Доленци (Битолско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Доленци
Dolenci - mosque - P1100535.JPG

Поглед на џамијата во селото

Доленци is located in Македонија
Доленци
Местоположба на Доленци во Македонија
Координати 41°5′2″N 21°9′18″E / 41.08389° СГШ; 21.15500° ИГД / 41.08389; 21.15500Координати: 41°5′2″N 21°9′18″E / 41.08389° СГШ; 21.15500° ИГД / 41.08389; 21.15500
Регион Logo of Pelagonia Region.svg Пелагониски
Општина Coat of arms of Bitola Municipality.svg Битола
Област Ѓават-Кол
Население 265[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 7314
Повик. бр. 045
Надм. вис. 790 м
Commons-logo.svg Доленци на Ризницата


Доленци — село во Општина Битола, во областа Ѓават-Кол, во околината на градот Битола.

Етимологија[уреди | уреди извор]

По раскажувањето на народот, се претпоставува дека селото го добило името по својата местоположба. Бидејќи се наоѓа во дол, односно подолу од другите села зборовите „дол“ и „долу“ преку различни трансформации во употребата се дошло до зборот „Доленци“ и оттогаш го добива името.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото погледнато од далечина

Селото се наоѓа во областа Ѓават-Кол, во западниот дел од Општина Битола, во насока на превојот Ѓавато.[2] Селото е ридско, на надморска височина од 790 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено околу 20 километри и се наоѓа непосредно до патот Битола-Ресен.[2]

Атарот зафаќа површина од 7,7 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 421 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 218,2 хектари, а на пасиштата 82,1 хектар.[2]

Ова село се наоѓа под село Кажани во непосредна близина на реката Шемница. По својата географска положба е сместено во дол и за разлика од сите други населби во Цапарско Поле што се наоѓаат на блиските ридови и планини, селото Доленци се наоѓа во полето.

Историја[уреди | уреди извор]

Во XIX век, Доленци било село во нахијата Ѓават-Кол во Битолската каза на Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Селото има полјоделско-шумарска функција.[2]

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Доленци имало 550 жители, од кои 200 Македонци христијани и 350 Албанци муслимани.[3] По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Доленци имало 580 жители, од кои 420 Албанци и 160 Македонци егзархисти.[4]

Доленци е средно по големина село, но со намалување на бројот на жители. Во 1961 година, селото броело 434 жители, а во 1994 година 281 жител, од кои 226 биле Албанци и 54 жители Македонци.[2]

Според пописот од 2002 година, во селото Доленци имало 265 жители, од кои 51 Македонец, 212 Албанци, 1 Бошњак и 1 останат.[1]

Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Доленци:

Години Македонци Албанци Турци Бошњаци Ост. Вкупно
1948 428
1953 200 102 130 1 433
1961 235 198 0 1 434
1971 239 67 26 150 482
1981 184 183 1 98 466
1991 125 257 0 15 397
1994 54 226 0 1 281
2002 51 212 0 1 1 265

* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1953-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години

Родови[уреди | уреди извор]

Доленци е македонско-албанско село, албанските родови во селото се доселенички. Македонците се еден дел староседелци од старото село на Доленци, а другиот дел доселени.[5]

Албански родови се: Јаовци (6 к.), Алиловци (6 к.), Абдиловци (3 к.), Мединовци (5 к.), Незировци (2 к.), Исмаиловци (2 к.), Мусовци (2 к.), Ѓаковци (2 к.), Ферзуловци (1 к.), Реџеповци (1 к.), Исмаиловци (1 к.) и Селимовци (1 к.), доселени се во турско време од Јужна Албанија, во родот Реџеповци се знае следната генеологија Даљан (жив на 61 год. во 1951 година) Демир-Реџеп-Демир кој се доселил, порано биле еден род со Алиловци; Назифовци (1 к,), доселени се од селото Сопот, Преспа; Зекмановци (1 к.), доселени се од раселеното село Буково кое се наоѓало на патот Ресен-Охрид.

Македонски родови се: Цветини (8 к.), Кузевци (7 к.), Митревци (4 к.), Шљамовци (3 к.) и Наневци (1 к.), староседелци, живееле во Старо Село; Ќипревци (4 к.), Грујовци (2 к.), Рајини (2 к.), Колевци (1 к.) и Пиљовци (1 к.), доселени се од соседното село Ѓавато; Јоановци (1 к.), доселени се од селото Ротино; Андоновци (1 к.), доселени се од Ѓавато во 1920 година; Белевци (1 к.), исто така доселени од Ѓавато; Гроздановци (1 к.), доселени се од селото Свиништа, Охридско и Бојиштани (2 к.), доселени се од селото Боиште, Железник.

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Главната селска црква „Св. Ѓорѓи“

Селото влегува во рамките на Општина Битола, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе биле придодадени поранешните општини, Бистрица, Кукуречани и Цапари. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Цапари.

Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Кажани, во која влегувале селата Гопеш, Доленци, Ѓавато, Кажани, Маловиште и Лера.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Кажани, во која покрај селото Доленци се наоѓале селата Гопеш, Ѓавато, Кажани, Лера, Маловиште, Рамна, Ротино, Српци и Цапари.

Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Дихово.

Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Битола.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборно место бр. 0207 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.[7]

На локалните избори во 2017 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 227 гласачи.[8]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Археолошки локалитети[9]
  • Кале — населба од доцноантичко време;
  • Суви Ливади — базилика од старохристијанско време; и
  • Старо Село — црква и некропола од среден век.
Цркви[10]
Џамии

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 "Попис на Македонија" (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 21 ноември 2017. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 101. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. посет. 21 ноември 2017 г. 
  3. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 239.
  4. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р. 174-175.
  5. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  6. "ПУ Доленци". македонски: ОУ „Елпида Караманди“ - Битола. конс. 21 ноември 2017. 
  7. "Описи на ИМ". конс. 21 ноември 2017. 
  8. "Локални избори 2017". конс. 21 ноември 2017. 
  9. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  10. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]