Вуелта а Еспања 2018

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Вуелта а Еспања 2018 Cycling (road) pictogram.svg
Carmena entrega los premios a dos de los triunfadores de La Vuelta 02.jpg
Детали за трката
Издание73. Вуелта а Еспања
НатпреварувањеСветска турнеја UCI 2018 2.UWT
Етапи21
Датуми25 август – 16 септември 2018
Растојание3.271,4 км
ДржавиESP Шпанија
AND Андора
ПоаѓалиштеМалага
ОдредиштеМадрид
Екипи22
Возачи на почеток176
Возачи на крај158
Добитници на наградите
ПобедникGBR Сајмон Јејтс (Мичелтон-Скот) Wikidata-logo S.svg
ВторопласиранESP Енрик Мас (Квик-Степ Флорс) Wikidata-logo S.svg
ТретопласиранCOL Мигел Анхел Лопес (Астана) Wikidata-logo S.svg
БодовенESP Алехандро Валверде (Мовистар) Wikidata-logo S.svg
ПланинскиBEL Томас де Гент (Лото-Судал) Wikidata-logo S.svg
МладинскиESP Енрик Мас (Квик-Степ Флорс) Wikidata-logo S.svg
БорбеностNED Бауке Молема (Трек-Сегафредо) Wikidata-logo S.svg
КомбиниранGBR Сајмон Јејтс (Мичелтон-Скот) Wikidata-logo S.svg
ЕкипенESP Мовистар Wikidata-logo S.svg
◀ 20172019
Документација Wikidata-logo S.svg

Вуелта а Еспања 2018 (познато и како: Трка околу Шпанија 2018) — 73. издание на велосипедската голема трка Вуелта а Еспања, која се одржула помеѓу 25 август и 16 септември како завршна голема трка во сезоната на Светската турнеја.[1][2][3] Трката започнала во Малага, а завршила во Мадрид.

Трката била освоена од британскиот возач Сајмон Јејтс за негова прва победа на некоја голема трка и прв победа на некоја голема трка за неговата австралиска екипа Мичелтон-Скот. Тоа било втора последователна Вуелта и петта последователна голема трка, која била освоена од британски возач и била заокружена годината на победи на големите трки од тројца различни возачи од иста држава, со победата на Крис Фрум на Џиро д’Италија и победата на Герајнт Томас на Тур де Франс.

Екипи[уреди | уреди извор]

Изданието на Вуелта а Еспања во 2018 година било составено од 22 екипи.[4] Сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката.[5]

Екипи од Светската турнеја UCI (18)
  1. FRA АГ2Р-Ла Мондијал
  2. KAZ Астана
  3. BRN Бахреин-Мерида
  4. USA БМЦ Рејсинг Тим
  5. GER Бора-хансгрое
  6. RSA Дименжн Дата
  7. USA ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак
  8. FRA Групама-ФДЖ
  9. SUI Катјуша-Алпесин
  10. NED Лото НЛ-Џамбо
  11. BEL Лото-Судал
  12. AUS Мичелтон-Скот
  13. ESP Мовистар
  14. BEL Квик-Степ Флорс
  15. GBR Тим Скај
  16. GER Санвеб
  17. USA Трек-Сегафредо
  18. UAE ОАЕ Емирати
Професионални континентални екипи (4)
  1. ESP Бургос БХ
  2. ESP Каха Рурал-Сегурос РГА
  3. FRA Кофидис
  4. ESP Euskadi-Murias
Wikidata-logo S.svg

Фаворити пред трката[уреди | уреди извор]

Првакот од 2017 година, Крис Фрум од Тим Скај одлучил да не ја брани титулата откако возел на четири големи трки по ред, освојувајќи три од нив.[6] Четворица други поранешни победници настапиле на трката: Наиро Кинтана, Алехандро Валверде (обајцата од Мовистар Тим), Винченцо Нибали (Бахреин-Мерида) и Фабио Ару (ОАЕ Тим Емирати).[7] Други возачи сметани за кандидати во генералниот пласман биле Ричи Порт (БМЦ Рејсинг Тим), Сајмон Јејтс (Мичелтон-Скот), Мигел Анхел Лопес (Астана), Михал Квјатковски (Тим Скај), Вилко Келдерман (Тим Санвеб), Стевен Краусвејк (Лото НЛ-Џамбо), Тибо Пино (Групама-ФДЖ) и Ригоберто Уран (ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак).[8]

Рута и етапи[уреди | уреди извор]

ЕтапаДатумТекtypeРастојание (км)ПобедникCевкупен лидер
1 Wikidata-logo S.svg25 августМалагаМалага
индивидуален хронометар
8AUS Роан Денис Wikidata-logo S.svgAUS Роан Денис Wikidata-logo S.svg
2 Wikidata-logo S.svg26 августМарбеља – Каминито дел Реј
рамна етапа
163,5ESP Алехандро Валверде Wikidata-logo S.svgPOL Михал Квјатковски Wikidata-logo S.svg
3 Wikidata-logo S.svg27 августМихас – Алхаурин де ла Торе
среднопланинска етапа
178,2ITA Елија Вивијани Wikidata-logo S.svgPOL Михал Квјатковски Wikidata-logo S.svg
4 Wikidata-logo S.svg28 августВелес-Малага – Алфакар
среднопланинска етапа
161,4USA Бен Кинг Wikidata-logo S.svgPOL Михал Квјатковски Wikidata-logo S.svg
5 Wikidata-logo S.svg29 августГранадаРокетас де Мар
среднопланинска етапа
188,7AUS Сајмон Кларк Wikidata-logo S.svgFRA Руди Молар Wikidata-logo S.svg
6 Wikidata-logo S.svg30 августУеркал-Овера – Сан Хавиер
рамна етапа
155,7FRA Насер Бухани Wikidata-logo S.svgFRA Руди Молар Wikidata-logo S.svg
7 Wikidata-logo S.svg31 августПуерто Лумбрерас – Посо Алкон
рамна етапа
185,7FRA Тони Галопен Wikidata-logo S.svgFRA Руди Молар Wikidata-logo S.svg
8 Wikidata-logo S.svg1 септемвриЛинарес – Алмаден
рамна етапа
195,1ESP Алехандро Валверде Wikidata-logo S.svgFRA Руди Молар Wikidata-logo S.svg
9 Wikidata-logo S.svg2 септемвриТалавера де ла Рејна – Ла Коватиља
планинска етапа
200,8USA Бен Кинг Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
10 Wikidata-logo S.svg4 септемвриСаламанка – Фермосеље
рамна етапа
177ITA Елија Вивијани Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
11 Wikidata-logo S.svg5 септемвриМомбуеј – Рибејра Сакра
среднопланинска етапа
207,8ITA Алесандро де Марки Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
12 Wikidata-logo S.svg6 септемвриМондоњедо – Естака де Барес
среднопланинска етапа
181,1FRA Александар Жење Wikidata-logo S.svgESP Хесус Ерада Wikidata-logo S.svg
13 Wikidata-logo S.svg7 септемвриКандас – Ла Камперона
планинска етапа
174,8ESP Оскар Родригес Wikidata-logo S.svgESP Хесус Ерада Wikidata-logo S.svg
14 Wikidata-logo S.svg8 септемвриСистерна – Лес Праерес де Нава
планинска етапа
171GBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
15 Wikidata-logo S.svg9 септемвриРибера де Ариба – Лагос де Ковадонга
планинска етапа
178,2FRA Тибо Пино Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
16 Wikidata-logo S.svg11 септемвриСантиљана дел Мар – Торелавега
индивидуален хронометар
32AUS Роан Денис Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
17 Wikidata-logo S.svg12 септемвриГечо – Оис
среднопланинска етапа
157CAN Мајкл Вудс Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
18 Wikidata-logo S.svg13 септемвриЕхеа де лос Кабаљерос – Љејда
рамна етапа
186,1BEL Јеле Валајс Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
19 Wikidata-logo S.svg14 септемвриЉејда – Андора
рамна етапа
154,4FRA Тибо Пино Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
20 Wikidata-logo S.svg15 септемвриЕскалдес-Енгордањ – Кол де ла Гаљина
планинска етапа
97,3ESP Енрик Мас Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
21 Wikidata-logo S.svg16 септемвриАлкоркон – Мадрид
рамна етапа
100,9ITA Елија Вивијани Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg

Преглед на трката[уреди | уреди извор]

Пласмани[уреди | уреди извор]

Постоеле четири главни пласмани на Вуелта а Еспања 2018, меѓу кои најважен бил генералниот пласман. Генералниот пласман бил пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа, вклучувајќи ги и добиените временски бонуси. Велосипедистот со најмало вкупно време бил предводник на трката, препознаван преку црвената маичка; победникот на овој пласман бил сметан за победник на Вуелта.[9]

Дополнително, постоел бодовен пласман, каде се доделувала зелена маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршат меѓу најдобрите на етапите или на средните спринтови. Велосипедистот со најмногу бодови го предводел пласманот и бил препознаван со зелената маичка.[9]

Бодови за планинскиот пласман
Категорија 1. 2. 3. 4. 5. 6.
Чима Алберто Фернандес 20 15 10 6 4 2
Специјална категорија 15 10 6 4 2
Прва категорија 10 6 4 2 1
Втора категорија 5 3 1
Трета категорија 3 2 1

Постоел, исто така, и планински пласман. Организаторите категоризирале некои искачувања како екстра, прва, втора, трета или четврта категорија; бодовите за овој пласман биле освојувани од првите велосипедисти на врвот на некое искачување, каде повеќе бодови биле достапни за повисоко категоризираните искачувања. Велосипедистот со најмногу бодови водел во пласманот и бил препознаван од сината точкаста маичка.[9]

Четвртиот поединечен пласман бил комбинираниот пласман, во кој се доделувала белата маичка. Овој пласман бил сметан преку додавање на местата на секој велосипедист во генералниот, бодовниот и планинскиот пласман — возачот морал да има резултат во сите пласмани за да може да учествува во овој пласман — велосипедистот со најмал вкупен збир бил победник на пласманот.[9]

За екипниот пласман биле собирани времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа по секоја етапа; водечката екипа била екипата со најмало вкупно време.[9]

Дополнително постоеле и две поединечни награди: наградата за борбеност и наградата за млад возач. Наградата за борбеност била доделувана по секоја етапа на возач кој се сметал за најборбен, најхрабар во текот на една етапа, исклучувајќи ги хронометрите. Победникот го носел зелениот број на следната етапа. На последниот ден на трката, судиите одлучувале за тројца најборбени возачи во текот на целата трка, а јавноста го избирала победникот. Наградата за млад возач се сметала на истиот начин како и генералниот пласман, но само за возачите родена на или по 1 јануари 1993 година. Предводникот го носел црвениот број.[9]

Водство во пласманите по етапа
Етапа Победник Генерален пласман
A red jersey
Бодовен пласман
A green jersey
Планински пласман
A white jersey with blue polka dots
Комбиниран пласман
A white jersey
Екипен пласман Награда за борбеност Награда за млад возач
A white jersey with red numbers
1 Роан Денис Роан Денис Роан Денис[б 1] недоделена[б 1] Роан Денис[б 1] БМЦ Рејсинг Тим недоделена Бенжамен Тома
2 Алехандро Валверде Михал Квјатковски Михал Квјатковски[б 2] Луис Анхел Мате Михал Квјатковски[б 2] Тим Скај Луис Анхел Мате Лауренс де Плус
3 Елија Вивијани Жорди Симон
4 Бен Кинг Астана Луис Анхел Мате Енрик Мас
5 Сајмон Кларк Руди Молар Алехандро Валверде Бауке Молема
6 Насер Бухани Михал Квјатковски[б 3] Хорхе Куберо
7 Тони Галопен Алехандро Валверде Алехандро Валверде[б 4] Алекс Аранбуру
8 Алехандро Валверде Хорхе Куберо
9 Бен Кинг Сајмон Јејтс Лото НЛ-Џамбо Љуис Мас Мигел Анхел Лопес
10 Елија Вивијани Петер Саган Хесус Ескера
11 Алесандро де Марки Алехандро Валверде Бауке Молема
12 Александар Жење Хесус Ерада Бахреин-Мерида Томас де Гент
13 Оскар Родригес Горка Изагире
14 Сајмон Јејтс Сајмон Јејтс Михал Квјатковски
15 Тибо Пино Бауке Молема
16 Роан Денис Мовистар Тим недоделена Енрик Мас
17 Мајкл Вудс Томас де Гент Омар Фраиле
18 Јеле Валајс Јетсе Бол
19 Тибо Пино Сајмон Јејтс[б 5] Џонатан Кастровјехо
20 Енрик Мас Хесус Ерада
21 Елија Вивијани недоделена
На крај Сајмон Јејтс Алехандро Валверде Томас де Гент Сајмон Јејтс Мовистар Тим Бауке Молема Енрик Мас

Завршни пласмани[уреди | уреди извор]

Легенда
A red jersey Го означува предводникот на генералниот пласман[10] A green jersey Го означува предводникот на бодовниот пласман[10]
A white jersey with blue polka dots Го означува предводникот на планинскиот пласман[10] A white jersey Го означува предводникот на комбинираниот пласман[10]
Jersey green number.svg Го означува предводникот на наградата за борбеност Jersey red number.svg Го означува предводникот на наградата за млад возач

Генерален пласман[уреди | уреди извор]

Краен генерален пласман (1–10)[11]
Место Возач Екипа Време
1  Сајмон Јејтс (ВБР) A red jersey A white jersey Мичелтон-Скот 82ч 05' 58"
2  Енрик Мас (ШПА) A white jersey with red numbers Квик-Степ Флорс + 1' 46"
3  Мигел Анхел Лопес (КОЛ) Астана + 2' 04"
4  Стевен Краусвејк (ХОЛ) Лото НЛ-Џамбо + 2' 54"
5  Алехандро Валверде (ШПА) A green jersey Мовистар Тим + 4' 28"
6  Тибо Пино (ФРА) Групама-ФДЖ + 5' 57"
7  Ригоберто Уран (КОЛ) ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак + 6' 07"
8  Наиро Кинтана (КОЛ) Мовистар Тим + 6' 51"
9  Јон Изагире (ШПА) Бахреин-Мерида + 11' 09"
10  Вилко Келдерман (ХОЛ) Тим Санвеб + 11' 11"

Забелешки и наводи[уреди | уреди извор]

Забелешки[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 На втората етапа, Виктор Кампенертс, кој бил трет во бодовниот и генералниот пласман, ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Роан Денис ја носел црвената маичка како предводник на генералниот пласман; Михал Квјатковски, кој бил втор во генералниот и бодовниот пласман, избрал да го носи неговиот национален дрес. Нелсон Оливеира, кој бил четврти во генералниот и бодовниот пласман, ја носел сината точкаста маичка на втората етапа, иако не биле доделени бодови на воведниот поединечен хронометар. Дилан ван Барле, кој бил петти во генералниот и бодовниот пласман, затоа го носел белиот дрес во комбинираниот пласман.
  2. 2,0 2,1 На етапите 3-5, Алехандро Валверде, кој бил втор во бодовниот пласман, ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Михал Квјатковски ја носел црвената маичка како предводник на генералниот пласман. Како последица на тоа, белата маичка ја носел третопласираниот возач во комбинираниот пласман, на етапите 3 и 4, таа била носена од Лауренс де Плус, додека Бен Кинг ја носел маичката на петтата етапа.
  3. На седмата етапа, Алехандро Валверде, кој бил втор во комбинираниот пласман, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Михал Квјатковски ја носел зелената маичка, како предводник на бодовниот пласман.
  4. На етапите 8 и 9, Бен Кинг, кој бил трет во комбинираниот пласман, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Алехандро Валверде ја носел зелената маичка како предводник на бодовниот пласман; Михал Квјатковски, кој бил втор во комбинираниот пласман, избрал да го носи неговиот национален дрес. Кинг ја носел маичката и на етапата 10 и на етапите 12-14, поместувајќи се на второто место во комбинираниот пласман по неговата победа на деветтата етапа. На етапите 15-17, Мигел Анхел Лопес, кој бил трет во комбинираниот пласман, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Алехандро Валверде ја носел зелената маичка како предводник на бодовниот пласман; Сајмон Јејтс, кој бил втор во комбинираниот пласман, ја носел црвената маичка како предводник на генералниот пласман. Лопес, исто така, ја носел маичката на етапите 16, 18 и 19, поместувајќи се на второто место во комбинираниот пласман зад Валверде.
  5. На дваесеттата етапа, Мигел Анхел Лопес, кој бил трет во комбинираниот пласман, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Сајмон Јејтс ја носел црвената маичка како предводник на генералниот пласман; Алехандро Валверде, кој бил втор во комбинираниот пласман, ја носел зелената маичка како предводник на бодовниот пласман.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. "UCI announces 2018 road calendar". Cycling News. конс. 20 октомври 2017. 
  2. "2018 UCI WorldTour calendar unveiled". Velon. конс. 20 октомври 2016. 
  3. The official route of la Vuelta 2018 is revealed in Estepona“, La Vuelta, 13 јануари 2018 (посет. 13 јануари 2018 г).
  4. Vuelta a España 2018 start list: Nibali, Aru and Porte seek redemption in Spain“, „Cycling Weekly“, 31 јули 2018 (посет. 2 август 2018 г).
  5. "UCI Cycling Regulations: Part 2: Road Races page 110 article 2.15.127" (PDF). uci.ch. Меѓународен велосипедистички сојуз. Архивирано од изворникот (PDF) на 2 јули 2015. конс. 20 август 2015. 
  6. "Team Sky's Geraint Thomas and Chris Froome to skip Vuelta for Tour of Britain". 16 август 2018. конс. 24 август 2018. 
  7. "Vuelta a Espana 2018: Preview". Cyclingnews.com. конс. 24 август 2018. 
  8. "Vuelta a España 2018 odds: Who are the bookmakers backing for victory?". Cycling Weekly. 21 август 2018. конс. 24 август 2018. 
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 "Sporting stakes / rules". lavuelta.com. Архивирано од изворникот на 18 август 2017. конс. 18 август 2017. 
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 Race regulations 2017, стр. 50.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 "Classifications 2018 after the stage 19". конс. 16 септември 2018. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]