Џиро д’Италија 2018

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Џиро д’Италија 2018 Cycling (road) pictogram.svg
Giro d'Italia 2018 - Tel Aviv (2).jpg
Детали за трката
Издание101. Џиро д’Италија
НатпреварувањеСветска турнеја UCI 2018 2.UWT
Етапи21
Датуми4 – 27 мај 2018
Растојание3.562,9 км
ДржавиITA Италија
ISR Израел
ПоаѓалиштеЕрусалим
ОдредиштеРим
Екипи22
Возачи на почеток176
Возачи на крај149
Добитници на наградите
ПобедникGBR Крис Фрум Wikidata-logo S.svg (Тим Скај)
ВторопласиранNED Том Димулен Wikidata-logo S.svg (Санвеб)
ТретопласиранCOL Мигел Анхел Лопес Wikidata-logo S.svg (Астана)
БодовенITA Елија Вивијани Wikidata-logo S.svg (Квик-Степ Флорс)
ПланинскиGBR Крис Фрум Wikidata-logo S.svg (Тим Скај)
СпринтерскиITA Давиде Балерини Wikidata-logo S.svg (Андрони Џокатоли-Сидермек)
МладинскиCOL Мигел Анхел Лопес Wikidata-logo S.svg (Астана)
БорбеностITA Давиде Балерини Wikidata-logo S.svg (Андрони Џокатоли-Сидермек)
Фуга ПинарелоITA Марко Фрапорти Wikidata-logo S.svg (Андрони Џокатоли-Сидермек)
ЕкипенGBR Скај 2018 Wikidata-logo S.svg
20172019
Документација Wikidata-logo S.svg

Џиро д’Италија 2018 (позната и како Трка околу Италија 2018) — 101. издание на велосипедската голема трка Џиро д’Италија, која се одржала помеѓу 4 и 27 мај како дваесет и први настан во сезоната на Светската турнеја.[1][2]

Џиро започнала во Ерусалим на 4 мај со поединечен хронометар во должина од 9,7 километри, по што следеле уште две етапи во Израел. По денот за одмор, имало уште 18 етапи во Италија пред да стигнат во Рим на 27 мај.[3] На почетокот на Џиро д’Италија 2018 била оддадена и почит кон италијанскиот велосипедст Џино Бартали, трикратен победник на Џиро д’Италија. Бартали помогнал во спасување на стотици италијански Евреи во текот на Холокаустот и бил прогласен во 2013 година од Јад Вашем како Праведен помеѓу народите.[4]

Трката била освоена од возачот на Тим Скај, Крис Фрум, кој со тоа ги држел во посед сите три титули на големите трки истовремено и станал првиот британски возач кој го освоил генералниот пласман на Џиро. Фрум паднал пред прологот и губел време во првите две недели. Во завршната недела, меѓутоа, ја освоил етапата која завршувала на Ѕонколан, а подоцна освоил неколку минути пред сите останати на етапата 19 со возење опишано како „за историските читанки“.[5] На крајот го поразил бранителот на титулата, Том Димулен, со 46 секунди.[6]

Преглед[уреди | уреди извор]

Големиот почеток на Џиро во периодот од 4 од 6 мај, еден од најскапите спортски настани во историјата на Израел, бил главно финансиран од канадско-израелскиот моќник Силван Адамс со помош на министерствата за туризам и сообраќа на Израел. Трката започнал со поединечен хронометар во должина од 9,7 километри во Ерусалим, а подоцна следеле етапите во должина од 167 километри од Хаифа до Тел Авив и 229-километарската етапа од Бершева до Ејлат.[7] Тоа биле први етапи на било која голема трка одржани надвор од Европа.

Екипи[уреди | уреди извор]

Бидејќи Џиро д’Италија е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката.[8] Четири професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 22 екипи.

Екипи од Светската турнеја UCI (18)
  1. FRA АГ2Р-Ла Мондијал
  2. KAZ Астана
  3. BRN Бахреин-Мерида
  4. USA БМЦ Рејсинг Тим
  5. GER Бора-хансгрое
  6. RSA Дименжн Дата
  7. USA ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак
  8. FRA Групама-ФДЖ
  9. SUI Катјуша-Алпесин
  10. NED Лото НЛ-Џамбо
  11. BEL Лото-Судал
  12. AUS Мичелтон-Скот
  13. ESP Мовистар
  14. BEL Квик-Степ Флорс
  15. GBR Тим Скај
  16. GER Санвеб
  17. USA Трек-Сегафредо
  18. UAE ОАЕ Емирати
Професионални континентални екипи (4)
  1. ITA Андрони Џокатоли-Сидермек
  2. ITA Бардијани ЦСФ
  3. ISR Израелска велосипедска академија
  4. ITA Вилиер Триестина-Селе Италија
Wikidata-logo S.svg

Фаворити пред трката[уреди | уреди извор]

Главни фаворити пред трката биле: Крис Фрум (Тим Скај), бранителот на титулата Том Димулен (Тим Санвеб) и Фабио Ару (ОАЕ Тим Емирати). Други кандидати за генералниот пласман биле Мигел Анхел Лопез (Астана), Џорџ Бенет (Лото НЛ-Џамбо), Тибо Пино (Групама-ФДЖ), Ваут Пулс (Тим Скај), Сајмон Јејтс и Естебан Чавес (обајцата од Мичелтон-Скот), Луис Мејнтџес (Тим Дименжн Дата), Мајкл Вудс (ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак), Давиде Формоло (Бора-Хансгрое), Роан Денис (БМЦ Рејсинг Тим) и Доменико Поцовиво (Бахреин-Мерида).

Спринтери на Џиро биле Елија Вивијани, Јакуб Маречко, Николо Бонифацио, Дани ван Попел, Саша Модоло, Сем Бенет, Јенс Дебишер и Рајан Гибонс.[9]

Рута и етапи[уреди | уреди извор]

ЕтапаДатумТекtypeРастојание (км)ПобедникCевкупен лидер
1  Wikidata-logo S.svg4 мајЕрусалимЕрусалим
поединечен хронометар
9,7NED Том Димулен Wikidata-logo S.svgNED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
2  Wikidata-logo S.svg5 мајХаифаТел Авив
рамна етапа
167ITA Елија Вивијани Wikidata-logo S.svgAUS Роан Денис Wikidata-logo S.svg
3  Wikidata-logo S.svg6 мајБершева – Ејлат
ридеста етапа
229ITA Елија Вивијани Wikidata-logo S.svgAUS Роан Денис Wikidata-logo S.svg
4  Wikidata-logo S.svg8 мајКатанија – Каталџироне
ридеста етапа
202BEL Тим Веленс Wikidata-logo S.svgAUS Роан Денис Wikidata-logo S.svg
5  Wikidata-logo S.svg9 мајАгриџенто – Санта Нинфа
ридеста етапа
153ITA Енрико Баталјин Wikidata-logo S.svgAUS Роан Денис Wikidata-logo S.svg
6  Wikidata-logo S.svg10 мајКалтанисета – Етна
планинска етапа
164COL Естебан Чавес Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
7  Wikidata-logo S.svg11 мајПицо – Праја а Маре
рамна етапа
159IRL Сем Бенет Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
8  Wikidata-logo S.svg12 мајПраја а Маре – Монтеверџине
среднопланинска етапа
209ECU Ричард Карапас Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
9  Wikidata-logo S.svg13 мајПеско Санита – Кампо Императоре
планинска етапа
225GBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
10  Wikidata-logo S.svg15 мајПене – Гуалдо Тадино
ридеста етапа
244SLO Матеј Мохорич Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
11  Wikidata-logo S.svg16 мајАсизи – Озимо
ридеста етапа
156GBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
12  Wikidata-logo S.svg17 мајОзимо – Имола
рамна етапа
214IRL Сем Бенет Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
13  Wikidata-logo S.svg18 мајФерара – Нервеза дела Баталја
рамна етапа
180ITA Елија Вивијани Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
14  Wikidata-logo S.svg19 мајСан Вито ал Талјаменто – Монте Цонколан
планинска етапа
186GBR Крис Фрум Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
15  Wikidata-logo S.svg20 мајТолмецо – Сапада
среднопланинска етапа
176GBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
16  Wikidata-logo S.svg22 мајТренто – Роверето
поединечен хронометар
34,2AUS Роан Денис Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
17  Wikidata-logo S.svg23 мајРива дел Гарда – Изео
ридеста етапа
155ITA Елија Вивијани Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
18  Wikidata-logo S.svg24 мајАбијатеграсо – Прато Невозо
среднопланинска етапа
196GER Максимилијан Шахман Wikidata-logo S.svgGBR Сајмон Јејтс Wikidata-logo S.svg
19  Wikidata-logo S.svg25 мајВенарија Реале – Бардонекија
планинска етапа
184GBR Крис Фрум Wikidata-logo S.svgGBR Крис Фрум Wikidata-logo S.svg
20  Wikidata-logo S.svg26 мајСуза – Бреј-Червинија
планинска етапа
214ESP Микел Ниеве Wikidata-logo S.svgGBR Крис Фрум Wikidata-logo S.svg
21  Wikidata-logo S.svg27 мајРимРим
рамна етапа
115IRL Сем Бенет Wikidata-logo S.svgGBR Крис Фрум Wikidata-logo S.svg

Поредок[уреди | уреди извор]

На Џиро д’Италија 2018 се доделувале четири различни маички. Во генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временски бонуси (10, 6 и 4 секунди соодветно) за првите тројца велосипедисти на етапите, предводникот ја добива розевата маичка. Овој пласман се смета за најважен на Џиро д’Италија 2018 и победникот на овој пласман се смета за победник на трката.[10][11]

Бодови за планинскиот пласман
Место 1 2 3 4 5 6 7 8 9
Бодови за Чима Копи 45 30 20 14 10 6 4 2 1
Бодови за категорија 1 35 18 12 9 6 4 2 1 0
Бодови за категорија 2 15 8 6 4 2 1 0
Бодови за категорија 3 7 4 2 1 0
Бодови за категорија 4 3 2 1 0
Дополнителни бодови за МТФ 15 10 6 4 2 0

Постои и планински пласман каде се доделува сината маичка. Во планинскиот пласман, бодовите се добиваат доколку велосипедистите се искачат на врвот на некое искачување пред другите велосипедисти. Секое искачување е категоризирано како прва, втора, трета и четврта категорија, каде за повисоките категории постојат повеќе бодови. На искачувањата од прва категорија, осум возачи добивале бодови; на искачувањата од втора категорија, шест возачи добивале бодови; на искачувањата од трета категорија, само четворица возачи добивале бодови, додека само тројца возачи освојувале бодови на искачувањата од четврта категорија. На „Чима Копи“, највисоката точка на трката, се доделуваат уште повеќе бодови отколку на оние искачувања од прва категорија.[10] Со 2.757 метри, „Чима Копи“ за 2018 година ќе биде превојот Коле деле Финестре.

Бодови за бодовниот пласман
Место 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
етапи 1–3, 5–7, 12–13 50 35 25 18 14 12 10 8 7 6 5 4 3 2 1
етапи 8, 14–15, 17 25 18 12 8 6 5 4 3 2 1 0
други етапи (освен ITT) 15 12 9 7

Дополнително, постои и бодовен пласман, кој се наградува со црвената маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добиваат бодови доколку завршат на некое од првите петнаесет места на етапите. Рамните етапи носат повеќе бодови од планинските етапи, означувајќи дека овој пласман ќе биде во корист на спринтерите. Дополнително, бодови може да се освојуваат и на средните спринтови.[10][11]

Четвртата маичка го претставува пласманот за млад возач каде се доделува бела маичка. Овој пласман се смета на истиот начин како генералниот, но тука влегуваат во игра само возачите родени по или на 1 јануари 1994 година.[10]

Постојат два пласмани за екипите. Во пласманот Трофеј Брза екипа се сметаат времињата на тројцата најдобри велосипедисти од секоја екипа; водечката екипа е екипата со најниско вкупно време. Пласманот Трофеј Супер екипа претставува екипен бодовен пласман, каде најдобрите 20 возачи на секоја етапа заработуваат бодови (20 за првото место, 19 за второто, 18 за третото итн., сè до еден бод за 20. место) за нивната екипа.[10]

Водството на трката по етапа
Етапа Победник Генерален пласман
Jersey pink.svg
Бодовен пласман
Jersey violet.svg
Планински пласман
Jersey blue.svg
Пласман за млад возач
Jersey white.svg
Трофеј Супер екипа
1 Том Димулен Том Димулен Том Димулен[б 1] недоделена Максимилијан Шахман Катјуша-Алпесин
2 Елија Вивијани Роан Денис Елија Вивијани Енрико Барбин
3 Елија Вивијани
4 Тим Веленс Мичелтон-Скот
5 Енрико Баталјин
6 Естебан Чавес Сајмон Јејтс Естебан Чавес Ричард Карапас
7 Сем Бенет
8 Ричард Карапас
9 Сајмон Јејтс Сајмон Јејтс[б 2]
10 Матеј Мохорич
11 Сајмон Јејтс
12 Сем Бенет
13 Елија Вивијани
14 Крис Фрум Мигел Анхел Лопес Тим Скај
15 Сајмон Јејтс
16 Роан Денис
17 Елија Вивијани
18 Максимилијан Шахман
19 Крис Фрум Крис Фрум Крис Фрум[б 3]
20 Микел Ниеве
21 Сем Бенет
На крај Крис Фрум Елија Вивијани Крис Фрум Мигел Анхел Лопез Тим Скај
Забелешки
  1. На втората етапа, Роан Денис, кој бил втор во бодовниот пласман, ја носел маичката циклама, бидејќи Том Димулен (на првото место) ја носел розевата маичка како предводник на генералниот пласман.
  2. На етапите 10-15, Естебан Чавес, кој бил втор во планинскиот пласмна, ја носел сината маичка, бидејќи Сајмон Јејтс (на првото место) ја носел розевата маичка како предводник на генералниот пласман. Од истата причина Џулио Чиконе ја носел сината маичка на етапите 16-18.
  3. На етапата 20, Сајмон Јејтс, кој бил втор во планинскиот пласмна, ја носел сината маичка, бидејќи Крис Фрум (на првото место) ја носел розевата маичка како предводник на генералниот пласман. Од истата причина Џулио Чиконе ја носел сината маичка на етапата 21.

Пласмани[уреди | уреди извор]

Легенда
Розева маичка Го означува предводникот на генералниот пласман Сина маичка Го означува предводникот на планинскиот пласман
A red jersey Го означува предводникот на бодовниот пласман Бела маичка Го означува предводникот на пласманот за млад возач

Победничка екипа[уреди | уреди извор]

Екипа Време
1 Тим Скај 267ч 48' 47"
2 Астана + 24' 58"
3 Бора-Хансгрое + 43' 32"
4 Тим Санвеб + 1ч 14' 35"
5 АГ2Р-Ла Мондијал + 1ч 30' 32"
6 Мовистар Тим + 1ч 39' 45"
7 Лото НЛ-Џамбо + 1ч 47' 01"
8 Мичелтон-Скот + 2ч 31' 52"
9 ОАЕ Тим Емирати + 2ч 33' 27"
10 Групама-ФДЖ + 2ч 34' 04"

Помали пласмани[уреди | уреди извор]

Биле наградувани и неколку други помали пласмани. Првиот бил пласманот за средни спринтови. На секоја друмска етапа имало два спринта. Првите возачи кои ќе поминеле низ целта на средните спринтови добивале бодови; возачот со најмногу бодови на крајот на трката го освојува пласманот. Друг пласман — наградата за борбеност (италијански: Premio Combattività) — вклучувала бодови доделени на возачот на завршницата на етапата, на средните спринтови и на врвовите на категоризираните искачувања. Постоела и награда за бегство (италијански: Premio della Fuga). За ова, бодови биле доделувани на секој возач вклучен во било кое бегство помало од 10 возачи, кое се одвоило најмалку 5 километри. Секој возач добивал бод за секој поминат километар надвор од групата. Возачот со најмногу бодови на крајот на Џиро ја добивал наградата. Завршниот пласман е „фер плеј“ за секоја екипа. Екипите добивале казнени бодови за нарушување на различни правила. Се движеле од половина бод, за нарушувања на предупредувања од организаторите на трката, до 2.000 бода казна за позитивен допинг-тест. Екипата со најмалку бодови на крајот на Џиро го освојувала пласманот.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „UCI announces 2018 road calendar“. Cycling News. http://www.cyclingnews.com/news/uci-announces-2018-road-calendar/. посет. 20 октомври 2017 г. 
  2. „2018 UCI WorldTour calendar unveiled“. Velon. http://www.velon.cc/en/news/2017/09/uci-confirm-worldtour-calendar-for-2018. посет. 20 октомври 2016 г. 
  3. „Giro d’Italia 2018 will begin with Jerusalem individual time trial“. http://www.cyclingnews.com/news/giro-ditalia-2018-will-begin-with-jerusalem-individual-time-trial/. посет. 18 септември 2017 г. 
  4. „Giro 2018 Lotti omaggio Bartali“ (на (италијански)). https://www.gazzetta.it/notizie-ultima-ora/Atri_sport/Giro-2018-Lotti-omaggio-Bartali/18-09-2017/2-A_051879190.shtml?refresh_ce-cp. посет. 7 мај 2018 г. 
  5. 'The closest comparison is with Coppi': Chris Froome's attack to win the Giro d'Italia was one for the history books“, „Cycling Weekly“, 26 мај 2018 (посет. 27 мај 2018 г).
  6. „Chris Froome wins Giro d’Italia in Rome to join cycling’s exclusive club“. Guardian. 27 мај 2018. https://www.theguardian.com/sport/2018/may/27/chris-froome-wins-giro-ditalia-rome-first-briton-british-winner-cycling. посет. 31 мај 2018 г. 
  7. „Israel gears up to host prestigious Giro D’Italia cycling race opener in May“. https://www.timesofisrael.com/israel-gears-up-to-host-prestigious-giro-ditalia-cycling-race-opener-in-may/. посет. 10 мај 2018 г. 
  8. „UCI Cycling Regulations: Part 2: Road Races page 110 article 2.15.127“. Меѓународен велосипедистички сојуз. http://www.uci.ch/mm/Document/News/Rulesandregulation/16/82/39/2-ROA-20150619-E_English.pdf. посет. 20 август 2015 г. 
  9. „GCN's 2017 Giro d'Italia Preview Show“. https://www.globalcyclingnetwork.com/video/gcns-2017-giro-d-italia-preview-show. 
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 Лора, Вајсло. „Разјаснети пласманите на Џиро д’Италија“, „Cyclingnews.com“, Future plc, 13 мај 2008 (посет. 27 август 2009 г).
  11. 11,0 11,1 Giro revamps time bonus and points systems for 2014 edition“, „VeloNews“, Competitor Group, Inc., 8 април 2014 (посет. 16 октомври 2015 г).

Надворешни врски[уреди | уреди извор]