Диего Симеоне

Диего Симеоне
Лични податоци
Полно име	Диего Пабло Симеоне Гонсалес
Роден на	28 април 1970 (56 г.)
Роден во	Буенос Аирес, Аргентина
Држава	Аргентина
Висина	1,77 м
Играчки податоци
Позиција	среден ред
Сегашен клуб	Атлетико Мадрид (тренер)
Повлекување	2006 (35 г.)
Кариера*
Репрезентација
Раководител на екипите
2006	Расинг Клуб
2006–2007	Естудијантес Л.П.
2008	Ривер Плејт
2009–2010	Сан Лоренцо
2011	Катанија
2011	Расинг Клуб
2011–	Атлетико Мадрид

Диего Пабло Симеоне (роден на 28 април 1970, Буенос Аирес) — аргентински фудбалски тренер и поранешен фудбалер, играч од средниот ред. Во моментов ја води екипата на Атлетико Мадрид.

Биографија

Наречен „Ел Чоло“ (историски термин што потекнува од ацтечкиот јазик Xoloitzcuintli^[4], што значи „вкрстување“),^[5] тој има делумно италијанско потекло, со оглед на тоа што неговите предци потекнуваат од Трекина, Потенца.

Од неговиот брак со Каролина Балдини, има три деца, сите тројца фудбалери: Џовани, Џанлука и Џулијано, родени соодветно во 1995, 1998 и 2002 година.^[6]

Во септември 2016 година, неговата прва ќерка, Франческа, се родила како плод од врската со неговата нова партнерка Карла Переира.^[7]. Во септември 2019 година, двојката се венчала во Касоле д'Елза.^[8] Во февруари, тој станал татко по петти пат со раѓањето на ќерката Валентина.^[9]

На 26 јануари 2022 година, платформата Prime Video ја објавило „Симеоне - Живејќи од натпревар до натпревар“, документарна серија фокусирана на неговата кариера.^[10]

Технички карактеристики

Играч

Како играч, тој настапувал како внатрешен играч од средниот ред, а со успешност можел да ја покрие и улогата на медијано.^[11] Како харизматичен „лидер“,^[12] тој бил надарен со храброст, динамичност, издржливост и изразена способност за постигнување голови,^[13] што му овозможила во кариерата да реализира повеќе од 100 голови: неговата способност за офанзивни проекции се покажала како опасно тактичко оружје кое честопати ги затекнувало противничките одбрани неподготвени.^[14] Исто така, цврст и добар во одбранбената фаза, тој бил ефикасен и во пресингот како и во покривањето на своите соиграчи кои отишле напред за време на акцијата.^[14]

Тренер

Како тренер, тој често ја користел формацијата 4-4-2 во Естудијантес, освојувајќи го аргентинското првенство Апертура во 2006 година. Во Ривер Плејт, тој наместо тоа користел поагресивен 3-3-1-3 систем, инспириран од оној што го осмислил и користел неговиот сонародник Марсело Биелса, со кој освоил уште едно аргентинско првенство овојпат Клаусура во 2008 година, пред да поднесе оставка следната сезона поради лоши резултати.^[15] За време на неговото искуство во Катанија, Симеоне често ја користел формацијата 4-2-3-1, со која го водел сицилијанскиот тим до опстанокот.^[16] Откако пристигна во Шпанија, во Атлетико Мадрид, Симеоне ја задржал 4-2-3-1 формацијата, освојувајќи ја Лигата на Европа и Суперкупот на УЕФА со оваа формација во 2012 година. Во следните години неговиот основен систем на играње станал 4-4-2, кој го менувал со 4-3-3 кога ја имал топката во посед и 5-3-2 без топка: ова му овозможи да го освои и Купот на кралот во 2013 година, шпанското првенство, Суперкупот на Шпанија во 2014 година, Лигата на Европа и Суперкупот на УЕФА во 2018 година.^[17] Неговите тимови се опасни по прекини и даваат многу голови.^[18]^[19]

Клупска кариера

Велес, Пиза, Севиља и Атлетико Мадрид

Симеоне ја започнал кариерата во својата татковина каде на 17-годишна возраст, дебитирал во 1987 година со Велес Сарсфилд, клуб за кој играл три сезони. Импресионирајќи посебно во својата трета и последна сезона во клубот, тој бил откриен и донесен во Италија од претседателот на Пиза, Ромео Анконетани. На 9 септември 1990 година, дебитирал во Серија А, во натпреварот Болоња-Пиза 0-1.

И покрај тоа што покажал извонредни лидерски квалитети за 20-годишник, Симеоне сепак не успеал да направи пробив и по две години со 55 настапи и 6 гола, заминал за Шпанија. Таму, тој играл најпрво за Севиља две години (64 натпревари и 12 гола), кога ја добил и ја прифати понудата од Атлетико Мадрид. Со црвено-белите се етаблирал како еден од најдобрите дефанзивни играчи од средниот ред. Тој го достигнал врвот на својата авантура во ибериската престолнина во 1996 година, кога ги освоил и титулата во шпанското првенство и националниот куп, постигнувајќи 12 гола само во првенството.

Интер и Лацио

Тој го заврши своето искуство во Мадрид следната година, повикан назад во Италија од Интер, кој го купил за 13 милијарди лири.^[20] Тој станал редовен стартер во тимот на „нераѕурите“ под водството на Џиџи Симони и одиграл активна улога во освојувањето на второто место во Серија А и Купот на УЕФА 1997-1998. Голот на аргентинецот во осминафиналето против Стразбур се покажал како клучен за европскиот успех на Интер, обезбедувајќи победа од 3-0 откако „нероаѕурите“ загубиле со 2-0 во Франција. Следната сезона, се покажала како тешка за Интер, кој, и покрај тоа што четири пати менувал тренери, не успеал да заврши повисоко од осмото место. Меѓудругото, во текот на сезоната, Симеоне исто така се нашол во расправија со Роналдо,^[21]^[22] ѕвездата на тимот, која последователно ќе го примора да го напушти Милано.

Во јуни 1999 година, Симеоне се преселил во Лацио (проценет на 21 милијарда лири), како како дел од договорот што го донел Кристијан Виери во Интер за рекордна сума од 90 милијарди лири.^[23]^[24]^[25] Во римскиот клуб тој ги пронашол своите сонародници и соиграчи од аргентинската репрезентација — Матијас Алмеида, Нестор Сенсини и Хуан Себастијан Верон. Симеоне се покажал како апсолутен протагонист за освојувањето на скудетото на „бјанкочелестите“: неговиот гол му овозможил на Лацио да го победи Јувентус во нивниот директен судир во Торино. „Бјанкочелестите“, кои имале шест бода помалку во пресрет на натпреварот (дури имале девет бода претходната недела, пред Јувентус да загуби од Милан, а Лацио да го освои римското дерби), ја намалиле разликата на -3. Во последните шест кола, Симеоне постигнал дури четири гола и го прославил освојувањето на титулата во Серија А 1999-2000, во последното коло кога Јувентус загубил во Перуџа. Истата година, тимот од главниот град триумфирал и во Купот на Италија, победувајќи го Интер во првиот натпревар од финалето во Рим со 2-1 (со решавачкиот гол постигнат од Симеоне) на 12 април 2000 година,^[26] и реваншот во Милано, 0-0 на 18 мај 2000 година.^[27]

Следната сезона, започнала со победа во Суперкупот на Италија 2000, повторно против Интер, на 8 септември 2000 година. Последователните повреди влијаеја на настапите на Аргентинецот.^[28]^[29] Во последното коло од првенството 2001-2002, тој бил меѓу стрелците во натпреварот Лацио-Интер (4-2), што ги спречил „нероаѕурите“ да го освојат скудетото.^[30] Дресот на Лацио го носел до крајот на сезоната 2002-2003, забележувајќи 90 настапи и 15 гола.

Атлетико Мадрид и Расинг Клуб

По четири години во Рим, Симеоне се вратил во Атлетико Мадрид во 2003 година, каде што играл сезона и пол пред да се врати во својата татковина во јануари 2005 година. Во Аргентина го пречекала екипата на Расинг Клуб, каде што Симеоне ја завршил својата играчка кариера во средината од првенството во февруари 2006 година, станувајќи тренер на тимот.

Репрезентативна кариера

И покрај добрата сезона со Велес Сарсфилд, тој сепак не бил вклучен во тимот кој заврши како второпласиран на Светското првенство 1990 во Италија поради жестоката конкуренција. Тој бил резерва во 1991 и 1993 година, кога „гаучосите“ ја освоиле Копа Америка двапати по ред, состави во кои Симеоне веќе бил дел. Оттогаш, „Чоло“ не успеал да слави понатамошни успеси со националниот тим, губејќи го исто така и финалето на Олимписките игри 1996 против Нигерија. Како стартер на разочарувачкото Светско првенство 1994 во САД, каде што се истакнал позитивно, тој станал капитен на својата репрезентација од 1996 до 1998 година, носејќи ја лентата и на Светското првенство 1998 во Франција. Откако ја загубил капитенската лента, тој бил стартер на Копа Америка 1999 и Светското првенство 2002 во Јужна Кореја и Јапонија. По турнирот, на кој Аргентина испаднала во групната фаза, тој ја напуштил репрезентацијата.

Дресот на аргентинската репрезентација Симеоне го носел 106 пати,^[31] и бил првиот аргентинец кој ја достигнал бројката од 100 настапи за репрезентацијата, станувајќи притоа и играчот со најголем број на настапи. Оттогаш Симеоне бил надминат од Роберто Ајала, Хавиер Маскерано, Хавиер Санети, Анхел Ди Марија, Николас Отаменди и Лионел Меси.^[31]

Тренерска кариера

Диего Симеоне го одиграл својот последен меч за Расинг на 17 февруари 2006 година, ја прекинува својата играчка кариера и станува тренер на клубот. На 18 мај истата година станува тренер на Естудијантес и ги води до нивната прва титула по 23 години, на 13 декември 2006 година во решавачкиот последен меч ја победува Бока јуниорс со 2-1. Во октомври истата година во својата анкета мрежното место Clarín.com го прогласува за „Тренер на годината“ во Аргентина.^[32] На 15 декември 2007 година Симеоне е претставен како новиот тренер на Ривер Плејт, заземајќи го местото на Даниел Пасарела кој поднел оставка. Го води клубот до шампионската титула на клаусура за 2008 година. Лошиот старт во првенството довел до 11 порази и го заковал тимот на дното на аргентинската примера дивисион, како и раното отпаѓање во Копа Судамерикана од мексиканскиот Чивас Гуадалахара, го принудуваат Симеоне да даде оставка на 7 ноември 2008 година. Следуваат кратки престои во Сан Лоренцо, италијанскиот Катанија и повторно во Расинг. На 23 декември 2011 Симеоне е претставен како новиот тренер на Атлетико Мадрид. На 9 мај 2012 година, ја освојува Лига Европа победувајќи го во финалето Атлетик Билбао со 3-0, а на 31 август и Суперкупот на УЕФА по победата над европскиот шампион Челси со 4-1.