Прејди на содржината

Клаудио Џентиле

Од Википедија — слободната енциклопедија
Клаудио Џентиле
Лични податоци
Роден на 27 септември 1953(1953-09-27) (72 г.)
Роден во Триполи, Либија
Држава Италија Италија
Висина &100000000000001780000001,78 м
Играчки податоци
Позиција одбрана
Повлекување 1988 (34 г.)
Младинска кариера
Маслијанико
Варезе Варезе
Кариера*
Години Клуб Наст.† (Гол.)†
1971-1972 Арона 34 (4)
1972-1973 Варезе Варезе 34 (1)
1973-1984 Јувентус Јувентус 283 (9)
1984-1987 Фјорентина Фјорентина 70 (0)
1987-1988 Пјаченца Пјаченца 20 (0)
Репрезентација
1974 Италија Италија 23 2 (0)
1975-1984 Италија Италија 71 (1)
Раководител на екипите
1998-2000 Италија Италија 20
2000 Италија Италија             (Асистент)
2000-2006 Италија Италија 21
2004 Италија Италија 23
2014 Сион Сион

Клаудио Џентиле (роден на 27 септември 1953 година во Триполи) — поранешен италијански фудбалски тренер и фудбалер, играч од одбраната.

Сметан за еден од најдобрите бекови во историјата на италијанскиот фудбал,[1][2] Џентиле го посветил најголемиот дел од својата играчка активност на Јувентус, клуб во кој играл единаесет сезони помеѓу 1970-тите и 1980-тите години на 20-тиот век, освојувајќи шест првенства на Серија А, два национални купа, еден Куп на победниците на куповите и еден Куп на УЕФА, а исто така играл и во едно финале на Европски куп на шампиони. Заедно со голманот Дино Ѕоф, либерото Гаетано Ширеја и левиот бек Антонио Кабрини, сите тројца клупски и репрезентативни колеги, Џентиле бил член на една од најдобрите одбранбени линии во историјата на фудбалот.[3].

За италијанската репрезентација, има 71 настап, учествувајќи на два Светски (1978 и 1982) и едно Европско првенство (1980), истакнувајќи се во неколку наврати како еден од столбовите на тимот.[4][5]

Како тренер, на чело на италијанската репрезентација под 21 година, тој го освоил Европското првенство во споменатата категорија во 2004 година.

Биографија

[уреди | уреди извор]

Роден во тогашното Кралство Либија[6] од родители со потекло од Ното[7][8] израснал за време на годините на италијанската колонизација на Либија. Како дете Џентиле играл фудбал по улиците на Триполи со врсниците Арапи и други синови на доселеници:[9][10] тука стекнал цврстина и натпреварувачка злоба по што се издвојувал во текот на неговата професионална кариера.[9][10] Со прогоните на Италијанците од Либија, што започнале неколку години подоцна со режимот на Гадафи, на осумгодишна возраст со своето семејство тој се вратил во Италија[6][9] каде се населиле во Брунате, Комаско.[9]

Неговото либиско потекло му го донело прекарот Гадафи,[9][10] но никогаш не посакуван од самиот Џентиле поради гореспоменатите настани што довеле до нагло одвојување од неговата родна земја - „не сфатија колку го мразам тој прекар [...]: не можев да издржам затоа што знаев што им направи [Гадафи, „заб. на прев.“] на Италијанците и на моите роднини“[11] - наместо тоа претпочита да биде идентификуван со едноставиот прекар изведен од неговото презиме, Џенто.[10]

Во 2013 година, неговото име првично се појавило меѓу осомничените во истрагата во Фиренца за лажни гаранции за регистрација на некои клубови во Лега Про;[12] сепак, за него, шест месеци подоцна, Судот во Фиренца побарал архивирање на постапката како „целосно неповрзана“ со фактите.[13]

Технички карактеристики

[уреди | уреди извор]
Џентиле во дуел со Марадона на Светското првенство 1982.

Веќе истакнат како еклектичен и тврд одбранбен играч во редовите на Варезе[14] во раните дваесетти години тој се појавил како „откровение“ на Јувентус во победничката кампања во првенството 1974-1975[15] благодарение на неговата способност да комбинира постојано учество во маневрот со контрола на „најопасниот противник“.[16] Се инспирирал за играта во одбрана од специјалисти за маркирање на противници како што биле Тарчизио Бургнич и Анџело Анквилети.[7]

Првично распореден во улога на десен бек, по наредба на Џовани Трапатони се пресели на спротивната страна: и покрај тоа што првично не бил навикнат на користење на левата нога,[10] се здобил со способност да изведува прецизни нафрлувања дури и со послабата нога, врз основа на прогресивната техничка префинетост што ја посакувал тренерот[17] потврдувајќи се како една од ѕвездите во освојувањето на следните две скудета на бјанконерите, во сезоните 1976-1977[10] и 1977-1978.[18]

Во следните години, афирмацијата на Антонио Кабрини како стартер на позицијата лев бек го вратила Џентиле на позицијата десно во одбраната,[19] овојпат со повеќе одбранбени задачи поради тактички потреби:[20] сепак, склоноста кон напаѓачката игра останала меѓу неговите силни страни, дозволувајќи му да формира нетипично дуо со својот соиграч од спротивната страна, со оглед на способноста на двајцата да се вклучуваат од позадина[21] и да бидат фундаментални за успесите на Јувентус и на италијанската репрезентација долги години.[22]

Покрај тоа што бил бек, тој бил користен на различни позиции во средниот ред,[7] а исто така со голема успешност по потреба ја покривал и позицијата стопер, која го принудила да ги минимизира својте офанзивни излети на противничката половина.[23] Со Фјорентина, веќе на возраст над триесет, тој се вратил да игра како бек,[20] за потоа да ја заврши својата кариера како либеро во Пјаченца.[24].

Клупска кариера

[уреди | уреди извор]

Почетоците: Арона и Варезе

[уреди | уреди извор]
Џентиле (стои, втор од десно), како млад со Варезе во сезоната 1972-1973.

Својата фудбалска активност ја започнал во младинскиот сектор на Маслијанико,[9] од каде го зема Варезе по преговори со претседателот на Маслијанико, Р. Д'Анџело, кој заедно со него ги продал и другите надежни млади таленти како Гарганиго (подоцна станал професионалец како и Џентиле) Секи и Бјанки. Претходните преговори со Комо биле откажани од економски причини.[9] Во Варезе Џентиле го заокружил целиот младински процес,[9] но сепак тој сè уште не се сметал за достоен за првиот тим[9], па бил позајмен на Арона[14] каде ја одиграл сезоната 1971-1972 во Серија Д првенството.

Настапите на „Џенто“ го поттикнуваат Варезе да го врати во базата:[9] играјќи сезона како стартер во Серија Б (1972-1973), истакнувајќи се меѓу најдобрите млади играчи во лигата,[25] но уште еднаш тренерот Пјетро Маросо и спортскиот директор Сандро Витали не биле убедени во неговите квалитети.[9][10]

Афирмација: Јувентус

[уреди | уреди извор]
Џентиле (лево), со соиграчот Роберто Бетега во дресот на Јувентус во сезоната 1974-1975.

Во летото 1973 година, тој бил купен од Јувентус, на барање на Џампјеро Бониперти,[9] во вид на замена за Сандро Салвадоре кој веќе бил во поодминати фудбалски години.[26] Тој првично бил користен како резерва за Џузепе Фурино на позицијата медијано во средниот ред, поради истовременото присуство на Маркети, Спинози и Лонгобуко на бековските позиции.[10][25] Тој го направил своето првенствено деби за Јувентус на 2 декември 1973 година, во победата од 5-1 над Верона, играјќи повторно како медијано,[10] а во следните месеци постепено добивал повеќе простор во првиот тим и покрај очигледниот пад на формата кон крајот на сезоната.[9][10] Во првата сезона во Јуве, тој играл и во градското дерби против Торино во кое го чувал Клаудио Сала,[27] дуел за памтење кој често ќе се повторува во следните години.[10][28]

Џентиле играјќи за Јувентус, против својот поранешен клуб Варезе во 1975 година.

Почнувајќи од сезоната 1974-1975, тој го формирал стартното бековско дуо со Антонело Кукуреду;[9][29] првично користен на левото крило[10] а подоцна, по афирмацијата на Антонио Кабрини, бил преместен од десната страна, со повеќе одбранбени задачи.[20] Со другиот млад дефанзивец Гаетано Ширеја придонесува за освојување на неговото прво скудето,[30] но во првенството 1975-1976, поради дисквалификација и несогласувања со тренерот Карло Парола, привремено го загубил местото во тимот, и бил заменет со Марко Тардели.[31][32] Во следната сезона, со Џовани Трапатони како тренер, тој се вратил во почетната постава придонесувајќи за ново скудето за црно-белите[31][32] и за освојувањето на Купот на УЕФА.

Неговото искуство во Јувентус завршило во 1984 година, по единаесет сезони на верност во кои освоил вкупно шест скудета, два Купа на Италија, еден Куп на УЕФА и еден Куп на победниците на куповите. Собрал вкупно 283 настапи во лигата, а вкупно 415 вклучувајќи го Купот на Италија и европските купови.

Последните години од кариерата: Фјорентина и Пјаченца

[уреди | уреди извор]

Во летото 1984 година, на триесет и една година, тој го напуштил Јувентус за да се пресели во Фјорентина,[33] искористувајќи ги предностите на новото правило за ослободување на играчите.[24] Искуството кај виолетовите, кое траело три сезони, било исполнето со тешкотии: првично бил оспоруван од навивачите, поради неговото минато со Јувентус,[34] а подоцна имал проблеми и со тренерот Алдо Агропи[35] поради политиката за подмладување што ја водел на штета на постарите играчи.[36]

Ослободен од Фјорентина,[37] поминува неколку месеци без клуб, учествувајќи (заедно со другиот светски шампион Марко Тардели) во одморот за невработени фудбалери организиран во Помеција.[38] Во декември 1987 година, тој бил потпишан од Пјаченца, новопромовираниот клуб во Серија Б: тој излегол на терен во 20 наврати, придонесувајќи за клубот да избори опстанок пред дефинитивно да ја заврши својата натпреварувачка кариера.[24] Во својата кариера, има вкупно 353 настапи и 9 гола во Серија А.

Репрезентативна кариера

[уреди | уреди извор]

По неговото деби во репрезентацијата до 23 години, на 29 септември 1974 година, против истата возрасна група на Југославија[39], тој го направил своето деби со сениорската репрезентација на 19 април 1975 година, на дваесет и една година, во натпреварот Италија-Полска (0-0) одигран во Рим.[40] Во текот на 1976 година, тој привремено се нашол надвор од составот на аѕурите, откако ја загубил стартната позиција во Јувентус[31] но исто така и поради некои несогласувања со селекторот Фулвио Бернардини.[41] Сепак, по враќањето во репрезентацијата тој станал редовен стартер под водството на Енцо Беарцот,[42] и го постигнал својот прв и единствен репрезентативен гол на 8 јуни 1977 година, во Хелсинки, при победата од 3-0 против Финска во натпревар од квалификациите за Светското првенство 1978.[43]

Џентиле (лево) со Италија на Светското првенство 1978, борејќи се за топката со Марио Кемпес од Аргентина.
Џентиле (горе, првиот од десно) со италијанската репрезентација, која го освоила Мундијалот 1982.

Учествувал на Светското првенство 1978 во Аргентина, на кое важел за еден од најдобрите дефанзивци на турнирот, првично играјќи како десен бек, а по повредата на Мауро Белуџи, се преселил во центарот на одбраната како стопер.[44] Бил ангажиран за маркирање на напаѓачи од светска класа како што се Марио Кемпес, Ханс Кранкл, Џони Реп и Роберто Динамите, спречувајќи ги неговите директни противници да постигнуваат голови. Подоцна, тој бил стартер и на Европското првенство 1980 организирано од неговата Италија и повторно бил меѓу најдобрите,[5][45] како и на победничкото Светско првенство 1982 во Шпанија, каде што посебно се истакнал со чувањето на Марадона и Зико.[4][5] Во двата случаи тој бил санкциониран со жолт картон, ​​поради што ја пропуштил победата во полуфиналето против Полска;[46] тој се вратил и го започнал финалето против Западна Германија, во кое неговата основна задача била да го затвори Пјер Литбарски.[4]

Својот последен натпревар за националниот тим го одиграл на 26 мај 1984 година, на триесет години, во пријателскиот натпревар Канада-Италија (0-2) одигран во Торонто, носејќи ја капитенската лента.[47]

Вкупно за аѕурите забележал 71 настап.

Хронологија на репрезентативните настапи

[уреди | уреди извор]
Хронологија на настапи и постигнати голови за националната селекција ― Италија
Дата Град Домашни Резултат Гости Натпреварување Голови Инфо Детали
19-4-1975РимИталија Италија0 – 0Полска ПолскаКвал. за ЕП 1976-
5-6-1975ХелсинкиФинска Финска0 – 1Италија ИталијаКвал. за ЕП 1976-
26-10-1975ВаршаваПолска Полска0 – 0Италија ИталијаКвал. за ЕП 1976-
22-11-1975РимИталија Италија1 – 0Холандија ХоландијаКвал. за ЕП 1976-
30-12-1975ФиренцаИталија Италија3 – 2Грција ГрцијаПријателска-
17-11-1976РимИталија Италија2 – 0Англија АнглијаКвал. за СП 1978-
22-12-1976ЛисабонПортугалија Португалија2 – 1Италија ИталијаПријателска-
8-6-1977ХелсинкиФинска Финска0 – 3Италија ИталијаКвал. за СП 19781
8-10-1977БерлинЗападна Германија Западна Германија2 – 1Италија ИталијаПријателска-
15-10-1977ТориноИталија Италија6 – 1Финска ФинскаКвал. за СП 1978-
16-11-1977ЛондонАнглија Англија2 – 0Италија ИталијаКвал. за СП 1978-
3-12-1977РимИталија Италија3 – 0Луксембург ЛуксембургКвал. за СП 1978-
21-12-1977ЛиежБелгија Белгија0 – 1Италија ИталијаПријателска-
25-1-1978МадридШпанија Шпанија2 – 1Италија ИталијаПријателска-
8-2-1978НаполиИталија Италија2 – 2Франција ФранцијаПријателска-
18-5-1978РимИталија Италија0 – 0Југославија ЈугославијаПријателска-
2-6-1978Мар дел ПлатаИталија Италија2 – 1Франција ФранцијаСП 1978 - Прва фаза-
6-6-1978Мар дел ПлатаИталија Италија3 – 1Унгарија УнгаријаСП 1978 - Прва фаза-
10-6-1978Буенос АиресИталија Италија1 – 0Аргентина АргентинаСП 1978 - Прва фаза-
14-6-1978Буенос АиресЗападна Германија Западна Германија0 – 0Италија ИталијаСП 1978 - Втора фаза-
18-6-1978Буенос АиресИталија Италија1 – 0Австрија АвстријаСП 1978 - Втора фаза-
21-6-1978Буенос АиресХоландија Холандија2 – 1Италија ИталијаСП 1978 - Втора фаза-
24-6-1978Буенос АиресБразил Бразил2 – 1Италија ИталијаСП 1978 - натп. за 3. место-4. место
20-9-1978ТориноИталија Италија1 – 0Бугарија БугаријаПријателска-
23-9-1978ФиренцаИталија Италија1 – 0Турција ТурцијаПријателска-
8-11-1978БратиславаЧехословачка Чехословачка3 – 0Италија ИталијаПријателска-
21-12-1978РимИталија Италија1 – 0Шпанија ШпанијаПријателска-
24-2-1979МиланоИталија Италија3 – 0Холандија ХоландијаПријателска-
26-5-1979РимИталија Италија2 – 2Аргентина АргентинаПријателска-
13-6-1979ЗагребЈугославија Југославија4 – 1Италија ИталијаПријателска-
26-9-1979ФиренцаИталија Италија1 – 0Шведска ШведскаПријателска-заменет 46'
17-11-1979УдинеИталија Италија2 – 0Швајцарија ШвајцаријаПријателска-
16-2-1980НеаполИталија Италија2 – 1Романија РоманијаПријателска-
15-3-1980МиланоИталија Италија1 – 0Уругвај УругвајПријателска-
19-4-1980ТориноИталија Италија2 – 2Полска ПолскаПријателска-
12-6-1980МиланоИталија Италија0 – 0Шпанија ШпанијаЕвро 1980 - Прва фаза-
15-6-1980ТориноИталија Италија1 – 0Англија АнглијаЕвро 1980 - Прва фаза-
18-6-1980РимИталија Италија0 – 0Белгија БелгијаЕвро 1980 - Прва фаза-
21-6-1980НеаполЧехословачка Чехословачка1 – 1 прод.
(9 – 8 пен.)		Италија ИталијаЕвро 1980 - натп. за 3. место-4. место
24-9-1980ЏеноваИталија Италија3 – 1Португалија ПортугалијаПријателска-
11-10-1980ЛуксембургЛуксембург Луксембург0 – 2Италија ИталијаКвал. за СП 1982-
1-11-1980РимИталија Италија2 – 0Данска ДанскаКвал. за СП 1982-
15-11-1980ТориноИталија Италија2 – 0Југославија ЈугославијаКвал. за СП 1982-
6-12-1980АтинаГрција Грција0 – 2Италија ИталијаКвал. за СП 1982-
3-1-1981МонтевидеоУругвај Уругвај2 – 0Италија ИталијаМундијалито-
6-1-1981МонтевидеоХоландија Холандија1 – 1Италија ИталијаМундијалито-
25-2-1981РимИталија Италија0 – 3Европа ЕвропаПријателска-заменет 42'
19-4-1981УдинеИталија Италија0 – 0Источна Германија Источна ГерманијаПријателска-
3-6-1981КопенхагенДанска Данска3 – 1Италија ИталијаКвал. за СП 1982-
23-9-1981БолоњаИталија Италија3 – 2Бугарија БугаријаПријателска-
17-10-1981БелградЈугославија Југославија1 – 1Италија ИталијаКвал. за СП 1982-
14-11-1981ТориноИталија Италија1 – 1Грција ГрцијаКвал. за СП 1982-
5-12-1981НеаполИталија Италија1 – 0Луксембург ЛуксембургКвал. за ЕП 1984-
23-2-1982ПаризФранција Франција2 – 0Италија ИталијаПријателска-
14-4-1982ЛајпцигИсточна Германија Источна Германија1 – 0Италија ИталијаПријателска-
28-5-1982ЖеневаШвајцарија Швајцарија1 – 1Италија ИталијаПријателска-
14-6-1982ВигоИталија Италија0 – 0Полска ПолскаСП 1982 - Прва фаза-
18-6-1982ВигоИталија Италија1 – 1Перу ПеруСП 1982 - Прва фаза-
23-6-1982ВигоИталија Италија1 – 1Камерун КамерунСП 1982 - Прва фаза-
29-6-1982БарселонаИталија Италија2 – 1Аргентина АргентинаСП 1982 - Втора фаза-
5-7-1982БарселонаИталија Италија3 – 2Бразил БразилСП 1982 - Втора фаза-
11-7-1982МадридИталија Италија3 – 1Западна Германија Западна ГерманијаСП 1982 - Финале-3. титула
27-10-1982РимИталија Италија0 – 1Швајцарија ШвајцаријаПријателска-
13-11-1982МиланоИталија Италија2 – 2Чехословачка ЧехословачкаКвал. за ЕП 1984-
4-12-1982ФиренцаИталија Италија0 – 0Романија РоманијаКвал. за ЕП 1984-
12-2-1983ЛимасолКипар Кипар1 – 1Италија ИталијаКвал. за ЕП 1984-
16-4-1983БукурештРоманија Романија1 – 0Италија ИталијаКвал. за ЕП 1984-
29-5-1983ГетеборгШведска Шведска2 – 0Италија ИталијаКвал. за ЕП 1984-
7-4-1984ВеронаИталија Италија1 – 1Чехословачка ЧехословачкаПријателска-влегол во игра 46'
22-5-1984ЦирихЗападна Германија Западна Германија1 – 0Италија ИталијаПријателска-влегол во игра 70'
26-5-1984ТоронтоКанада Канада0 – 2Италија ИталијаПријателска- заменет 59'
Вкупно Настапи (20. место) 71 Голови 1

Тренерска кариера

[уреди | уреди извор]

По завршувањето на играчката кариера, Џентиле останал во светот на фудбалот, првично осврнувајќи се на менаџерската дејност. Во сезоната 1990-1991, тој се вратил во Јувентус како соработник, особено за реструктуирање на младинскиот сектор на клубот.[48] Во периодот меѓу 1991 и 1993 година, тој бил генерален директор на Леко,[49] а исто така, ја покривал и улогата на спортски директор од март 1992 година.[50]

Џентиле во 2006, како селектор на Италија под 21 год..

Потоа тој се приклучил на тренерскиот сектор на FIGC, како тренер на италијанската репрезентација под 20 години.[51][52] Во 2000 година, тој првично бил помошник на Џовани Трапатони на клупата на А тимот на Италија;[9][52] во октомври, тој го заменил Марко Тардели (кој во меѓувреме се преселил во Интер), како селектор на италијанската репрезентација до 21 година.[52] Со младата репрезентација на Италија стигнал до полуфиналето на Европското првенство за таа возрасна категорија во 2002 година, а две години подоцна, во 2004 ја водел Италија до титулата Европски шампион.[53] Со победата на првенството, Италија изборила квалификација за Олимпискиот фудбалски турнир во Атина, каде под водството на Џентиле го освоиле бронзениот медал. Својата авантура како селектор на аѕурините ја завршил со елиминацијата во четвртфиналето на Европското првенство 2006.[9]

Во јули истата година, тој бил заменет на селекторската позиција од Пјерлујџи Казираги со одлука на вонредниот комесар на FIGC, Гвидо Роси, и неговиот заменик Деметрио Албертини, и покрај добрите резултати и уверувањата за повторното потврдување на Џентиле на функцијата во младата италијанска репрезентација.[9][54][55] Во следните години не тренирал ниту една екипа,[9] и покрај тоа што бил во игра да го замени Чиро Ферара на клупата на Јувентус,[56] како и за клупата на либиската репрезентација, по падот на Гадафи.[57]

Во интервјуто дадено за Gazzetta dello Sport во септември 2013 година, тој открил дека во летото 2006 година, пред да биде сменет на чело на тимот до 21 година, голем клуб му понудил договор на Џентиле и ја известиле Фудбалската федерација, која го замолила да почека: кога бил сменет од раководството на Аѕурините, во меѓувреме исчезнала и можноста тој да биде тренер на големиот клуб, па овие настани го поттикнале да го тужи FIGC; затоа ги одбил понудите од различни фудбалски клубови добиени од 2006 година наваму, бидејќи доколку ги прифател немало да може да се обрати до граѓанското судство.[58]

На 5 јуни 2014 година, бил назначен за тренер на Сион.[59] но на 10 истиот месец не се појавил на клупскиот состанок[60] а во наредните денови започнал спор за раскинување на договорот.[61]

Клупска статистика

[уреди | уреди извор]
Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
1971-1972Италија АронаД344---------344
1972-1973Италија ВарезеБ341КИ30------371
1973-1974Италија ЈувентусА130КИ70КШ00ИнтК10210
1974-1975А290КИ60КУ91---441
1975-1976А221КИ40КШ40---301
1976-1977А291КИ90КУ110---491
1977-1978А283КИ40КШ70---393
1978-1979А300КИ70КШ10---380
1979-1980А262КИ40КШ80---382
1980-1981A270КИ60КУ40ТК20390
1981-1982А272КИ40КШ40---352
1982-1983А280КИ100КШ90---470
1983-1984А240КИ50КПК80---370
Вкупно Јувентус28396606513041710
1984-1985Италија ФјорентинаА290КИ101КУ30---421
1985-1986А190КИ80------270
1986-1987А220КИ50КУ20---290
Вкупно Фјорентина70023150--981
1987-1988Италија ПјаченцаБ200КИ00------200
Вкупно во кариерата441149217013060616

Титули

[уреди | уреди извор]

Играч

Клупски

Италија Јувентус
1974-1975, 1976-1977, 1977-1978, 1980-1981, 1981-1982, 1983-1984
1978-1979, 1982-1983
1976-1977
1983-1984

Репрезентативни

Италија Италија
Шпанија 1982

Поединечни

1980

Тренер

Италија Италија под 21 година
Германија 2004
Италија Олимписка репрезентација на Италија
Бронзен медал: Атина 2004

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ Sebastiano Vernazza (2 септември 2010). „Che fine ha fatto la razza dei terzini?“. La Gazzetta dello Sport.
  2. ↑ Vanni Zagnoli (2 мај 2019). „Il pallone racconta: Tarcisio Burgnich“.
  3. ↑ Празен навод (help).
  4. 1 2 3 Bruno Bernardi (14 јули 1982). „Gentile: "Abbiamo umiliato la zona"“. La Stampa. стр. 16.
  5. 1 2 3 „Squadra del torneo 1980“.
  6. 1 2 Dario Ricci (21 февруари 2011). „Claudio Gentile "il libico": «Sogno di tornare a Tripoli come allenatore»“.
  7. 1 2 3 Празен навод (help).
  8. ↑ Max Cannalire (4 октомври 2017). „Claudio Gentile, 64 anni con la stima di tutti, tifosi bianconeri e non. Nonostante sia senza panchina, oggi...“. Архивирано од изворникот на 2022-12-22. Посетено на 2022-12-22.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 „Ritratti: Claudio Gentile“. 18 септември 2009.[мртва врска]
  10. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Stefano Bedeschi (27 септември 2017). „Gli eroi in bianconero: Claudio GENTILE“.
  11. ↑ „Gentile, mi chiamavano "Gheddafi"“. 20 октомври 2011.
  12. ↑ „Calcio, false fidejussioni in Lega Pro: indagato Claudio Gentile“. 19 март 2013.
  13. ↑ Fabio Licari (1 октомври 2013). „Gentile e le false fideiussioni, il PM chiede l'archiviazione: è totalmente estraneo ai fatti“ (PDF). La Gazzetta dello Sport.
  14. 1 2 Ferruccio Cavallero (4 јули 1973). „Musiello e Gentile, due diciannovenni con la voglia di "sfondare" nella Juve“. La Stampa. стр. 14.
  15. ↑ Bruno Bernardi (19 мај 1975). „I magnifici quindici“. Stampa Sera.
  16. ↑ „Hanno messo i "blue jeans" alla loro "Vecchia Signora"“. Stampa Sera. 19 мај 1975. стр. 10.
  17. ↑ Maurizio Crosetti (29 јануари 2011). „Tardelli: Una ex grande. Né qualità né carisma“. la Repubblica. стр. 57.
  18. ↑ Bruno Bernardi (2 мај 1978). „Uno per uno i 16 dello scudetto“. Stampa Sera. стр. 15.
  19. ↑ Nicola Calzaretta (декември 2013). Guerin Sportivo. Отсутно или празно |title= (help)
  20. 1 2 3 Giuseppe Smorto (18 септември 1984). „Ritrovato Socrates, la Fiorentina cerca il "sì" più lontano“. la Repubblica. стр. 40.
  21. ↑ Giorgio Destefanis (14 ноември 1981). „Gentile non si vede fra i migliori del mondo“. La Stampa. стр. 30.
  22. ↑ Sebastiano Vernazza (13 септември 2012). „Aiuto! Non ci sono più grandi terzini“. La Gazzetta dello Sport.
  23. ↑ „Gentile, l'anti-personaggio“. Stampa Sera. стр. 36. Занемарен непознатиот параметар |authore= (help); Занемарен непознатиот параметар |data= (се препорачува |date=) (help)
  24. 1 2 3 Luca Argentieri (23 март 1988). „L'ultimo svincolo non mi fa soffrire“. la Repubblica. стр. 47.
  25. 1 2 Giancarlo Eola (13 август 1973). „Anastasi-Bettega intesa antica. Altafini in tanto... non dispera“ (PDF). l'Unità. стр. 7.
  26. ↑ Giancarlo Eola (6 август 1973). „Una Juventus da «tris» nei progetti di Vycpalek“ (PDF). l'Unità. стр. 8.
  27. ↑ Bruno Panzera (1 април 1974). „Bianconeri in vantaggio, dominano, poi sbuca Pulici e la musica cambia“ (PDF). l'Unità. стр. 8.
  28. ↑ „Gentile aspetta ancora Claudio“. La Stampa. 3 декември 1976. стр. 21.
  29. ↑ Nello Paci (15 јули 1974). „Il calcio chiacchierato parla di Morini riserva“ (PDF). l'Unità. стр. 8.
  30. ↑ „Hanno messo i blue jeans alla Vecchia Signora“. Stampa Sera. 19 мај 1975. стр. 10.
  31. 1 2 3 „Gentile: "Trapattoni mi ha ridato slancio"“. La Stampa. 24 октомври 1976. стр. 16.
  32. 1 2 „Bearzot adotta la formula Juve“. Stampa Sera. 30 мај 1977. стр. 13.
  33. ↑ „L'Inter a vuoto, Gentile ha scelto la Fiorentina“. la Repubblica. 22 јуни 1984. стр. 29.
  34. ↑ „Quel gusto ribelle di tifare contro“. la Repubblica. 5 април 1986. стр. 21.
  35. ↑ „Antognoni-Gentile, tandem senza freni“. la Repubblica. 9 март 1986. стр. 38.
  36. ↑ „La Fiorentina cambia rotta: riprende la strada dei giovani“ (PDF). l'Unità. 26 јули 1985. стр. 19.
  37. ↑ „Domani tutti in ritiro a Castel del Piano“ (PDF). l'Unità. 19 јули 1987. стр. 27.
  38. ↑ Paolo Caprio (5 август 1987). „L'avventura dei senza squadra“ (PDF). l'Unità. стр. 22.
  39. ↑ Gian Maria Madella (30 септември 1974). „Una sfilata di campioncini ma senza gioco di squadra“ (PDF). l'Unità. стр. 7.
  40. ↑ „Black & White Stories: Italia-Polonia, una sfida juventina“. 13 ноември 2020.
  41. ↑ „Gentile: "Ma cosa vuole questo dottore?"“. Stampa Sera. 5 октомври 1976. стр. 9.
  42. ↑ „Gentile sempre presente è il jolly di Bearzot“. Stampa Sera. 12 јуни 1979. стр. 11.
  43. ↑ „Nazionale, tre gol e l'Argentina è più vicina“. La Stampa. 9 јуни 1977. стр. 18.
  44. ↑ Bruno Bernardi (29 октомври 1978). „Torna Cabrini, Gentile al centro“. La Stampa. стр. 21.
  45. ↑ „Non c'è Nazionale se il campionato è mediocre“. Stampa Sera. 23 јуни 1980. стр. 13.
  46. ↑ „Gentile raggiante rinuncia ai baffi“. La Stampa. 7 јули 1982. стр. 19.
  47. ↑ „Claudio Gentile“.
  48. ↑ Bruno Bernardi (1 декември 1990). „La Juventus vuole scrivere un'altra storia“. La Stampa. стр. 21.
  49. ↑ „Lecco Calcio, bufera giudiziaria“. Corriere della Sera. 25 ноември 1998. стр. 49.
  50. ↑ „L'era Gentile“. Архивирано од изворникот на 22 септември 2012.
  51. ↑ „Under 20: Gentile vice di Tardelli“. Corriere della Sera. 23 декември 1998. стр. 42.
  52. 1 2 3 „Gentile all'Under in stile Tardelli“. la Repubblica. 13 октомври 2000. стр. 61.
  53. ↑ „Under campione“. la Repubblica. 9 јуни 2004. стр. 49.
  54. ↑ „Le nuove nazionali, una generazione azzurra in panchina“. la Repubblica. 25 luglio 2006. стр. 51. Проверете ги датумските вредности во: |date= (help)
  55. ↑ „La rabbia di Gentile: "Hanno distrutto l'Under"“. la Repubblica. 17 ноември 2009. стр. 69.
  56. ↑ „Ferrara va avanti al buio. "Ma non mi sento esonerato"“. la Repubblica. 28 јануари 2010. стр. 55.
  57. ↑ „Il pallone dopo i fucili. La nuova Libia chiama i guerriglieri in nazionale“. la Repubblica. 19 јануари 2012. стр. 58.
  58. ↑ Fabio Licari (22 септември 2013). „Calcio, Gentile: "Chiedete a Zico e a Maradona se ero cattivo"“.
  59. ↑ „Sion, Claudio Gentile è il nuovo allenatore: firma un biennale“. Архивирано од изворникот на 14 јули 2014. Посетено на 5 јуни 2014. Занемарен непознатиот параметар |data= (се препорачува |date=) (help)
  60. ↑ „Che fine ha fatto Claudio Gentile? Mistero a Sion“. 10 јуни 2014. Посетено на 19 јули 2014.
  61. ↑ „Il Sion con Chassot, per ora“. 15 јули 2014. Посетено на 19 јули 2014.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Клаудио_Џентиле&oldid=5477481“