Метимир

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Метимир е село во Општина Битола, во околината на градот Битола.

Метимир
Метимир is located in Македонија
Метимир
Местоположба на Метимир во Македонија
Координати 41°8′18″N 21°8′41″E / 41.13833° СГШ; 21.14472° ИГД / 41.13833; 21.14472Координати: 41°8′18″N 21°8′41″E / 41.13833° СГШ; 21.14472° ИГД / 41.13833; 21.14472
Општина Општина Битола
Население 10 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 769 м
Метимир на општинската карта
Метимир во Општина Битола.svg

Атарот на Метимир во рамките на општината
Commons-logo.svg Метимир на Ризницата


Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во областа Ѓават-Кол, на истчните падини на Бигла, оддалечено 30 километри североисточно од Битола.

Етимологија[уреди | уреди извор]

По кажувањето на мештаните од село Метимир, името на селото различно се објаснува. Името има чист македонски карактер. Кај поголемиот дел од населението, поготово кај постарите може да се чуе следната легенда за потеклото на името на селото: "Селото уште во својот најстар период го сочинувале шест до осум куќи - колиби. Сите жители биле од еден род, една крв. Помеѓу нив владеела братска љубов; за сите спорови и несогласувања се решавало на најдобар начин за сите - родбински. Бидејќи целото нивно внимание било свртено на подобрување на нивниот економски живот, тие имале сè што им било потребно за живот. Уште повеќе, по својата географска положба селото било оддалечено од сите патишта, па така било поштедено од секакви зулуми и грабежи. Бидејќи во селото сè било како во мед и во мир му го дале името Метимир. Директното толкување на зборот Метимир значи: "имаат мед и млеко", кое што по пат на разни трансформации се престорило во Метимир".

Историја[уреди | уреди извор]

Селото се споменува како Метомир во XV век со 22 глави на домаќинства.[1] Исто така, селото е споменато како Матимар и во османлиските даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Манастир од 1611-1612 година со 14 домаќинства.[2]

Според етнографските изпитувања на селото во 50тите години на 20 век, кај целото население имало сеќавања дека порано во оваа област често доаѓале ограбувачи Арнаути. Во првата половина на 19 век селото било нападнато од околу 400 отпадници Арнаути од Дебарско. Тие прво ги ограбиле домовите, го изгореле селото и убиле голем број Македонци. За тоа сведочат и самите топографски имиња околу селото како Ѓорев Гроб или Ѓинев Рид. При палење на Метимир, според селаните, дури и виното што се чувало во визбите потекло како река по целиот пат дури до Шемница. После тоа селото повторно било обновени од тројца преживеани Македонци.[3]

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Метимир живееле 100 жители, сите Македонци.[4]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Метимир имало 160 Македонци, егзархисти.[5]

Според пописот од 2002 година, селото Метимир има 10 жители, сите Македонци.[6]

На табелата е прикажан бројот на населението во сите пописни години: [7]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 100[4] 160[5] 184 194 143 128 87 14 14 10

Родови[уреди | уреди извор]

Метимир е македонско село.

Родови во селото се: Николовци (6 куќи), Љаљовци (6 куќи), Ничовци (5 куќи), Доневци (4 куќи), Јолевци (3 куќи), Трпковци (2 куќи), Гулевци (2 куќи), Лозановци (1 куќа) и Лозевци (1 куќа) сите наведени родови се староседелски, кои потекнуваат од тројцата сточари кои го обновиле селото после распаѓањето на старото село.[8]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[9]
Археолошки локалитети[10]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Гандев, Христо. „Българската народност през XV век. Демографско и етнографско изследване“, Наука и изкуство, II изд., София, 1989.
  2. Турски извори за българската история, т. VII, София 1986, с. 181.
  3. Trifunoski, Jovan F -Ispitivanja u Bitoljsko-prilepskoj kotlini, Jugoslavenska akademija znanosti i umjetnosti, 1967
  4. 4,0 4,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 239.
  5. 5,0 5,1 D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 174-175.
  6. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  7. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  8. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  9. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  10. Јован Ф. Трифуновски, (1998) Битољско - Прилепска котлина, Антропогеогрофско проучавање. Београд, САНУ ISBN 8670252678

Надворешни врски[уреди | уреди извор]