Џиро д’Италија 2017

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Џиро д’Италија 2017 Cycling (road) pictogram.svg
Giro d'Italia 2017, dumoulin (34343448193).jpg
Детали за трката
Издание 100. Џиро д’Италија
Натпреварување Светска турнеја UCI 2017 2.UWT
Етапи 21
Датуми 5 – 28 мај 2017
Растојание 3.609,1 км
Држави ITA Италија
SUI Швајцарија
Поаѓалиште Алгеро
Одредиште Милано
Екипи 22
Возачи на почеток 195
Возачи на крај 161
Просечна брзина 39,84 км/ч
Добитници на наградите
Победник NED Том Димулен (Санвеб)
Второпласиран COL Наиро Кинтана (Мовистар)
Третопласиран ITA Винченцо Нибали (Бахреин-Мерида)
Бодовен COL Фернандо Гавирија (Квик-Степ Флорс)
Планински ESP Микел Ланда (Тим Скај)
Спринтерски ERI Даниел Теклехајманот (Дименжн Дата)
Младински LUX Боб Јунгелс (Квик-Степ Флорс)
Екипен ESP Мовистар
Team points BEL Квик-Степ Флорс
2016 2018
Документација Wikidata-logo S.svg

Џиро д’Италија 2017 (позната и како Трка околу Италија 2017) — 100. издание на велосипедската голема трка Џиро д’Италија, која се одржала помеѓу 5 и 28 мај како дваесет и први настан во сезоната на Светската турнеја.[1][2]

Трката била прва од големите трки во сезоната. Започнувала на 5 мај во Алгеро на островот Сардинија,[3] а завршувала на 28 мај во Милано.

Трката била освоена од Том Димулен, кој станал првиот Холанѓанец кој победил на Џиро.[4]

Екипи[уреди | уреди извор]


Бидејќи Џиро д’Италија е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката.[5] Четири професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 22 екипи.

Секоја екипа се очекувало да започне со девет возачи, освен Астана, со осум возачи, поради смртта на Микеле Скарпони.[6]

Екипи од Светската турнеја UCI (18)
  1. FRA Аг2р-Ла Мондијал
  2. KAZ Астана
  3. BRN Бахреин-Мерида
  4. USA БМЦ Рејсинг Тим
  5. GER Бора-хансгрое
  6. USA Канондејл-Драпак
  7. RSA Дименжн Дата
  8. FRA ФДЖ
  9. SUI Катјуша-Алпесин
  10. NED Лото НЛ-Џамбо
  11. BEL Лото-Судал
  12. ESP Мовистар
  13. AUS Орика-Скот
  14. BEL Квик-Степ Флорс
  15. GBR Тим Скај
  16. GER Санвеб
  17. USA Трек-Сегафредо
  18. UAE ОАЕ Емиратс
Професионални континентални екипи (4)
  1. ITA Бардијани ЦСФ
  2. POL ЦЦЦ Спранди Полковице
  3. RUS Гаспром-РусВело
  4. ITA Вилиер Триестина-Селе Италија
Wikidata-logo S.svg

Фаворити пред трката[уреди | уреди извор]

Фаворити за победа пред трката биле: Наиро Кинтана (Мовистар Тим), Винченцо Нибали (Бахреин-Мерида), Герајнт Томас и Микел Ланда (Тим Скај), Стевен Краусвејк (ЛотоНЛ-Џамбо), Тибо Пино (ФДЖ), Том Димулен (Тим Санвеб), Адам Јејтс (Орика-Скот), Бауке Молема (Трек-Сегафредо), Илнур Закарин (Катјуша-Алпесин), Тиџеј ван Гардерен (БМЦ Рејсинг Тим).[7][8][9]

Допинг[уреди | уреди извор]

Пред самиот почеток на Џиро д’Италија, UCI објавил дека двајца возачи на Бардијани-ЦСФ, Стефано Пираци и Никола Руфони,[10] кои биле позитивни на хормони за раст пронајдени во примероци собрани на 25 и 26 април 2017 година.[11]

Бидејќи екипата ги прекршила правилата во текот на дванаесет месечен период, UCI размислувала да го употреби членот 7.12.1 од своите правила за антидопинг, со што екипата би добила суспензија од 15 до 45 дена — доведувајќи го во прашање нивното учество на Џиро.[12][13]

Рута и етапи[уреди | уреди извор]

Детали за првите три етапи на трката биле откриени на конференција за печат на 14 септември 2016 година. Остатокот од рутата бил претставен од директорот на трката Мауро Вењи на 25 октомври 2016 година.[3] Меѓутоа, организаторите RCS Sport ја објавиле рутата на нивната официјална страница еден ден пред официјалната презентација.[14]

Планирани биле 21 етапа со вкупно растојание од 3.609,1 километар,[15] 142 километри подолго отколку Џиро 2016. Најдолга етапа ќе била дванаесеттата етапа со 229 километри,[15] додека четиринаесеттата етапа со 131 километар ќе била најкратка.[15] Трката имала вкупно 69,1 километар во индивидуални хронометри[15] и пет завршници на нагорнина: етапата 4 до Етна; етапата 9 до Мајела; етапата 14 до Оропа; етапата 18 до Ортизеи и етапата 19 до Пјанкавало. Чима Копи (највисока точка на трката) ќе биде Стелвио, на кој ќе се помине на шеснаесеттата етапа.[16]

Етапите биле категоризирани на четири начини од страна на организаторите на трката; хронометри, лесни, средни и тешки етапи.[15]

Етапа Датум Тек type Растојание (км) Победник Cевкупен лидер
1  Wikidata-logo S.svg 5 мај Алгеро – Олбија
ридеста етапа
206 AUT Лукас Пестлбергер Wikidata-logo S.svg AUT Лукас Пестлбергер Wikidata-logo S.svg
2  Wikidata-logo S.svg 6 мај Олбија – Тортоли
ридеста етапа
221 GER Андре Грајпел Wikidata-logo S.svg GER Андре Грајпел Wikidata-logo S.svg
3  Wikidata-logo S.svg 7 мај Тортоли – Калјари
рамна етапа
148 COL Фернандо Гавирија Wikidata-logo S.svg COL Фернандо Гавирија Wikidata-logo S.svg
4  Wikidata-logo S.svg 9 мај Чефалу – Етна
планинска етапа
181 SLO Јан Поланц Wikidata-logo S.svg LUX Боб Јунгелс Wikidata-logo S.svg
5  Wikidata-logo S.svg 10 мај Педара – Месина
рамна етапа
159 COL Фернандо Гавирија Wikidata-logo S.svg LUX Боб Јунгелс Wikidata-logo S.svg
6  Wikidata-logo S.svg 11 мај Реџо Калабрија – Терме Луиџане
ридеста етапа
217 SUI Силван Дилје Wikidata-logo S.svg LUX Боб Јунгелс Wikidata-logo S.svg
7  Wikidata-logo S.svg 12 мај Кастровилари – Албероло
рамна етапа
224 AUS Кејлеб Јуан Wikidata-logo S.svg LUX Боб Јунгелс Wikidata-logo S.svg
8  Wikidata-logo S.svg 13 мај Молфета – Пескичи
среднопланинска етапа
189 ESP Горка Изагире Wikidata-logo S.svg LUX Боб Јунгелс Wikidata-logo S.svg
9  Wikidata-logo S.svg 14 мај Монтенеро ди Бизача – Мајела
планинска етапа
149 COL Наиро Кинтана Wikidata-logo S.svg COL Наиро Кинтана Wikidata-logo S.svg
10  Wikidata-logo S.svg 16 мај Фолињо – Монтефалко
индивидуален хронометар
39,8 NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
11  Wikidata-logo S.svg 17 мај Фиренца – Бањо ди Ромања
среднопланинска етапа
161 ESP Омар Фраиле Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
12  Wikidata-logo S.svg 18 мај Форли – Реџо Емилија
рамна етапа
229 COL Фернандо Гавирија Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
13  Wikidata-logo S.svg 19 мај Реџо Емилија – Тортона
рамна етапа
167 COL Фернандо Гавирија Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
14  Wikidata-logo S.svg 20 мај Кастеланија – Манастир Оропа
планинска етапа
131 NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
15  Wikidata-logo S.svg 21 мај Валденго – Бергамо
среднопланинска етапа
199 LUX Боб Јунгелс Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
16  Wikidata-logo S.svg 23 мај Ровета – Бормио
планинска етапа
222 ITA Винченцо Нибали Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
17  Wikidata-logo S.svg 24 мај Тирано – Канацеи
среднопланинска етапа
219 FRA Пјер Ролан Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
18  Wikidata-logo S.svg 25 мај Моена – Ортизеи
планинска етапа
137 USA Тиџеј ван Гардерен Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg
19  Wikidata-logo S.svg 26 мај Инихен – Пјанкавало
планинска етапа
191 ESP Микел Ланда Wikidata-logo S.svg COL Наиро Кинтана Wikidata-logo S.svg
20  Wikidata-logo S.svg 27 мај Порденоне – Азијаго
планинска етапа
190 FRA Тибо Пино Wikidata-logo S.svg COL Наиро Кинтана Wikidata-logo S.svg
21  Wikidata-logo S.svg 28 мај Autodromo Nazionale Monza – Милано
индивидуален хронометар
29,3 NED Јос ван Емден Wikidata-logo S.svg NED Том Димулен Wikidata-logo S.svg

Поредок[уреди | уреди извор]

На Џиро д’Италија 2017 се доделувале четири различни маички. Во генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временски бонуси (10, 6 и 4 секунди соодветно) за првите тројца велосипедисти на етапите, предводникот ја добива розевата маичка. Овој пласман се смета за најважен на Џиро д’Италија 2017 и победникот на овој пласман се смета за победник на трката.[17][18]

Бодови за планинскиот пласман
Место 1 2 3 4 5 6 7 8 9
Бодови за Чима Копи 45 30 20 14 10 6 4 2 1
Бодови за категорија 1 35 18 12 9 6 4 2 1 0
Бодови за категорија 2 15 8 6 4 2 1 0
Бодови за категорија 3 7 4 2 1 0
Бодови за категорија 4 3 2 1 0
Дополнителни бодови за МТФ 15 10 6 4 2 0

Постои и планински пласман каде се доделува сината маичка. Во планинскиот пласман, бодовите се добиваат доколку велосипедистите се искачат на врвот на некое искачување пред другите велосипедисти. Секое искачување е категоризирано како прва, втора, трета и четврта категорија, каде за повисоките категории постојат повеќе бодови. На искачувањата од прва категорија, осум возачи добивале бодови; на искачувањата од втора категорија, шест возачи добивале бодови; на искачувањата од трета категорија, само четворица возачи добивале бодови, додека само тројца возачи освојувале бодови на искачувањата од четврта категорија. На „Чима Копи“, највисоката точка на трката, се доделуваат уште повеќе бодови отколку на оние искачувања од прва категорија.[17] Со 2.757 метри, „Чима Копи“ за 2017 година ќе биде превојот Стелвио.

Бодови за бодовниот пласман
Место 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
етапи 1–3, 5–7, 12–13 50 35 25 18 14 12 10 8 7 6 5 4 3 2 1
етапи 8, 14–15, 17 25 18 12 8 6 5 4 3 2 1 0
други етапи (освен ITT) 15 12 9 7

Дополнително, постои и бодовен пласман, кој се наградува со црвената маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добиваат бодови доколку завршат на некое од првите петнаесет места на етапите. Рамните етапи носат повеќе бодови од планинските етапи, означувајќи дека овој пласман ќе биде во корист на спринтерите. Дополнително, бодови може да се освојуваат и на средните спринтови.[17][18]

Четвртата маичка го претставува пласманот за млад возач каде се доделува бела маичка. Овој пласман се смета на истиот начин како генералниот, но тука влегуваат во игра само возачите родени по или на 1 јануари 1992 година.[17]

Постојат два пласмани за екипите. Во пласманот Трофеј Брза екипа се сметаат времињата на тројцата најдобри велосипедисти од секоја екипа; водечката екипа е екипата со најниско вкупно време. Пласманот Трофеј Супер екипа претставува екипен бодовен пласман, каде најдобрите 20 возачи на секоја етапа заработуваат бодови (20 за првото место, 19 за второто, 18 за третото итн., сè до еден бод за 20. место) за нивната екипа.[17]

Водството на трката по етапа
Етапа Победник Генерален пласман
Jersey pink.svg
Бодовен пласман
Jersey violet.svg
Планински пласман
Jersey blue.svg
Пласман за млад возач
Jersey white.svg
Трофеј Брза екипа Трофеј Супер екипа
1 Лукас Пестлбергер Лукас Пестлбергер Лукас Пестлбергер[заб 1] Чезаре Бенедети Лукас Пестлбергер Бора-хансгрое Бора-хансгрое
2 Андре Грајпел Андре Грајпел Андре Грајпел[заб 2] Даниел Теклехајманот Орика-Скот Лото-Судал
3 Фернандо Гавирија Фернандо Гавирија Фернандо Гавирија[заб 3] Квик-Степ Флорс Тим Дименжн Дата
4 Јан Поланц Боб Јунгелс Јан Поланц Боб Јунгелс[заб 4] Канондејл-Драпак ОАЕ Абу Даби
5 Фернандо Гавирија Фернандо Гавирија Квик-Степ Флорс
6 Силван Дилје
7 Кејлеб Јуан ОАЕ Тим Емиратс
8 Горка Изагире
9 Наиро Кинтана Наиро Кинтана Давиде Формоло Мовистар Тим
10 Том Димулен Том Димулен Боб Јунгелс
11 Омар Фраиле
12 Фернандо Гавирија Омар Фраиле
13 Фернандо Гавирија
14 Том Димулен Том Димулен[заб 5]
15 Боб Јунгелс
16 Винченцо Нибали Микел Ланда
17 Пјер Ролан
18 Тиџеј ван Гардерен Адам Јејтс
19 Микел Ланда Наиро Кинтана
20 Тибо Пино
21 Јос ван Емден Том Димулен Боб Јунгелс
На крај Том Димулен Фернандо Гавирија Микел Ланда Боб Јунгелс Мовистар Тим Квик-Степ Флорс
Забелешки
  1. На втората етапа, Кејлеб Јуан, кој бил втор во бодовниот и во пласманот за млад возач, ја носел виолетовата маичка, бидејќи Лукас Пестлбергер (на првото место) ја носел розевата маичка како предводник на генералниот пласман во текот на етапата. Јаспер Стејвен, кој бил трет во пласманот за млад возач, ја носел белата маичка како последица на тоа.
  2. На третата етапа, Кејлеб Јуан, кој бил четврти во бодовниот пласман, ја носел виолетовата маичка, бидејќи Андре Грајпел (на првото место) ја носел розевата маичка како предводник на генералниот пласман, Даниел Теклехајманот (на второто место) ја носел сината маичка како предводник на планинскиот пласман, а Лукас Пестлбергер (на третото место) ја носел белата маичка како предводник на пласманот за млад возач во текот на етапата.
  3. На четвртата етапа, Лукас Пестлбергер, кој бил втор во пласманот за млад возач, ја носел белата маичка, бидејќи Фернандо Гавирија (на првото место) ја носел розевата маичка како предводник на генералниот пласман во текот на етапата.
  4. На етапите 5-9, Адам Јејтс, кој бил втор во пласманот за млад возач, ја носел белата маичка, бидејќи Боб Јунгелс (на првото место) ја носел розевата маичка како предводник на генералниот пласман.
  5. На петнаесеттата етапа, Омар Фраиле, кој бил втор во планинскиот пласман, ја носел сината маичка, бидејќи Том Димулен (на првото место) ја носел розевата маичка како предводник на генералниот пласман.

Пласмани[уреди | уреди извор]

Легенда
Розева маичка Го означува предводникот на генералниот пласман Сина маичка Го означува предводникот на планинскиот пласман
A red jersey Го означува предводникот на бодовниот пласман Бела маичка Го означува предводникот на пласманот за млад возач

Победничка екипа[уреди | уреди извор]

Екипа Време
1 Мовистар Тим 270ч 36' 48"
2 Аг2р-Ла Мондијал + 59' 46"
3 ФДЖ + 1ч 19' 56"
4 Бахреин-Мерида + 1ч 24' 52"
5 Канондејл-Драпак + 1ч 27' 19"
6 ОАЕ Тим Емиратс + 1ч 59' 31"
7 Тим Скај + 1ч 59' 41"
8 Астана + 2ч 09' 05"
9 Трек-Сегафредо + 2ч 23' 12"
10 Тим Санвеб + 2ч 41' 45"

Помали пласмани[уреди | уреди извор]

Биле наградувани и неколку други помали пласмани. Првиот бил пласманот за средни спринтови. На секоја друмска етапа имало два спринта. Првите возачи кои ќе поминеле низ целта на средните спринтови добивале бодови; возачот со најмногу бодови на крајот на трката го освојува пласманот. Пласманот бил освоен од Даниел Теклехајманот (Тим Дименжн Дата). Друг пласман — наградата за борбеност (италијански: Premio Combattività) — вклучувала бодови доделени на возачот на завршницата на етапата, на средните спринтови и на врвовите на категоризираните искачувања. Пласманот бил освоен од Микел Ланда (Тим Скај). Постоела и награда за бегство (италијански: Premio della Fuga). За ова, бодови биле доделувани на секој возач вклучен во било кое бегство помало од 10 возачи, кое се одвоило најмалку 5 километри. Секој возач добивал бод за секој поминат километар надвор од групата. Возачот со најмногу бодови на крајот на Џиро ја добивал наградата. Пласманот бил освоен од Павел Брут (Гаспром-РусВело). Завршниот пласман е „фер плеј“ за секоја екипа. Екипите добивале казнени бодови за нарушување на различни правила. Се движеле од половина бод, за нарушувања на предупредувања од организаторите на трката, до 2.000 бода казна за позитивен допинг-тест. Екипата со најмалку бодови на крајот на Џиро го освојувала пласманот. Пласманот бил освоен од Бора-хансгрое, кои имале само 20 казнени бодови.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „UCI expands WorldTour to 37 events“. Cycling News. http://www.cyclingnews.com/news/uci-expands-worldtour-to-37-events/. конс. 2 октомври 2016 г. 
  2. „The UCI reveals expanded UCI WorldTour calendar for 2017“. UCI. http://www.uci.ch/pressreleases/the-uci-reveals-expanded-uci-worldtour-calendar-for-207/. конс. 2 октомври 2016 г. 
  3. 3,0 3,1 „Giro d'Italia 2017 route: Sardinia start for 100th edition“. cyclingweekly.co.uk. 14 септември 2016. http://www.cyclingweekly.co.uk/news/racing/giro-ditalia/giro-ditalia-2017-what-we-know-so-far-231757. конс. 14 септември 2016 г. 
  4. Tom Dumoulin overhauls Nairo Quintana to win Giro d'Italia in nail-biting final time trial“, „Cycling Weekly“, 28 мај 2017 (конс. 28 мај 2017 г). (на англиски)
  5. „UCI Cycling Regulations: Part 2: Road Races page 110 article 2.15.127“. Меѓународен велосипедистички сојуз. http://www.uci.ch/mm/Document/News/Rulesandregulation/16/82/39/2-ROA-20150619-E_English.pdf. конс. 20 август 2015 г. 
  6. „Astana decide not to replace Michele Scarponi in Giro d'Italia line-up“. 30 април 2017. http://www.cyclingweekly.com/news/racing/giro-ditalia/astana-decide-not-to-replace-michele-scarponi-in-giro-ditalia-line-up-327943. конс. 2 мај 2017 г. 
  7. http://stories.endurasport.com/nairo-and-the-giro
  8. http://www.cyclingweekly.com/news/racing/know-now-possible-steven-kruijswijk-ready-take-second-chance-giro-ditalia-327221
  9. https://www.globalcyclingnetwork.com/video/gcns-2017-giro-d-italia-preview-show
  10. „Two riders fail dope test on eve of 100th Giro d'Italia“. 4 мај 2017. http://www.cyclingweekly.com/news/racing/giro-ditalia/two-riders-fail-dope-test-eve-100th-giro-ditalia-328755?utm_source=Twitter&utm_medium=Social. 
  11. „Two Bardiani CSF riders positive in out-of-competition control“. Cycling News. 4 мај 2017. http://www.cyclingnews.com/news/giro-ditalia-two-bardiani-csf-riders-positive-in-out-of-competition-control/. конс. 5 мај 2017 г. 
  12. „UCI statement on Nicola Ruffoni, Stefano Pirazzi and UCI Professional Continental Team Bardiani CSF“. http://www.uci.ch/pressreleases/uci-statement-nicola-ruffoni-stefano-pirazzi-and-uci-professional-continental-team-bardiani-csf/. 
  13. http://www.uci.ch/mm/Document/News/CleanSport/17/63/88/20170504ProvisionalsuspensionsEN_English.PDF
  14. redazione, La (24 октомври 2016). „In anteprima le altimetrie di tutte le tappe del Giro d'Italia 2017!“. http://www.cicloweb.it/2016/10/24/in-anteprima-le-altimetrie-di-tutte-le-tappe-del-giro-ditalia-2017/. конс. 2 мај 2017 г. 
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 Garibaldi 2017, стр. 8.
  16. „Giro d'Italia 2017: The essential guide“. Cycling News. 5 мај 2017. http://www.cyclingnews.com/giro-ditalia/preview/. конс. 5 мај 2017 г. 
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 17,4 Лора, Вајсло. „Разјаснети пласманите на Џиро д’Италија“, „Cyclingnews.com“, Future plc, 13 мај 2008 (конс. 27 август 2009 г).
  18. 18,0 18,1 Giro revamps time bonus and points systems for 2014 edition“, „VeloNews“, Competitor Group, Inc., 8 април 2014 (конс. 16 октомври 2015 г).

Надворешни врски[уреди | уреди извор]