Долно Егри

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Долно Егри е село во Општина Битола, во околината на градот Битола.


Долно Егри
Долно Егри is located in Македонија
Долно Егри
Местоположба на Долно Егри во Македонија
Координати 40°58′0″N 21°30′0″E / 40.96667° СГШ; 21.50000° ИГД / 40.96667; 21.50000Координати: 40°58′0″N 21°30′0″E / 40.96667° СГШ; 21.50000° ИГД / 40.96667; 21.50000
Општина Општина Битола
Население 0 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 581 м


Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во Пелагониската Котлина, југоисточно од Битола.

Историja[уреди | уреди извор]

Во XIX век селото е дел од Битолската каза во Отоманската Империја.

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Долно Егри живееле 240 жители, сите Македонци.[1]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долно Егри имало 176 Македонци, егзархисти.[2]

Селото е раселено и според пописот од 2002 година, во селото нема жители.[3]

На табелата е прикажан бројот на населението во сите пописни години:[4]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 240[1] 176[2] 170 213 230 124 86 / / /

Родови[уреди | уреди извор]

Долно Егри било македонско село.

Родови во селото биле: Џолевци (2 куќи), Трпчевци (1 куќи) и Србиновци (1 куќа) најстари родови во селото, возможно е да се староседелци; Јудовци (2 куќи), Димовци (1 куќа) и Трифун (1 куќа) не знаат од каде се доселени; Рендевци (1 куќа) доселени се од некое околно битолско село; Каракушовци (1 куќа) доселени се од Горно Егри; Семковци (3 куќи) доселени се од Велесело, а некое време живееле и во Букри; Кечоманци (1 куќа) доселени се однекаде; Беџовци (1 куќа) исто потекло како и Семковци; Велковци (2 куќи) доселени се од Букри; Тодоровци (1 куќа) доселени се од Смилево; Павловци (1 куќи) доселени се од Букри; Петревци (2 куќи) доселени се од Новаци после 1918 година; Јошевци (2 куќи) доселени се од Марул после 1918 година; Тасевци (1 куќа) доселени се од некое село во албанскиот дел од Преспа после 1918 година; Сидоровци (1 куќа) доселени се од селото Опеница во 1941 година; Симјановци (1 куќа) доселени се од селото Душегубица, кичевско.[5]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Археолошки локалитети[6]
Цркви[7]
  • Црква „Св. Петка“ - главната селска црква, целосно опожарена во август 2013 година.[8]
  • Црква „Св. Богородица“ - се наоѓа северозападно од селото на речен остров. изградена е после Првата светска војна. Во минатото месноста се викала Црквиште и околу црквата има стари гробови.[9]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 236.
  2. 2,0 2,1 Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 166-167.
  3. „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 28 јули 2016. 
  4. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  5. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  6. Д-р Гоце Наумов и Слободан Стојкоски, НОВИ ПРЕДИСТОРИСКИ ТУМБИ ВО ПЕЛАГОНИЈА, Национална установа Завод за заштита на спомениците на културата и музеј, Битола, 2015
  7. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  8. Изгорена црква во битолско
  9. Јован Ф. Трифуновски, Битољско - Прилепска котлина, Антропогеогрофско проучавоњо, Београд 1998

Надворешни врски[уреди | уреди извор]