 гола.

Во 2003 Јувентус ја одбранил титулата во првенството на Италија и бил во ново финале на Лигата на шампионите каде овојпат бил поразен од Милан во се итлијанското финале, прво такво во историјата. Финалето се одиграло на Олд Трафорд и решено на пенали откако натпреварот завршил без голови 0-0. Најдобрата шанса за Јувентус ја имал сегашниот тренер на екипата Антонио Конте кога во второто продолжение ја погодил пречката од голот. Во пенал рулетот дури тројца играчи на Јувентус промашиле: Трезеге, Паоло Монтеро и Марсело Залајета (додека Алесандро Бириндели и Алесандро Дел Пјеро реализирале) и Милан победил со 3-2. Сепак, таа 2003 година за Јувентус завршила позитивно, откако нивното лево крило Павел Недвед бил избран за најдобар фудбалер на годината и станал добитник на легендарната Балон д'Ор награда. Претходно пак, во летото Липи го напуштил Јувентус и го презел кормилото на италијанската репрезентација.

Скандалот Калчополи[уреди | уреди извор]

Дидје Дешам, човекот кој го врати Јувентус во Серија А по само една сезона отсуство.

Во 2004 година на тренерската функција во клубот доаѓа Фабио Капело, некогашниот фудбалер на Јувентус и поранешен тренер на ФК Реал Мадрид, Милан и Рома. Капело го предводи Јувентус до уште две скудета во сезоните 2004-05 и 2005-06. Во пролетта 2006 година започнат е процес за истражување на наместени натпревари во Италија-т.н. калчополи, во кој за главен виновник бил прогласен дотогашниот директор на Јувентус Лучијано Моџи (на кој му била дадена доживотна забрана за било каква работа во фудбалот), поради што Јувентус бил исфрлен во понизок ранг на натпреварување, втората италијанска лига Серија Б. Интересно е тоа што покрај Јувентус, пронајдена е вклученост за наместени натпревари уште кај неколку клубови, но тие за разлика од Старата Дама добиле многу поблага казна во вид на минус бодови пред почетокот на сезоната. Други екипи кои бил вклучени во овој скандал биле Милан (-8 бодови во сезоната 2007-08), Фјорентина (-15), Лацио (-3) и Реџина (-11). Така титулата за сезоната 2005-06 ја добил Интер кој завршил дури како трет зад Јувентус и Милан. Скудетото од сезоната 2004-05 било поништено.

Откако Јувентус беше исфрлен во Серија Б, за нов директор на клубот бил избран Џовани Коболи Џили, а тренерската функција за привремен период ја презел Дидје Дешам. Овој период бил многу тежок за клубот, бидејќи го напуштиле најголемиот број на ѕвезди, играчи како: Златан Ибрахимовиќ, Лилијан Тирам, Фабио Канаваро, Емерсон Фереира, Патрик Виера и др. Но сепак, од друга страна имало и такви кој решиле да останат верни и лојални на клубот и воедно тие биле клучните играчи кој го понеле товарот во оваа сезона. Капитенот Алесандро Дел Пјеро, Павел Недвед, Мауро Каморанези, Давид Трезеге, Џанлуиџи Буфон и Џорџо Кјелини како и младите таленти од Примавера, Себастијан Џовинко и Клаудио Маркизио придонесоа во сезоната 2006-07, очекувано, Јувентус да заврши на првото место во втората италијанска лига (и покрај тоа што започнале со минус 9 бодови), и веднаш да се врати во Серија А по само една сезона изостанување.

Тие ја прославиле својата промоција во Серија А, по натпреварот од 40-тото коло во кој Јувентус ја победил Мантова со 2-0 во Торино. Во сенка на ова, останало она што се случило после натпреварот кога само ден подоцна Дешам ја напуштил тренерската функција заради несогласувања со тогашниот директор Алесио Секо. На неговото место во последните две кола од шампионатот клубот го водел Џанкарло Корадини.

Враќање во Серија А (2007-2011)[уреди | уреди извор]

На 3 јули 2007 Јувентус за свој нов тренер го назначил Клаудио Раниери, кој имал добра претходна сезона со Парма во Серија А. Тој дошол на чело на Парма во февруари и во 16 натпревари имал 7 победи 6 нерешени и 3 порази за да од екипа која се борела за опстанок да го одведе на високото 12. место. Во текот на летото тој во Јувентус довел неколку засилувања меѓу кој биле Винченцо Јаквинта, Тиаго Мендес и Хасан Салихамиџиќ, а во зимскиот преоден рок во клубот дошол и малиецот, Мохамед Сисоко од Ливерпул.

Изненавувачки клубот стартувал многу добро во својата повратничка сезона во елитата и во натпреварот од првото коло го прегазиле Ливорно со високи 5-1 во Торино. По завршувањето на сезоната Јувентус успеал да се пласира во Лигата на шампионите со освоеното трето место во првенството зад Интер и Рома. Оваа сезона Алесандро Дел Пјеро станал најдобар стрелец на лигата за прв пат во неговата кариера. Дел Пјеро постигнал 21 гол, додека неговиот партнер од нападот Давид Трезеге имал само еден помалку.

Следната сезона по две години пауза Јувентус повторно настапува во Лигата на шампионите и во групната фаза на натпреварувањето завршува како прв испред Реал Мадрид, Зенит и Бате Борисов. Посебно за паметење се двете победи над Реал Мадрид, со 2-1 во Торино и 2-0 во Мадрид, каде Алесандро Дел Пјеро постигнал два фантастични гола. Во осмина финалето клубот бил поразен со вкупен резултат 3-2 од Челзи. Во домашното првенство Јуве игра многу добро и завршува на второто место, но и покрај тоа Клаудио Раниери добил отказ по неколку нерешени резултати кон крајот на сезоната. Раниери бил заменет со Чиро Ферара, но Ферара не оставил добар впечаток во клубот во кој бил играчка легенда.

Во леторо 2010 дошло до поголем број на промени во Јувентус меѓу кој и на тренерската позиција каде функцијата ја презел Лујџи Дел Нери. До поволвина на сезоната Јувентус го држел доброто 2. место во Серија А, но потоа во првиот натпревар по паузата во првенството заради божиќните празници, екипата загубила од Парма со високи 4-1 на свој терен. Фелипе Мело заработил црвен картон на самиот почеток од натпреварот, а најдобриот клупски стрелец до тој момент Фабио Кваљарела сериозно се повредил поради што морал да отсуствува до крајот на сезоната и во тој момент све за клубот се тргнало во надолна линија. На крајот Јувентус доживува втора разочарувачка сезона едно-подруго, откако повторно завршиле на седмото место и со 15 порази во сезоната го собориле неславниот рекорд стар преку 50 години.

Најнов период (2010-денес)[уреди | уреди извор]

Андреа Ањели и реконструкција на клубот[уреди | уреди извор]

Како дел од постепената промена на курсот на корпоративниот план, во 2010 година претседателството на Јувентус од Блан го презема Андреа Ањели, четвртиот член на познатото торинско семејство сопственици на клубот.[8] Ањели морал да се сноси со повеќе проблеми бидејќи го дочекала екипа која веќе неколку години била во дефицит и во спортот и во финансискиот буџет,[9] а меѓу првите чекори на новата управа, од една страна, била консолидацијата на клупската каса[10] и постепеното отворање на нови можности за приходи[11] а од друга страна обновувањето на играчкиот кадар со назначувањето на Џузепе Марота и Фабио Паратичи, соодветно, како генерален директор и спортски директор на клубот[12] заедно со враќањето во клубот, на поранешните играчки легенди на бјанконерите Павел Недвед и Давид Трезеге меѓутоа овој пат како извршни директори.[13]

Исто така, во овoj период дошло до реализација на планот за изградба на сопствен стадионот на клубот од Торино, со што тие станале првата екипа во Серија А која успеала да го заврши овој тип на трансакција на недвижен имот. На 8 септември 2011 година бил свечено отворен Стадионот Јувентус {на англ. Juventus Stadium), официјално осмиот дом на екипата во историјата.[14] Изграден на местото на Деле Алпи кој бил срушен до темел, новиот стадион на клубот бил изградена по британски модел, што им овозможува на навивачите по трибините да бидат во непосредна близина на теренот. На 16 мај 2012, бил отворен J-Музејот, посветен на историјата на Јувентус и нејзината поврзаност со настаните на земјата.[15] Направен во склоп на стадионот, музејот вкчучува трофеи, сувенири, историски дресови, историски фотографии и скулптури поврзани со Јувентус, со интеракција на медиуми и аудио-визуелни технологии.[16]

Ерата на Конте (2011-2014)[уреди | уреди извор]

Сезона 2011-2012: Враќање кон успехот и непоразеност[уреди | уреди извор]
Антонио Конте, освоил 5 титули во лигата како играч и три како тренер со Јувентус.

Сезоната 2011-2012 во Јувентус ја одбележува доаѓањето на клупата на Антонио Конте, поранешниот капитен на клубот од 1990-тите години, сега станува тренер, со што се отворил патот за враќање на екипата во врвот. Покрај новиот тренер во летниот трансферен прозорец клубот го засилиле и неколку искусни и квалитетни играчи како Андреа Пирло, Артуро Видал, Стефан Лихтштајнер и Мирко Вучиниќ. Во лигата Јувентус се наоѓал на врвот на табелата од првите кола, позиција која ќе ја загубат на неколку пати во текот на турнирот: меѓутоа по одличната серија на резултати во завршницата од сезоната успеваат да завршат пред единствениот конкурент Милан, за да на 6 мај 2012 Јувентус биде крунисан за шампион на Италија - нешто што се не беше случило уште од сезоната 2002-2003, несметајќи ги одземените титули поради калчополи - нивно дваесет и осмо скудето;[17] успехот дошол на едно коло пред крајот на шампионатот, и бил остварен без ниту еден пораз во 38-те кола, изедначувајќи го рекордот претходно во историјата поставен само од страна на Перуџа во сезоната 1978-1979 и Милан во 1991-1992; меѓутоа бјанконерите се првиот клуб кои одиграле сезона без пораз откако лигата брои 20 екипи, со што поставиле нов рекорд за сезона без пораз во лигата.[18]

Непоразеноста на Јувентус завршила во последниот натпревар за сезоната, финалето на Купот на Италија каде што биле победени од Неапол со 2-0; овој пораз, исто така ставил крај на апсолутната непобедливост на клубот, од вкупно 43 последователни натпревари без пораз во лигата и купот (исто така, национален рекорд).[19] Оваа сезона била последна во црно-белиот дрес за клупската легенда Алесандро Дел Пиеро, по деветнаесет години поминати во Јувентус.

Сезона 2012-2013[уреди | уреди извор]

Сезоната 2012-2013 Јувентус ја започнал со освојување на Суперкупот на Италија на 11 август против Наполи, во натпревар одигран на Националниот стадион во Пекинг, со победа од 4-2 по продолженија. Трофејот бил петти Суперкуп за Јувентус во нивната историја и прв по 2003 година.

Андреа Пирло, еден од главните архитекти за враќањето на Јувентус во врвот на италијанскиот фудбал.

Во лигата, Јувентус го зазел првото место уште од самиот старт на шампионатот и го доживеал првиот пораз дури на 3 ноември, во Торино кога загубиле со 1-3 од Интер, ставајќи крај на низата од 49 натпревари без пораз општо и 25 натпревари на домашен терен (што е рекорд откако во првенството се натпреваруваат 20 екипи);[20] на 25-ти истиот месец клубот, исто така, го доживеал својот прв пораз на гостувањата (по 25 натпревари, уште еден рекорд), откако со 0-1 загубиле на во Сан Сиро од Милан.[21] На крајот од јануари, клубот бил елиминиран во полуфиналето на Купот на Италија, од Лацио. Во Лигата на шампионите, конкуренцијата во која што Јувентус се вратил по две години отсуство, успеале да стигнат до четврт-финалето, пред да бидат елиминирани од подоцнежниот шампион Бајерн Минхен. На 5 мај 2013 клубот го освојува своето дваесет и деветто скудето, второ едноподруго, на три кола пред крајот.[22][23]

Сезона 2013-2014; Скудетото со рекордни 102 бода[уреди | уреди извор]

Во летото 2013 во Јувентус пристигнува аргентинската ѕвезда Карлос Тевез од Манчестер Сити и веќе во својата прва сезона бил најдобар клупски стрелец со вкупно 21 гол во сите натпреварувања. Новата сезона клубот ја отворил на 18 август 2013 со втората последователна титула во Суперкупот на Италија: овој пат, за разлика од она што се случи пред дванаесет месеци, освојувањето на трофејот било далеку полесно за Јувентус, откако со убедливи 4-0 го совладале Лацио на Олимпико во Рим.[24] Помалку среќно искуство имале во Лигата на шампионите каде Јувентус бил елиминиран уште во фазата по групи, но изборувајќи учество во Лига Европа во исто време.[25] Во второто по квалитет континентално натпреварување торинскиот куб покажал подобра игра, но сепак, застанале на последниот чекор пред финалето, каде биле елиминирани од страна на Бенфика.[26] Тоа било прво полуфинале во европските натпреварувања за Јувентус по пауза од единаесет години.

Во Серија А Јуве го повторил успехот од претходните сезони. Иако во првите десеттина кола од сезоната ја бркале екипата на Рома, Јувентус го презеле водството на табелата кон крајот на ноември и го оддржиле до крајот: кога на 4 мај 2014 биле крунисани како шампиони на Италија за сезоната 2013-2014 на два круга до крајот на шампионатот. Со трета титула во низа во ерата на Конте, клубот ја преминува линијата на триесеттата официјална титула во својата историја како првиот италијанскиот тим кој успеал да го стори тоа.[27] Екипата на Конте поставила неколку нови рекорди во оваа сезона како остварување на 12 победи во низа со што го надминале нивниот претходен рекорд,[28] победиле во сите 19 натпревари на домашен терен[29] и го надминале рекордот за најмногу освоени бодови: затворајќи ја сезоната со 102 бода, што е нов рекорд на Италија и за пет бода повеќе од претходниот рекорд кој го поставил Интер[29][30] - четврти на европско ниво[31] - за време на една фудбалска сезона.

Доаѓањето на Алегри (2014-)[уреди | уреди извор]

Сезона 2014-2015: Третата двојна круна[уреди | уреди извор]

Сезоната 2014-2015 за навивачите на Јувентус започнала неочекувано откако во средината на јули на тренерската клупа дошол Масимилијано Алегри за да го замени Конте, кој поднел оставка и набргу потоа ја превзел селекторската функција во италијанската репрезентација.

Хронологија[уреди | уреди извор]

Хронологија на Јувентус
  • 1897 • 1 ноември, основање на Спортски клуб „Јувентус“. Играат во розеви дресови со црни гаќици
  • 1898 • Не учествуваат во домашното првенство.
  • 1899 • Променето името на клубот воФудбалски клуб Јувентус.
    не учествуваат во домашното првенство.
  • 1900 • 3. по ред Италијанско федерално првенство и прво учество за Јувентус. Не ја проминуваат регионалната лига Пиемонт.

  • 1901 • Полуфинале на федералното првенство.
  • 1902 • Испаѓаат во плеј-офот на регионалната лига Пиемонт.
  • 1903 • Нова боја на дресови црно-бела.
    Финалисти на федералното првенство.
  • 1904 • Финалисти на федералното првенство.
  • 1905 • Скудето Шампиони на Италија (1. титула).
  • 1906 • распаѓање на клубот и создавање на Foot-Ball Club Torina.
    2. во завршната група на првенството
  • 1907 • 2. место во регионалната група Пиемонт.
  • 1908 • Освојувачи на федералното првенство FIF-a
    2. место во доигувањето за екипите од регионот Пиемонт
  • 1909 • Освојувачи на федералното првенство FIF-a (2. титула).
    3. место во регионот Пиемонт.
  • 1909-10 • 3. место на крајот на првенството .


  • 1920-21 • 4. место во елиминаторната група на регионот Пиемонт.
  • 1921-22 • 6. место во групата А во Првата дивизија
  • 1922-23 • 5. место во групата B во Првата дивизија.
  • 1923 • 23 јули. Влегување на семејството Ањели во клубот.
  • 1923-24 • 5. место во групата А во Првата дивизија.
  • 1924-25 • 3. место во групата B во Првата дивизија.
  • 1925-26 • Scudetto.svg Шампиони на Италија (2. титула).
  • 1926-27 • 3. место во завршната група на Националната дивизија.
    600 px Transparent flag.png  Елеминирани во 4. круг во Купот на Италија(Купот тогаш е прекинат поради не постигнување на договор за одигрување на повеќето натпревари).
  • 1927-28 • 3. место во завршната група на Националната дивизија.
  • 1928-29 • 2. место во група B на Националната дивизија.
  • 1929 • Основање на единствено првенство, Серија А.
  • 1929-30 • 3. место на крајот од сезоната.

  • 1930-31 • Скудето Шампиони на Италија (3. титула)
    Четвртфинале - Митропа Куп.
  • 1931-32 • Скудето Шампиони на Италија (4. титула).
  • 1932-33 • Скудето Шампиони на Италија (5. титула).
    Полуфинале - Митропа Куп.
  • 1933-34 • Скудето Шампиони на Италија (6. титула).
    Полуфинале - Митропа Куп.
  • 1934-35 • Скудето Шампиони на Италија (7. титула).
    Полуфинале - Митропа Куп.
  • 1935-36 • 5. место во Серија А.
    Четвртфинале Куп на Италија.
  • 1936 • Италијанизацијата на тогашниот фашистички режим условува да од името на клубот да се исфрли Foot-Ball Club.
  • 1936-37 • 5. место во Серија А.
    Осминафинале Куп на Италија.
  • 1937-38 • 2. место во Серија А.
    Coccarda Coppa Italia.svg Осојувачи на Италијаснкиот куп (1. титула).
  • 1938-39 • 8. место во Серија А.
    Осминафинале Куп на Италија
  • 1939-40 • 3. место во Серија А.
    Полуфинале Куп на Италија.


  • 1950-51 • 3. место во Серија А.
    Финалисти на Копа Рија.
  • 1951-52 • Скудето Шампиони на Италија (9. титула).
    3. место на Латинскиот куп 1952.
  • 1952-53 • 2. место во Серија А.
  • 1953-54 • 2. место во Серија А.
  • 1954-55 • 7. место во Серија А.
  • 1955-56 • 12. место во Серија А.
  • 1956-57 • 9. место во Серија А.
  • 1957-58 • Star*.svg Скудето Шампиони на Италија (10. титула).
    Полуфинале Куп на Италија.
  • 1958-59 • 3. место во Серија А.
    Coccarda Coppa Italia.svg Освојувачи на купот на Италија (3. титула).
    Шестнаесттина финале Куп на шампиони.
  • 1959-60 • Скудето Шампиони на Италија (11. титула).
    Coccarda Coppa Italia.svg Освојувачи на Италијанскиот куп (4.титула).





Бои и Дресови[уреди | уреди извор]

Официјалните бои на клубот се црна и бела (Nero e Bianco (Strisce).svg).

Во првите години од формирањето на клубот, фудбалерите носеле дресови со бела боја и црни шорцеви, а во 1900 година белиот дрес бил заменет со розев.

Дресовите од тоа време не биле квалитетни, па во 1903 година, еден трговец со текстил од Торино се решил на клубот да му подари нови дресови. Тој дизајнирал дресови со розева основа и црни линии и го испратил дизајнот во Англија во фабриката за текстил каде по грешка им биле направени бело-црни дресови. Сите фанови и членови од Јувентус биле разочарани кога дресовите пристигнале но со текот на времето таа комбинација станала општоприфатена во клубот и од страна на навивачите. Црно-белиот дрес е и денес фундаментална комбинација на клубот.

Еволуција на дресовите[уреди | уреди извор]

1897-1900
1900-1903
1903-1914
1914-1919
1919-1920
1920-1921
1921-1924
1924-1925
1925-1926
1926-1927
1927-1929
1929-1931
1931-1936
1936-1942
1942-1943
1943-1950
1950-1953
1953-1957
1957-1958
1958-1959
1959-1960
1960-1961
1961-1965
1965-1966
1966-1967
1967-1968
1968-1969
1969-1972
1972-1974
1974-1975
1975-1976
1976-1977
1977-1979
1979-1980
1980-1981
1981-1982
1982-1983
1983-1984
1984-1985
1985-1986
1986-1987
1987-1990
1990-1991
1991-1994
1994-1995
1995-1996
1996-1997
1997-1998
1998-1999
1999-2000
2000-2001
2001-2002
2002-2003
2003-2004
2004-2005
2005-2006
2006-2007
2007-2008
2008-2009
2009-2010
2010-2011
2011-2012
2012-2013
2013-2014
2014-2015
2015-2016

Стадиони[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Деле Алпи.
Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Стадион Олимпико ди Торино.
Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Јувентус Стадион.

Во првите две години од постоењето, Јувентус настапувал на Парко дел Валентини и Парко Цитадела стадионите. Потоа се до 1908 година натпреварите ги играле на Пјаца Д'Арми Стадионот освен во 1905 (годината на освојување на првото Скудето) и 1906 година кога екипата играла на Корсо ре Умберто.

Подоцна, од 1909 до 1922 местото за натпревари бил Корсо Себастополи додека во следните 11 години тоа бил Стадион ди Корсо Марсиљија. Во 1933 клубот се сели на Стадионот Бенито Мусолини (подоцна Стадион Олимпико) кој бил изграден за потребите на светското првенство 1934 година во Италија. Во следните 45 години на него биле одиграли 890 лигашки натпревари се до 1990 година. Тогаш клубот добива нов стадион, кој истотака бил изграден за потребите на Светско првенство, овојпат 1990 година, а стадионот го добил името Деле Алпи.

Тука сите домашни натпревари Јувентус ги играл од сезоната 1990-91 па се до сезоната 2005-06. Во август 2006 Јувентус се враќа на Олимпико кој половина година порано бил реновиран за отворањето на зимските олимписки игри кој 2006 година се одржале во Торино.

На 11 септември 2011 бил одигран првиот официјален натпревар на новоизградениот Јувентус Стадион, кој бил изграден во летото 2011 година наместото на дотогашниот стадион Деле Алпи. Јувентус така станал првиот клуб во Италија кој игра на стадион кој е во потполна сопственост на клубот. [34]

Навивачи[уреди | уреди извор]

Една од трибините со навивачите на Јувентус

Јувентус е убедливо најпопуларниот италијански клуб барем кога се во прашање навивачите, со преку 12 милиони навивачи само во Италија и скоро 200 милиони во светот.

Првите вистински навивачки групи на навивачите на Јувентус почнале да се организираат во средината на 1970-тите, а првите две такви ги носеле имињата Venceremos' и Autonomia Bianconera и двете биле лево политички настроени. Како минуваат годините се повеќе групи се формираат па така во 1976-тата настануваат Fossa dei Campioni и Panthersi.


Само една година подоцна се основани таканаречените Fightersi од страна на Бепе Роси кој по својата смрт станува симбол на навивачите на Јувентус. Две екстремни навивачки групи кој и денес постојат, Nucleo Armato Bianconero' и Viking се основани во 1985-та, и 1986-та година. Многу навивачи на другите клубови во Италија и во Европа имаат голема почит према овие две навивачки групи..

Најголемата група на навивачи на Јувентус во тоа време, Gruppo Storico Fighters се распаѓа после конфликтот со навивачите на Фјорентина во Фиренца во 1987 година. Многу поранешни членови на фајтерсите и другите навивачки групи кој што се распаднале одлучиле да основаат нова навивачка група под името Arancia Meccanica (мак. Пеколен портокал), инспирирани од популарниот филм на Стенли Кјубрик, но во краток временски период го менуваат името на групата во Drughi. Drughi станува најважната навивачка група на Јувентус и во периодот од 1988 до 1996 година веќе имаат преку 10.000 членови. Денес важат за една од најдобрите Ултрас групи во Италија, а посебни се по тоа што претставуваат единствена навивачка група на Апенинскиот полуостров која не е политички определена.

По неколку обиди за повторно основање на навивачката група Fighters 2005-тата година е одлучено оваа навивачка група да го промени името во Tradizione Bianconera под кое е денес позната.

Навивачите на Јувентус во 2006-та година

Во периодот додека Јувентус настапува на Деле Алпи, клубот има многу ниска посетеност на домашните, а и во европските натпревари, па така стадионот со капацитет од скоро 70,000 места во повеќето натпревари бил полупразен. На тоа не влијаела само лошата видливост на стадионот, туку и тоа што голем број на навивачи доаѓаат од југот на Италија, од островите Сицилија, Сардинија како и од градови како што се Неапол, Бари, Лече, Палермо, а и од оние кој се по насевер како Рим и Болоња. Во Италија се многу познати и придружниците на навивачката група Drughi, а некој од нив се Drughi Roma (Рим), Drughi Sicilia итн. Во самиот град Торино Јувентус нема мнозински број на навивачи во однос на градскиот ривал ФК Торино, и поради тоа Јувентус на гостинските натпревари секогаш бил повеќе пратен, а во многу случаеви имал и повеќе навивачи отколку домаќинот против кого тогаш играл.

Јувентус во периодот од 2006-та до 2011-та година играше на Олимпискиот стадион во Торино, но во септември 2011-та е отворен Јувентус стадион, новоизграден стадион кој има помал капацитет од Деле Алпи, но за разлика од него просечната гледаност на новиот стадион е скоро максимална, а се случувало во текот на сезоната и да бидат распродадени сите карти за само неколку часа и тоа за многу понеатрактивен противник од дното на табелата.

Најважно за сите обични навивачи и оние навивачи на Ултрас групите е тоа што освен високата посетеност, е тоа што сите навивачки групи на новиот стадион одлучиле да бидат на иста трибина (Curva Sud-во превод. јужна трибина) и заедно да навиваат што претходно не беше случај на стадионот Олимпико. Тогаш помалите групи беа на Север, а поголемиот број на Ултрас групи на Југ и често доаѓаше до несогласувања што се однесува до навивањето.

Играчи[уреди | уреди извор]

Моментален состав[уреди | уреди извор]

Џанлујџи Буфон е еден од најпознатите играчи, прв голман и капитен на Јувентус во моментов. Во клубот е од 2001 година, кога дошол од Парма како најскапо платен голман во историјата на фудбалот.
Бр. Нац. Позиција Играч
1 Италија ГМ Џанлуиџи Буфон (капитен)
3 Италија ОД Џорџо Кјелини
4 Мароко ОД Мехди Бенатија
5 Босна и Херцеговина СР Миралем Пјаниќ
6 Германија СР Сами Хедира
7 Италија НП Симоне Ѕаѕа
8 Италија СР Клаудио Маркизио
10 Франција СР Пол Погба
11 Бразил СР Ернанес
12 Бразил ОД Алекс Сандро
15 Италија ОД Андреа Барцалји
17 Хрватска НП Марио Манџукиќ
18 Габон СР Марио Лемина
Бр. Нац. Позиција Играч
19 Италија ОД Леонардо Бонучи
20 Хрватска НП Марко Пјаца
21 Аргентина НП Пауло Дибала
22 Гана СР Квадво Асамоа
23 Бразил ОД Дани Алвес
24 Италија ОД Даниеле Ругани
25 Бразил ГМ Нето
26 Швајцарија ОД Стефан Лихтштајнер
27 Италија СР Стефано Стураро
28 Италија СР Роландо Мандрагора
33 Франција ОД Патрис Евра
37 Аргентина СР Роберто Переира
38 Италија ГМ Емил Аудеро

Рекорди[уреди | уреди извор]

Статистиката е ажурирана на 27 април 2015

Играчи со најмногу одиграни натпревари за Јувентус[35]
Поз Име на играчот Во клубот Натпревари Во Серија А
1 Италија Алесандро Дел Пјеро 1993-2012
705
478
2 Италија Гаетано Ширеа 1974–1988
552
377
3 Италија Џанлујџи Буфон 2001-денес
535
386
4 Италија Џузепе Фурино 1969-1984
528
361
5 Италија Роберто Бетега 1970-1983
482
326
6 Италија Дино Ѕоф 1972-1983
476
330
7 Италија Џампјеро Бониперти 1946-1961
465
443
8 Италија Сандро Салвадоре 1962-1974
450
331
9 Италија Франко Каузио 1970-1981
447
305
10 Италија Антонио Кабрини 1976-1989
440
297
Играчи со најмногу постигнати голови за Јувентус[36]
Поз Име на играчот Во клубот Голови Во Серија А
1 Италија Алесандро Дел Пјеро 1993-2012
290 (705)
188 (478)
2 Италија Џампјеро Бониперти 1946-1961
183 (465)
178 (444)
3 Италија Роберто Бетега 1970-1983
178 (482)
129 (326)
4 Франција Давид Трезеге 2000-2010
171 (320)
123 (214)
5 Аргентина / Италија Омар Сивори 1957-1965
167 (259)
135 (215)
6 Италија Феличе Борел 1932-1941
1942-1946
167 (308)
142 (230)
7 Италија Пјетро Анастаси 1968-1976
131 (303)
78 (205)
8 Данска Џон Хансен 1948-1954
124 (189)
124 (187)
9 Италија Роберто Баџо 1990-1995
115 (200)
78 (141)
10 Италија Федерико Мунерати 1923-1933
114 (256)
111 (251)

Најдобри стрелци во Серија А[уреди | уреди извор]

Давид Трезеге е најдобриот странски стрелец на Јувентус во моментов, бил најдобар стрелец во Серија А во сезоната 2001-2002.

До јули, 2009, постојат девет играчи кои носејќи го дресот на Јувентус станале најдобри стрелци во Серија А (Capocannonieri). Покрај тоа, Јувентус имал најдобар стрелец во италијанската лига во вкупно 12 сезони, со што е втор клуб по успешност (зад Милан, кој има 8 најдобри стрелци во италијанската лига, но во вкупно 16 сезони нивен играч бил најдобар стрелец).[37]

Најдобри стрелци во Серија Б[уреди | уреди извор]

Тренерска историја[уреди | уреди извор]

Џовани Трапатони, најуспешниот тренер во историјата на Јувентус со 14 трофеи.

Има 44 тренери до денес кој го воделе Јувентус, 10 од нив служеле како привремени.

До втората деценија на 20 век имало детален систем на тренинг за натпреварите во лигата. Во пракса, играчите - студенти и работници - се наоѓале неколку пати неделно на Стадионот Велодром Умберто I за да тренираат, а тренингот се состоел од меѓусебен тренинг-натпревар, одмерување на брзина со тркање и отпор, секогаш под координација на капитенот на екипата.[39]

Првиот тренер на Јувентус во историјата е унгарецот Јено Кароли, избран од страна на претседателот Едоардо Ањели во 1923 со цел да се воведе иновации во смисла на тактика и стратегија во екипната игра. Кароли ја водел екипата на 70 натпревари се до неговата смрт во 1926.

Во неговиот подолг тренерски мандат Џовани Трапатони , наречен Трап (превод на мак. Стапица), останал на чело на клубот за тринаесет сезони, вклучувајќи и десет по ред, во периодот од 1976-1977 до 1985-1986 и 1991-1992 до 1993-1994. Бројот на последователни сезони во кој Трапатони го водел Јувентус е рекорд меѓу тренерите во италијанскте клубови, ниту еден друг тренер не останал подолго на оваа функција во некој италијански клуб. Трап, исто така, може да се пофали со најмногу натпревари севкупно во кој го водел Јувентус (596) и со бројот на трофеи кој ги освоил со клубот (14, рекорд кај италијанскиот тренери).

Исто така, треба да се спомене и Карло Каркано, тренер на клубот во триесеттите години кој успеал да освои четири последователни првенства, во периодот од 1931 до 1934.

Моментален тренер на првиот тим е Масимилијано Алегри, коj дошол на функцијата на 16 јули 2014, наследувајќи го Антонио Конте кој поднел оставка од непознати причини претходниот ден.[40]

Марчело Липи, го водел Јувентус 8 сезони и освоил 5 скудета.
Масимилијано Алегри, тренер на Јувентус во моментов.

Подолу е листа на тренери на Јувентус од 1923 година, кога семејството Ањели ја презеле власта на клубот до денес.[41]

 
Име Националност Години
Јено Кароли Унгарија 1923–1926
Јосеф Виола Унгарија 1926(при.)
Јосеф Виола Унгарија 1926–1928
Џорџ Ејткин Шкотска 1928–1930
Карло Каркано Италија 1930–1935
Карло Биџато
Бенедето Гола
Италија
Италија
1935(при.)
Вирџинио Росета Италија 1935–1939
Умберто Калигарис Италија 1939–1941
Федерико Мунерати Италија 1941(при.)
Џовани Ферари Италија 1941–1942
Луис Монти Аргентина / Италија 1942(при.)
Феличе Борел Италија 1942–1946
Ренато Чезарини Италија 1946–1948
Вилијам Чалмерс Шкотска 1948–1949
Џеси Карвер Англија 1949–1951
Луиџи Бертолини Италија 1951(при.)
Ѓорги Сароши Унгарија 1951–1953
Алдо Оливиери Италија 1953–1955
Сандро Пупо Италија 1955–1957
Љубиша Брочиќ Социјалистичка Федеративна Република Југославија 1957–1959
Теобалдо Депетрини Италија 1959(при.)
Ренато Чезарини Италија 1959–1961
Карло Парола Италија 1961(при.)
Гурар Грен
Јулиус Короцелев
Шведска
Чехословачка
1961(при.)
 
Име Националност Години
Карло Парола Италија 1961–1962
Пауло Амарал Бразил 1962–1964
Ералдо Монцељо Италија 1964(при.)
Ериберто Ерера Парагвај 1964–1969
Луис Карниља Аргентина 1969–1970
Ерколе Рабити Италија 1970(при.)
Армандо Пики Италија 1970–1971
Честмир Вицпалек Чехословачка 1971–1974
Карло Парола Италија 1974–1976
Џовани Трапатони Италија 1976–1986
Рино Марчези Италија 1986–1988
Дино Ѕоф Италија 1988–1990
Луиџи Манфреди Италија 1990–1991
Џовани Трапатони Италија 1991–1994
Марчело Липи Италија 1994–1999
Карло Анчелоти Италија 1999–2001
Марчело Липи Италија 2001–2004
Фабио Капело Италија 2004–2006
Дидје Дешам Франција 2006–2007
Џанкарло Корадини Италија 2007(при.)
Клаудио Раниери Италија 2007–2009
Чиро Ферара Италија 2009–2010
Алберто Закерони Италија 2010
Луиџи Делнери Италија 2010–2011
Антонио Конте Италија 2011–2014
Масимилијано Алегри Италија 2014–

Легенда:
(при.) Тренери на привремена должност.

Види истотака : Список на претседатели на ФК Јувентус

Титули[уреди | уреди извор]

Италија Домашни[уреди | уреди извор]

1905, 1925-1926, 1930-1931, 1931-1932, 1932-1933, 1933-1934, 1934-1935, 1949-1950, 1951-1952, 1957-1958,10 титули
1959-1960, 1960-1961, 1966-1967, 1971-1972, 1972-1973, 1974-1975, 1976-1977, 1977-1978, 1980-1981, 1981-1982,10 титули
1983-1984, 1985-1986, 1994–1995, 1996–1997, 1997–1998, 2001–2002, 2002–2003, (2004-2005, 2005-2006), 2011–2012, 2012-2013, 2013-2014,10 титули
2014-2015, 2015-2016.
Вицешампиони (20) : 1903; 1904; 1906; 1937–1938; 1945–1946; 1946–1947; 1952–1953; 1953–1954; 1962–1963; 1973–1974; 1975–1976; 1979–1980; 1982–1983; 1986–1987; 1991–1992; 1993–1994; 1995–1996; 1999–2000; 2000–2001; 2008–2009.
1937–1938, 1941–1942, 1958–1959, 1959–1960, 1964–1965, 1978–1979, 1982–1983, 1989–1990, 1994–1995, 2014-2015,10 титули
2015-2016.
Вицешампиони (5) : 1972–1973; 1991–1992; 2001–2002; 2003–2004; 2011–2012.
1995, 1997, 2002, 2003, 2012, 2013, 2015.
Вицешампиони (4) : 1990; 1998; 2005; 2014.
2005-2006.

УЕФА Европски[уреди | уреди извор]

1984–1985, 1995–1996.
Вицешампиони (5) : 1972–1973; 1982–1983; 1996–1997; 1997–1998; 2002–2003.
1983-1984.
1976–1977, 1989–1990, 1992–1993.
Вицешампиони (1) : 1994–1995.
1984, 1996.
1985, 1996.
Вицешампиони (1) : 1973.
1999.

Спонзори на клубот[уреди | уреди извор]

Заради својата успешност, клубот секогаш привлекувал моќни спонзори. Последен од нив е американскиот производител на џипови Jeep, кој склопил договор со клубот во 2012 испишувајќи го името на компанијата на предната страна на дресовите на Јувентус.[42] Вредноста на договорот изнесува 35 милиони евра.[42]

Период Произведувач на дресови Спонзор
1979 - 1989 Капа Ariston
1989 - 1992 Upim
1992 - 1995 Danone
1995 - 1998 Sony
1998 - 1999 D+Libertà digitale / Tele+
1999 - 2000 CanalSatellite / D+Libertà digitale / Sony
2000 - 2001 Лото Sportal.com / Tele+
2001 - 2002 Fastweb / Tu Mobile
2002 - 2003 Fastweb / Tamoil
2003 - 2004 Најк
2004 - 2005 Sky Sport / Tamoil
2005 - 2007 Tamoil
2007 - 2010 New Holland
2010 - 2012 BetClic / Balocco
2012 - 2015 Jeep
2015 - Адидас

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Или Мадама на пиемонтски јазик.
  2. Juventus F.C.: nasce l'Associazione Piccoli Azionisti“, Borsa Italiana S.p.A, 24 септември 2010 (конс. 23 октомври 2010). (на Italian)
  3. Најдобри европски клубови за 20. век
  4. 4,0 4,1 4,2 „European Footballer of the Year ("Ballon d'Or")“. The Record Sport Soccer Statistics Foundation. http://www.rsssf.com/miscellaneous/europa-poy.html. конс. 8 јуни 2007. 
  5. Лига на шампиони 1995/96
  6. Јувентус-Trophy Room
  7. Лига на шампиони 1996/97
  8. È il quarto Agnelli presidente“, 19 maggio 2010 (конс. 8 agosto 2010).
  9. Juve, bilancio in rosso al 31 marzo“, 11 maggio 2011.
  10. Juve, ecco l'aumento di capitale da 120 milioni“, 17 ottobre 2011.
  11. Marco Iaria. „Juventus: nuovi contratti sponsor e tv, fatturato verso 350 milioni. E adesso il merchandising è gestito in casa“, 18 luglio 2015.
  12. Alberto Mauro. „Juventus. Agnelli, Marotta e Paratici: l'intuizione della rivoluzione dolce“, 2 maggio 2015.
  13. Antonino Milone. „Nedved e la nuova era: la Juve agli juventini“, 20 ottobre 2015.
  14. Davide Chinellato. „Juve, la notte dell'orgoglio, il nuovo stadio emoziona“ (конс. 7 maggio 2012).
  15. È il giorno di Juventus Museum“, 16 maggio 2012 (конс. 16 maggio 2012).
  16. Apre lo Juventus Museum, 115 anni di storia bianconera“.
  17. Matteo Brega. „Agnelli: «Gli scudetti sono 30. Terza stella? Sarà una sorpresa»“, La Gazzetta dello Sport, 7 maggio 2012 (конс. 9 maggio 2012).
  18. Juventus return to the summit“ (конс. 14 maggio 2012). (на en)
  19. Paolo Menicucci. „Riepilogo stagione: Italia“, Union des Associations Européennes de Football, 21 maggio 2012 (конс. 24 maggio 2012).
  20. Riccardo Pratesi. „Milito implacabile, l'Inter rimonta. La Juve non è più imbattibile“, La Gazzetta dello Sport, 3 novembre 2012 (конс. 19 maggio 2014).
  21. Gaetano De Stefano. „Robinho rilancia il Milan. Juve al secondo k.o stagionale“, La Gazzetta dello Sport, 25 novembre 2012 (конс. 19 maggio 2014).
  22. Riccardo Pratesi. „Juventus, scudetto bis: 1-0 sul Palermo. Conte sale ancora sul tetto della Serie A“, La Gazzetta dello Sport, 5 maggio 2013 (конс. 19 maggio 2014).
  23. Mario Sconcerti. „Vidal, Pogba, difesa e ricambi efficaci. Così la Juve di Conte ha costruito il bis“, Corriere della Sera, 5 maggio 2013 (конс. 19 maggio 2014).
  24. Maurizio Nicita. „Supercoppa, Juventus super: 4-0 alla Lazio con gol di Pogba, Chiellini, Lichtsteiner e Tevez“, 18 agosto 2013 (конс. 19 maggio 2014).
  25. Armando Ossorio. „Galatasaray-Juventus 1-0, Sneijder fa fuori i bianconeri“, 11 dicembre 2013 (конс. 19 maggio 2014).
  26. Riccardo Pratesi. „Europa League, Juventus-Benfica 0-0: portoghesi in finale“, La Gazzetta dello Sport, 1º maggio 2014 (конс. 19 maggio 2014).
  27. Timothy Ormezzano. „La Juve è campione d'Italia. Lo scudetto arriva in tv“, la Repubblica, 4 maggio 2014 (конс. 19 maggio 2014).
  28. Max Cristina. „Serie A, Juventus-Sampdoria 4-2: sono dodici vittorie consecutive“, Sport Mediaset, 18 gennaio 2014 (конс. 19 maggio 2014).
  29. 29,0 29,1 La Juventus chiude con il record: 102 punti“, Lega Nazionale Professionisti Serie A, 18 maggio 2014 (конс. 19 maggio 2014).
  30. Juventus bring up century, Parma back in Europe“, Union des Associations Européennes de Football, 18 maggio 2014 (конс. 19 maggio 2014).
  31. Il Club dei 100“, Union des Associations Européennes de Football, 19 maggio 2014 (конс. 19 maggio 2014).
  32. Во доигрувањето подобар бил Удинезе
  33. Аферата Калчополи. На Јувентус му се одземени двете титули од сезоните 2004-05 и 2005-06 и клубот е исфрлен во Серија Б со негативни бодови, парична казна и казна за тогашните челници на клубот
  34. Отворен новиот стадион на Јувентус
  35. (италијански) Presenze Giocatori Juventus — Myjuve.it
  36. (италијански) Reti Segnate Giocatori Juventus — Myjuve.it
  37. The Record Sport Soccer Statistics Foundation, уред. „Italy – Serie A Top Scorers“ (на en). http://www.rsssf.com/tablesi/italtops.html. конс. 4 јануари 2009. 
  38. David Trezeguet (Juventus) e Dario Hübner (Piacenza) furono i capocannonieri del campionato italiano di Serie A nella stagione 2001-2002.
  39. Шампиони во минатото: Тренери“ (конс. 15 фебруари 2009).
  40. Јувентус се одлучи за Алегри!“, 16 јули 2014 (конс. 27 април 2015).
  41. „Список на тренери на Јувентус“ (на italian). MyJuve.it. http://www.myjuve.it/managers-juventus/managers_list.aspx. конс. 25 јули 2007. 
  42. 42,0 42,1 Juve sign €35m Jeep deal
Ова е избрана статија. Стиснете тука за повеќе информации.
Статијата „ФК Јувентус“ е избрана статија. Ве повикуваме и Вас да напишете и предложите избрана статија (останати избрани статии).