Лисолај

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Лисолај е село во Општина Битола, во околината на градот Битола.

Лисолај
Лисолај се наоѓа во Македонија
Лисолај
Местоположба на Лисолај во Македонија
Координати 41°08′54″ СГШ 21°18′07″ ИГД / 
Општина Општина Битола
Население 225 жит.
Надм. вис. 746 м


Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Српски извештај за колежот во село Лисолај од страна на една грчка чета како освета што населението преминало во „егзархиско“. (Битола, 4 јуни 1906)

Лисолај припаѓа на таканаречениот Пелагониски регион, во географската област Пелагонија и подножјето на планината Древеник,17 километри северно од градот Битола. Селото е ридско,со надморска височина од 746 метри. На средсело се наоѓа основното училиште кое го носи името на познатиот војвода од овој крај Александар Турунџев. Над самата населба е црквата Св. Петка која е од деветнаесеттиот век и е типичен пример на македонското црковно градителство од тој период. Во селото се живее од земјоделие и сточарство.Лисолај надалеку е познат по најубавото грозје од овој регион.

Според пописот од 2002 година, селото Лисолај брои 225 жители[1], од кои 224 се Македонци и еден е вброен во останатите националности.

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[2]
Археолошки локалитети

Во селото Лисолај има стапки од коњот на народниот херој Крали Марко

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Во Лисолај има 2 фудбалски тима ф.к.Лисолај и ф.к.Лисолај 2010 подобро рангиран е ф.к.Лисолај 2010 кој 2 пати со ред играше регионално финале од општинските лиги.

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Попис 2002 http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
  2. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  3. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  4. Јован Ф. Трифуновски, (1998) Битољско - Прилепска котлина, Антропогеогрофско проучавање. Београд, САНУ ISBN 8670252678
  5. Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 66.
  6. Николов, Борис. ВМОРО — псевдоними и шифри 1893-1934, Звезди, 1999, стр.47
  7. Миле Секуловски, Z31JY најстар радиоаматер во Македонија

Надворешни врски[уреди | уреди извор]