Загориче

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Загориче
Загориче is located in Македонија
Загориче
Местоположба на Загориче во Македонија
Координати 41°11′17″N 21°11′45″E / 41.18806° СГШ; 21.19583° ИГД / 41.18806; 21.19583Координати: 41°11′17″N 21°11′45″E / 41.18806° СГШ; 21.19583° ИГД / 41.18806; 21.19583
Регион Logo of Pelagonia Region.svg Пелагониски
Општина Грб на Општина Демир Хисар.png Демир Хисар
Област Железник
Население 115[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 7240
Повик. бр. 047
Надм. вис. 713 м
Слава Св. Никола Летен[2]
Commons-logo.svg Загориче на Ризницата


Загориче — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во јужниот дел на Општина Демир Хисар. Од општинското средиште, градот Демир Хисар, е оддалечено 6 километри, а од патот Демир Хисар-Битола 1,3 километри.

Историја[уреди | уреди извор]

Во 19 век Обедник е село во Битолската каза, нахија Демир Хисар, на Отоманското царство.

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Загориче имало 140 жители, сите Македонци христијани.[3] По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Загориче имало 128 жители.[4]

Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 115 жители, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[5] 1905[6] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 140 128 208 225 247 255 299 253 140 115
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[7]

Родови[уреди | уреди извор]

Загориче е македонско село.

Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:

  • Староседелци: Шалевци (3 к.), Питроповци (1 к.) и Шубаковци (8 к.)
  • Доселеници: Тркалевци (2 к.) и Кузевци (10 к.) доселени се од селото Обедник. Во родот Тркалевци се знае следната генеологија Пере (жив на 75 год. во 1951 година) Недан-Стојан-Нечо, кој се доселил; Подмолковци (2 к.) доселени се од селото Подмол кај Прилеп; Лачовци (2 к.) доселени се од селото Граиште, каде припаѓале на родот Распашновци; Журчановци (1 к.) доселени се од селото Журче; Клепачовци (1 к.) и Србиновци (1 к.) доселени се од селото Сопотница, родот Клепачовци подалечно потекло имаат од селото Клепач кај Прилеп; Апостоловци (3 к.) доселени се од селото Стругово; Бабинци или Здравевци (1 к.) доселени се од селото Бабино.[8]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Демир Хисар.

Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.

Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Лопатица, во која покрај селото Загориче, се наоѓале и селата Габаловци, Лисолај, Лопатица, Метимир, Облаково, Свињиште, Секирали, Стрежево, Утово и Црновец. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Загориче, во која влегувале селата Загориче, Обедник, Стругово и Утово.

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Археолошки локалитети[9]
Цркви[10]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 23 август 2016. 
  2. Димитров, Никола В. (2017). Географија на населби: општина Демир Хисар. Битола. стр. 102. ISBN 978-608-65616-4-2. http://eprints.ugd.edu.mk/18749/1/Никола%20В.%20Димитров%2CГЕОГРАФИЈА%20НА%20НАСЕЛБИ-Општина%20Демир%20Хисар.pdf. 
  3. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 238.
  4. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.172-173.
  5. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  6. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  7. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. 
  8. . Архив МАНУ Фонд „Бранислав Русиќ“ АЕ 97/1а „Железник“ Загориче. 
  9. Коцо, Димче (1996). „Археолошка карта на Република Македонија“. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  10. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]