Карамани

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Карамани
Карамани is located in Македонија
Карамани
Местоположба на Карамани во Македонија
Координати 41°3′52″N 21°23′38″E / 41.06444° СГШ; 21.39389° ИГД / 41.06444; 21.39389Координати: 41°3′52″N 21°23′38″E / 41.06444° СГШ; 21.39389° ИГД / 41.06444; 21.39389
Општина Општина Битола
Население 362 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 570 м

Карамани — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Карамани е се наоѓа на 5 километри оддалеченост, во југоисточен правец од градот Битола, во состав на истоимената општина. Селото е рамничарско и лежи на надморска височина од 570 метри.

Историја[уреди | уреди извор]

Карамани е познато по Битката кај Битола за време на Првата балканска војна. Дунавската дивизија од првиот повик напаѓала во две колони. Десната преку Црна Река и Шемница извршила напад на село Трн. Минувајќи преку мочуришното земјиште, околу 10 часот го зазела село Трн. Со тоа бил пробиен фронтот на 5. турски корпус. Меѓутоа, предноста не била искористена за продолжување на нападот, па Турците успеале да ја организираат одбраната кај селото. Левата (главната) колона не успеала да изврши напад врз турската десна страна. Поради уривањето на мостот на Црна Река, таа останала кај село Новаци. Коњаничката дивизија упатила еден полк кон село Брод за да ги заземе премините преку Црна Река, а главнината била кај село Биљаник. Тимочката дивизија од вториот повик била во армиската резерва. Турската 13. дивизија до вечерта стигнала во село Доленци. Меѓутоа, Џавид-паша, командантот на 6. корпус, бил принуден да ја врати 13. дивизија во Битола поради активноста на македонските месни чети што почнале да ги напаѓаат турските сили. Со тоа ја ослабнал фронтовската линија, која на српската војска ѝ овозможило прегрупирање и полесно пробивање на фронтот. Дунавската дивизија од првиот повик напаѓала во две колони. Десната преку Црна Река и Шемница извршила напад на село Трн. Минувајќи преку мочуришното земјиште, околу 10 часот го зазела село Трн. Со тоа бил пробиен фронтот на 5. турски корпус. Меѓутоа, предноста не била искористена за продолжување на нападот, па Турците успеале да ја организираат одбраната кај село Карамани. Левата (главната) колона не успеала да изврши напад врз турската десна страна. Поради уривањето на мостот на Црна Река, таа останала кај село Новаци. Коњаничката дивизија упатила еден полк кон село Брод за да ги заземе премините преку Црна Река, а главнината била кај село Биљаник. Тимочката дивизија од вториот повик била во армиската резерва. Турската 13. дивизија до вечерта стигнала во село Доленци. Меѓутоа, Џавид-паша, командантот на 6. корпус, бил принуден да ја врати 13. дивизија во Битола поради активноста на македонските месни чети што почнале да ги напаѓаат турските сили. Со тоа ја ослабнал фронтовската линија, која на српската војска ѝ овозможило прегрупирање и полесно пробивање на фронтот.

Во XIX век Карамани е село во Битолската кааза на Отоманската Империја.

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Карамани живееле 350 жители, сите Македонци.[1]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Карамани имало 296 Македонци, егзархисти.[2]

Според пописот од 2002 година, селото Карамани брои 337 жители, сите Македонци.[3]

На табелата е прикажан бројот на населението во сите пописни години: [4]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 350[1] 296[2] 377 446 496 488 529 465 362 337

Родови[уреди | уреди извор]

Карамани е македонско православно село, сите родови во селото се доселени. Родови во селото се: Дишковци (7 куќи) доселени се од селото Рилево, Прилепско, таму биле староседелци; Бучуковци (3 куќи) доселени се кога и Дишковци, доселени се однекаде; Тотевци (3 куќи) доселени се од селото Ѕвезда, Мала Преспа (денес во Албанија); Тумуловци (2 куќи) гранка од родот Тотевци; Батевци (1 куќа) и Аврамовци (2 куќи) доселени се однекаде; Миленковци (2 куќи) доселени се од селото Оптичари; Ѓоревци (3 куќи) доселени се од селото Ивањевци; Српчани (3 куќи) доселени се од селото Долно Српци; Асанбеловци (2 куќи) и Мацанковци (3 куќи) доселени се од селото Радобор; Ѓелдиновци (2 куќи) доселени се од селото Долно Оризари; Јунтовци (3 куќи) доселени се од селото Лесково, Железник; Трајковци (2 куќи) доселени се од селото Добромири; Пензуловци (1 куќа) доселени се од селото Трап, таму биле староседелци; Смилевци (3 куќи) доселени се од селото Ерековци; Чаушевци (6 куќи), Утковци (3 куќи), Дуковци (2 куќи), Љамевци (1 куќа) и Јовковци (1 куќа) доселени се однекаде.[5]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Во Карамани работи основно училиште до V одделение.


Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[6]
Археолошки локалитети[7]
  • Тумба - населба од неолитско, енеолитско и бронзено време;
  • Ќосеица или Бари - населба од римското време.

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 239.
  2. 2,0 2,1 Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 166-167.
  3. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  4. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  5. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  6. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  7. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  8. Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 49.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]