Свето Тодори

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Свето Тодори
Свето Тодори is located in Македонија
Свето Тодори
Местоположба на Свето Тодори во Македонија
Координати 41°13′45″N 21°20′12″E / 41.22917°СГШ 21.33667°ИГД / 41.22917; 21.33667Координати: 41°13′45″N 21°20′12″E / 41.22917°СГШ 21.33667°ИГД / 41.22917; 21.33667
Општина Општина Могила
Население 210 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 604 м

Свето Тодори е село во Општина Могила, во околината на градот Битола.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во котлината Пелагонија, југозападно од Прилеп и североисточно од Битола.

Историja[уреди | уреди извор]

Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името Исвети Тодор и имало 25 семејства, 1 неженет и 4 вдовици, сите христијани.[1]

Во османлиски даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Манастир од 1611 - 1612 година, селото е запишано под името Исвед Тодор со 13 домаќинства.[2]

Во XIX век селото е дел од Битолската каза, во Отоманската Империја.

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Свето Тодори живееле 210 жители, сите Македонци.[3]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Свето Тодори имало 128 Македонци, егзархисти.[4]

Според пописот од 2002 селото брои 210 жители, сите Македонци.[5]

На табелата е прикажан бројот на население во сите пописни години:[6]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 210[3] 128[4] 406 477 481 453 447 264 256 210

Родови[уреди | уреди извор]

Свето Тодори е македонско село.

Родови во селото се: Мицевци (4 куќи) најстар род во селото, доселени се од охридско, ја знаат следната генеологија Васил (жив на 80 год. во 1950тите) Божин-Мице, основачот на родот кој се доселил; Димчевци (2 куќи) деленици се од Мицевци; Нолевци (17 куќи) доселени се од селото Трновци, имаат роднини во Ивањевци (Буџаковци), ја знаат следната генеологија Спасе (жив на 30 год. во 1950тите) Ристе-Димче-Ноле, основачот на родот кој се доселил; Анѓелковци (9 куќи), Ѓурчиновци (6 куќи), Чорбевци (5 куќи) и Грашковци (3 куќи) и они се доселени од Трновци; Горјановци (2 куќи) доселени се во турско време од Бела Црква, таму се доселени од Смилево; Костевци (1 куќа) доселени се однекаде; Ќеменовци (5 куќи) доселени се од Добрушево; Прдлевци (2 куќи) доселени се во турско време од Обршани, и таму се доселени однекаде; Пановци (2 куќи) доселени се во турско време од Подино, таму биле доселени од Старо Подино; Стојановци (3 куќи) шетале по сите села, овде се доселени од Српци во турско време; Бакревци (2 куќи) доселени се од селото Света, Железник. А некое време живееле и во Трновци.[7]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[8]
Археолошки локалитети[9]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

  • Бранко Мицевски (р. 19 октомври 1958) - македонски зоолог и универзитетски професор

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Турски документи за историјата на македонскиот народ кн.4, Методија Соколоски, д-р Александар Стојановски, Скопје 1971, стр.68
  2. Турски извори за българската история, т. VII, София 1986, с. 181.
  3. 3,0 3,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр.237.
  4. 4,0 4,1 D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.168-169.
  5. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  6. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  7. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  8. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  9. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

Надворешни врски[уреди | уреди извор]