Прејди на содржината

Данило Луис да Силва

Од Википедија — слободната енциклопедија
Данило
Лични податоци
Полно име Данило Луис да Силва[1]
Роден на 15 јули 1991(1991-07-15) (34 г.)[2]
Роден во Бикас, Бразил
Држава Бразил Бразил
Висина &100000000000001840000001,84 м
Позиција одбрана
Клупски податоци
Сегашен клуб Фламенго Фламенго
Број 13
Младинска кариера
Америка Минеиро Америка Минеиро
Кариера*
Години Клуб Наст. (Гол.)
2009-2010 Америка Минеиро Америка Минеиро 15 (0)
2010-2011 Сантос Сантос 49 (5)
2012-2015 Порто Порто 91 (11)
2015-2017 Реал Мадрид Реал Мадрид 41 (3)
2017-2019 Манчестер Сити Манчестер Сити 34 (4)
2019-2025 Јувентус Јувентус 156 (8)
2025- Фламенго Фламенго 3 (0)
Репрезентација
2011 Бразил Бразил 20 12 (2)
2012 Бразил Бразил 23 5 (1)
2011- Бразил Бразил 65 (1)

Данило Луис да Силва (роден на 15 јули 1991 во Бикас) — бразилски фудбалер, играч од одбраната на Фламенго и на бразилската репрезентација.

Технички карактeристики

[уреди | уреди извор]

Бек кој може подеднакво добро да игра на двете страни,[3] опремен со одлични тркачки способности и добра поединечна техника, во младоста способен да игра и како десно крило.[4] Под водството на Андреа Пирло во Јувентус, тој бил користен како трет централен дефанзивец, покажувајќи визија и способност за долги додавања и ефективно да стане дополнителен играч во средниот ред во фазата на градење на акциите.[5] Покрај тоа, тој бил користен и како медијано кога било потребно, со должности за рушење на играта на противникот и враќање на топката и како чист централен дефанзивец во одбрана со 4 играчи.[4]

Кариера

[уреди | уреди извор]

Почетоци и Сантос

[уреди | уреди извор]

Данило е роден во Бикас, Минас Жераис. Во младинските години од својата кариера тој играл за екипите на Тупинамбас и Америка Минеиро,[6] а со вториот клуб се натпреварувал и на сениорско ниво во Кампеонато Минеиро и во бразилската Серија Ц, која ја освоиле во 2009 година и избориле промоција.[7]

Данило со Сантос во финалето на Копа Либертадорес 2011

Во мај 2010 година, Данило се преселил во Сантос. Своето деби за новиот клуб го направил на 21 јули 2010, влегувајќи како замена на полувремето на местото на Марањао, во поразот со 2-0 од Атлетико Паранаенсе во лигата. Својата прва сезона во клубот ја завршил со 26 настапи и 4 гола во лигата. Во 2011 година, Данило ја освоил Кампеонато Паулиста - неговиот прв трофеј со клубот - и дебитирал во Копа Либертадорес. Во април 2011 година, тој постигнал гол во три последователни натпревари од Копа Либертадорес против екипите на Коло Коло, Серо Портењо и Депортиво Тачира.[8] Данило ги одиграл комплетните 90 минути од двата натпревари од Финалето на Копа Либертадорес 2011 против уругвајскиот Пењарол, првиот како централен играч од средниот ред а вториот како десен бек, и го постигнал решавачкиот гол во победата со 2-1 на домашен терен по ремито без голови во првиот натпревар одигран во Монтевидео.[9]

Порто

[уреди | уреди извор]
Данило (во средина) во акција со Порто во летото 2013.

На 19 јули 2011 година, Данило бил купен од Порто за 13 милиони евра,[10][11] а во договорот кој тој го потпишал со клубот била вметната откупна клаузула од 50 милиони евра.[12] Данило останал во Сантос до декември 2011 година за да се натпреварува на Светското клупско првенство.[13]

Своето деби за португалците го направил на 22 јануари 2012, влагувајќи како замена во второто полувреме во победата на домашен терен со 3-1 над Виторија Гимараеш.[14] Првично, тој бил замена на Кристијан Сапунару, но наскоро се утврдил како прв избор и заедно со неговиот сонародник Алекс Сандро (кој пристигнал во клубот исто така од Сантос во исто време како и Данило), кој бил прв избор по левата страна, претставувале едни од најдобрите бековски тандеми во Европа.[15] Со Порто, Данило освоил две титули во португалското првенство (2011–2012, 2012–2013) и два Суперкупа на Португалија (2012 и 2013).

Реал Мадрид и Манчестер Сити

[уреди | уреди извор]

На 31 март 2015, било објавено дека Данило во јули 2015 ќе му се приклучи на Реал Мадрид откако потпишал шестгодишен договор со клубот во трансфер вреден 31.5 милиони евра.[16][17] Своето деби за кралевите го имал на 23 август, во ремито без голови против новакот во лигата Спортинг Хихон, во првото коло од новата сезона во шпанското првенство.[18] На 24 октомври го постигнал својот прв гол за Реал, во гостинската победа со 3-1 над Селта.[19] Во неговата прва сезона во Мадрид, Данило придонел во освојувањето на Лигата на шампионите, забележувајќи 7 настапи за Реал Мадрид во ова натпреварување. Во финалето против Атлетико Мадрид, тој влегол како замена за повредениот Дани Карвахал во почетните минути од второто полувреме, а по конечните 1-1 Реал ја освоил титулата поразувајќи ги градските соперници по изведување на пенали.[20]

Следната сезона Данило забележал 17 настапи и еден гол помагајќи му на Реал Мадрид да ја освои шампионската титула во Примера Дивисион,[21] за првпат во последните пет години.[22][23] Тој исто така одиграл и три натпревари во Лигата на шампионите, каде кралевите успеале да ја одбранат титулата победувајќи го Јувентус во финалето, во кое Данило останал на клупата како неискоритена замена.

Данило со Манчестер Сити во летото 2017.

На 23 јули 2017 година, Данило потпишал петгодишен договор со англискиот Манчестер Сити,[24][25] а сумата на трансферот изнесувала 26.5 милиони фунти.[26] Својот прв гол за Сити го постигнал на 23 декември, во победата со 4-0 на домашен терен против Борнмут.[27] Во двете сезони како фудбалер на Манчестер Сити, Данило освоил две титули во Премиер лигата (2017-2018, 2018-2019), два Лига купа (2017-2018, 2018-2019) и еден ФА Куп (2018-2019), но времето поминато во клубот најчесто го поминувал на клупата како резерва на Кајл Вокер.

Јувентус

[уреди | уреди извор]

На 7 август 2019, Данило се преселил во Јувентус за 37 милиони евра, потпишувајќи петгодишен договор со клубот од Торино.[28] Во договорот бил вклучен и Жоао Кансело, кој се преселил во спротивна насока од Јувентус во Манчестер Сити.[29] Своето деби за Јувентус го направил на 31 август, во натпреварот против Наполи (4-3) во Серија А заменувајќи го повредениот Матија Де Шиљо во 15-тата минута, а само 28 секунди подоцна го постигнал својот прв гол за клубот; голот бил најбрзиот постигнат од страна на странски играч во историјата на Серија А.[30] Во вториот дел од сезоната, тој постигнал уште еден одлучувачки гол на гостувањето кај Сасуоло на 15 јули 2020 година во ремито 3-3 на Стадионот Мапеи, а на крајот на сезоната ја освоил својата прва титула во италијанското првенство.

Данило (десно) со Јувентус во 2020 година, прегрнат од соиграчот Леонардо Бонучи, од кого подоцна во 2023 година, ќе ја наследи капитенската лента.

Во втората сезона од неговата црно-бела авантура, дошло до промена во тренерското водство од Маурицио Сари во Андреја Пирло што му помагнало на Бразилецот, кој во новата улога на трет централен дефанзивец составува низа убедливи изведби, кои го прават еден од камен-темелниците во составот на бјанконерите и незаменлив шраф на тактичко ниво. На 10 јануари 2021 година, тој го пронашол својот прв гол за сезоната, погодувајќи ја мрежата на Сасуоло со прекрасен удар од далечина со што го отворил резултатот во натпреварот за потоа да даде и асистенција за голот на Кристијано Роналдо со кој бил поставен конечниот резултат 3-1 за Јувентус.[4][31] Десет дена подоцна, го освоил својот втор италијански трофеј, со победата во Суперкупот на Италија со 2-0 против Наполи.[32] На 19 мај, со Јувентус го освоил и Купот на Италија, победувајќи ја Аталанта во финалето.[33]

Во сезоната 2021-2022 Јувентус не го започнал најдобро патувањето во лигата и бил принуден уште од првите денови да ги брка директните противници. Во оваа клима, дополнително комплицирана со продажбата на Кристијано Роналдо откако сезоната веќе почнала, како и со третата промена на тренерот во три години, со враќањето во Торино на Масимилијано Алегри, Данило се потврдува како еден од најважните играчи во соблекувалната, вистински „сенатор“ на тимот.[34] На 6 ноември 2021 година, за време на победата на домашен терен од 1-0 против Фјорентина, во последните минути, кога Пауло Дибала го напуштил теренот, за првпат Данило ја добил и ја носел капитенската лента на Јувентус.[35] На 13 февруари 2022 година, го постигнал својот прв гол во сезоната спасувајќи го својот тим од пораз во судиското надополнување од натпреварот на гостински терен против Аталанта,[36] додека на 12 март стигнал до бројката од 100 настапи во црно-белиот дрес во сите натпреварувања.[37]

Во сезоната 2022-2023, со оглед на збогувањата на Џорџо Кјелини и Пауло Дибала, како и физичките проблеми што го принудуваат новиот капитен Леонардо Бонучи да пропушти голем број натпревари од сезоната, Данило, сега веќе препознаен како харизматичен „водач“ од соблекувалната на Јувентус, често излегува на теренот со капитенската лента на раката.[38][39] На 7 јануари 2023 година, Данило го постигнал победничкиот гол во натпреварот на домашен терен против Удинезе (1-0), помагајќи им на Јувентус да ја продолжат победничката серија и да стигнат до осмата победа во низа во првенството.[40] Во вториот дел од сезоната, Данило продолжил да биде лидер на Јувентус иако клубот зафатен со проблеми надвор од теренот (им биле одземени 10 бодови) не бил конкурентен завршувајќи само на седмото место. Данило пропуштил само еден натпревар во Серија А и ја одиграл сезоната со најмногу настапи по доаѓањето во Европа со 54 одиграни натпревари.

Во сезоната 2023-2024, тој дефинитивно бил промовиран во нов капитен на Јувентус:[41] на тој начин, бразилецот станал, со исклучок на ориундите Монти и Сивори, првиот странски капитен во историјата на клубот од Торино. Во оваа улога, на крајот на сезоната тој го подигнал трофејот во Купот на Италија, негов втор во кариерата, по победата со 0-1 над Аталанта во финалето во Рим.[42] Промената на тренерската клупа со заминувањето на Алегри и доаѓањето на Тијаго Мота во летото 2024 година, и покрај ветувачкиот почеток, довела до тоа Данило постепено да се спушти во хиерархијата при одбранбениот оддел на Јувентус.[43] Така, наоѓајќи се надвор од идните планови на клубот,[44] нему му била одземена лентата во корист на новиот капитен Мануел Локатели,[45] а на 27 јануари 2025 година, го раскинал договорот шест месеци пред неговиот истек. Данило го напуштил Јувентус по пет и пол години, во кои настапил на 213 натпревари за клубот и постигнал 9 гола, освојувајќи една титула во Серија А, еден Суперкуп на Италија и два Купа на Италија.[46]

Фламенго

[уреди | уреди извор]

На 29 јануари 2025 година, Данило се вратил во Бразил по тринаесет години, приклучувајќи му се на Фламенго.[47]

Репрезентативна кариера

[уреди | уреди извор]
Данило (лево) играјќи за Бразил против Австрија во 2014.

Данило најпрво настапувал за бразилската репрезентација под 20 години. Во 2011 година, со оваа репрезентација тој го освоил Јужноамериканското првенство за играчи под 20 години 2011, исто така, постигнувајќи гол во последната победа со 6-0 против Уругвај.[48] На 17 јуни 2011, селекторот на репрезентацијата под 20 години Неј Франко го повикал Данило за Светското првенство под 20 години 2011 кое се одржало во Колумбија.[49] На 29 јули во првиот натпревар на караоките на турнирот тој постигнал гол во ремито 1-1 против Египет. На 14 август тој бил еден од четворицата прецизни изведувачи на пенали во победата над Шпанија, откако по 120 минути натпреварот завршил нерешено 2-2 Бразил бил поуспешен при изведувањето на пеналите и се пласирал во полуфиналето каде три дена подоцна го совладале Мексико. На 20 август, на стадионот Ел Кампин во Богота, Бразил ја освоил светската титула во категоријата до 20 години победувајќи ја Португалија во финалето со 2-3 по продолженија. Севкупно, тој собрал 15 настапи за бразилската репрезентација под 20 години: 8 на Јужноамериканското првенство и 7 на Светското првенство, со два постигнати гола постигнати против Уругвај и Египет.

Во септември 2011, тој за првпат бил повикан од Мано Менезес, селекторот на сениорската репрезентација, започнувајќи како стартер во дербито против Аргентина во Суперкласико де лас Америкас што завршил 0-0 на стадионот Кемпес во Кордоба.[50] Тој исто така играл и во вториот натпревар кој се одиграл 14 дена подоцна, во кој Бразил ја победил Аргентина со 2-0 на Олимпико до Пара во Белем.

На 6 јули 2012 година, тој бил повикан во олимписката репрезентација за Летните олимписки игри 2012 во Лондон.[51][52] Одиграл четири натпревари на турнирот и постигнал еден гол против Нов Зеланд во групната фаза.[53] На крајот, Бразил го освоил сребрениот медал откако во борбата за златниот на 11 август биле поразени од Мексико со 2-1 на Вембли.[54][55]

Во мај 2018, Данило бил повикан од селекторот Тите за својот прв турнир со сениорската репрезентација, Светското првенство 2018.[56] Сепак, тој играл (како стартер) само во првиот натпревар на репрезентацијата, ремито 1-1 против Швајцарија.[57] Подоцна, тој се здобил со повреда на 6 јули, ден пред четвртфиналниот судир со Белгија, со што бил надвор од комбинација за остатокот од турнирот.[58]

На 19 ноември 2019 година, тој го постигнал својот прв гол за Селесао во победата со 3-0 против Јужна Кореја во пријателски натпревар.[59][60]

Во ноември 2022 година, тој бил повикан од селекторот Тите во тимот што учествуваше на Светското првенство во Катар.[61]

Хронологија на репрезентативните настапи

[уреди | уреди извор]

Сениорска репрезентација

[уреди | уреди извор]
Хронологија на настапи и постигнати голови за националната селекција ― Бразил
Дата Град Домашни Резултат Гости Натпреварување Голови Инфо Детали
14-9-2011КордобаАргентина Аргентина0 – 0Бразил БразилСуперкласико де лас Америкас 2011-
28-9-2011БелемБразил Бразил2 – 0Аргентина АргентинаСуперкласико де лас Америкас 2011-добил жолт картон во 84-тата минута 84'
26-5-2012ХамбургДанска Данска1 – 3Бразил БразилПријателска-заменет 72'
30-5-2012Ист РатерфордСАД САД1 – 4Бразил БразилПријателска-
3-6-2012АрлингтонБразил Бразил0 – 2Мексико МексикоПријателска-
9-6-2012ЊујоркАргентина Аргентина4 – 3Бразил БразилПријателска-влегол во игра 80' - добил жолт картон во 82-рата минута 82'
9-9-2014Ист РатерфордБразил Бразил1 – 0Еквадор ЕквадорПријателска-заменет 90'
11-10-2014ПекингБразил Бразил2 – 0Аргентина АргентинаПријателска-добил жолт картон во 40-тата минута 40'
14-10-2014СингапурЈапонија Јапонија0 – 4Бразил БразилПријателска-заменет 46'
12-11-2014ИстанбулТурција Турција0 – 4Бразил БразилПријателска-
18-11-2014ВиенаАвстрија Австрија1 – 2Бразил БразилПријателска-
26-3-2015Сен ДениФранција Франција1 – 3Бразил БразилПријателска-
29-3-2015ЛондонБразил Бразил1 – 0Чиле ЧилеПријателска-
7-6-2015Саун ПаулоБразил Бразил2 – 0Мексико МексикоПријателска-заменет 46'
5-9-2015ХарисонБразил Бразил1 – 0Костарика КостарикаПријателска-
10-11-2017ЛилЈапонија Јапонија1 – 3Бразил БразилПријателска-
3-6-2018ЛиверпулБразил Бразил2 – 0Хрватска ХрватскаПријателска-
10-6-2018ВиенаАвстрија Австрија0 – 3Бразил БразилПријателска-
17-6-2018РостовБразил Бразил1 – 1Швајцарија ШвајцаријаСП 2018 - Прва фаза-дет.
16-10-2018ЏедаБразил Бразил1 – 0Аргентина АргентинаПријателска-заменет 53'
16-11-2018ЛондонБразил Бразил1 – 0Уругвај УругвајПријателска-
20-11-2018Милтон КинсБразил Бразил1 – 0Камерун КамерунПријателска-
26-3-2019ПрагаЧешка Чешка1 – 3Бразил БразилПријателска-
15-11-2019РијадБразил Бразил0 – 1Аргентина АргентинаПријателска-добил жолт картон во 27-мата минута 27'
19-11-2019Абу ДабиБразил Бразил3 – 0Јужна Кореја Јужна КорејаПријателска1
9-10-2020Саун ПаулоБразил Бразил5 – 0Боливија БоливијаКвал. за СП 2022-
13-10-2020ЛимаПеру Перу2 – 4Бразил БразилКвал. за СП 2022-
13-11-2020Саун ПаулоБразил Бразил1 – 0Венецуела ВенецуелаКвал. за СП 2022-
17-11-2020МонтевидеоУругвај Уругвај0 – 2Бразил БразилКвал. за СП 2022-
3-6-2021Порто АлегреБразил Бразил2 – 0Еквадор ЕквадорКвал. за СП 2022-
8-6-2021АсунсионПарагвај Парагвај0 – 2Бразил БразилКвал. за СП 2022-
13-6-2021БразилијаБразил Бразил3 – 0Венецуела ВенецуелаКопа Америка 2021 - Прва фаза-
17-6-2021Рио де ЖанеироБразил Бразил4 – 0Перу ПеруКопа Америка 2021 - Прва фаза-заменет 84'
23-6-2021Рио де ЖанеироБразил Бразил2 – 1Колумбија КолумбијаКопа Америка 2021 - Прва фаза-
27-6-2021ГојанијаБразил Бразил1 – 1Еквадор ЕквадорКопа Америка 2021 - Прва фаза-влегол во игра 49'
2-7-2021Рио де ЖанеироБразил Бразил1 – 0Чиле ЧилеКопа Америка 2021 - Четвртфинале-
5-7-2021Рио де ЖанеироБразил Бразил1 – 0Перу ПеруКопа Америка 2021 - Полуфинале-
10-7-2021Рио де ЖанеироАргентина Аргентина1 – 0Бразил БразилКопа Америка 2021 - Финале-
2-9-2021СантјагоЧиле Чиле0 – 1Бразил БразилКвал. за СП 2022-
9-9-2021РесифеБразил Бразил2 – 0Перу ПеруКвал. за СП 2022-
7-10-2021КаракасВенецуела Венецуела1 – 3Бразил БразилКвал. за СП 2022-
10-10-2021БаранкиљаКолумбија Колумбија0 – 0Бразил БразилКвал. за СП 2022-
11-11-2021San PaoloБразил Бразил1 – 0Колумбија КолумбијаКвал. за СП 2022-
16-11-2021Сан ХуанАргентина Аргентина0 – 0Бразил БразилКвал. за СП 2022-
24-3-2022Рио де ЖанеироБразил Бразил4 – 0Чиле ЧилеКвал. за СП 2022-
27-9-2022ПаризБразил Бразил5 – 1Тунис ТунисПријателска-
24-11-2022ЛусаилБразил Бразил2 – 0Србија СрбијаСП 2022 - Прва фаза-
5-12-2022ДохаБразил Бразил4 – 1Јужна Кореја Јужна КорејаСП 2022 - Осминафинале-заменет 72'дет.
9-12-2022Ал РајанХрватска Хрватска1 – 1 прод.
(4 – 2 пен.)		Бразил БразилСП 2022 - Четвртфинале-добил жолт картон во 25-тата минута 25'дет.
17-6-2023Корнеља де ЉобрегатБразил Бразил4 – 1Гвинеја ГвинејаПријателска-заменет 90+2'
20-6-2023ЛисабонБразил Бразил2 – 4Сенегал СенегалПријателска-добил жолт картон во 90-тата минута 90'
Вкупно Настапи 23 Голови 0

Олимписка репрезентација

[уреди | уреди извор]
Хронологија на настапи и постигнати голови за националната селекција ― Бразил
Дата Град Домашни Резултат Гости Натпреварување Голови Инфо Детали
20-7-2012МидлзброВелика Британија Велика Британија0 – 2Бразил БразилПријателска-
26-7-2012КардифЕгипет Египет2 – 3Бразил БразилОлимписки игри 2012 - Прва фаза-
29-7-2012МанчестерБразил Бразил3 – 1Белорусија БелорусијаОлимписки игри 2012 - Прва фаза-
1-8-2012Њукасл на ТајнаБразил Бразил3 – 0Нов Зеланд Нов ЗеландОлимписки игри 2012 - Прва фаза1добил жолт картон во 90+2-тата минута 90+2'
4-8-2012Њукасл на ТајнаБразил Бразил3 – 2Хондурас ХондурасОлимписки игри 2012 - Четвртфинале-
Вкупно Настапи 5 Голови 1

Статистика на кариерата

[уреди | уреди извор]

Клупска статистика

[уреди | уреди извор]

Статистиката е ажурирана на 5 ноември 2019.

Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
2009Бразил Америка МинеироМИ/МЖ+Ц2+80---------100
јан-мај. 2010МИ/МЖ+Б12+72+0---------192
Вкупно Америка Минеиро14+152+0------292
мај.-дек. 2010Бразил СантосA1/СП+А0+260+4КБ00КС00---264
2011A1/СП+A14+230+1---КЛ144Скп21536
Вкупно Сантос14+490+500144217910
јан.-јун. 2012Португалија ПортоПЛ60КП+ЛКП0+10ЛЕ10---80
2012-2013ПЛ282КП+ЛКП2+50ЛШ70СП00422
2013-2014ПЛ283КП+ЛКП6+30ЛШ+ЛЕ6+60СП00493
2014-2015ПЛ296КП+ЛКП1+10ЛШ101---417
Вкупно Порто91111903010014012
2015-2016Шпанија Реал МадридПД242КШ00ЛШ70---312
2016-2017ПД171КШ50ЛШ30СУ+Скп00251
Вкупно Реал Мадрид4135010000563
2017-2018Англија Манчестер СитиПЛ233ФАКуп+ЛК3+60ЛШ60---383
2018-2019ПЛ111ФАКуп+ЛК4+50ЛШ20КШ00221
Вкупно Манчестер Сити3441808000604
2019-2020Италија ЈувентусА222КИ40ЛШ60СИ00322
2020-2021А341КИ40ЛШ70СИ10461
2021-2022А221КИ41ЛШ50СИ00312
2022-2023А373КИ40ЛШ+ЛЕ5+80---543
Вкупно Јувентус1157161310101638
Вкупно во кариерата373325819353152739

Репрезентативна статистика

[уреди | уреди извор]
Обновено на 26 март 2019
РепрезентацијаГодинаНастГол
Бразил Бразил 201120
201240
201450
201540
201710
201860
201910
Вкупно230

Титули

[уреди | уреди извор]

Клупски

Америка Минеиро

2009

Сантос

2011
2011

Порто

2011–2012, 2012–2013
2012, 2013

Реал Мадрид

2016-2017
2015-2016, 2016-2017
2016
2016

Манчестер Сити

2017-2018, 2018-2019
2017-2018, 2018-2019
2018-2019

Јувентус

2019-2020
2020-2021, 2023-2024
2020

Репрезентативни

Бразил

2011
2011

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ „Squads for 2017/18 Premier League confirmed“. Premier League. 1 September 2017. Посетено на 9 September 2017.
  2. ↑ „FIFA World Cup Russia 2018: List of players: Brazil“ (PDF). FIFA. 15 July 2018. стр. 4. Архивирано од изворникот (PDF) на 2018-06-19. Посетено на 21 January 2019.
  3. ↑ „Big italiane in Sud America. Per Danilo, Martinuccio, Dedè...“.
  4. 1 2 3 Giuseppe Nigro (5 февруари 2021). „Ripiego? Non esce più dal campo: ecco perché Danilo è inamovibile per Pirlo“.
  5. ↑ „Rendimento dettagliato Danilo Luiz da Silva“. Посетено на 14 јули 2024.
  6. ↑ Ribeiro, Bruno (25 July 2017). „Após faturar com venda para Real, time de MG pode lucrar com ida de Danilo para o City“ [After cashing in with sale to Real, MG team can make money with Danilo's departure to City]. Globo Esporte (португалски). Grupo Globo. Посетено на 25 July 2017.
  7. ↑ „Danilo sonhava em ser goleiro, mas virou lateral multicampeão“ [Danilo dreamt of being a goalkeeper, but turned multichampion full-back]. O Globo (португалски). 9 June 2018. Посетено на 22 January 2019.
  8. ↑ „Danilo impressiona: terzo sigillo consecutivo!“ (англиски). 22 април 2011.
  9. ↑ Barros, Adilson; Travaglia, Julyana (22 June 2011). „Neymar brilha, meninos da vila fazem história e Peixe leva tri da Libertadores“ [Neymar shines, local lads make history and Fish lifts third Libertadores]. Globo Esporte (португалски). Grupo Globo. Посетено на 2 April 2015.
  10. ↑ „Comunicado“ (PDF) (португалски). 19 јули 2011. Архивирано од изворникот (PDF) на 24 декември 2011. Посетено на 13 септември 2011.
  11. ↑ „Anche Danilo per il Porto“ (италијански). 19 јули 2011. Посетено на 13 септември 2011.
  12. ↑ „Comunicado“ (PDF) (португалски). 28 јули 2011. Архивирано од изворникот (PDF) на 15 декември 2011. Посетено на 13 септември 2011.
  13. ↑ „Santista Danilo diz que mostrará por que o Porto pagou 'tanto' por ele“ (португалски). 5 септември 2011. Посетено на 13 септември 2011.
  14. ↑ Porto - Vitória Guimarães 3-1 transfermarkt.com
  15. ↑ „Danilo e Alex Sandro, companheiros de todas as ocasiões“ [Danilo and Alex Sandro, buddies for every occasion] (португалски). SAPO. 2 September 2014. Посетено на 11 June 2018.
  16. ↑ „Comunicado“ [Announcement] (PDF) (португалски). Portuguese Securities Market Commission. 31 March 2015. Архивирано од изворникот (PDF) на 2015-04-02. Посетено на 31 March 2015.
  17. ↑ „Official announcement: Danilo“. Real Madrid CF. 1 April 2015. Посетено на 1 April 2015.
  18. ↑ Bell, Arch (23 August 2015). „Sporting spoil Benítez debut“. Marca. Madrid. Посетено на 23 August 2015.
  19. ↑ „Celta Vigo 1–3 Real Madrid: Ronaldo on target as Los Blancos clear at the top“. Goal.com. Perform Group. 24 October 2015. Посетено на 24 October 2015.
  20. ↑ „Spot-on Real Madrid defeat Atlético in final again“. UEFA. 28 May 2016. Посетено на 29 May 2016.
  21. ↑ „Real Madrid 5–2 Osasuna“. BBC Sport. 10 September 2016. Посетено на 22 May 2017.
  22. ↑ „El Real Madrid, campeón de LaLiga Santander 2016/17“ [Real Madrid, LaLiga Santander champions 2016/17] (шпански). La Liga. 21 May 2017. Посетено на 22 May 2017.
  23. ↑ „Malaga 0–2 Real Madrid“. BBC Sport. 21 May 2017. Посетено на 22 May 2017.
  24. ↑ „Danilo joins Manchester City“. Manchester City F.C. 23 July 2017. Посетено на 23 July 2017.
  25. ↑ „Official announcement: Danilo“. Real Madrid CF. 23 July 2017. Посетено на 23 July 2017.
  26. ↑ Stone, Simon (23 July 2017). „Danilo: Manchester City sign Real Madrid defender for £26.5m“. BBC Sport. Посетено на 23 July 2017.
  27. ↑ Bevan, Chris (23 December 2017). „Manchester City 4–0 AFC Bournemouth“. BBC Sport. Посетено на 23 December 2017.
  28. ↑ „Official: Danilo is Bianconero!“. Juventus F.C. 7 August 2019. Посетено на 8 August 2019.
  29. ↑ „Danilo joins Juventus“ (англиски). 7 август 2019. Посетено на 8 август 2019.
  30. ↑ „Juventus 4 - 3 Napoli“. Football Italia. 31 August 2019.
  31. ↑ „Danilo: "È il miglior periodo della mia carriera. Pirlo? Ha le idee chiare"“. 29 јануари 2021.
  32. ↑ „Supercoppa Italiana 2021: Juventus-Napoli 2-0. Cristiano Ronaldo e Morata in gol“.
  33. ↑ „La Juventus vince la TimVision Cup“. 19 мај 2021. Архивирано од изворникот на 2022-05-25. Посетено на 20 јуни 2021.
  34. ↑ Giovanni Albanese (15 февруари 2022). „Il 6 di Scirea e qualsiasi ruolo serva, Danilo senatore oggi e domani: "Qui sono felice"“.
  35. ↑ „Danilo, la prima volta da Capitano della Juve: 'Orgoglioso, che momento'“. 7 ноември 2021. Посетено на 12 март 2022.
  36. ↑ „DANILO RISPONDE A MALINOVSKYI. 1-1 TRA JUVE E ATALANTA“. 13 февруари 2022. Посетено на 12 март 2022.
  37. ↑ Giovanni Albanese (12 март 2022). „Danilo fa 100 presenze con la Juve. E strizza l'occhio al rinnovo“. Посетено на 12 март 2022.
  38. ↑ „Danilo capitano della Juve per un motivo: Allegri svela un retroscena su Cuadrado“. 2022-11-09.
  39. ↑ „Juventus, Danilo racconta: "Ecco come sono diventato capitano"“. 2023-02-14. Архивирано од изворникот на 2023-05-27. Посетено на 2023-07-10.
  40. ↑ „Serie A, Juventus-Udinese 1-0: Danilo decisivo nel finale“. sportmediaset. 7 јануари 2023. Посетено на 10 јули 2023.
  41. ↑ Giovanni Albanese (2023-07-14). „Out Bonucci, Danilo il nuovo capitano della Juve. Chi sarà il vice?“.
  42. ↑ „La Coppa Italia è nostra!“. 2024-05-15.
  43. ↑ Предлошка:Citе web
  44. ↑ Gabriele Stragapede (2 јануари 2025). „Juventus, Thiago Motta: "Danilo? Può partire, siamo stati chiari. Decisione presa per il bene di tutti"“.
  45. ↑ „Thiago Motta: «A Napoli per fare la nostra partita»“. 24 јануари 2025.
  46. ↑ „Ufficiale | Danilo e la Juventus si salutano“. 27 јануари 2025.
  47. ↑ „Bem-vindo, Danilo!“ (португалски). 29 јануари 2025. Посетено на 29 јануари 2025.
  48. ↑ „6 a 0 Brasil-Uruguay“ (англиски). 13 февруари 2011.
  49. ↑ „Brasile, i pre-convocati per il mondiale Under 20“. 17 јуни 2011.
  50. ↑ „Argentina y Brasil igualaron 0–0 en Córdoba“ [Argentina and Brasil went for 0–0 in Córdoba] (шпански). Argentine Football Association. 14 September 2011. Посетено на 14 November 2013.
  51. ↑ „Olimpiadi di calcio 2012: le convocazioni della nazionale brasiliana“. 6-07-12. Архивирано од изворникот на 5 декември 2013. Посетено на 12-07-12. Проверете ги датумските вредности во: |access-date=, |date= (help)
  52. ↑ „Olimpiadi, Brasile: i convocati di Menezes“. 6-07-12. Архивирано од изворникот на 15 март 2016. Посетено на 12-07-12. Проверете ги датумските вредности во: |access-date=, |date= (help)
  53. ↑ „Three and easy for Brazil“. FIFA. 1 August 2012. Архивирано од изворникот на 2012-11-07. Посетено на 14 November 2013.
  54. ↑ „Peralta nets match-winning brace for Mexico“ (англиски). Архивирано од изворникот на 22 август 2012. Посетено на 13 август 2012.
  55. ↑ „Messico oro, battuto 2-1 il Brasile in finale“. 11-08-12. Архивирано од изворникот на 13 август 2012. Посетено на 13-08-12. Проверете ги датумските вредности во: |access-date=, |date= (help)
  56. ↑ „World Cup: Neymar named in Brazil's 23-man squad“. BBC Sport. 14 May 2018. Посетено на 15 May 2018.
  57. ↑ Reddy, Luke (17 June 2018). „Brazil 1–1 Switzerland“. BBC Sport. Посетено на 17 June 2018.
  58. ↑ „Brazil says Danilo out of World Cup with ankle injury“. NBC Sports. 6 July 2018. Посетено на 6 July 2018.
  59. ↑ Danilo comenta seu primeiro gol pela Seleção Brasileira cbf.com
  60. ↑ Brasile-Corea del Sud 3-0: Paquetà e Danilo trascinano la Seleção sport.sky.it
  61. ↑ „Seleção Brasileira está convocada para a Copa do Mundo FIFA Qatar 2022“. Confederação Brasileira de Futebol (португалски). 2022-11-07. Посетено на 2022-11-07.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Данило_Луис_да_Силва&oldid=5395958“