Говрлево

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Говрлево
Selo Govrlevo, skopsko.jpg

Запуштени куќи во Говрлево

Говрлево is located in Македонија
Говрлево
Местоположба на Говрлево во Македонија
Координати 41°55′58″N 21°20′38″E / 41.93278° N; 21.34389° E / 41.93278; 21.34389Координати: 41°55′58″N 21°20′38″E / 41.93278° N; 21.34389° E / 41.93278; 21.34389
Регион Скопски
Општина Сопиште
Население 30 жит.
(поп. 2002)
Шифра на КО 25059
Надм. вис. 527 м
Говрлево на општинската карта
Говрлево во Општина Сопиште.svg

Атарот на Говрлево во рамките на општината
Commons-logo.svg Говрлево на Ризницата

Говрлевосело во Општина Сопиште, во околината на градот Скопје, во северниот дел на Македонија.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во областа Каршијак, на јужните падини на планината Водно и источно од реката Треска во долината и сливното подрачје на Маркова Река. Сместено е на источното подножје на ридест предел чија почва е богата со цементен лапорец, поради што цементарницата „Усје“ има отворено ископ и рудник за цемент во непосредната близина на селото. Соседни села се Света Петка, Соње, Чифлик, Барово и Осинчани.

Интересна камена архитектура на куќите во Говрлево, повеќето се напуштени и обраснати со зеленило.
Интересна камена архитектура на куќа во Говрлево, полека пропаѓа под тежината на времето.
Интересна камена архитектура на куќите во Говрлево, повеќето се напуштени и обраснати со зеленило.

Историja[уреди | уреди извор]

Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 280 жители христијани (Македонци).[1]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Говрлево живееле 280 жители, сите Македонци.[2]

Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Говрлево имало 264 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.[3]

Според пописот од 2002 година, во селото имало 30 жители, 28 Македонци и 2 Срби.[4]

На табелата е прикажан бројот на жители низ сите пописни години:[5]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 280[2] 400[3] 501 521 513 290 124 47 24 30

Родови[уреди | уреди извор]

Во Говрлево отсекогаш па сѐ до денес живеат исклучиво Македонци од православна христијанска вероисповед.

Според истражувањата од 1950 година, родови во селото се:[6]

  • Староседелци: Блажовци (11 к.), Ѓоргијовци (6 к.), Лонгуровци (3 к.), Јанковци (4 к.), Спереловци (2 к.), Аврамовци (1 к.), Ѓоровци (6 к.), Акетовци (2 к.), Газиновци (1 к.), Бебешковци (1 к.) и Ивановци (7 к.),
  • Доселеници: Скендеровци (7 к.) доселени се од селото Жировница во сливот на реката Радика околу 1810 година. Се доселиле двајца роднини Скендер и Алил, Скендер во Говрлево се вратил во православие, а Алил, не сакал да живее меѓу православни и се преселил во Света Петка; Шкоровци (8 к.) доселени се од селото Зркле во Порече. Во Зркле живееле тројца браќа, еднаш во нивната куќа дошол Турчин арамија, кој се заседнал како гостин со денови, и сакал да го служи сестрата на браќата, браќа го убиле Турчинот, и околу 1820 избегале од Порече. Основачот на овој род се населил во Говрлево, вториот брат отишол во Љубаш, па од таму во Долно Лисиче (Ѓокевци 7 к.), а третиот отишол во Скопска Црна Гора (некои мислат во Бањане); Манушовци (2 к.) доселени се од Козарево, сега раселено село во атарот на селото Света Петка; Николовци (1 к.) ништо не знаат за своето потекло; Богдановци (6 к.) исто така не знаат од каде се доселени; Ѓурчевци (3 к.) доселени се од Ботушје во Порече; Крстевци (3 к.) доселени се од селото Јаболци, каде биле староседелци; Џеповци (1 к.) доселени се од Осинчани, овој род по машка линија е изумрен, па сега се продолжува само со домазетовци; Поречановци (2 к.) доселени се од Пуста Брезница, подалечно потекло од Порече.

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Цркви
Манастирот „Св. Трифун“ во селото
Црквата „Св. Кузман и Дамјан“ во Говрлево

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Археолошки наоѓалишта[7]
  • Градиште — утврдена населба од римското и доцноантичкото време и старохристијанска базилика;
  • Манастириште — средновековна населба и некропола;
  • Св. Илија - средновековна црква;
  • Церје — населба од неолитското време.

Иселенишво[уреди | уреди извор]

Селото е напуштено во текот на 60-тите и 70-тите години на 20-от век, како последица на познатите миграции село-град, во кои луѓето ги напуштале селата во потрага по полесен начин на егзистенција и вработување во фабриките во Скопје, поради што најголем број жители се иселиле во приградските населби и села Горно Лисиче, Пинтија, Припор, Драчево. Сосема мал број жители се останати во селото, воглавно старци.

Личности[уреди | уреди извор]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.256
  2. 2,0 2,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 206.
  3. 3,0 3,1 D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.114-115.
  4. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  5. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  6. Трифуноски, Јован (1958). Филозофски факултет. Отсутно или празно |title= (help)
  7. Грозданов, Цветан; Коцо, Димче; и др. (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Т. 2. Скопје: МАНУ. стр. 368. ISBN 9989-649-28-6.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]