Св. Петка (Долно Егри)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Св. Петка
археолошко наоѓалиште
Св. Петка is located in Македонија
Св. Петка
Местоположба на Св. Петка во Македонија
Местоположба 40°58′0″N 21°30′0″E / 40.96667° N; 21.50000° E / 40.96667; 21.50000Координати: 40°58′0″N 21°30′0″E / 40.96667° N; 21.50000° E / 40.96667; 21.50000
Основни податоци
Место Долно Егри
Општина Битола
Тип

Археомак 2.0 графички знак (населба).svg населба


Период неолитско време
Портал „Археологија“

Св. Петкаархеолошко наоѓалиште во битолското село Долно Егри.

Претставува населба од неолитско време . И овој локалитет се наоѓа во непосредна близина на Горно Егри, меѓутоа од другата страна на Црна Река. Тој претставува една од најмасивните тумби во Пелагонија врз која е изградено селото именувано од страна на локалните жители како [[Долно Егри. Ова село денес е напуштено и покрај разурнатите куќи, сочувана и обновена е само црквата „Св. Петка“, па оваа локација претежно се користи за религиозни собири. Просторот кој го опфаќаат куќите и црквата е многу помал во однос на целата зафатнина на тумбата, така што и нејзиниот релативно автентичен облик е сочуван. Освен во подножјето, во останатите делови не се изведуваат земјоделски активности, што делувало во сочувувањето на нејзиниот облик. Прашање е дали целиот простор на кој се наоѓаат археолошките слоеви бил создаден вештачки од страна на предисториските популации или пак тој претставува географско возвишување врз кое дополнително се формирани и подигнати населбите во неолитот .

На површината може да се констатира броен археолошки материјал кој може да се датира дури и во раниот неолит. Со оглед на нејзината големина, неопходно е да се изврши потемелно мерење на нејзината површина. Заради масивноста на оваа тумба биле земени две коти како референца за нејзината висина и локација, и тоа една кај црквата, а другата на спротивната страна на наоѓалиштето, односно на највисоката точка во северо-источниот дел.[1].

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]