Тодор Лазаров

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Тодор Лазаров 1.jpg
Роден 1869
Штип, Македонија
Починал 29 септември 1912
Софија, Бугарија

Тодор Лазаров Хаџидмитриев бил македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.

Биографија[уреди | уреди извор]

Лазаров е роден 1869 година во градот Штип, тогаш во Отоманската империја. Потекнувал од видното семејство Хаџидимитриеви. Завршил VI клас во Солунска машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ и станал прогимназиски учител во Штип. По една година го напуштил училиштето и започнал да се занимава со трговија. Лазаров зборува, француски, отомански турски и фарси.

Штипското раководно тело: Тодор Лазаров, Иван Панајотов, Коце Гочев и Мише Бачов.

Влегол во првиот револуционерен комитет на Македонската револуционерна организација во Штип 1894-1895 година, бил покрстен од Даме Груев. Во 1896 година заедно со Ѓорче Петров и Мише Развигоров го ликвидирал србоманот Јордан Бабамов, поради што бил уапсен. Во текот на Виничката афера повторно бил уапсен [1], во 1899 година бил осуден на 4 години затвор, казната ја издржувал во Скопје и Приштина. На Солунскиот конгрес од 1903 година бил делегат. Во 1905 година, бил уапсен зедно со д-р.Петар Кушев, осуден и заточен во Тарабулус ал Шам [2]. По Младотурската револуција бил амнестиран, учествува во уредувањето на Сојуз на бугарски уставни клубови и влегол во неговото Централно управно тело.

По неуспехот на Хуриетот во 1909 - 1910, заедно со Тодор Александров учествувал во обновата на организациската дејност во Штипско и во мај 1910 година е избран за член на Задграничното претставништво заедно со Павел Христов [3][4].

Се разболел од туберкулоза и по избувнувањето на Првата балканска војна се самоубил [5][6][7] Според Георги Поп Христов последните зборови на Лазаров биле: Македонија е изгубена [8]. Михаил Думбалаков за Лазаров напишал:

...(Кога б.н) сите ги прифатија ентузијазмот и волјата за борба, во... хотелот Ројал бавно гаснеше живтот на еден од најбудните синови на Македонија. Смелиот водач на револуционерно Штипско, војникот на бунтот и душата на толку безумно смели акциии... беше легнат на кревет од жолтата сопатничка на потребите и незгодите - туберкулозата.
Ревоуцијата ги изела дробовите на Тодор Лазаров. И сред всеопштиот подем, тој сега беше принуден да биде далечен, бесполезен и загубен меѓу толпата... Трагедијата на револуционерот беше необхватна... Непогоден да влезе и изгори во големата борба , револуционерот го застрела едно од најголемите срца на Македонија. Господар на животот, тој беше станал и господар на смртта [9].

Галерија[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Илюстрация Илинден“, 1932 г., София, бр.2, стр.2-4. [1]
  2. Шатев, Павел. „В Македония под робство“, Издателство на Отечествения фронт, София, 1983, стр.412.
  3. Алманах „Македония“, София 1931 г., стр.777
  4. Гоцев, Димитър. Национално-освободителната борба в Македония 1912 - 1915, Издателство на БАН, София, 1981, стр. 15.
  5. Македонски научен институт
  6. Илюстрация Илинден, април 1940, година 12, книга 4 (144), стр. 4-6.
  7. Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 91 - 92.
  8. Спомени на Георги Попхристов [2]
  9. Думбалаковъ, Михаилъ. Презъ пламъцитѣ на живота и революцията, томъ ІІ, София, 1937, стр. 149 - 150.


Грешка во наводот: Има ознаки <ref> за група именувана како „белешка“, но нема соодветна ознака <references group="белешка"/>, или пак недостасува завршно </ref>.