Кучково

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Кучково
Поглед на Кучково.jpg

Панорамски поглед на селото Кучково

Кучково is located in Македонија
Кучково
Местоположба на Кучково во Македонија
Координати 42°3′24″N 21°18′18″E / 42.05667° СГШ; 21.30500° ИГД / 42.05667; 21.30500Координати: 42°3′24″N 21°18′18″E / 42.05667° СГШ; 21.30500° ИГД / 42.05667; 21.30500
Регион Logo of Skopje Region.svg Скопски
Општина Coat of arms of Ǵorče Petrov Municipality.svg Ѓорче Петров
Област Скопско Поле
Население 138[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 1060
Повик. бр. 02
Надм. вис. 560 м
Commons-logo.svg Кучково на Ризницата


Кучково — село во Општина Ѓорче Петров, во околината на градот Скопје.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во северниот дел од Скопската Котлина, на потегот помеѓу реките Вардар и Лепенец, а во приградската зона на Општина Ѓорче Петров.[2] Селото е ридско, на надморска височина од 560 метри.[2] Селото се наоѓа на 15 километри североисточно од градот Скопје.

Атарот е среден по големина и зафаќа површина од 23,6 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.276 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 686 хектари, а на шумите 336 хектари.[2]

Историја[уреди | уреди извор]

Според монографијата на Марко Китевски, селото Кучково првпат се споменува во Грамота на царот Михаил IX Палеолог за манастиротСв. Никита“ од 1399 година, во која пишува дека кралот Урош му ги потврдил на манастирот имотите, меѓу кои и селото Долно Кучково. За селото пишувал и Јордан Хаџи Константинов - Џинот во еден допис објавен во „Цариградски весник“ во 1855 година, наведувајќи дека по доаѓањето на Османлиите северниот дел на Скопје останал „без Славјани и не е имало кој да ора и да сее земљата. Но некој разумниј Синан паша, кој добро сја е носил с христијаните, мука му е било Скопје да е без Славјани, от кои всичка земља сја е работила. Сам Синан паша, скопски, отишел в Црна Гора приморска, в село Куч, с голема молба и с обештанија мирни и царски фермани, штом да си бидат слободни и земља колку што искале бадијала им дал да дојдат в Скопје да живеат. И тако Кучевљани си дошли в Скопје и нарекле ја таја гора Црна Гора Скопска...“[3]

Во XIX век, Кучково било село во Скопската каза на Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Селото има мешовита полјоделско-сточарска функција.[2]

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Кучково имало 467 жители, од кои 460 Македонци христијани и 7 Роми.[4] По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кучково имало 720 жители.[5]

Кучково било големо село, но со значителна емиграција на населението преминало во мало село. Така, селото во 1961 година имало 1.220 жители, од кои 1.211 биле Македонци, шест Срби и двајца жители Албанци, а во 1994 година 249 жители, од кои 235 Македонци, 10 Роми и четири жители Срби.[2]

Според пописот од 2002 година, во селото Кучково имало 138 жители, од кои 122 Македонци, 15 Роми и 1 Србин.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[6] 1905[7] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 467 720 1.336 1.394 1.220 927 608 302 249 138
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[8]

Родови[уреди | уреди извор]

Кучково e македонско село.

Според истражувањата од 1948 година, родови во Кучково се:

  • Староседелци: Јањовци (4 к.), Богдановци (9 к.), Вељановци (5 к.), Бучковци (15 к.), Јаребичевци (6 к.), Танасковци (4 к.), Переловци (11 к.), Џиковци или Крајнини (6 к.) и Буниовци (3 к.)
  • Доселеници: Мазниковци (7 к.) доселени се од некое село во Тиквеш, они спаѓаат во многу стари доселеници; Цеулевци (10 к.) доселени се од селото Паливоденица кај Качаник; Ѓорчевци (22 к.) доселени се од областа Сириниќ кај Призрен; Сурковци (19 к.) доселени се од соседното денес албанско село Грачани; Костурци или Видевци (6 к.) доселени се од околината на Костур (Егејска Македонија) пред околу 170 години; Мутавџини (5 к.) доселени се во средината на 19ти век од соседното село Долно Свиларе; Добровци (7 к.), Мишковци (4 к.), Руменини (4 к.), Китановци (2 к.) и Спасевци (5 к.) потекнуваат од четири (4) браќа кои се доселиле од денес албанското село Горанце кај Качаник, во првиот род се знае следната генеологија Филип (жив на 32 год. во 1948 година) Петко-Јане-Димо-Добро, еден од браќата кои се доселиле; Чинговци (2 к.) доселени се од соседното село Горно Свиларе, таму имале истоимени роднини; Шкаутовци (1 к.) доселени се од селото Брњарци; Најдановци (8 к.) доселени се од Скопје, маалото топана.[9]


Општествени установи[уреди | уреди извор]

  • Поранешно основно училиште
  • Месна заедница

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на Општина Ѓорче Петров, една од десетте градски општини на Град Скопје, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Ѓорче Петров.

Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Идадија. Селото припаѓало на некогашната општина Ѓорче Петров во периодот од 1955 до 1965 година.

Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Волково, во која покрај селото Кучково, се наоѓале и селата Волково, Грачани, Никиштани и Орман. Општината Волково постоела и во периодот 1950-1952 година.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Селото е опфатено во склоп на изборното место бр. 2586 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Грачани и Кучково, кое е сместено во културниот дом во селото Кучково.[10]

На локалните избори во 2017 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 183 гласачи.[11]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Манастирот „Св. Ѓорѓи“
Поглед на Девојачки Камењ во селото
Цркви[12]
Манастири
Археолошки локалитети
  • Голема Кула — доцноантички стражарски кастел. Се наоѓа на 1 км. северно од с. Горно Свиларе и ја контролирал алтернативната патна линија од Качаник до Свиларе на Вардар.
Природни реткости

Редовни настани[уреди | уреди извор]

  • Ден на крстот — голем општонароден собир на Крстот над селото кон крајот на април или почетокот на мај
  • Свети Трифун (14 февруари) — прослава во истоимената црква

Личности[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 16 мај 2016. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 171. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. посет. 4 февруари 2018 г. 
  3. „Војната донесе пруга, а железничарите населба“, Публика - неделен политички прилог, број 300, сабота, 24 септември 2016, стр. 2-3.
  4. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 206.
  5. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р. 104-105.
  6. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  7. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  8. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. 
  9. Трифуноски, Јован (1964). Сеоска насеља скопске котлине. Скопје. 
  10. „Описи на ИМ“. конс. 4 февруари 2018. 
  11. „Локални избори 2017“. конс. 4 февруари 2018. 
  12. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]