Лознани

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Лознани
Панорама на Лознани.jpg

Поглед на селото Лознани

Лознани is located in Македонија
Лознани
Местоположба на Лознани во Македонија
Координати 41°12′28″N 21°24′13″E / 41.20778° СГШ; 21.40361° ИГД / 41.20778; 21.40361Координати: 41°12′28″N 21°24′13″E / 41.20778° СГШ; 21.40361° ИГД / 41.20778; 21.40361
Регион Logo of Pelagonia Region.svg Пелагониски
Општина Coat of arms of Mogila Municipality.svg Могила
Област Пелагонија
Население 185[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 7245
Повик. бр. 047
Надм. вис. 600 м
Слава Атанасовден
Лознани на општинската карта
Лознани во Општина Могила.svg

Атарот на Лознани во рамките на општината
Commons-logo.svg Лознани на Ризницата


Лознани — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.

Етимологија[уреди | уреди извор]

Се верува дека името на селото потекнува од тоа што во околината на селото имало големи површини со винова лоза.[2]

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Поглед на селото

Селото се наоѓа во Пелагонија, во северниот дел на Битолското Поле и во северниот дел на територијата на Општина Могила, непосредно од десната страна на Црна Река.[3] Селото е рамничарско, на надморска височина од 600 метри. Од градот Битола е оддалечено 22 километри.[3]

Лознани се наоѓа во подножјето на возвишението Голем Врв (790 м.), кое е на запад од селото, додека на исток се пружа широката низина на Пелагонија. Околни села се: Новоселани, Тополчани, Ивањевци и други.[4]

Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Мучеинци, Везоица, Мала Чука, Големи Ливади, Мост, Митеица, Околеш, Крушка, Пирало, Стари Лозја, Марков Камен, Ќерамидница, Киселачка, Брезоа, Липа, Врбје, Голем Врв, Јаглење, Широк Дол, Каракамен, Забел, Бучово Трло, Вакавско Нивче, Селиште, Под Црква, Огради и Чула Круша.[4]

Селото има збиен тип, издолжено е во насока север-југ. Одредени делови од селото се нарекуваат по родовите, а во средината на селото има празен простор.[4]

Недалеку од селото поминуваат магистралниот пат и железничката пруга Прилеп-Битола, на која постои железничкото стојалиште ЖС „Лознани“.

Историја[уреди | уреди извор]

Во полето, источно од селото е потегот Ќерамидница, сега под ниви. Селаните кажуваат дека таму наоѓале остатоци од куќи – камења и ќерамиди. Вангел Кралевски од месноста Ќерамидница однел десет коли камен за изградба на својата куќа. Остатоци од стара населба се наоѓаат и покрај патот Битола–Прилеп. Јужно од Лознани, на повисоко издигнато земјиште, се наоѓа место кое се вика Мучеинци. Денешните жители од своите претци слушале дека таму „божем имало манастир“ на кого припаѓале потезите Вакавско Нивче и Забел. На површината на земјата се гледаат и забележуваат остатоци од ѕидови. Во втората половина на XIX век, камењата од овој манастир биле употребувани за изградба на мостовите на патот Битола–Прилеп. Порано селаните го посетувале местото Мучеинци со литија.[4]

Најстарото споменување на Лознани во пишаните извори потекнува од првата половина на XVII век, а најстариот род во селото се Марковци со своите деленици - Милевци. За нив никој не знае со сигурност да каже дали се старинци – староседелци или стари доселеници. Останатите родови потекнуваат од доселени предци.[4]

Пред крајот на турското владеење Лознани е затечено како чифчиско село. Половина атар го држел муслиманот Ариф Џуглин кој живеел во Дебар. Неговата земја ја обработувале 20 македонски семејства. Другата половина од атарот припаѓала на битолските Турци: Амет Неџип, Мемет и Нури.[4]

Во XIX век, Лознани било села во Битолската каза, на Отоманското Царство.

После 1912 година некои од селаните купувале земја од Турците. Еден дел од земјата селаните ја добиле во 1934 година преку аграрна реформа.[4]

Стопанство[уреди | уреди извор]

Атарот зафаќа простор од 9 км². На него преовладува обработливото земјиште на површина од 563 хектари, на пасиштата отпаѓаат 219 хектари, а на шумите само 32 хектари.[3]

Селото, во основа, има полјоделска функција.[3]

Од земјоделските култури најмногу се одгледува пченица, а доста застапени се и јачменот, пченката и други. Се одгледуваат и други поледелски култури како тутун, шеќерна репка, сончоглед од индустриските растенија, фуражните култури како луцерка, граор за сточна храна и компир, пиперки, кромид од градинарските растенија.

Дел од населението се занимава и со сточарство, претежно овчарство, а во помал дел и краварство и одгледување на друг крупен и поситен добиток како волови, телиња, кози и живина.

Во многу мали размери на ридскиот предел се одгледуваат и неколку лозја и овоштарници.

Пред влезот на селото веднаш до железничкото стојалиште и магистралниот автомобилски пат има неколку големи силоси за жито, односно пченица како и стоваришта и други стопански објекти.

Земјоделските производи од Лознани, најмногу се откупуваат и продаваат на пазарите во Битола и Прилеп, каде помал дел од населението остварува доходи занимавајќи се второстепени услужни дејности во производството и градежништвото.

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лознани живееле 300 жители, сите Македонци.[5] Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лознани имало 192 Македонци, егзархисти.[6]

По Првата светска војна, Лознани било дел од Иваневската општина во Битолската селска околија и имало вкупно 409 жители.[7]

Според бројот на населението, Лознани преминало од средно во мало село по големина, кое што во 1961 година броело 586 жители, а во 1994 година 215 жители, македонско население.[3]

Според последниот попис од 2002 година, во селото Лознани живееле 185 жители, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[8] 1905[9] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 300 192 466 521 586 557 509 383 215 185
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[10]

Родови[уреди | уреди извор]

Лознани од секогаш било населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед.[4]

Во селото живеат следните македонски родови: Милевци (24 к.) и Марковци (11 к.), тие порано биле еден род и за нив не се знае дали се старинци или стари доселеници, најверојатно се староседелци; Ралевци (9 к.), доселени се од некаде. Основачот Раде „тука се збогатил“. Подоцна неговиот „син пијаница ја продал земјата на агаларите“; Корбевци (2 к.), дошле пред околу 210 години од сега пустото село Корбоец близу Ерековци; Чивчиовци (7 к.), претходно се викале и Мустаќиновци. Се доселиле од некое село во Демирхисарско. И сега имаат кумови во тамошното село Загориче. Овде во Лознани живеат пред околу 210 години (Коле жив на 30 години во 1955 – Божин-Гроздан-Никола-Стојан-Мечо кој се доселил); Нешковци (6 к.), за нив се вели дека „дошле одозгора“ т.е. од Демир Хисар; Пејовци (6 к.), потеклото им е од Мариово. Нивните предци таму убиле Турчин па се доселиле тука; Мечковци (3 к.), дошле од Логоварди во 1909 година. Пред тоа живееле како момоци во повеќе други села и Бошковци (1 к.), ги викаат и Вировци бидејќи дошле од демирхисарското село Вирово во 1943 година.

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Руинираната железничка станица „Лознани“

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.

Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Могила.

Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.

Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Тополчани.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ивањевци, во која селото Лознани, се наоѓале и селата Беранци, Вашарејца, Древеник, Ивањевци, Новоселани, Подино, Свето Тодори, Српци и Трновци. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Долно Српци, во која влегувале селата Беранци, Вашарејца, Лознани и Долно Српци.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 0187 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште.[11]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 133 гласачи.[12]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Поглед на манастирската црква „Св. Кирил и Методиј“
Археолошки локалитети[13]
Цркви[14]
Манастири

Редовни настани[уреди | уреди извор]

  • Атанасовден — селска слава
  • Духовден — се одржуваат Лознански средби, на кои доаѓаат иселениците од градовите, но и од странство.

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Во селото Лознани, постои и активно се натпреварува фудбалскиот клуб „Хајдук“.

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Од Лознани има голем број на иселеници. Тоа се: Аџиовци (5 к.), живеат во прилепското село Бело Поле; Грујовци (3 к.), живеат во Долно Српци; Дивиновци (1 к.), живеат во Жабени кај Битола; Дрнковци (5 к.), живеат во Горно Оризари; Трајчевци (5 к.), живеат во Новоселани; Чапунковци и Зацевци живеат во Тополчани; Марковци, Китановски, Бошевци и Јошевски живеат во Ерековци. Од родот Марковци има иселени семејства во Битола.[4]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 22 септември 2019. 
  2. „Мој Роден Крај“. www.mojrodenkraj.com.mk. конс. 2019-09-22. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 181. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. посет. 22 септември 2019 г. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 Трифуноски; Јован Ф. (1998). Bitoljsko-Prilepska kotlina : antropogeografska proučavanja. Белград: Српска академија на науките и уметностите. ISBN 8670252678. OCLC 41961345. https://www.worldcat.org/oclc/41961345. 
  5. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 238.
  6. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.166-167.
  7. Списък на населените места в Македония, Моравско и Одринско, София 1917, с. 4.
  8. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  9. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  10. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. 
  11. „Описи на ИМ“. конс. 22 септември 2019. 
  12. „Претседателски избори 2019“. конс. 22 септември 2019. 
  13. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  14. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]