Награда за борбеност на Тур де Франс

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Награда за борбеност
Jersey red number.svg
Детали за наградата
СпортДрумски велосипедизам
НатпреварувањеТур де Франс
Доделена заборбен дух
Локално имеLe Prix de la combativité (француски)
Историја
Прва награда1952
Изданија67 (до 2019)
Прв победник Ваут Вагтманс (ХОЛ)
Најмногу победи Еди Меркс (БЕЛ) (4 пати)
Најнов победник Жилијан Алафилип (ФРА)


Награда за борбеност на Тур де Франс (позната и како награда за најагресивен возач)[1] — награда доделувана на велосипедската трка Тур де Франс. Оди во корист на постојаните напаѓачи и бегалци на етапите и од 1981 година, победникот на наградата не е победник на генералниот пласман на трката.

Историја[уреди | уреди извор]

Од 1952,[2] по секоја етапа на најборбениот возач му се доделувала награда, а постоел и конечен пласман.[3] На крајот на Тур де Франс 1956, Андре Дарижад бил прогласен за најнапаѓачки велосипедист.[4] Во тоа време, наградата го имала истото значење како наградата за велосипедистот со најлоша среќа, Пико во 1956.

Во 1961, наградата не ја добил поединечен велосипедист, туку цела екипа, регионалната екипа Запад-Југ-Запад.

Системот на наградата бил менуван во текот на годините. Историски, возачите собирале бодови, а велосипедистот со најмногу бодови на крајот на трката бил прогласуван за победник.[5] Велосипедистот не требало да ја заврши трката, на пример Кирил Жимар во 1972 година не ја завршил, но сепак му била доделена наградата за борбеност.

Во 1979 година, наградта за борбеност му била првично доделена на Јоп Зутемелк;[6] подоцна бил дисквалификуван и Хени Кајпер ја добил наградата.

Моментален систем[уреди | уреди извор]

Во моменталниот систем кој постои од 2003 година, жири на осмина велосипедски специјалисти, го избира најборбениот велосипедист на секоја етапа (исклучувајќи ги хронометрите).[7] Не постои маичка за најборбениот возач на претходната етапа, но добива посебен број на неговиот дрес; се состои од бел број на црвена позадина наспроти вообичаените црн број на бела позадина.[8] Наградата за овој возач е 2.000 евра.[1]

На крајот на Тур де Франс (обично на последната етапа), се доделува наградата за супер борбеност на најборбениот велосипедист во текот на целата трка.[9] Наградата за борбеност моментално е спонзорирана од Brandt, а наградниот фонд е 20.000 евра.[1][7]

Победници[уреди | уреди извор]

Досега се доделени 61 награда за супер борбеност од 1953 година.[10]

Година Земја Возач Екипа
1953[11]  Холандија Вагтманс, ВаутВаут Вагтманс Холандија
1954[12]  Франција Лазаридес, ЛисјенЛисјен Лазаридес (поделена победа со Мае, ФрансоаФрансоа Мае)
1954[12]  Франција Мае, ФрансоаФрансоа Мае (поделена победа со Лазаридес, ЛисјенЛисјен Лазаридес)
1955[13]  Луксембург Гол, ШарлиШарли Гол Луксембург
1956  Франција Дарижад, АндреАндре Дарижад Франција
1957  Франција Барон, НиколаНикола Барон Ил де Франс
1958  Шпанија Баамонтес, ФедерикоФедерико Баамонтес Шпанија
1959  Франција Сен, ЖерарЖерар Сен Сен-Рафел-Жеминијани
1960  Франција Грачик, ЖанЖан Грачик Франција
1961  Франција Екипна награда Запад-Југ-Запад
1962  Белгија Паувелс, ЕдиЕди Паувелс Вилс-Груне Леув
1963  Белгија ван Лој, РикРик ван Лој Г.Б.С. - Либертас
1964  Франција Анжлад, АнриАнри Анжлад Пелфорт-Соваж
1965  Италија Џимонди, ФеличеФеличе Џимонди Салварани
1966  Западна Германија Алтиг, РудиРуди Алтиг Пежо-БП-Мишелин
1967  Франција Леторт, ДезиреДезире Леторт Франција
1968  Франција Пинжон, РожеРоже Пинжон Франција
1969  Белгија Меркс, ЕдиЕди Меркс Фаема
1970  Белгија Меркс, ЕдиЕди Меркс Фаема
1971  Шпанија Окања, ЛуисЛуис Окања Бик
1972  Франција Жимар, КирилКирил Жимар Жан-Мерсие
1973  Шпанија Окања, ЛуисЛуис Окања Бик
1974  Белгија Меркс, ЕдиЕди Меркс Тим Молтени
1975  Белгија Меркс, ЕдиЕди Меркс Тим Молтени
1976  Франција Делисл, РајмонРајмон Делисл Пежо-БП-Мишелин
1977  Холандија Кнетеман, ГериГери Кнетеман ТИ Рали
1978  Белгија Веленс, ПолПол Веленс ТИ Рали
1979  Холандија Кајпер, ХениХени Кајпер Пежо
1980  Франција Левавасер, КристијанКристијан Левавасер Мико-Мерсие-Виважел
1981  Франција Ино, БернарБернар Ино Рено
1982  Франција Клер, РежиРежи Клер Коп-Мерсие
1983  Швајцарија Демјер, СержСерж Демјер CILO
1984  Франција Ино, БернарБернар Ино Ла Вие Клер
1985  Холандија Дикро, МартенМартен Дикро Квантум
1986  Франција Ино, БернарБернар Ино Ла Вие Клер
1987  Франција Клер, РежиРежи Клер Тека
1988  Франција Симон, ЖеромЖером Симон З-Пежо
1989  Франција Фињон, ЛоренЛорен Фињон Супер У-Рали
1990  Шпанија Хозас, ЕдуардоЕдуардо Хозас ОНСЕ
1991  Италија Кјапучи, КлаудиоКлаудио Кјапучи Карера Џинс-Тасони
1992  Италија Кјапучи, КлаудиоКлаудио Кјапучи Карера Џинс-Вагабонд
1993  Италија Гирото, МасимоМасимо Гирото ЗГ Мобили
1994  Италија Поли, ЕросЕрос Поли Меркатоне Уно-Медењини
1995  Колумбија Буенаора, ЕрнанЕрнан Буенаора Келме
1996  Франција Виранк, РишарРишар Виранк Фестина
1997  Франција Виранк, РишарРишар Виранк Фестина
1998  Франција Диран, ЖакиЖаки Диран Казино-Аг2р
1999  Франција Диран, ЖакиЖаки Диран Лото-Мобистар
2000  Холандија Декер, ЕрикЕрик Декер Рабобанк
2001  Франција Жалабер, ЛоренЛорен Жалабер ЦСЦ-Тискали
2002  Франција Жалабер, ЛоренЛорен Жалабер ЦСЦ-Тискали
2003  Казахстан Винокуров, АлександарАлександар Винокуров Тим Телеком
2004  Франција Виранк, РишарРишар Виранк Квик Степ-Давитамон
2005  Шпанија Переиро, ОскарОскар Переиро Фонак Хиринг Системс
2006  Шпанија Фуенте, Давид де лаДавид де ла Фуенте Соние Дувал-Продир
2007  Шпанија Чурука, АметсАметс Чурука Еускалтел-Еускади
2008  Франција Шаванел, СилвенСилвен Шаванел Кофидис
2009  Италија Пелицоти, ФранкоФранко Пелицоти[забелешка 1] Ликвигас
2010  Франција Шаванел, СилвенСилвен Шаванел Квик Степ
2011  Франција Роа, ЖеремиЖереми Роа ФДЖ
2012  Данска Анкер Серенсен, КрисКрис Анкер Серенсен Тим Саксо Банк
2013  Франција Риблон, КристофКристоф Риблон Аг2р-Ла Мондијал
2014  Италија Де Марки, АлесандроАлесандро Де Марки Канондејл
2015  Франција Барде, РоменРомен Барде Аг2р-Ла Мондијал
2016  Словачка Саган, ПетерПетер Саган Тинкоф
2017  Франција Баргиј, ВаранВаран Баргиј Тим Санвеб
2018  Ирска Мартин, ДаниелДаниел Мартин ОАЕ Тим Емирати
2019  Франција Алафилип, ЖилијанЖилијан Алафилип Квик-Степ Флорс
Забелешки
  1. Резултатите на Пелицоти биле поништени, откако неговиот биолошки пасош покажал необични вредности, но пласманот не бил доделен на друг.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 „Liste des prix/Prize money - Article 7. Classement de la combativité/Most aggressive rider classification“ (PDF). Amaury Sport Organisation. 17 јули 2008. стр. 79. Посетено на 24 април 2009.
  2. „Тур де Франс: Алтернативен поглед на врвната друмска трка“. The Independent. 6 јули 2007. Посетено на 20 мај 2009.
  3. „Premies voor Van der Pluym en Stolker“. Leeuwarder Courant (холандски). 14 јули 1956. стр. 11. Посетено на 8 мај 2009.
  4. „Klassementen“. Leeuwarder Courant (холандски). 30 јули 1956. стр. 5. Посетено на 8 мај 2009.
  5. Еди ван дер Марк. „Тур Екстра: Награда за борбеност“. CvccBike. Посетено на 24 април 2009.
  6. „Zoetemelk strijdlustigste“. Leeuwarder Courant (холандски). 23 јули 1979. стр. 13. Посетено на 8 мај 2009.
  7. 7,0 7,1 „Тур де Франс 2008 - Правила“. Amaury Sport Organisation. Посетено на 24 април 2009.
  8. „Règlement de l'Épreuve - Article 10: Maillots des leaders“ (PDF) (француски). Amaury Sport Organisation. 17 јули 2008. стр. 61. Посетено на 24 април 2009.
  9. „Règlement de l'Épreuve - Article 24f: Prix de la Combativité“ (PDF) (француски). Amaury Sport Organisation. 17 јули 2008. стр. 69. Посетено на 24 април 2009.
  10. „Le Tour en chiffres“ (PDF) (француски). Amaury Sport Organisation. стр. 126. Посетено на 3 јули 2009.
  11. „Nederlandse ploeg won in totaal f 70.000 aan prijzen en premies“. Leeuwarder Courant (холандски). 27 јули 1953. стр. 5. Посетено на 9 мај 2009.
  12. „Bobet onbetwist winnaar van“. Leeuwarder Courant (холандски). 2 август 1954. стр. 3. Посетено на 8 мај 2009.
  13. „Klassementen“. Leeuwarder Courant (холандски). 1 август 1955. стр. 3. Посетено на 8 мај 2009.