Канино

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Канино е село во Општина Битола, во околината на градот Битола.

Канино
Канино is located in Македонија
Канино
Местоположба на Канино во Македонија
Координати 40°57′59″N 21°21′0″E / 40.96639° СГШ; 21.35000° ИГД / 40.96639; 21.35000Координати: 40°57′59″N 21°21′0″E / 40.96639° СГШ; 21.35000° ИГД / 40.96639; 21.35000
Општина Општина Битола
Население 111 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 617 м
Commons-logo.svg Канино на Ризницата


Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во јужниот дел на Битолското Поле, оддалечено 11 километри јужно од градот Битола.

Историja[уреди | уреди извор]

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Канино живееле 250 жители од кои 190 Албанци и 60 Македонци.[1]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Канино имало 192 Македонци, патријаршисти[2]

Според пописот од 2002 година, селото има 111 жители, од кои 107 Македонци, 2 Срби и 2 останати.[3]

На табелата е прикажан бројот на населението низ сите пописни години:[4]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 250[1] 192[2] 248 256 249 276 268 184 127 111

Родови[уреди | уреди извор]

Канино е македонско православно село, родовите во селото се староседелски и доселенички. Родови во селото Канино се: Јанкуловци (2 куќи), Иљовци (8 куќи), Кузмановци (1 куќа), Трајчевци (1 куќа), Стојчевци (10 куќи), Јовановци (3 куќи), Пелтевци (2 куќи), Николовци (1 куќа) и Нешковци (3 куќи), староседелски родови; Јанкуловци (7 куќи) доселени се од селото Бистрица; Гроздановци (7 куќи) доселени се од некое село во Преспа; Каракачовци (1 куќа) доселени се од селото Олевени; Димовци (1 куќа) и Толевци (1 куќа) доселени се од селото Породин.[5]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[6]
Археолошки локалитети
  • Тумба - населба од брозено време[7];
  • Мечкарец - локалитет од непознат тип и период[8];
  • Кули - локалитет од непознат тип и период[8];

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 236.
  2. 2,0 2,1 Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 166-167.
  3. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  4. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  5. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  6. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  7. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  8. 8,0 8,1 Јован Ф. Трифуновски, (1998) Битољско - Прилепска котлина, Антропогеогрофско проучавање. Београд, САНУ ISBN 8670252678
  9. Македонците в културно-политическия живот на България. Анкета от Изпълнителния комитет на Македонските братства, Книгоиздателство Ал. Паскалев и с-ие, София, 1918, стр. 37.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]