Жабени

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Оваа статија се однесува на битолското село Жабени. За прилепското село, видете Жабјани. За индустриската зона, видете Индустриска зона Жабени.

Жабени (албански: Zhabeni) или Жабјани е село во Општина Битола, во околината на градот Битола. Во близина на селото постои голема индустриска зона.

Жабени
Жабени се наоѓа во Republic of Macedonia
Жабени
Местоположба на Жабени во Македонија
Координати 40°57′59″ СГШ 21°22′00″ ИГД / 
Општина Општина Битола
Население 178 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 585 м
Commons-logo.svg Жабени на Ризницата


Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Жабени се наоѓа во јужниот дел на Општина Битола, во рамнината Пелагонија, поточно во Битолско Поле. Селото се наоѓа недалеку од десната страна на патот Битола - Меџитлија на 12 км јужно од Битола. Селото во 19 век е преместено од првичната позиција поради инцидент со турските даночници. Селото е рамничарско на надморска височина од 585 м. Атарот е мал и зафаќа простор од 3,9 км2.

Историja[уреди | уреди извор]

Во 19 век, Жабени било христијанско село во рамките на Битолската каза на Отоманската Империја. Се наоѓало под црковно-пропагандно влијание на Цариградската патријаршија. Во регионот на селото биле активни четите на ВМОРО, а родум од селото е курирот Јосиф Петков (познат и како Јосиф Жабјанец), кој покрај тоа што е познат по своите придонеси за Организацијата, е познат и по тоа што на почетокот од 1902 бил фатен и измачуван од отоманските власти, кои го натерале да предаде многу свои соборци.

За време на Втората светска војна во селото биле активни одреди на НОБ.

До 2004 година, Жабени било во составот на веќе непостоечката Општина Бистрица (се наоѓало во централниот дел на оваа општина).

Економија[уреди | уреди извор]

Видете: Индустриска зона Жабени.

Во селото најзастапено е полјоделството. Обработливото земјиште зафаќа 269,1 хектари, пасиштата зафаќаат 53,6 хектари, додека шумите зафаќаат само 6,4 хектари.

Во близина на селото, на три километри од границата со Грција, до патот М5, е изградена индустриската зона Жабени, капитален проект за привлекување на странски инвестиции, на површина од 85 хектари, која етапно треба да прерасне во индустриски град од 225 хектари. За таа цел, од буџетот биле одвоени 1,5 милиони евра за поставување на потребната инфраструктура на зоната (електрификација, водовод, канализација, патни пристапи). Заклучно со ноември 2014 година, во индустриската зона имало откупено 48 парцели од страна на 28 странски инвеститори.[1] [2]Оваа инвестиција се смета значајна за економското заживување на целиот битолски регион.

Сè до грчкото вето за влезот на Република Македонија во НАТО на самитот во Букурешт, многубројни парцели од атарот на Жабени биле предмет на купопродажба на грчки бизнисмени. [3]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Жабени живееле 340 жители, од кои 240 Македонци и 100 Албанци.[4]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Жабени имало 200 Македонци, патријаршисти.[5]

Жабени е село со негативен природен прираст. Во 1961 година бројот на жители изнесувал 449 (426 Македонци и 16 Албанци). Во 1994 година бројот се преполовил на 193 жители - 152 Албанци и 41 Македонци. Според пописот во 2002 година, бројот на жителите повторно се намалил на 178. Етничката структура е прикажана во табелата:[6]

Националност Вкупно
Македонци 30
Албанци 143
други 5

На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:[7]

Години Македонци Албанци Турци Роми Власи Срби Бошњаци Ост. Вкупно
1948 335
1953 326 11 ... 1 338
1961 426 15 2 ... ... 4 ... 2 449
1971 475 69 ... 5 ... 5 554
1981 404 223 ... 7 634
1991 52 170 ... 1 223
1994 41 152 ... 1 193
2002 30 143 5 178

Родови[уреди | уреди извор]

Жабјани е македонско-албанско село.

Македонски родови во селото се: Наумовци (2 куќи), Ѓеријовци (2 куќи), Гроздановци (7 куќи), Дафковци (7 куќи), Котовци (6 куќи) и Лукаровци (1 куќа) староседелски родови, порано живееле во Старо Жабјани; Перосановци (4 куќи) доселени се во турско време од селото Средно Егри; Димовци (10 куќи) доселени се од селото Породин, во 19ти век, потекнуваат од предокот Наум, неговиот татко Јован го убиле Албанци во Породин; Дивановци (1 куќа) доселени се во турско време од селото Лознани; Капларовци (1 куќа) доселени се во турско време од Црничани; Талевци (1 куќа) и Дојчиновци (3 куќи) доселени се во турско време од селото Могила; Гавриловци (1 куќа) доселени се од Клење, Голо Брдо. Имаат роднини во Лабуништа и Белград. Во Клење се викале Пајковци; Котевци (1 куќа) доселени се од Орехово во 1917 година; Доневци (1 куќа) доселени се од селото Бач во 1918 година; Илијевци (1 куќа) доселени се од селото Драгош во 1918 година; Неделковци (1 куќа) доселени се во 1924 година од селото Клење, Голо Брдо. Таму биле род со споменатите Гавриловци; Илијевци (1 куќа) доселени се во 1925 година од селото Неокази, леринско; Ванѓеловци (1 куќа) доселени се во 1938 година од селото Пустец, Мала Преспа; Димитровци (1 куќа) доселени се после Втората светска војна од селото Кономлади, костурско.

Албански родови: Усејин (1 куќа) доселени се на купена земја од селото Кишава во 1948 година; Нијази (1 куќа) доселени се исто така од Кишава во 1951 година.[8]


Општествени институции[уреди | уреди извор]

  • Основно училиште до IV одделение
  • Дом на културата

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

За време на избори се гласа во училиштето.

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[9]
Археолошки локалитети

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Литература[уреди | уреди извор]

Митко Панов, Енциклопедија на селата во Република Македонија: географски, демографски, и аграрни обележја. Патрија: Скопје, 1998, стр. 122-123.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. EGO: Битола ја подготвува: Индустриската зона “Жабени“
  2. „Во Жабени ќе се гради нов фабрички погон“, Дневник, година XVIII, број 5607, понеделник, 3 ноември 2014, стр. 8.
  3. Дневник: Пограничната соработка стагнира - Битола не е во агендата на грчките бизнисмени
  4. Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 236.
  5. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 166-167.
  6. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  7. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  8. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  9. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  10. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069.
  11. Јован Ф. Трифуновски, Битољско - Прилепска котлина, Антропогеогрофско проучавање, Београд, 1998.