Тур де Франс 2018

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Тур де Франс 2018 Cycling (road) pictogram.svg
Peloton through St Mayeux 12 July 2018 (42464440385).jpg
Детали за трката
Издание105. Тур де Франс
НатпреварувањеСветска турнеја UCI 2018 2.UWT
Етапи21
Датуми7 – 29 јули 2018
Растојание3.351 км
ДржавиFRA Франција
ESP Шпанија
ПоаѓалиштеНоармутје ан л’Ил
ОдредиштеПариз
Екипи22
Возачи на почеток176
Возачи на крај145
Добитници на наградите
ПобедникGBR Герајнт Томас (Тим Скај) Wikidata-logo S.svg
ВторопласиранNED Том Димулен (Sunweb) Wikidata-logo S.svg
ТретопласиранGBR Крис Фрум (Тим Скај) Wikidata-logo S.svg
БодовенSVK Петер Саган (Бора-хансгрое) Wikidata-logo S.svg
ПланинскиFRA Жилијан Алафилип (Квик-Степ Флорс) Wikidata-logo S.svg
МладинскиFRA Пјер Латур (AG2R La Mondiale) Wikidata-logo S.svg
БорбеностIRL Даниел Мартин (ОАЕ Емирати) Wikidata-logo S.svg
ЕкипенESP Мовистар Wikidata-logo S.svg
Route of the 2018 Tour de France.png
◀ 20172019
Документација Wikidata-logo S.svg

Тур де Франс 2018 (познато и како: Трка околу Франција 2018) — 105. издание на велосипедската голема трка Тур де Франс, која се одржала помеѓу 7 и 29 јули како дваесет и петти настан во сезоната на Светската турнеја.[1][2]

Трката ја имала најкусата должина од почетокот на милениумот и по петти пати ќе започнела од департманот Ванде. Вкупно 176 возачи од 22 различни екипи започнале на трката. За прв пат била освоена од Герајнт Томас од Тим Скај. Том Димулен (Тим Санвеб) завршил втор, додека колегата на Томас и четирикратниот првак на Тур, Крис Фрум, завршил трет.

Воведната етапа била освоена од Фернандо Гавирија од Квик-Степ Флорс, кој станал прв возач на Тур кој ја облекол водечката жолта маичка. Петер Саган (Бора-Хансгрое) потоа го презел водството на трката на следната етапа. БМЦ Рејсинг Тим го освоил екипниот хронометар на третата етапа, со што нивниот возач Грег ван Авермет ја облекол жолтата маичка. Ја носел маичката следните осум дена, до втората планинска етапа, кога етапниот победник Томас го презел водството. До крајот на трката ја носел маичката, станувајќи првиот Велшанец кој ја освоил трката. Со тоа, Тим Скај, како и британските возачи, ги освоиле претходните шест изданија.

Саган го освоил бодовниот пласман по шести пат, Жилијан Алафилип (Квик-Степ Флорс) го освоил планинскиот пласман, додека Пјер Латур од АГ2Р-Ла Мондијал го освоил пласманот за млад возач. Мовистар Тим го освоиле екипниот пласман, додека возачот на ОАЕ Тим Емирати Даниел Мартин бил именуван за најборбен на целата трка.

Екипи[уреди | уреди извор]

Бидејќи Тур де Франс е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката.[3] На 6 јануари 2018 година, организаторот на трката ги објавил четирите континентални професионални екипи, кои добиле специјална покана за да учествуваат на трката. Четирите екипи биле Кофидис, Директ Енержи, Фортунео-Самсик и Ванти-Груп Гобер, сите претходно настапиле на трката претходно.[4] Ова значело дека новата француска екипа Витал Консепт, со нивниот предводник на екипата, спринтерот Бријан Кокар, ќе ја пропуштат трката. Кристијан Придом ѝ посакал на екипата успех во нивната воведна сезона.[5] Претставувањето на екипите било одржано во градот Ла Рош сир Јон на 5 јули, два дена пред воведната етапа.[6]

Новите правила од UCI го намалиле бројот на возачи по екипа од 9 на 8, па така вкупно 176 возачи ја започнале трката, наместо дотогашните 198 возачи.[7][8] Од нив, 35 го имале својот прв настап на Тур де Франс.[9] Вкупниот број на возачи кои ја завршиле трката бил 145.[10] Возачите доаѓале од 30 држави. Седум држави имале повеќе од 10 возачи на трката: Франција (35), Белгија (19), Холандија (13), Италија (13), Австралија (11), Германија (11) и Шпанија (11).[8] Просечната возраст на возачите на трката била 29,37 години,[11] движејќи се од 21-годишниот Еган Бернал (Тим Скај) до 40-годишниот Франко Пелицоти (Бахреин-Мерида).[12][13] Групама-ФДЖ го имала најмладиот состав, додека Бахреин-Мерида го имала најстариот состав.[14]

Екипи од Светската турнеја UCI (18)
  1. FRA AG2R La Mondiale
  2. KAZ Астана
  3. BRN Бахреин-Мерида
  4. USA БМЦ Рејсинг Тим
  5. GER Бора-хансгрое
  6. FRA Групама-ФДЖ
  7. BEL Лото-Судал
  8. AUS Мичелтон-Скот
  9. ESP Мовистар
  10. BEL Квик-Степ Флорс
  11. RSA Дименжн Дата
  12. USA EF Education First-Drapac
  13. SUI Катјуша-Алпесин
  14. NED Лото НЛ-Џамбо
  15. GBR Тим Скај
  16. GER Sunweb
  17. USA Трек-Сегафредо
  18. UAE ОАЕ Емирати
Професионални континентални екипи (4)
  1. FRA Кофидис
  2. FRA Директ Енержи
  3. FRA Фортунео-Самсик
  4. BEL Ванти-Груп Гобер
Wikidata-logo S.svg

Фаворити пред трката[уреди | уреди извор]

Бранителот на титулата Крис Фрум (фотографиран на Тур де Франс 2017) е сметан за најголем фаворит за победа.

Бранителот на титулата Крис Фрум (Тим Скај) бил сметан за главен фаворит за победа.[15] Ги освоил четирите од петте последни изданија и е бранител на титулите на обете други големи трки, Вуелта а Еспања и Џиро д’Италија. Меѓутоа, учеството на Фрум било доведено во прашање, бидејќи во неговиот примерок од урина на Вуелта а Еспања 2017 било пронајдено двојно повеќе количество на лекот за астма салбутамол. Ова не било сметано за позитивен допинг-тест, поради што продолжил да вози додека неговиот случај не бил разрешен. Сепак се соочил со можноста да ја изгуби титулата на Вуелта и сите подоцнежни резултати.[16] Организаторите на Тур не биле среќни со ситуацијата, која била многу слична со таа на Алберто Контадор, кој започнал на Тур де Франс 2011 додека неговиот случај со позитивниот тест за кленбутерол уште не бил решен.[17] Управувачкото тело започнало истрага во врска со примерокот, но уште не била завршена кога Фрум победил на Џиро д’Италија 2018. Со исход истрагата да не заврши до почетокот на Тур, организаторите се обиделе да го спречат Фрум да започне на трката, наведувајќи го членот 28 од правилата на трката, велејќи дека организаторите „недвосмислено ги задржуваат правата да одбијат учество на - или да исклучат од - настанот, екипа или кој било од членовите чие присуство ќе нанесе штета на угледот на АСО или на настанот“.[18] Фрум бил прогласен за невин од UCI на 2 јули 2018 година, со изјава за печатот наведувајќи дека властите нашле доволно докази „дека резултатите од примерокот на г-дин Фрум не прават ААФ“.[19] Подоцна му било дозволено да настапи на Тур исто така.[20]

Најблиски соперници на Фрум се верувало дека ќе бидат Ричи Порт (БМЦ Рејсинг Тим), Наиро Кинтана, Микел Ланда (обајцата од Мовистар Тим), Том Димулен (Тим Санвеб) и Винченцо Нибали (Бахреин-Мерида).[21] Други возачи сметани за фаворити за генералниот пласман биле Герајнт Томас, Ромен Барде, Примож Роглич, Адам Јејтс, Јакоб Фуглсанг, Алехандро Валверде, Ригоберто Уран, Еган Бернал, Даниел Мартин, Боб Јунгелс и Илнур Закарин.[15][22][23]

Спринтери сметани за фаворити за бодовниот пласман и победи на рамните или ридестите масовни спринтерски завршници биле Петер Саган, Фернандо Гавирија, Дилан Груневеген, Арно Демар, Марсел Кител, Мајкл Метјус, Марк Кевендиш, Андре Грајпел, Александер Кристоф, Сони Колбрели, Насер Бухани и Џон Дегенколб.[24]

Рута и етапи[уреди | уреди извор]

Искачувањето Алп д’Иез, фотографирано во 2011 година, ќе биде дел од трката прв пат од 2015 година, како завршница на дванаесеттата етапа.
Секторот со калдрма ќе биде најдолга секција со калдрма од 2,7 километри.

Завршната рута за трката била објавена на 17 октомври 2017 година.[25] Тур ќе започне една недела подоцна од вообичаено и првично планираното поради преклопот со Светското првенство во фудбал.[26] Почетокот на Тур 2018 ќе биде во департманот Ванде, во регионот Лоарски Крај.[27] Департманите во Лоарскиот Крај биле домаќини на првото издание на Тур де Франс во 1903 година. Оттогаш, градовите на регионот биле домаќини девет пати на „големиот почеток“, пет од нив во департманот Ванде.

Тур ќе ги вклучи историски најважните искачувања на Алп д’Иез и на Кол де Турмале, последен пат вклучени во 2015 и во 2016 година, соодветно. Прв пат во 60 до 70 години, ќе вклучи делови од неасфалтирани патишта на Плато де Глиер. Трката ќе вклучи и калдрма во должина од 21,7 километри (на деветтата етапа, последно вклучени во 2015 година). Во првата недела од трката биле вклучени и два круга на краткото, но стрмно брдо Мур де Бретањ.

Рутата е скоро целосно во Франција и единствено кратко навлегува во Шпанија во Пиринеите.

ЕтапаДатумТекtypeРастојание (км)ПобедникCевкупен лидер
1 Wikidata-logo S.svg7 јулиНоармутје ан л’Ил – Фонтене ле Конт
рамна етапа
201COL Фернандо Гавирија Wikidata-logo S.svgCOL Фернандо Гавирија Wikidata-logo S.svg
2 Wikidata-logo S.svg8 јулиМујерон Сен Жермен – Ла Рош сир Јон
рамна етапа
182,5SVK Петер Саган Wikidata-logo S.svgSVK Петер Саган Wikidata-logo S.svg
3 Wikidata-logo S.svg9 јулиШоле – Шоле
екипен хронометар
35,5USA БМЦ Рејсинг Тим Wikidata-logo S.svgBEL Грег ван Авермет Wikidata-logo S.svg
4 Wikidata-logo S.svg10 јулиЛа Бол Ескублак – Сарзо
рамна етапа
195COL Фернандо Гавирија Wikidata-logo S.svgBEL Грег ван Авермет Wikidata-logo S.svg
5 Wikidata-logo S.svg11 јулиЛорјанКемпер
ридеста етапа
204,5SVK Петер Саган Wikidata-logo S.svgBEL Грег ван Авермет Wikidata-logo S.svg
6 Wikidata-logo S.svg12 јулиБрест – Мур де Бретањ
ридеста етапа
181IRL Даниел Мартин Wikidata-logo S.svgBEL Грег ван Авермет Wikidata-logo S.svg
7 Wikidata-logo S.svg13 јулиФужер – Шартр
рамна етапа
231NED Дилан Груневеген Wikidata-logo S.svgBEL Грег ван Авермет Wikidata-logo S.svg
8 Wikidata-logo S.svg14 јулиДре – Амиен
рамна етапа
181NED Дилан Груневеген Wikidata-logo S.svgBEL Грег ван Авермет Wikidata-logo S.svg
9 Wikidata-logo S.svg15 јулиАрас – Рубе
ридеста етапа
156,5GER Џон Дегенколб Wikidata-logo S.svgBEL Грег ван Авермет Wikidata-logo S.svg
10 Wikidata-logo S.svg17 јулиАнси – Ле Гран Борнан
планинска етапа
158,5FRA Жилијан Алафилип Wikidata-logo S.svgBEL Грег ван Авермет Wikidata-logo S.svg
11 Wikidata-logo S.svg18 јулиАлбервил – Ла Розјер
планинска етапа
108,5GBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
12 Wikidata-logo S.svg19 јулиБур Сен Морис – Алп д’Иез
планинска етапа
175,5GBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
13 Wikidata-logo S.svg20 јулиЛе Бур д’Оазан – Валанс
рамна етапа
169,5SVK Петер Саган Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
14 Wikidata-logo S.svg21 јулиСен Пол Троа Шато – Манд
ридеста етапа
188ESP Омар Фраиле Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
15 Wikidata-logo S.svg22 јулиМијо – Каркасон
ридеста етапа
181,5DEN Магнус Корт Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
16 Wikidata-logo S.svg24 јулиКаркасон – Бањер де Лишон
планинска етапа
218FRA Жилијан Алафилип Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
17 Wikidata-logo S.svg25 јулиБањер де Лишон – Сен Лари Сулан
планинска етапа
65COL Наиро Кинтана Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
18 Wikidata-logo S.svg26 јулиТри сир Баиз – По
рамна етапа
171FRA Арно Демар Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
19 Wikidata-logo S.svg27 јулиЛурд – Ларенс
планинска етапа
200,5SLO Примож Роглич Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
20 Wikidata-logo S.svg28 јулиСен Пе сир Нивел – Еспелет
индивидуален хронометар
31NED Том Димулен Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg
21 Wikidata-logo S.svg29 јулиУј – Париз
рамна етапа
116NOR Александер Кристоф Wikidata-logo S.svgGBR Герајнт Томас Wikidata-logo S.svg

Преглед на трката[уреди | уреди извор]

Главната група во текот на завршницата на шестата етапа

Масовниот спринт на првата етапа бил освоен од дебитантот на Тур, Фернандо Гавирија, додека Петер Саган завршил втор, а Марсел Кител трет. Гавирија ги освоил жолтата и зелената маичка како предводник на генералниот и бодовниот пласман, соодветно. Кевин Леданоа (Фортунео-Самсик) ја освоил првата точкаста маичка како предводник на планинскиот пласман.[28] Саган ја освоил втората етапа од спринт и ги презел жолтата и зелената маичка, додека Дион Смит од Ванти-Груп Гобер ја освоил точкастата.[29] Екипниот хронометар на третата етапа бил освоен од БМЦ Рејсинг Тим, чии возачи Тиџеј ван Гардерен и Грег ван Авермет се израмниле за водство, но Ван Авермет ја носел жолтата маичка втор пат во неговата кариера поради тоа ја преминал целта прв.[30] Четвртата етапа била освоена од Гавирија во масовен спринт.[31][32] Саган го зголемил водството во бодовниот пласман со победата на петтата етапа. Исто така, на петтата етапа, Томс Скујињш од Трек-Сегафредо освоил планински бодови и ја презел точкастата маичка. Скујињш станал прв возач од Латвија, кој некогаш водел во бодовниот пласман.[33]

Шестата етапа била спринт на која Саган и Џон Дегенколб се тркала, на која сите од главните спринтери завршиле близу петнаесет минути зад кандидатите за генерален пласман. Тим Скај, БМЦ Рејсинг Тим и Мовистар Тим ја контролирале главната група, каде Герајнт Томас од завршното бегство го освоил бонусот од три секунди во спринтот и се доближил на само три секунди зад Ван Авермет во генералниот пласман. На околу еден километар, Даниел Мартин нападнал и успеал да се одвои и ја освоил етапата со една секунда пред главната група. Ромен Барде и Том Димулен имале механички проблеми на крајот на етапата и изгубиле време.[34][35] Седмата етапа била најдолга. На почетокот на етапата, Ван Авермет останал во жолтата маичка додека Томас бил втор со три секунди доцнење. Етапата ја освоил Дилан Груневеген. Имало повеќе падови во првата седмица и по седмата етапа, шест возачи ја напуштиле трката од различни причини, вклучувајќи го ветувачкиот млад Белгиец Тиш Бенот (Лото-Судал), Луис Леон Санчес (Астана)[36] и освојувачот на зелената маичка во 2017 година, Мајкл Метјус.[37]

Грег ван Авермет (БМЦ Рејсинг Тим) ја носел водечката жолта маичка на деветтата етапа. Бил носител на маичката од етапата 3 до етапата 10.

Груневеген потоа ја освоил втората спринтерска етапа по ред. Воедно, Грајпел и Гавирија биле казнети поради буткање со глава еден меѓу друг и ги изгубиле своите пласмани и бодови за зелената маичка.[38] Мартин изгубил повеќе од една минута откако бил вклучен во пад на етапата. Ван Авермет го зголемил своето водство во генералниот пласман откако освоил една секунда како бонус на спринтот.[39] Деветтата етапа содржела делови со калдрма и била лош ден за бројни спринтери и возачи за генералниот пласмна. Ричи Порт ја напуштил трката по пад втора година по ред.[40] Еган Бернал, Јакоб Фуглсанг, Крис Фрум и Микел Ланда паднале како и многу други возачи; многу возачи имале и дупнати гуми, меѓу кои и Барде кој три пати застанал за нова гума.[41] Во меѓувреме, Ив Ламперт (Квик-Степ Флорс), Дегенколб и Ван Авермет ја преживеале етапата и завршиле заедно, а Дегенколб ја освоил првата етапа на Тур, додека Ван Авермет добил време како и уште еден временски бонус со што го зголемил своето водство.[42] Следниот ден бил првиот ден за одмор на Тур.[43]

Првата етапа на високо и прва на Алпите, десеттата, била освоена од возачот на Квик-Степ Флорс, Жилијан Алафилип, од големо бегство кое го вклучувало и предводникот на трката, Ван Авермет. На крајот, Алафилип нападнал и ја освоил својата прва етапа на Тур, додека Ван Авермет ја задржал жолтата маичка и го зголемил своето водство до две и пол минути,[44] кога многумина мислеле дека ќе изгуби.[45] Алафилип исто така го презел водството во планинскиот пласман.[44] Томас ги освоил единаесеттата и дванаесеттата етапа, едната од групата на фаворити, а другата од бегство на крајот на етапата. Во стрмната завршница на единаесеттата етапа, Томас нападнал во последниот километар и го поминал последниот возач од бегството Микел Ниеве (Мичелтон-Скот) за победа.[46] Дванаесеттата етапа ја освоил од спринт на рамна завршница пред искачувањето Алп д’Иез. Димулен и Фрум биле главни фаворити за Париз.[47] Саган ја освоил тринаесеттата етапа откако дошол од „никаде“ додека Кристоф и Арно Демар (Групама-ФДЖ) имале дуел.[48] На четиринаесеттата етапа, Омар Фраиле од Астана избегал од бегството и остварил дваесет минути пред главната група. По Алпите, борбата за титулата била меѓу тројца возачи, Томас, Фрум и Димулен. Имало многу повлекувања по Алпите, меѓу кои Кител, Кевендиш, Уран, Гавирија, Груневеген и Грајпел од различни причини. Винченцо Нибали бил принуден да се повлече по скршен пршлен на грбот при пад со гледач. Чад и омразата кон Фрум биле причина за поголемо обезбедување во последната недела.[49]

Том Димулен од Тим Санвеб (лево) завршил втор зад возачот на Тим Скај, Герајнт Томас (десно) (фотографиран на деветнаесеттата етапа).

Петнаесеттата етапа, почетокот на последната недела, била обележана со победа од бегство. Магнус Корт ја освоил втората победа за Астана во два дена, но немало поголеми промени во генералниот пласман.[50] Следниот ден бил вториот ден за одмор на трката.[43] Шеснаесеттата етапа имало инцидент кога полицијата користела солзавец против протест на локалните земјоделци кои поставиле сено на патот. Кога возачите минувале низ патот, во воздухот имало уште солзавец. Трката била неутрализирана околу 15 минути бидејќи неколку возачи имале проблеми со очите.[51] Потоа се создало големо бегство и Филип Жилбер (Квик-Степ Флорс), додека бил во водство на спустот, изгубил контрола на неговиот велосипед и се удрил во ѕид. Подоцна, Адам Јејтс кој го презел водството паднал на последниот спуст и ја предал победата на Алафилип, со што ја остварил втората победа на трката.[52]

На првата од трите етапи на Пиринеите, седумнаесеттата, Фрум бил слаб при врвот на Кол де Порте и паднал на третото место во генералниот пласман, 2 минути и 31 секунда зад Томас. Димулен се поместил на второто место, 1 минута и 59 секунди зад Томас. Наиро Кинтана ја освоил етапата откако нападнал на подножјето на завршното искачување, со што се придвижил на петтото место во генералниот пласман, зад Примож Роглич.[53] Рамната осумнаесетта етапа ја освоил Демар во спринтерска завршница; повеќето од спринтерите ја напуштиле трката дотогаш, а Саган имал повреда.[54] На планинската деветнаесетта етапа, Роглич нападнал на завршното искачување и победил сам, деветнаесет секунди пред другите фаворити. Томас успеал да ја зацврсти позицијата во жолтата маичка со новите шест секунди бонус во спринтот со што го зголемил водството пред Димулен.[55] Претпоследната етапа била хронометар во должина од 31 километар, кој го освоил Димулен, една секунда пред Друм. Томас завршил четиринаесет секунди зад Димулен.[56] Последната етапа била освоена од Кристоф во масовен спринт на Шанзелизе во Париз.[57]

Пласмани[уреди | уреди извор]

Постоеле четири главни индивидуални пласмани на Тур де Франс 2018, како и екипниот пласман. Најважен бил генералниот пласман, кој бил пресметуван со додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа.[58] На сите етапни завршници, исклучувајќи ги двете хронометарски етапи, првите тројца возачи добивале бонуси од 10, 6 и 4 секунди, соодветно. Временски бонуси од три, две и една секунда, ќе биле доделувани на „бонус точката“ на секоја од првите девет етапи на трката. Ова ќе имало влијание на генералниот пласман, но не и на бодовниот.[59] Ако се случи пад во последните три километри од етапа; ова не ги вклучувало хронометрите и завршниците на нагорнина, вклучените возачи добивале исто време како групата со која биле кога се случил падот.[60] Велосипедистот со најмало вкупно време е предводник на трката, на кој му се доделува жолтата маичка; победникот на овој пласман се смета за победник на Тур.[58][61]

Бодови за бодовниот пласман за најдобрите 15 места по вид[62]
Вид 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
Plainstage.svg рамна етапа 50 30 20 18 16 14 12 10 8 7 6 5 4 3 2
Mediummountainstage.svg среднопланинска етапа 30 25 22 19 17 15 13 11 9
планинска етапа 20 17 15 13 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1
Time Trial.svg поединечен хронометар
Intermediate sprint.svg среден спринт

Втор пласман бил бодовниот пласман. Возачите добивале бодови за завршување помеѓу најдобрите на етапите или на средните спринтови во текот на етапите. Бодовите достапни на секоја етапна завршница биле одредувани од видот на етапата.[62] Предводникот на бодовниот пласман ја добивал зелената маичка.[61]

Трет пласман бил планинскиот пласман. Бодовите биле доделувани на возачите кои први се искачиле на врвот на најтешките искачувања. Искачувањата биле категоризирани како екстра категорија (hors catégorie - вон категорија), прва, втора, трета или четврта категорија, со повеќе бодови достапни на повисоко категоризираните искачувања.[62] Удвоени бодови биле доделувани на завршниците на последните искачувања на трите планински етапи во Пиринеите (16, 17 и 19).[63] Предводникот на пласманот ја носел точкестата маичка.[61]

Последен поединечен пласман бил пласманот за млад возач, кој се пресметувал на истиот начин како генералниот пласман, но ограничен само на возачи кои биле родени на или по 1 јануари 1993 година.[62] Предводникот на пласманот ја носел белата маичка.[61]

Завршен пласман е екипниот пласман. Пласманот се пресметувал користејќи ги завршните времиња на најдобрите тројца возачи од екипа по секоја етапа; водечката екипа била екипата со најмало вкупно време. Бројот на етапни победи и пласманите по екипа го одредувале исходот во случај на изедначување.[62] Возачите во екипата која водела во овој пласман биле означувани со жолти броеви на грбот на нивните дресови и жолти кациги.[64]


Дополнително, постоела награда за борбеност, доделувана по секоја етапа, сметано од страна на жири, дека направил „најголем напор и покажал најдобри квалитети за спортски дух“.[59] Немало награди за борбеност на хронометрите и на завршната етапа.[65] Победникот носел црвен број на следната етапа.[66] На крајот на Тур, еден возач ја добивал сеопфатната награда за борбеност, повторно одредувана од жири.[59]

Водство во пласмани по етапа
Етапа Победник Генерален пласман
Jersey yellow.svg
Бодовен пласман
Jersey green.svg
Планински пласман
Jersey polkadot.svg
Пласман за млад возач
Jersey white.svg
Екипен пласман
Jersey yellow number.svg
Награда за борбеност
Jersey red number.svg
1 Фернандо Гавирија Фернандо Гавирија Фернандо Гавирија Кевин Леданоа Фернандо Гавирија Квик-Степ Флорс Јоан Офредо
2 Петер Саган Петер Саган Петер Саган Дион Смит Силвен Шаванел
3 БМЦ Рејсинг Тим Грег ван Авермет Серен Краг Андерсен недоделена
4 Фернандо Гавирија Жером Кузен
5 Петер Саган Томс Скујињш Томс Скујињш
6 Даниел Мартин Дамјен Годен
7 Дилан Груневеген Лорен Пишон
8 Дилан Груневеген Фабјен Греје
9 Џон Дегенколб Дамјен Годен
10 Жилијан Алафилип Жилијан Алафилип Пјер Латур Мовистар Тим Грег ван Авермет
11 Герајнт Томас Герајнт Томас Алехандро Валверде
12 Герајнт Томас Стевен Краусвејк
13 Петер Саган Михаел Шер
14 Омар Фраиле Јаспер Стејвен
15 Магнус Корт Рафал Мајка
16 Жилијан Алафилип Бахреин-Мерида Филип Жилбер
17 Наиро Кинтана Мовистар Тим Танел Кангерт
18 Арно Демар Лук Дарбриџ
19 Примож Роглич Микел Ланда
20 Том Димулен недоделена
21 Александер Кристоф
На крај Герајнт Томас Петер Саган Жилијан Алафилип Пјер Латур Мовистар Тим Даниел Мартин
  • На втората етапа, Марсел Кител, кој бил трет во бодовниот пласман, ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Фернандо Гавирија ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман, а Петер Саган, кој бил втор во бодовниот пласман, ја носел виножито маичката како светски првак.
  • На втората етапа, Дилан Груневеген, кој бил втор во пласманот за млад возач, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Фернандо Гавирија ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман.
  • На третата етапа, Александер Кристоф, кој бил трет во бодовниот пласман, ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Петер Саган ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман, а второпласираниот Фернандо Гавирија ја носел белата маичка како предводник на пласманот за млад возач.
  • На седумнаесеттата етапа, Филип Жилбер не ја започнал етапата, поради што ниеден возач не го носел црвениот број како најборбен возач од претходната етапа.

Поредок[уреди | уреди извор]

Легенда
  Jersey yellow.svg   Го означува предводникот во генералниот пласман[61]   Jersey green.svg   Го означува предводникот во бодовниот пласман[61]
  Jersey polkadot.svg   Го означува предводникот во планинскиот пласман[61]   Jersey white.svg   Го означува предводникот во пласманот за млад возач[61]
  Jersey yellow number.svg   Го означува предводникот во екипниот пласман[61] A white jersey with a red number bib. Го означува предводникот на наградата за најборбен возач[61]

Генерален пласман[уреди | уреди извор]

Wikidata-logo S.svgГенерален пласман
ВозачЕкипаВреме
1. GBR Герајнт Томас жолта маичка за предводникот во генералниот пласманТим Скај83ч 17' 13
2. NED Том Димулен Sunweb+ 1' 51
3. GBR Крис Фрум Тим Скај+ 2' 24
4. SLO Примож Роглич Лото НЛ-Џамбо+ 3' 22
5. NED Стевен Краусвејк Лото НЛ-Џамбо+ 6' 08
6. FRA Ромен Барде AG2R La Mondiale+ 6' 57
7. ESP Микел Ланда Мовистар+ 7' 37
8. IRL Даниел Мартин ОАЕ Емирати+ 9' 05
9. RUS Илнур Закарин Катјуша-Алпесин+ 12' 37
10. COL Наиро Кинтана Мовистар+ 14' 18
Извор: ProCyclingStats


Пласман за млад возач[уреди | уреди извор]

Завршен пласман за млад возач (1–10)[10]
Место Возач Екипа Време
1  Пјер Латур (ФРА) Jersey white.svg АГ2Р-Ла Мондијал 83ч 39' 26"
2  Еган Бернал (КОЛ) Тим Скај + 5' 39"
3  Гијом Мартен (ФРА) Ванти-Груп Гобер + 22' 05"
4  Давид Годи (ФРА) Групама-ФДЖ + 1ч 07' 18"
5  Даниел Мартинес (КОЛ) ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак + 1ч 16' 01"
6  Антван Толхук (ХОЛ) Лото НЛ-Џамбо + 1ч 16' 48"
7  Серен Краг Андерсен (ДАН) Тим Санвеб + 1ч 44' 10"
8  Штефан Кинг (ШВА) БМЦ Рејсинг Тим + 1ч 45' 01"
9  Марк Солер (ШПА) Jersey yellow number.svg Мовистар Тим + 1ч 56' 14"
10  Магнус Корт (ДАН) Астана + 2ч 10' 13"

Екипен пласман[уреди | уреди извор]

Завршен екипен пласман (1–10)[10]
Место Екипа Време
1 Мовистар Тим Jersey yellow number.svg 250ч 24' 53"
2 Бахреин-Мерида + 12' 33"
3 Тим Скај + 31' 14"
4 Лото НЛ-Џамбо + 47' 24"
5 Астана + 1ч 15' 32"
6 Тим Санвеб + 1ч 58' 54"
7 АГ2Р-Ла Мондијал + 2ч 15' 49"
8 БМЦ Рејсинг Тим + 2ч 35' 45"
9 Квик-Степ Флорс + 3ч 06' 17"
10 Мичелтон-Скот + 3ч 13' 41"

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „UCI announces 2018 road calendar“. Cycling News. конс. 20 октомври 2017. 
  2. „2018 UCI WorldTour calendar unveiled“. Velon. конс. 20 октомври 2016. 
  3. „UCI Cycling Regulations: Part 2: Road Races page 110 article 2.15.127“ (PDF). uci.ch. Меѓународен велосипедистички сојуз. Архивирано од изворникот (PDF) на 2 јули 2015. конс. 20 август 2015. 
  4. „Direct Energie, Cofidis, Fortuneo and Wanty receive 2018 Tour de France wild cards“. Cyclingnews.com. 6 јануари 2018. конс. 6 јануари 2018. 
  5. „Tour de France wildcard decision explained by Christian Prudhomme“. Cyclingnews.com. Immediate Media Company. 6 јануари 2018. конс. 6 јануари 2018. 
  6. Tour de France team presentation – Gallery“, „Cyclingnews.com“, Immediate Media Company, 5 јули 2018 (посет. 10 јули 2018 г).
  7. „Grand Tour teams to be reduced from nine to eight riders from 2018“. Cycling Weekly. 22 јуни 2017. конс. 18 октомври 2017. 
  8. 8,0 8,1 „List of starters – Tour de France 2018“. Тур де Франс. Amaury Sport Organisation. конс. 11 јули 2018. 
  9. „Tour de France 2018 – Debutants“. ProCyclingStats. конс. 11 јули 2018. 
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 „Official classifications of Tour de France 2018 – Stage 21“. Тур де Франс. Amaury Sport Organisation. конс. 30 јули 2018. 
  11. „Tour de France 2018 – Peloton averages“. ProCyclingStats. конс. 11 јули 2018. 
  12. „Tour de France 2018 – Youngest competitors“. ProCyclingStats. конс. 11 јули 2018. 
  13. „Tour de France 2018 – Oldest competitors“. ProCyclingStats. конс. 11 јули 2018. 
  14. „Tour de France 2018 – Average team age“. ProCyclingStats. конс. 11 јули 2018. 
  15. 15,0 15,1 Бенсон, Даниел (28 јуни 2018). „Tour de France 2018: The essential race preview“. cyclingnews.com. конс. 2 јули 2018. 
  16. „Chris Froome returns adverse analytical finding for Salbutamol“. cyclingnews.com. 13 декември 2017. конс. 13 декември 2017. 
  17. Фотерингем, Вилијам (1 јули 2018). „Similarities of Chris Froome now to Alberto Contador in 2011 are clear“. The Guardian. конс. 2 јули 2018. 
  18. „ASO try to block Chris Froome from racing Tour de France“. cyclingnews.com. 1 јули 2018. конс. 2 јули 2018. 
  19. „UCI statement on anti-doping proceedings involving Mr Christopher Froome“. uci.org. Меѓународен велосипедистички сојуз. 2 јули 2018. конс. 2 јули 2018. 
  20. Рајан, Бери (2 јули 2018). „Prudhomme says attempt to bar Chris Froome from Tour de France is now 'obsolete'. cyclingnews.com. конс. 2 јули 2018. 
  21. „Tom Dumoulin to ride Tour de France after second place at the Giro d’Italia“. конс. 8 јули 2018. 
  22. „Tour de France 2018 start list“. 6 јули 2018. конс. 8 јули 2018. 
  23. Меклири, Џон (7 јули 2018). „Tour de France 2018: Who are this year's favourites and can anybody challenge Chris Froome?“. конс. 8 јули 2018 – преку www.telegraph.co.uk. 
  24. „Tour de France 2018 Favourites stage 1: Sprint for first maillot jaune“. Cyclingstage.com. конс. 8 јули 2018. 
  25. „Route of Tour de France“. www.letour.fr. конс. 18 октомври 2017. 
  26. „2018 Tour de France to be rescheduled to reduce clash with FIFA World Cup“. Cycling Weekly. 22 јуни 2017. конс. 22 јуни 2017. 
  27. „Grand Depart of the Tour de France 2018: The Vendée and the Pays de la Loire“. Tour de France 2017. конс. 22 јуни 2017. 
  28. Даниел, Останек. „Tour de France: Gaviria wins opener and takes first yellow jersey“, „Cyclingnews.com“, Immediate Media Company, 7 јули 2018 (посет. 30 јули 2018 г).
  29. Останек, Даниел. „Tour de France: Peter Sagan wins crash-marred stage 2 and takes yellow jersey“, „Cyclingnews.com“, Immediate Media Company, 8 јули 2018 (посет. 30 јули 2018 г).
  30. At Tour de France, BMC Presents Chris Froome With an Uphill Climb“, „The New York Times“, 10 јули 2018 (посет. 30 јули 2018 г).
  31. О’Ши, Садб. „Tour de France: Gaviria wins stage 4 in Sarzeau“, „Cycling News“, 10 јули 2018 (посет. 10 јули 2018 г).
  32. Робертшо, Хенри (10 јули 2018). „Fernando Gaviria out-sprints Peter Sagan to take second stage win of Tour de France“. Cycling Weekly. конс. 10 јули 2018. 
  33. Tour de France 2018: Peter Sagan powers to stage five win“, The Guardian, 29 јули 2018 (посет. 29 јули 2018 г).
  34. Бенсон, Даниел. „Tour de France: Dan Martin wins on the Mur de Bretagne“, „Cyclingnews.com“, Immediate Media Company, 12 јули 2018 (посет. 12 јули 2018 г).
  35. Робертшо, Хенри. „Dan Martin takes uphill victory on Tour de France stage six as Bardet and Dumoulin lose time“, „Cycling Weekly“, 12 јули 2018 (посет. 13 јули 2018 г).
  36. Organisation, Amaury Sport. „Tour de France 2018“. racecenter.letour.fr. конс. 17 јули 2018. 
  37. Tour de France 2018: Dylan Groenewegen wins stage seven with sprint win over Fernando Gaviria and Peter Sagan“, The Independebt, 13 јули 2018 (посет. 29 јули 2018 г).
  38. „Tour de France: Greipel, Gaviria relegated in separate incidents during sprint in Amiens“. Cyclingnews.com. Immediate Media Company. конс. 17 јули 2018. 
  39. Tour de France 2018: Dylan Groenewegen takes stage eight for second straight win“, „BBC Sport“, 14 јули 2018 (посет. 14 јули 2018 г).
  40. Артурс-Бренан, Мишел. „Richie Porte abandons 2018 Tour de France after stage nine crash“, „Cycling Weekly“, 15 јули 2018 (посет. 15 јули 2018 г).
  41. Tour de France 2018, stage nine: John Degenkolb triumphs after Richie Porte crashes out on day of chaos on cobbles“, Daily Telegraph, 15 јули 2018 (посет. 29 јули 2018 г).
  42. Tour de France: Degenkolb wins much-feared stage in Roubaix“, „Cyclingnews.com“, Immediate Media Company, 15 јули 2018 (посет. 15 јули 2018 г).
  43. 43,0 43,1 Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име letour-route.
  44. 44,0 44,1 Julian Alaphilippe takes stage 10 as Tour de France starts Alps climb“, The Guardian, 17 јули 2018 (посет. 29 јули 2018 г).
  45. Браун, Грегор. „Greg Van Avermaet: ‘It’s an honour to ride in the yellow jersey, that’s why I tried to defend it’“, „Cycling Weekly“, Time Inc. UK, 17 јули 2018 (посет. 31 јули 2018 г).
  46. Флечер, Патрик. „Tour de France: Geraint Thomas wins stage 11 at La Rosiere, takes yellow“, „Cyclingnews.com“, Immediate Media Company, 18 јули 2018 (посет. 31 јули 2018 г).
  47. Tour de France 2018, stage 12: Geraint Thomas makes history on Alpe d'Huez as Welshman extends overall lead“, Daily Telegraph, 20 јули 2018 (посет. 29 јули 2018 г).
  48. Kristoff: I thought I had it, but Peter Sagan was too fast“, „Cyclingnews.com“, Immediate Media Company, 20 јули 2018 (посет. 29 јули 2018 г).
  49. Tour de France 2018: Omar Fraile wins stage 14“, The Guardian, 21 јули 2018 (посет. 29 јули 2018 г).
  50. Magnus Cort Nielsen sprints to victory in Tour de France Stage 15“, „Sky Sports“, Sky plc, 22 јули 2018 (посет. 31 јули 2018 г).
  51. Tour de France-etappe tijdelijk stilgelegd na gebruik traangas door politie“, „NU.nl“, 24 јули 2018 (посет. 30 јули 2018 г). (на (холандски))
  52. Tour de France 2018: Alaphilippe wins stage 16 after Adam Yates crash“, The Guardian, 24 јули 2018 (посет. 29 јули 2018 г).
  53. „Tour de France 2018, stage 17: Geraint Thomas tightens grip on yellow as Chris Froome cracks as Nairo Quintana ends five-year wait for victory“. Telegraph. конс. 29 јули 2018. 
  54. Arnaud Demare wins Tour de France stage 18; Geraint Thomas retains yellow jersey“, „Sky Sports“, Sky plc, 27 јули 2018 (посет. 31 јули 2018 г).
  55. „Tour de France: Geraint Thomas edges closer to victory after second place on stage 19“. BBC. конс. 29 јули 2018. 
  56. Tour de France: Geraint Thomas set to win after maintaining lead on stage 20“, „BBC Online“ (посет. 29 јули 2018 г).
  57. Скривенер, Питер. „Tour de France: Geraint Thomas wins as Chris Froome finishes third“, „BBC Sport“, BBC, 29 јули 2018 (посет. 30 јули 2018 г).
  58. 58,0 58,1 Race regulations 2018, стр. 29–30.
  59. 59,0 59,1 59,2 Race regulations 2018, стр. 31.
  60. Race regulations 2018, стр. 26.
  61. 61,0 61,1 61,2 61,3 61,4 61,5 61,6 61,7 61,8 61,9 Race regulations 2018, стр. 23.
  62. 62,0 62,1 62,2 62,3 62,4 Race regulations 2018, стр. 30.
  63. Race regulations 2018, стр. 29.
  64. Race regulations 2018, стр. 24.
  65. Race regulations 2018, стр. 19.
  66. Race regulations 2018, стр. 23–24.

Извори[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]