Луис Фиго

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Луис Фиго
Luís Figo arriving at IKA Tehran Airport.jpg
Фиго во Техеран во 2015
Лични податоци
Полно име Луис Филипе Мадеира Каеиро Фиго
Роден на 4 ноември 1972 (1972-11-04) (46 г.)
Роден во Алмада, Португалија
Висина &100000000000001800000001,80 м[1]
Позиција Офанзивен играч од средината на теренот
Младинска кариера
Ос Пастилхас
1984–1989 Спортинг Лисабон
Кариера*
Години Клуб Наст. (Гол.)
1989–1995 Спортинг Лисабон 137 (16)
1995–2000 Барселона 172 (30)
2000–2005 Реал Мадрид 164 (38)
2005–2009 Интер 105 (9)
Вкупно 577 (93)
Репрезентација
1988–1989 Португалија 16 15 (8)
1989 Португалија 17 6 (2)
1988–1990 Португалија 18 21 (8)
1990–1991 Португалија 20 12 (0)
1991–1994 Португалија 21 7 (0)
1991–2006 Португалија 127 (32)
  • Сениорските учества и голови се сметаат само за домашни натпревари.
† Учества (Голови).

Луис Фиго (португалски: Luís Filipe Madeira Caeiro Figo) (4 ноември 1972, Лисабон, Португалија) - португалски пензиониран фудбалер. Во својата кариера тој настапуваше како офанзивен играч од средината на теренот за Спортинг, Барселона, Реал Мадрид и Интер пред да е пензионира на 31 мај 2009 година. Тој настапи 127 пати за фудбалската репрезентација на Португалијa, што во тоа време претставуваше државен рекорд, но подацна рекордот беше надминат Кристијано Роналдо.

Познат по својата креативност и способност, Фиго се смета за еден од најголемите фудбалери на својата генерација.[2][3] Неговите 106 асистенции претставуваат втор најдобар резултат во Ла Лига, после Лионел Меси.[4] Тој ја освои златната топка во 2001 година и беше избран за ФИФА играч на годината, а во 2004 година Пеле го именуваше на листата ФИФА 100 најголеми живи фудбалери во светот.[5] Фиго е еден од ретките фудбалери кој играл на Ел Класико и за Барселона и за Реал Мадрид. Неговиот контроверзен трансфер во 2000 година од Барселона во жестокиот ривал Реал Мадрид го постави на Листата на најскапите фудбалски трансфери со рекордна сума од 60 милиони евра.[6]

Фиго имаше успешна кариера со освоени неколку трофеј, вклучувајќи го португалскиот куп, четири шампионски титули во Ла Лига, два Шпански Купа, три Супер купа на Шпанија, еден трофеј во Лигата на шампионите, еден трофеј во Купот на Победниците на Куповите, два трофеи во УЕФА Супер Купот и, еден Интерконтиненталниот куп , четири титули во Серија А, еден Купот на Италија и три Супер Купа на Италија. На репрезентативно ниво, тој постигна 32 гола за Португалија, и ја претставуваше нацијата на три Европски првенства и две Светски првенствапомагајќи на Португалија да заврши како финалист во Евро 2004.

БиограПфија[уреди | уреди извор]

Луис Фиго

Фиго е оженет со Хелен Сведин, со која имаат три деца: Даниела, Стела и Мартина.

Фудбалска кариера[уреди | уреди извор]

Репрезентативна кариера[уреди | уреди извор]

Фиго на фудбалски натпревар.

Фиго како фудбалски функционер[уреди | уреди извор]

Во февруари 2015 година, на стадионот „Вембли“, Фиго ја започнал својата кампања за изборите на претседател на ФИФА, како еден од четворицата кандидати за оваа функција. Притоа, во неговата изборна кампања тој се залагал за зголемување на бројот на репрезентациите кои играат на светските првенства на 40 или 48.[7]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Figo Stats“. FootballDatabase.com. http://www.footballdatabase.com/index.php?page=player&Id=715&b=true&pn=Lu%C3%ADs_Filipe_Madeira_Caeiro. посет. 23 December 2006 School - Fernão Mendes Pinto г. 
  2. EURO 2000 Profile: Luis Figo“, BBC Sport, 14 мај 2000 (посет. 29 јули 2012 г).
  3. Figo best in world“, „BBC News“, 17 декември 2001.
  4. Crisis? What crisis? Harmony restored as Barcelona close gap on Madrid“, Goals.com, 9 февруари 2015.
  5. „Pele's list of the greatest“. BBC Sport. 4 март 2004. http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/3533891.stm. посет. 19 јуни 2014 г. 
  6. "The history of the world transfer record". BBC News. Retrieved 1 May 2014
  7. „Фиго тргна да го смени Блатер со зголемен број учесници на СП“, Дневник, година XIX, број 5697, петок, 20 февруари 2015, стр. 21.