Габриел Батистута

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Габриел Батистута
Gabriel Batistuta
Gabriel batistuta.jpg
Лични податоци
Роден на 1 февруари 1969 (1969-02-01) (46 г.)
Роден во Авеланеда, Аргентина
Висина &100000000000001850000001,85 м
Позиција напаѓач
Кариера*
Години Клуб Наст. (Гол.)
1988–1989 Њуел Олд Бојс 16 (4)
1989-1990 Ривер Плата 7 (4)
1990–1991 Бока Хуниорс 29 (13)
1991-2000 Фјорентина 269 (168)
2000-2003 Рома 63 (30)
2003 Интер (позајмен) 12 (2)
2003-2005 Ал Араби 21 (25)
Репрезентација
1991-2002 Аргентина 78 (56)
* Сениорските учества и голови се сметаат само за домашни натпревари
податоците се од 6 јануари 2011.

† Учества (Голови).

‡ Учествата и головите за репрезентација се според податок од 17 ноември 2010

Габриел Омар Батистута (роден на 1 февруари, 1969), познат по прекарот Батигол е пензиониран професионален аргентински фудбалер. Тој го поминал поголемиот дел од неговата клубска кариера во Фјорентина во Италија, и е десетти најдобар стрелец на сите времиња во италијанската Серија А лига, со 184 гола во 318 натпревари. На репрезентативно ниво, тој е водечки стрелец на репрезентацијата Аргентина на сите времиња со 56 гола во 78 настапи во националниот тим. Тој истотака ја претставувал својата земја на три Светски првенства. Во 2004 година, тој бил вклучен на ФИФА 100 листата на "125-те најголеми живи фудбалери".[1] Со all-round игра, извонредна контрола на топката, смртоносен завршен удар и силен и прецизен шут од далечина, тој е познат како еден од најкомплетните напаѓачи на неговата генерација. Диего Марадона, изјавил дека Батистута е најдобриот напаѓач кој, тој досега го видел на теренот.[2][3]

Кога неговиот клуб Фјорентина испаднал до Серија Б во сезоната 1992-1993, Батистута останал во клубот и му помогнал да се врати во елита една година подоцна. Со текот на годините тој станал најпопуларна спортска фигура во Фиренца, па фановите на Фјорентина подигнале бронзена статуа од него во 1996 година, како признание за неговите настапи за Фјорентина. Тој никогаш не успеал да триумфира во италијанската лига со Фјорентина, но кога тој се преселил во Рома во 2000 година, тој конечно го освоил своето прв скудето во неговата кариера во Италија. Тој ја одиграл својата последна професионална сезона во Катар во тимот на Ал-Араби пред да се пензионира во 2005 година.

Биографија[уреди | уреди извор]

Батистута е роден на 1 февруари 1969 година, од татко месар Омар Батистута и мајка училишна секретарка Глорија Зили, во градот Авеланеда провинцијата Санта Фе, но израснал во близина на градот Реконквиста. Тој има три помлади сестри, кој се викаат Елиза, Алехандра, и Габриела.

На возраст од 16, тој се запознал со Ирина Фернандез, неговата идна сопруга, на нејзиниот петнаесетти роденден. Таа е изјавила дека го игнорира, но пет години подоцна, на 28 декември 1990 година, тие се венчале во Црквата Сент Роке. Двојката се преселила во Фиренца, Италија, во 1991 година, а една година подоцна се родил нивниот прв син, Тиаго, во моментов актер. Благодарение на добрите настапи во италијанскиот шампионат и со аргентинската репрезентација, Батистута се здобил со слава и почит. Тој снимил неколку реклами и бил поканет во безброј телевизиски емисии, но и покрај ова, Батистута секогаш останал семеен човек.

Во 1996 година, за време на победата на Фјорентина во Милано над Милан со 2-1, тој го постигнал одлучувачкиот гол на натпреварот и го прославил извикувајќи Te amo, Irina ("Те сакам, Ирина", на неговата сопруга) пред камерите. Во 1997 година, се родил вториот син на Батистута, Лукас, а третиот син, Хоакин, дошол на свет во 1999 година. Четвртиот син Шамел се родил во 2000 година кога Батистута и неговото семејство се преселило во Рим, каде тој настапувал за Рома. По две години Батистута бил позајмен на Интер. Во 2003 година, по 12 години во Италија, семејството се преселило во Катар каде Батистута ја прифатил профитабилната понуда од локалниот тим, Ал-Араби.

Батистута ја заврши својата кариера во Ал-Араби, а се пензионирал во март 2005 година, по серијата повреди кои го спречиле да игра понатаму. Набргу потоа тој се преселил во Перт, Австралија.

Клубска кариера[уреди | уреди извор]

Почеток на кариерата[уреди | уреди извор]

Како дете, Батистута повеќе посакувал некој други спортови пред фудбалот. Поради неговата висина тој играл кошарка, но по победата на Аргентина на Светското Првенство 1978, во кој тој бил особено импресиониран од вештините и квалитетите на Марио Кемпес, тој се посветил на фудбалот. По игра со другарите на улиците и во малиот клуп Grupo Alegria, тој му се приклучил на локалниот тим Платенсе во јуниорскиот тим. Во 1988 година тој му се приклучил на Њуел Олд Бојс.

Њуел Олд Бојс[уреди | уреди извор]

Батистута потпишал професионален договор со Њуел Олд Бојс, чиј тренер бил тогаш Марсело Биелса, кој подоцна ќе стане тренер на Батистута во аргентинската репрезентација. Работите врвеа како што треба за Батистута за време на неговата прва година во клубот. Тој бил далеку од дома, од неговото семејство, и неговата девојка Ирина, спиел во една соба на стадионот, а имал проблем со телесната тежина што го забавиле неговиот развиток. Иако за 19 годишен напаѓач тој постигнал солидни 4 гола, на крајот на истата година тој бил позајмен во помал тим, Депортиво Италиано, во Буенос Аирес, со кого учествувал во Купот Карневале во Италија, завршувајќи како најдобар стрелец со 3 гола.

Ривер Плата[уреди | уреди извор]

Во средината на 1989 година, Батистута направил трансфер во еден од најголемите клубови во Аргентина, Ривер Плата, каде што постигнал 17 гола. Меѓутоа, се не се одвивало непречено. Тој имал бројни кавги со тренерот Даниел Пасарела (со кого тој имал подоцна конфронтации во националниот тим), и бил изоставен од тимот во средината на сезоната.

Бока Хуниорс[уреди | уреди извор]

Во 1990 година, Батистута потпишал за градскиотг ривал на Ривер, Бока Хуниорс. Батистута поминал долг период без игра, бидејќи неуспева да ја пронајде својата најдобра форма. Сепак, на почетокот на 1991 година новиот тренер на клубот Оскар Табарез му дава полна подршка на Батистута и доверба за да стане најдобар стрелец во лигата таа сезона кога Бока го освои шампионатот.

Фјорентина[уреди | уреди извор]

Додека настапувал за Аргентина на Копа Америка 1991, заменик-претседателот на Фјорентина бил импресиониран од квалитетите на Батистута и побрзал да потпише со него и да го доведе во италијанскиот клуб. Тој имал солиден почеток во Серија А, постигнувајќи 13 гола во неговата дебитантска сезона. Сепак, следната сезона (1992-1993) Фјорентина ја губи битката за опстанок и испаднале во Серија Б, и покрај тоа што Батистута постигнал 16 лигашки голови. Клубот се вратил во Серија А по една сезона во Б, а придонесот на Батистута бил одново голем откако реализирал 16 гола под водство на тренерот Клаудио Раниери.

Во Фјорентина, Батистута играл во својата најдобра форма. Тој бил најдобар стрелец во Серија А во сезоната 1994-1995 со 26 гола, а тој го скршил и 30-годишниот рекорд на Ецио Пескути, постигнувајќи погодок во секој од првите 11 натпревари од сезоната. Во сезоната 1995-1996 Фјорентина триумфира во Купот на Италија и во Суперкупот.

По неговиот неуспех да триумфира во италијанскиот шампионат со Фјорентина, Батистута отворено размислувал за трансфер во поголем тим. Во обид да го задржи Батистута, Фјорентина го ангажира Џовани Трапатони како тренер и ветиле дека ќе сторат сé за да го освојат Скудетото. По одличниот старт на сезоната, Батистута претрпел повреда која го вади надвор од акција за повеќе од еден месец. Тој го загубил интензитетот, а Фјорентина го загуби водството и завршиле на третото место во сезоната, што им дава шанса да учествуваат во Лигата на шампионите следната сезона.

Скудетото со Рома[уреди | уреди извор]

Батистута останал во Фјорентина и во сезоната 1999-2000, искушуван од шансата за освојување на Скудетото и на Лигата на Шампионите. По ветувачкиот почеток во двете натпреварувања, тимот одново доживува голем регрес и го освојува само седмото место во лигата и беа елиминирани во вториот круг на група фаза во Европскиот турнир. Следната сезона, тој решава да замине и направил трансфер во Рома во договор вреден 70 милијарди италијански лири.[4] Тој потпишал 3-годишен договор, со кој заработил 14,8 милјарди италијански лири годишно без оданочување.[5]

Тој конечно триумфирал во Серија А кога Рома го освои Скудетото за прв пат од 1983 година.[6] Следната сезона со Рома, тој го променил бројот на својот дрес од 18. во 20. во однос на бројот на голови кој тој ги постигнал во текот на победничката кампања. Тој, исто така го носел и бројот на неговите години на дресот во 2002 година, бројот 33.

Интер и Катар[уреди | уреди извор]

Батистута не успеал да ја најде својата најдобра форма во Рома подоцна и бил позајмен во Интер, постигнувајќи 2 гола во 12 натпревари. Тој се обидел да се пресели во Англија, за да игра за Фулам, но не дошло до договор меѓу двете страни. Наместо тоа, тој отишол од Италија во катарскиот тим Ал-Араби со слободен трансфер, во договор вреден 8.000.000 $. Во Катар, тој го соборил рекордот за најмногу постигнати голови кој го држел Катарската легенда Мансур Муфтах постигнувајќи 24 гола. Тој бил награден да биде најдобар стрелец во сите арапски лиги во 2004 година со Златна Копачка.

Титули[уреди | уреди извор]

Аргентина Бока Хуниорс[уреди | уреди извор]

Италија Фјорентина[уреди | уреди извор]

Италија Рома[уреди | уреди извор]

Аргентина Аргентина[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]