Лажец

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Лажец е село во Општина Битола, во околината на градот Битола.

Лажец
Лажец is located in Македонија
Лажец
Местоположба на Лажец во Македонија
Координати 40°55′00″N 21°23′00″E / 40.91667° СГШ; 21.38333° ИГД / 40.91667; 21.38333Координати: 40°55′00″N 21°23′00″E / 40.91667° СГШ; 21.38333° ИГД / 40.91667; 21.38333
Општина Општина Битола
Население 302 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 592 м
Лажец на општинската карта
Лажец во Општина Битола.svg

Атарот на Лажец во рамките на општината
Commons-logo.svg Лажец на Ризницата


Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Населбата се наоѓа во крајниот јужен дел на Битолско Поле, чиј атар се допира со државната гранична линија со Република Грција. Селото е рамничарско, на надморска височина од 595 метри. Атарот зафаќа простор од 12,2 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.036 ха, а на пасиштата отпаѓаат 111 ха. Селото има исклучителна полјоделска функција.[1] Од градот Битола е оддалечено 16 километри.

Историja[уреди | уреди извор]

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Лажец живееле 740 жители, од кои 340 Македонци и 400 Албанци.[2]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лажец имало 360 Македонци, патријаршисти.[3]

Од Лажец потекнува значителна емиграција на популацијата, па затоа селото преминало од голема, во средна населба.

Селото има 302 жители од кои:[4]

Националност Вкупно
Македонци 161
Албанци 135
Срби 4
други 2

На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:[5]

Години Македонци Албанци Турци Роми Власи Срби Бошњаци Ост. Вкупно
1948 1.107
1953 859 201 157 3 ... 1.220
1961 1.047 11 ... ... 3 ... 1.061
1971 1.130 134 3 ... 5 ... 6 1.278
1981 668 293 ... 7 968
1991 376 185 5 ... 6 572
1994 196 140 2 ... 1 339
2002 161 135 4 2 302

Родови[уреди | уреди извор]

Лажец е македонско-албанско село.

  • Македонски родови

- Родови староседелски и доселенички со непозната старина се: Узуновци (7 куќи), Кондовци (6 куќи), Стаматовци (5 куќи), Поповци (4 куќи), Тунѓевци (4 куќи), Бошевци (3 куќи), Петковци (2 куќи), Мирчевци (1 куќа), Здравевци (1 куќа), Љачковци (6 куќи), Размовци (3 куќи), Каљузовци (2 куќи), Чалишовци (2 куќи), Спасевци (2 куќи), Мишевци (8 куќи), Шапкаревци (3 куќи), Мановци (3 куќи), Лободовци (3 куќи), Шатаковци (2 куќи), Чикаровци (2 куќи), Стамболџиовци (2 куќи), Јашевци (1 куќа), Метиљци (1 куќа), Дандрумовци (8 куќи), Караѓоргијовци (3 куќи), Таневци (2 куќи), Ѓорговци (4 куќи), Мазниковци (3 куќи), Барашлиовци (2 куќи) и Греговци (4 куќи).

- Родови доселени со позната старина: Ѓеферовци (2 куќи) доселени се од селото Драгош во турско време; Димовци (3 куќи) доселени се од некое леринско село; Чкоровци (3 куќи), Тасевци (3 куќи), Трпевци (3 куќи), Недановци (2 куќи) и Солаковци (2 куќи) доселени се од леринското село Раково во 1903 година, тогаш Раково било запалено, и во Лажец основале посебно маало Раковско; Жабјанци (1 куќа) доселени се во 1905 година од селото Жабјани; Кљашевци (1 куќа), Петличковци (1 куќа), Еминбеговци (1 куќа), Нурчевци (1 куќа), Мановци (2 куќи), Шапазовци (3 куќи), Миновци (1 куќа) и Бирачо (1 куќа) доселени се од селото Буф, леринско во 1925 година;Уткаровци (3 куќи) доселени се од леринското село Света Петка во 1918 година; Чардако (1 куќа) доселени се од леринското село Опсирено во 1925; Негошевци (1 куќа) доселени се од селото Негочани, леринско во 1936 година; Породинци (4 куќи) доселени се од селото Породин во 1900 година, каде биле староседелци.

  • Албански родови во селото се: Аџи Мустафовци (10 куќи), Несимовци (8 куќи), Ризмановци (7 куќи), Арифовци (4 куќи), Шерифовци (4 куќи), Меловци (3 куќи), Аметовци (2 куќи), Аљушовци (2 куќи), Јашаровци (2 куќи), Десетановци (2 куќи), Зеновци (2 куќи), Фератовци (2 куќи), Аџи Бајрамовци (1 куќа), Шемшединовци (1 куќа), Мамутовци (1 куќа), Селимовци (1 куќа), Аметовци (1 куќа), Зеќо (1 куќа), Ибраимовци (1 куќа), Еминовци (1 куќа), Решка (1 куќа), Арифовци (1 куќа), Бајрамовци (1 куќа), Ибраимовци (1 куќа), Зуќе (1 куќа) и Елмаз (1 куќа) сите овие родови се доселени воглавно во 19ти век од територијата на јужна Албанија, само мал број од северниот дел како Елмаз кои се доселени од областа Мат.[6]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[7]
Археолошки локалитети[8]
  • Тумба - населба од неолитско;

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Митко Панов, Енциклопедија на селата во Република Макеоднија, стр.164
  2. Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 236.
  3. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рp. 166-167.
  4. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  5. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  6. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  7. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  8. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  9. 9,0 9,1 Сојуз на борци од НОАВМ - Битола
  10. [1]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]