Обршани

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Обршани
Обршани is located in Македонија
Обршани
Местоположба на Обршани во Македонија
Координати 41°16′56″N 21°21′46″E / 41.28222° N; 21.36278° E / 41.28222; 21.36278Координати: 41°16′56″N 21°21′46″E / 41.28222° N; 21.36278° E / 41.28222; 21.36278
Регион Прилепско Поле
Општина Coat of arms of Krivogaštani Municipality.svg Кривогаштани
Население 793 жит.
(поп. 2002)
Шифра на КО 20075
Надм. вис. 570 м. м
Обршани на општинската карта
Обршани во Општина Кривогаштани.svg

Атарот на Обршани во рамките на општината
Commons-logo.svg Обршани на Ризницата


Обршани — село во Општина Кривогаштани, во околината на градот Прилеп.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Ова населено место се наоѓа во централниот дел на Прилепското Поле. Претставува природен крстопат кон Прилеп - Крушево - Демир Хисар. Оддалечено е 20 км од Прилеп, 20 км од Крушево и 7 км од општинскиот центар Кривогаштани. Селото е рамничарско, на надморска височина од 589 метри. Атарот зафаќа простор од 6,6 км2. На него преовладува обработливо земјиште на површина од 588 ха, па затоа селото има полјоделска функција.

Историja[уреди | уреди извор]

Обршани е старо македонско село. Прв пишан помен за селото се среќава од 1337 година кога кралот Стефан Душан го прилoжил на манастирот Трескавец.[1]

Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името Абршани и имало 35 семејства, 2 неженети и 4 вдовици, сите христијани.[2]

Селото се споменува и во периодот од 1650-1750 година. На крајот на XIX век, селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство. За време на турското ропство во селото постоеле чифлици и тоа: Велиов, Бајрамоски, Аџи Здравев и Ицкоичин чифлик.[1] Сопствениците на првите два живееле во Битола, а другите во Прилеп. По ослободување од османлиската власт, жителите ја купиле чифчиската земја, а некои ја добиле и со аграрната реформа.

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Обршани живееле 540 жители, сите Македонци.[3]

Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Обршани имало 448 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.[4]

Според пописот од 2002 година, во селото Обршани живеат 793 жители, сите Македонци.[5]

На табелата е прикажан бројот на жители низ сите пописни години:[6]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 540[3] 448[4] 1.005 1.169 1.229 1.247 1.138 863 825 793

Обршани бележи пад на населението при што преминала од голема во средна по големина населба.

Родови[уреди | уреди извор]

Обршани е старо македонско село, во него живеат родови кои не знаат дали се староседелски или доселенички.

Според истражувањата од 1955 година, родови во селото.[7]

  • Староседелци и доселеници со непознато потекло: Смургевци (13 к.), Истинџиовци (11 к.), Аџиовци (10 к.), Дамчевци (9 к.), Момировци (4 к.), Глушевци (4 к.), Станчевци (2 к.), Шестаковци (4 к.), Бардинковци (2 к.), Размовци (1 к.), Ѓоревци (9 к.) и Дрлевци (4 к.).
  • Доселеници со познато потекло: Шарковци (13 к.) „доселени се некогаш од Шар Планина” Полог; Китановци (5 к.) доселени се од Кривогаштани; Мисковци (11 к.) доселени се од Воѓани; Рулевци (2 к.) доселени се од селото Рулја во леринско; Козаровци (2 к.) доселени се од Воѓани, таму им се род Банковци; Киселовци (2 к.) доселени се во 1936 година од Кривогаштани, таму имаат роднини; Пасковци (14 к.) доселени од селото Воѓани, каде имаат роднини, во Воѓани се доселени од Растојца во Железник. а во Растојца од некое место кое е сега во Албанија.

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 1515 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на тутунски комбинат "Нико Доага" - р.е. обрешани.[8]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 584 гласачи.[9]

Религија и култура[уреди | уреди извор]

Цркви[10]
Археолошки наоѓалишта

Образование[уреди | уреди извор]

Спорт[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село.

Стојчевци иселени се во Оптичари. Стомнаровци, Лисковци, Дрлевци, Пасковци, Кромидовци и Рувчевци иселени се во Пашино Рувци. Плитаровци, Глуши и Шарковци иселени се во Бучин. Бишиновци и Естенџиовци доселени се од Новоселани. Обршанци иселени се во Поешево. Ќајовци, Обршанци и Размовци иселени се во Боротино. Пасковци иселени се во Крушеани. Колчаковци иселени се во Врбјани. Прдлевци иселени се во Свето Тодори.[1]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 Ф. Трифуноски, Јован (1998). Битољско-прилепска котлина (српски). Српска академија наука и уметности. стр. 340.
  2. Турски документи за историјата на македонскиот народ кн.4, Методија Соколоски, д-р Александар Стојановски, Скопје 1971, стр.74
  3. 3,0 3,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр.237.
  4. 4,0 4,1 D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.166-167.
  5. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  6. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  7. Trifunoski F., Jovan (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања (1914-1997). Српска академија наука и уметности. ISBN 8670252678. OCLC 469501519.
  8. „Описи на ИМ“. Посетено на 3 ноември 2019.
  9. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  10. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
  11. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  12. Јован Ф. Трифуновски, Битољско - Прилепска котлина, Антропогеографска проучавања, Београд 1998
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2016). Илинденски сведоштва. том I, дел II. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)
  14. . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2016). Илинденски сведоштва. том II, дел I. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)
  15. . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2016). Илинденски сведоштва. том II, дел II. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)
  16. 16,0 16,1 . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2017). Илинденски сведоштва. том III, дел II. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)
  17. 17,0 17,1 17,2 . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2017). Илинденски сведоштва. том IV, дел I. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)

Надворешни врски[уреди | уреди извор]