Алинци (Битолско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Алинци
Панорама на Алинци.jpg

Панорама на селото Алинци

Алинци is located in Македонија
Алинци
Местоположба на Алинци во Македонија
Координати 41°09′03″N 21°30′20″E / 41.15083° СГШ; 21.50556° ИГД / 41.15083; 21.50556Координати: 41°09′03″N 21°30′20″E / 41.15083° СГШ; 21.50556° ИГД / 41.15083; 21.50556
Регион Logo of Pelagonia Region.svg Пелагониски
Општина Coat of arms of Mogila Municipality.svg Могила
Област Пелагонија
Население 57[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 7215
Повик. бр. 047
Надм. вис. 596 м
Слава Велигден
Алинци на општинската карта
Алинци во Општина Могила.svg

Атарот на Алинци во рамките на општината
Commons-logo.svg Алинци на Ризницата


Алинци — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Некогашна селска чешма на влезот во селото

Селото се наоѓа во Пелагонија, во крајниот северен дел на Битолското Поле, во источниот дел на територијата на Општина Могила.[2] Селото е рамничарско, на надморска височина од 604 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено 26 километри.[2]

Алинци е вистинско полско село во североисточниот дел на Битолското Поле. Понекогаш е нарекувано и Пусто Алинци. Околни села се: Мусинци, Путурус, Добрушево и други.[3]

Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Тепеџик, Слатина, Гладно Поле, Преку Река, Дедебалски Ливади, Војнојци, Кривите, Рулица, Коловозник и Лозје.[3]

Селото има збиен тип. Не се дели на маала.[3]

Историја[уреди | уреди извор]

Селото прв пат е споменато во турските дефтери од 1468 година. Тогаш било мало село и имало црква посветена на Света Ана.[4]

Помеѓу мештаните се верува дека селата Алинци и Мусинци настанале во втората половина на XVIII век. На местото кое било „пустелија“ дошле двајца браќа, Алија и Мусо. Поради ова, порано во топографските карти селата биле именувани како Али Оба и Муса Оба.[3]

Во XIX век, Алинци било село во Прилепската каза, на Отоманското Царство.

Во селото повеќе нема Турци, кои се раселиле во текот на XIX век. До крајот на Првата светска војна постоеле „арапски“ гробишта на иселените Турци. Каменот од надгробните споменици бил подоцна искористен од мештаните на селото Добрушево за изградба на училиштето и за мостови.[3]

Стопанство[уреди | уреди извор]

Атарот е мошне мал и зафаќа простор од 4 км². На него преовладува обработливото земјиште на површина од 327,3 хектари, на пасиштата отпаѓаат 41,2 хектари, а на шумите само 4,4 хектари.[2]

Селото, во основа, има полјоделска функција.[2]

Население[уреди | уреди извор]

Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадено во Цариград во 1878 година, кое прикажува статистика за машкото население во 1873 година, Алинци е посочено како село со 25 домаќинства и 129 жители.[5]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Алинци живееле 264 жители, сите Македонци, од кои обележани се како 150 во Долно Алинци и 114 во Пусто Алинци.[6] Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Алинци имало 96 жители, егзархисти.[7]

Селото е мало и во 1961 година броело 276 жители, а во 1994 година 79 жители, македонско население.[2]

Според последниот попис од 2002 година, во селото Алинци живееле 57 жители, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[8] 1905[9] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 264 96 202 238 276 260 196 121 79 57
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[10]

Родови[уреди | уреди извор]

Алинци е православно македонско село. Некогаш било основано како турско село, но подоцна Турците го напуштиле селото. Денес, во селото живеат доселени македонски родови.[3]

Родови во селото се: Паламидовци (6 к.), први доселеници, местото на старина не го знаат; Минчевци (9 к.), доселени се од селото Доленци, Железник; Сиџимовци (3 к.), доселени се од Канатларци, таму обработувале земја на еден текија; Аспровци (3 к.), доселени се средината на XIX век од селото Добрушево; Димовци (1 к.), потекнуваат од „раненик“ кој бил од селото, сега населба Варош,Прилеп; Симоновци (1 к.), доселени се од Битола; Анѓеловци (1 к.), доселени се од соседното село Мојно; Измировци (2 к.), доселени се од Добрушево, имаат деленици во Дедебалци, подалечно потекло од Бучин и Шутаковци (2 к.), доселени се од споменатото село Дедебалци.

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Некогашното основно училиште
  • Поранешно основно училиште
  • Месна заедница

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.

Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Добрушево.

Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.

Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Тополчани.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Будаково, во која селото Алинци, се наоѓале и селата Арматуш, Будаково, Горно Чарлија, Далбеговци, Дедебалци, Добрушево, Долна Чарлија, Мусинци, Ношпал, Путурус, Радобор, Трап и Црничани. Во периодот 1950-1952, селото било исто така дел од Општина Будаково, во која влегувале селата Алинци, Будаково, Путурус, Радобор и Трап.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 0222 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница.[11]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 50 гласачи.[12]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Археолошки локалитети[13]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

  • Велигден — селска слава на првиот ден на Велигден

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Од селото има повеќе иселеници низ селата во Пелагонија. Тоа се: Куклевци (1 к.), живеат во селото Новаци; Козаровци (1 к.), живеат во селото Тополчани; Пупевци (9 к.), Гудевци (4 к.) и Нечковци (3 к.), исто така, живеат во Новаци; Аспровци (1 к.), живеат во соседното село Мусинци; од родот Шутаковци има иселеници во Долно Оризари, избегале од Турците и од родот Паламидовци има иселеници во селото Логоварди.[3]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 7 август 2019. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 11. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. посет. 7 август 2019 г. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Трифуноски; Јован Ф. (1998). Bitoljsko-Prilepska kotlina : antropogeografska proučavanja. Белград: Српска академија на науките и уметностите. ISBN 8670252678. OCLC 41961345. https://www.worldcat.org/oclc/41961345. 
  4. „Мој Роден Крај“. www.mojrodenkraj.com.mk. конс. 2019-08-10. 
  5. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр. 76-77.
  6. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 246-247.
  7. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 150-151.
  8. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  9. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  10. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. 
  11. „Описи на ИМ“. конс. 7 август 2019. 
  12. „Претседателски избори 2019“. конс. 7 август 2019. 
  13. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]