Прејди на содржината

Оле Гунар Солшер

Ова е добра статија. Стиснете тука за повеќе информации.
Од Википедија — слободната енциклопедија
Оле Гунар Солшер
Лични податоци
Роден на 26 февруари 1973(1973-02-26) (53 г.)
Роден во Кристијансунд, Норвешка
Држава Норвешка Норвешка
Висина &100000000000001780000001,78 м
Играчки податоци
Позиција напаѓач
Сегашен клуб Манчестер Јунајтед Манчестер Јунајтед (менаџер)
Повлекување 28 август 2007 - како играч
Младинска кариера
Клаусенген Клаусенген
Кариера*
Години Клуб Наст.† (Гол.)†
1990-1994 Клаусенген Клаусенген 109 (115)
1994-1996 Молде Молде 38 (31)
1996-2007 Манчестер Јунајтед Манчестер Јунајтед 235 (91)
Репрезентација
1995-2007 Норвешка Норвешка 67 (23)
Раководител на екипите
2008–2011 Манчестер Јунајтед Манчестер Јунајтед (Резерви)
2011–2014 Молде Молде
2014- Кардиф Сити Кардиф Сити
2015- Молде Молде
2018-2021 Манчестер Јунајтед Манчестер Јунајтед
2025- Бешикташ Бешикташ

Оле Гунар Солшер (роден на 26 февруари 1973) — поранешен норвешки фудбалер, кој го поминал поголемиот дел од својата кариера играјќи за англискиот гигант Манчестер Јунајтед, како напаѓач но исто така бил користен и како крило. Моментално е без клуб.

Пред доаѓањето во Англија, Солшер играл само за два клуба во Норвешка: Клаусенген и Молде. Тој му се приклучил на Манчестер Јунајтед во 1996 година, за сума од 1,5 милиони £. Солшер играл за клубот 366 пати во кој постигнал 126 гола во текот на еден успешен период за клубот и бил наречен "убиец со детско лице" од страна на медиумите. Исто така тој се здобил и со прекарот "Златна резерва", заради неговата способност да влегува од клупата за резерви и да постигнува многу важни и клучни голови. Сепак, моментот по кој Солшер засекогаш ќе остане запаметен во светот на фудбалот се случил кога тој го постигна победеносниот гол за Јунајтед во последната минута од судиското продолжение во финалето на Лигата на шампионите 1999 година, со кој го однел неговиот тим до титулата европски клупски првак совладувајќи го Баерн Минхен со 2-1 во најлудото финале на шампионската лига досега. Оваа сезона за Солшер и неговите соиграчи завршила со Требл (или Тројна Круна), откако црвените ѓаволи триумфирале претходно и во Премиер лигата и ФА Купот.

Во 2007 година, Солшер го најавил своето пензионирање од фудбалот, откако не успеал да се опорави од сериозна повреда на коленото. Сепак, тој останал дел од Манчестер Јунајтед откако ја преземал тренерската улога, во помладите категории на клубот. Во 2008 година, Солшер станал менаџер на резервите на Манчестер Јунајтед, пред да се врати во својата родна земја во 2011 година за да го води својот поранешен клуб, Молде, кого го доведе до нивниот прв шампионски трофеј во лигата во историјата на клубот во 2011 година, а веднаш потоа и до вториот во 2012 година. По краток престој на клупата на Кардиф Сити во 2014, во кој тој не успеал да го спаси клубот од испаѓање од Премиер лигата, Солшер се вратил во Молде во 2015 година. Кон крајот на 2018 година, Солшер бил нзаначен за привремен тренер на Манчестер Јунајтед по отпутањето на Жозе Мурињо.

Тој, исто така, врши надзор на академијата за обука на млади фудбалери во неговиот роден град Кристијансунд, и е покровител на Manchester United Supporters' Trust.

Животопис

[уреди | уреди извор]

Солшер е роден во Кристијансунд, Мере и Румсдал, како син на Ејвинд шампион во борење во грчко-римски стил,[1] и Брита Солшер.[2] На возраст од седум години Солшер му се приклучил на локалниот фудбалски клуб Клаусенген[3] кој се натпреварувал во Третата дивизија на Норвешка.[4] Некаде помеѓу 8 и 10 години, Солшер ги следел стапките на неговиот татко и тренирал борење во грчко-римски стил, но се откажал.[5][6] Помеѓу 1992 и 1993, Солшер поминал една година во норвешката армија.[5][7]

Тој е оженет со својата сопруга Сиље, со која имаат три деца Ноа, Карна и Елија.

Клупска кариера

[уреди | уреди извор]

Клаусенген

[уреди | уреди извор]

Солшер дебитирал за Клаусенген на возраст од 17 години во 1990.[8] Солшер импресионирал на Ота купот кога како 17-годишник постигнал седумнаесет гола во шест натпревари. На 21 мај 1993, Клаусенген се сретнал со Молде во Купот на Норвешка, а Солшер го постигнал единствениот гол за својот тим во поразот со 6-1.[9] Клаусенген изборил промоција во Втората дивизија на Норвешка во 1993, освјувајќи ја Третата дивизија со предност од 12 бода.[10]

Во својата последна сезона во Клаусенген, 1994, Солшер постигнал 31 од 47-те гола на Клаусененген во Втората дивизија,[8] помагајќи му на клубот да заврши на средината на табелата освојувајќи го 6-тото место.[11] Во петте сезони поминати во Клаусенген, Солшер има повеќе од еден гол за клубот во просек, постигнувајќи 115 гола во 109 натпревари.[8]

Молде

[уреди | уреди извор]
Солшер во дресот на Молде во 1996

По крајот на сезоната 1994, тој бил купен од Оге Харејде, тренерот на норвешкиот прволигаш, Молде, за сума од 200.000 норвешки круни.[8][12] На 22 април 1995, Солшер го направил своето деби за Молде против Бран, постигнувајќи два гола во победата со 6–0.[13][14] Во својот втор натпревар на 29 април, Солшер постигнал хет-трик помагајќи му на Молде да го победи Викинг со 5–4.[13][14] На 14 мај, тој одново бил двоен стрелец во победата со 2–1 над Хам-Кам.[13][14] Два дена подоцна, постигнал уште еден хет-трик во победата над Хед со 7–2.[13][14] На 30 јули, Солшер постигнал гол од пенал во победата со 4–1 над Стриндхајм.[14][15]

На 10 август, Солшер дебитирал во европските натпреварувања, во квалификациите за Купот на победниците на куповите, против белорускиот Динамо Минск.[15] Молде губел на полувремето, меѓутоа Солшер успеал да изедначи во 85-тата минута.[16] Тој исто така постигнал гол и во реваншот во кој Молде победил со 2–1 (3–2 вкупен резултат) и се пласирал во главниот жреб за Купот на победниците на куповите.[17] На ждрепката Молде бил извлечен како противник на францускиот Париз Сен Жермен, а Солшер постигнал гол во првиот натпревар на 14 септември, кога неговиот тим загубил со 3-2 на Стадион Молде.[18] Тој играл и во реваншот на 28 септември кога Молде бил надигран и поразен со 3–0.[19] Молде ја завршил сезоната на 2-рото место во норвешкото првенство, со 15 бода зад шампионот Розенборг.[20] Во неговата прва сезона во Молде, тој постигнал 20 гола во 26 натпревари во лигата.[21] Солшер оформил одлично партнерство во нападот, со Арилд Ставрум и Оле Бјорн Сундгот – што доведува до тоа да ги нарекуваат "The Three S's" (трите С), поради првата буква во нивните презимиња.[13][22]

Втората сезона во Молде, Солшер ја започнал со пораз од Розенборг со 2–0.[23] Сепак, веќе во следниот негов натпревар на 21 април 1996 против Мос, тој постигнал хет-трик во победата со 8–0,[23] и додал уште два во победата со 3-0 над Тромсо на 19 мај.[23][24] Одличната форма на Солшер, довела до тоа тој да привлече интерес од германскиот Хамбургер и италијанскиот Каљари.[25] Потоа тренерот на Молде, Оге Харејде, ја одредил цената на Солшер со што го направил играчот достапен за трансфер во Евертон и поранешниот клуб на Харејде Манчестер Сити ако им биде испалатена сума од 1.2 милиони фунти.[25] Сепак, ниту Евертон ниту Сити во тој момент не биле подготвени да ризикуваат со купувањето на младиот норвежанец, а и интересот на Хамбургер и Каљари опаднал кога и Манчестер Јунајтед се вклучил во трката и испатил понуда вредна 1.5 милиони фунти за време на Европското првенство 1996, која од Молде подоцна била прифатена.[25] Својот последен настап за Молде, Солшер го направил на 21 јули 1996 во победата со 5–1 над Старт, постигнувајќи го четвртиот гол во 85-тата минута, пред да го фрли неговиот дрес на трибините при прославата на голот и да добие огромен аплауз кога бил заменет.[26] Вкупно за Молде Солшер постигнал 41 гол во 54 натпревари во сите натпреварувања.[26]

Манчестер Јунајтед

[уреди | уреди извор]

Раните години во Манчестер Јунајтед

[уреди | уреди извор]

Солшер му се приклучил на Јунајтед на 29 јули 1996 година, и бил нешто како изненадување за навивачите бидејќи во тоа време бил речиси непознат надвор од неговата татковина и во времето кога Јунајтед сè уште се обидувале да го доведат напаѓачот на Блекбурн Роверс и англиската репрезентација, Алан Ширер, кој потоа му се приклучил на Њукасл Јунајтед за светски рекорден трансфер од 15.000.000 £. Како единствен напаѓач кој пристигнал на Олд Трафорд таа година, според очекувањата тој требало да биде резервна опција за Ерик Кантона и Енди Кол со само повремени појавувања во почетниот тим. Но, по неколку недели од неговото доаѓање било јасно дека тој ќе биде клучен дел од првиот тим, а не како што порано се претпоставувало, а исто така тој се покажал како една од најголемите и најповолните зделки во Премиер лигата во таа сезона.

Солшер го добил дресот со број 20, број со кој тој ќе настапува и во остатокот од неговата кариера во Манчестер Јунајтед. Шест минути по влегувањето во игра, тој го постигнал својот прв гол за Јунајтед во неговиот деби за клубот против Блекбурн Роверс. Тој постигнал 18 голови во Премиер лигата за Јунајтед во својата дебитантска сезона, помагајќи му на клубот да ја освои титулата во последните кола од сезоната. Веднаш потоа, Британските медиуми го нарекле Солшер "Убиец со детско лице", алудирајќи на неговиот младешки изглед и неговиот смртоносен завршен удар пред голот.

Тој можеби најдобро ќе биде запаметен како "златна-резерва", откако заработил големи признанија за одличната работа која ја вршел со влегувањето од клупата во натпреварите и големиот број на постигнати голови, имено како резерва. Сер Алекс Фергусон забележал дека Солшер има цака, додека седи на клупата да проучува како тече играта, без да го тргне погледот од акцијата. Размислувајќи за овој аспект на неговата кариера во подоцнежните години, Солшер изјавил: "Морав да мислам за себе, како можам да му направам најмногу штета на противникот ако влезам во игра? Ја студирав играта, но никогаш не ги анализирав противничките напаѓачи [...], туку обрнував внимание на грешките на одбранбените играчи и на крајните дефанзивци за да знам во која зона имам најголеми шанси.[27]

Сезоната 1998-1999; Освојување на тројна круна

[уреди | уреди извор]

Сезоната 1998-1999 започнала лошо за Солшер и за Манчестер Јунајтед, откако тие доживеале дебакл во Черити Шилд натпреварот каде биле поразени со 3-0 од Арсенал. Оле се појавил во игра во 53-тата минута како замена за Ники Бат кога резултатот бил 1-0 за Арсенал.[28] Својот прв погодок во сезоната тој го постигнал на 9 септември 1998, кога тој и Двајт Јорк реализирале по два гола во победата над Чарлтон Атлетик со 4-1 на Олд Трафорд. До крајот на есенскиот дел од сезоната тој постигнал уште 3 првенствени гола, два во Лига купот и еден во Лигата на шампионите.

На 24 јануари 1999, тој го постигнал победничкиот погодок за Јунајтед во последната минута од натпреварот против Ливерпул, со кој го спасил неговиот тим од преигрување на Енфилд и го испратил во 5-тата рунда од ФА Купот. Подоцна Јунајтед и го освоил овој турнир. Еден од највпечатливите подвизи во кариерата, Солшер направил на 6 февруари истата година кога влегувајќи од клупата за резерви во 72-рата минута успеал да постигне четири гола во последните 12 минути во победата на Јунајтед со неверојатни 8-1 над Нотингем Форест. Крајот на фудбалската сезона 1998-1999 бил одбележан со финалето на Лигата на шампионите, кое било едно од највозбудливите во историјата на ова натпреварување. Манчестер Јунајтед бил во негатива против Баерн Минхен до почетокот на судиското продолжение во кое на сцена настапиле резервните напаѓачи на Фергусон. Најпрво Теди Шерингам го израмнил резултатот во 91-вата минута, а две минути подоцна токму Солшер, реагирал фантастично по ударот со глава на еден од неговите соиграчи за да направи целосен пресврт и да му ја донесе на својот тим втората титула европски првак. Солшер ја завршил сезоната со вкупно 18 постигнати голови (во сите турнири) и со значаен придонес за освоениот Требл.

Стартер и капитен

[уреди | уреди извор]

Солшер уште еднаш постигнал четири гола на еден натпревар, овојпат против Евертон во победата од 5-1 во сезоната 1999-2000.

По неколку сезони во кој влегувал од клупата како супер-замена, Солшер добил шанса да биде стартер во сезоната 2001-2002, во тандем со холандскиот напаѓач Руд ван Нистелрој. Тој ја искористил можноста со карактеристична иницијативност за него, принудувајќи ги Енди Кол и Двајт Јорк да седат на клупата.

Од сезоната 2002-2003, кога и Енди Кол и Двајт Јорк го напуштиле Олд Трафорд, Солшер ги имал само Диего Форлан и ван Нистелрој како конкуренти за место во почетната постава. Сепак, упорноста на Фергусон да игра со Пол Сколс зад единствениот напаѓач, Ван Нистелрој ги ограничиле можностите за место во почетниот состав на Солшер.

Сепак, нешто подоцна кога Дејвид Бекам заработил повреда, Фергусон решил да го искористи Солшер како десно крило. Во истовреме додека се докажува како добар нафрлувач на топката, норвежанецот исто така постигнувал и голови, постигнувајќи вкупно 16 гола во сезоната. Тој бил стартер и во важните натпревари на тимот, како што бил оној против Арсенал во лигата и против Реал Мадрид во четвртфиналето од Лигата на шампионите. Тој, исто така, бил и капитен на тимот во голем број на натпревари.

Во овој период Солшер играл и за Норвешка на Светското првенство 1998 и Европското 2000.

Сезоните во кој се соочува со повреди

[уреди | уреди извор]

На почетокот на сезоната 2003-2004, Солшер бил прв избор на Јунајтед на позицијата десно крило. Сепак, тој претрпел повреда на коленото во натпреварот против Панатинаикос на 16 септември 2003 година и бил надвор од акција до февруари 2004 година. Солшер се вратил по повредата во вториот дел од сезоната и бил играч на натпреварот во победата над Арсенал во полуфиналето на ФА Купот. Тој исто така играл и во финалето на ФА Купот, во кое клубот го победил Милвол со 3-0. Солшер бил принуден да се подложи на интензивна операцијата на коленото во август 2004 година и поради тоа морал да ја пропушти целата сезона 2004-2005. Додека да ја обнови својата фитнес-форма, враќањето во почетната постава за веќе 32-годишниот напаѓач на Манчестер Јунајтед било многу потешко од претходно. Но сепак, навивачите на Олд Трафорд, покажувале речиси фанатичка лојалност во нивната желба да го видат Солшер повторно во акција.

За да ја покажат својата континуирана поддршка, навивачите создале банер кои бил напишан на Стретфорд Енд трибината, со натпис "20 LEGEND"[29] (поради тоа што Солшер го носел бројот 20 за време на целата своја кариера во Јунајтед). Солшер дополнително го зацврстил неговиот статус меѓу навивачите на Јунајтед кога станал покровител на поддржувачката акциона група, Манчестер Јунајтед Поддржувачи и Верници (Manchester United Supporters Trust или MUST).

Враќање по повредата и пензионирање

[уреди | уреди извор]

Солшер го направил своето долго очекувано враќање во акција на 5 декември 2005 година, играјќи за резервите на Јунајтед против Ливерпул. Дури 2738 гледачи дошле да бидат сведоци на враќањето на популарниот норвежанец на зелениот терен. Тој го направил своето враќање во првиот тим, како замена во натпреварот против Бирмингем Сити на 28 декември. Тој потоа конечно го направил својот прв старт за повеќе од една година подоцна во натпревар од ФА Купот против Бартон Албион, пред да го одигра целиот натпревар како капитен во преигрувањето. Неговото враќање во полна кондиција полека продолжило со редовните настапи за резервите, сè додека на 8 март 2006 година, кога, за време на натпреварот против Мидлзборо, тој бил случајно удрен од страна на Уго Ехиогу, што предизвикало кршење на неговата јаболчна коска. Додека се соочувал со можноста да отсуствува во остатокот од сезоната, тој сепак се појавил како замена против Сандерленд на Велики петок.

Солшер имал многу успешна пред-сезонска турнеја во текот на летото на 2006 година и добива пофалби од страна на Фергусон, кој, исто така, рекол дека ќе го преиспита својот план да купи нов напаѓач. Тој се вратил во акција во Премиер лигата на 23 август 2006 година, кога тој постигнал погодок во натпреварот против Чарлтон во гости, неговиот прв погодок во Премиер лигата од април 2003 година. Фергусон ја искоментирал ситуацијата по натпреварот изјавуваќи дека "тоа бил голем момент за Оле, навивачите на Јунајтед насекаде во светот, играчите и вработените и сите други на крајот биле среќни што тоа се случило". Солшер опстана и никогаш не ја загуби вербата дека може да се врати во светскиот фудбал и оваа вечер доби наплата за својот труд и упорност. Сите сме во месечината за него." Тој продолжил да прави корисни работи за тимот постигнувајќи го победнички гол во Лигата на шампионите против Селтик на 13 септември, исполнувајќи ја својата пост-повредата амбиција да постигне макар уште еден гол на Олд Трафорд. Првиот гол во Премиер лигата на Олд Трафорд, по неговото враќање Солшер го постигнал на 1 октомври, кога тој ги постигнал и двата гола во победата со 2-0 против Њукасл Јунајтед. Неговата стрелачка форма продолжила кога тој го започнал гостувањето кај Виган Атлетик и постигнал прекрасен погодок за да ја заокружи победата од 3-1, и реализирал повторно против Кру Александра на 25 октомври 2006, постигнувајќи го првиот од двата гола во победата со 2-1.

По натпреварот против Рединг Солшер имал уште една операција на коленото. Сепак, тоа не била толку сериозна како неговите претходни операции, и тој бил ставен надвор од акција за само еден месец. Тој бил на располагање за натпреварот на 31 март против Блекбурн Роверс. Солшер го направил својот кам-бек по повредата против Блекбурн Роверс како доцна замена, па дури и постигнал гол во 89-тата минута за да ја запечати победата од 4-1 над Манчестер Јунајтед. Неговиот последен натпревар бил ФА Куп финалето против Челси, што не завршило како бајка за Солшер откако во екстра-времето голот на Дидје Дрогба му ја донел победата на Челси.

Во сезоната 2006-2007, Солшер оформил прекрасни партнерства со класни напаѓачи како Кристијано Роналдо, Вејн Руни и Луј Саа кој му помогнале да постигнува голови, па така тој завршил со вкупно 11 голови (7 во Премиер лигата, 2 во ФА купот, 1 во Лига купот и 1 во Европа).

На 5 јуни 2007 година, било најавено дека Солшер повторно бил подложен на мала операција откако тој објавил непријатност во коленото додека тренирал со норвешката репрезентација. Операцијата била успешна, но Солшер не успеал целосно да се опорави и го најавил своето пензионирање од професионалниот фудбал на 27 август 2007 година. На 4 септември, на натпреварот против Сандерленд, Солшер се симнал на теренот за да им каже збогум на навивачите и добил огромни овации. Од неговото пензионирање, Солшер го држи рекордот за најмногу постигнати голови за Манчестер Јунајтед како замена, постигнувајќи 28 гола од клупата за резерви.

Прошталниот натпревар

[уреди | уреди извор]
Солскјер изведува слободен удар на неговиот проштален натпревар

На 2 август 2008 година, се одиграл проштален натпревар во чест на Солшер, кога неговиот Јунајтед на Олд Трафорд се соочил со шпанскиот Еспањол. Над 68.000 гледачи биле присутни на натпреварот, кој бил одлучен во финишот кога замената Фрејзер Кемпбел го постигнал победничкиот гол за Јунајтед. Солшер се појавил во игра во 68-мата минута, на местото на Карлос Тевес. Тој шутирал во рамките на голот на трипати и бил заслужен за погодокот на младиот Кемпбел. По крајот на натпреварот, Солшер им се обратил на навивачите со говор, заблагодарувајќи се на персоналот, играчите, навивачите и неговото семејство.

Репрезентативна кариера

[уреди | уреди извор]

Солшер го направил своето репрезентативно деби во пријателски натпревар против Јамајка на 26 ноември 1995 година, само неколку месеци пред да се приклучи на Манчестер Јунајтед. Натпреварот завршил нерешено 1-1, а токму Оле Гунар го постигнал единствениот гол за Норвешка. Тој ја продолжи својата добра голгетерска форма постигнувајќи три гола за време на неговите први натпреварувачки настапи за репрезентацијата во текот на квалификациите за Светското првенство 1998.

Солшер играл за Норвешка и на Светското првенство 1998[30] како и на Европското првенство 2000. Тој формирал страшно партнерство со репрезентативниот тимски колега и екс напаѓачот на Челси Торе Андре Фло, на кое се гледа како едно од најдобрите и највпечатливите партнерства во историјата на норвешката репрезентација.

По неговиот долг список на повреди Солшер го направил своето враќање во репрезентацијата на 2 септември 2006 година, кога тој ги постигнал првиот и последниот гол во победата со 4-1 над Унгарија во натпревар од квалификациите за Евро 2008[31]. Тие биле неговите последни голови за репрезентацијата завршувајќи со вкупно 23 гола на својата сметка.

Неговиот последен настап за Норвешка дошол во натпреварот против Хрватска во февруари 2007 година, завршувајќи со скор од 67 настапи за репрезентацијата.

Хронологија на репрезентативните настапи

[уреди | уреди извор]
Хронологија на настапи и постигнати голови за националната селекција ― Норвешка
Дата Град Домашни Резултат Гости Натпреварување Голови Инфо Детали
26-11-1995КингстонЈамајка Јамајка1 – 1Норвешка НорвешкаПријателска1
29-11-1995Порт оф СпејнТринидад и Тобаго Тринидад и Тобаго3 – 1Норвешка НорвешкаПријателска-
27-03-1996БелфастСеверна Ирска Северна Ирска0 – 2Норвешка НорвешкаПријателска1
24-04-1996ОслоНорвешка Норвешка0 – 0Шпанија ШпанијаПријателска-
02-06-1996ОслоНорвешка Норвешка5 – 0Азербејџан АзербејџанПријателска2
01-09-1996ОслоНорвешка Норвешка1 – 0Грузија ГрузијаПријателска-
09-10-1996ОслоНорвешка Норвешка3 – 0Унгарија УнгаријаКвал. за СП 1998-
10-11-1996БернШвајцарија Швајцарија0 – 1Норвешка НорвешкаКвал. за СП 1998-
29-03-1997ДубаиОбединети Арапски Емирати Обединети Арапски Емирати1 – 4Норвешка НорвешкаПријателска-
30-04-1997ОслоНорвешка Норвешка1 – 1Финска ФинскаКвал. за СП 19981
25-03-1998БриселБелгија Белгија2 – 2Норвешка НорвешкаПријателска1
20-05-1998ОслоНорвешка Норвешка5 – 2Мексико МексикоПријателска-
27-05-1998ОслоНорвешка Норвешка6 – 0Саудиска Арабија Саудиска АрабијаПријателска2
10-06-1998МонпелјеНорвешка Норвешка2 – 1Мароко МарокоСП 1998 - Прва фаза-
23-06-1998МарсејНорвешка Норвешка2 – 1Бразил БразилСП 1998 - Прва фаза-
27-06-1998МарсејНорвешка Норвешка0 – 1Италија ИталијаСП 1998 - Осминафинале-
19-08-1998ОслоНорвешка Норвешка0 – 0Романија РоманијаПријателска-
06-09-1998ОслоНорвешка Норвешка1 – 3Латвија ЛатвијаКвал. за Евро 2000-
14-10-1998ОслоНорвешка Норвешка2 – 2Албанија АлбанијаКвал. за Евро 2000-
10-02-1999ПизаИталија Италија0 – 0Норвешка НорвешкаПријателска-
27-03-1999АтинаГрција Грција0 – 2Норвешка НорвешкаКвал. за Евро 20002
28-04-1999ТбилисиГрузија Грузија1 – 4Норвешка НорвешкаКвал. за Евро 20001
18-08-1999ОслоНорвешка Норвешка1 – 0Литванија ЛитванијаКвал. за Евро 2000-
04-09-1999ОслоНорвешка Норвешка1 – 0Грција ГрцијаКвал. за Евро 2000-
08-09-1999ОслоНорвешка Норвешка4 – 0Словенија СловенијаКвал. за Евро 20001
09-10-1999ОслоНорвешка Норвешка2 – 1Латвија ЛатвијаКвал. за Евро 20001
14-11-1999ОслоНорвешка Норвешка0 – 1Германија ГерманијаПријателска-
29-03-2000ЛуганоШвајцарија Швајцарија2 – 2Норвешка НорвешкаПријателска-
26-04-2000ОслоНорвешка Норвешка0 – 2Белгија БелгијаПријателска-
27-05-2000ОслоНорвешка Норвешка2 – 0Словачка СловачкаПријателска1
03-06-2000ОслоНорвешка Норвешка1 – 0Италија ИталијаПријателска-
13-06-2000РотердамШпанија Шпанија0 – 0Норвешка НорвешкаЕвро 2000 - Прва фаза-
18-06-2000ЛиежСР Југославија СР Југославија1 – 0Норвешка НорвешкаЕвро 2000 - Прва фаза-
21-06-2000АрнемСловенија Словенија0 – 0Норвешка НорвешкаЕвро 2000 - Прва фаза-
02-09-2000ОслоНорвешка Норвешка0 – 0Ерменија ЕрменијаКвал. за СП 2002-
07-10-2000КардифВелс Велс1 – 1Норвешка НорвешкаКвал. за СП 2002-
11-10-2000ОслоНорвешка Норвешка0 – 1Украина УкраинаКвал. за СП 2002-
28-02-2001ОслоСеверна Ирска Северна Ирска0 – 4Норвешка НорвешкаПријателска-
24-03-2001ОслоНорвешка Норвешка2 – 3Полска ПолскаКвал. за СП 20021
28-03-2001МинскБелорусија Белорусија2 – 1Норвешка НорвешкаКвал. за СП 20021
25-04-2001ОслоНорвешка Норвешка2 – 1Бугарија БугаријаПријателска-
15-08-2001ОслоНорвешка Норвешка1 – 1Турција ТурцијаПријателска1
01-09-2001ХоржовПолска Полска3 – 0Норвешка НорвешкаКвал. за СП 2002-
05-09-2001ОслоНорвешка Норвешка3 – 2Велс ВелсКвал. за СП 2002-
13-02-2002БриселБелгија Белгија1 – 0Норвешка НорвешкаПријателска-
17-04-2002ОслоНорвешка Норвешка0 – 0Шведска ШведскаПријателска-
14-05-2002ОслоНорвешка Норвешка3 – 0Јапонија ЈапонијаПријателска1
22-05-2002БудеНорвешка Норвешка1 – 1Исланд ИсландПријателска1
21-08-2002ОслоНорвешка Норвешка0 – 1Холандија ХоландијаПријателска-
07-09-2002ОслоНорвешка Норвешка2 – 2Данска ДанскаКвал. за Евро 2004-
12-10-2002БукурештРоманија Романија0 – 1Норвешка НорвешкаКвал. за Евро 2004-
16-10-2002ОслоНорвешка Норвешка2 – 0Босна и Херцеговина Босна и ХерцеговинаКвал. за Евро 2004-
20-11-2002ВиенаАвстрија Австрија0 – 1Норвешка НорвешкаПријателска-
12-02-2003ИраклионГрција Грција1 – 0Норвешка НорвешкаПријателска-
02-04-2003ЛуксембургЛуксембург Луксембург0 – 2Норвешка НорвешкаКвал. за Евро 20041
22-05-2003ОслоНорвешка Норвешка2 – 0Финска ФинскаПријателска-
07-06-2003КопенхагенДанска Данска0 – 1Норвешка НорвешкаКвал. за Евро 2004-
11-06-2003ОслоНорвешка Норвешка1 – 1Романија РоманијаКвал. за Евро 20041
20-08-2003ОслоНорвешка Норвешка0 – 0Финска ФинскаПријателска-
06-09-2003ЗеницаБосна и Херцеговина Босна и Херцеговина1 – 0Норвешка НорвешкаКвал. за Евро 2004-
28-04-2004ОслоНорвешка Норвешка3 – 2Русија РусијаПријателска-
27-05-2004ОслоНорвешка Норвешка0 – 0Велс ВелсПријателска-
16-08-2006ОслоНорвешка Норвешка1 – 1Бразил БразилПријателска-
02-09-2006БудимпештаУнгарија Унгарија1 – 4Норвешка НорвешкаКвал. за Евро 20082
06-09-2006ОслоНорвешка Норвешка2 – 0Молдавија МолдавијаКвал. за Евро 2008-
07-10-2006АтинаГрција Грција1 – 0Норвешка НорвешкаКвал. за Евро 2008-
07-02-2007РиекаХрватска Хрватска2 – 1Норвешка НорвешкаПријателска-
Вкупно Настапи 67 Голови (5. место) 23[32]

Тренерска кариера

[уреди | уреди извор]

Првите тренерски чекори

[уреди | уреди извор]

Солшер го потпишал својот последен договор со Манчестер Јунајтед на 31 март 2006 година, со одредба за да му дозволи да ги развие своите тренерски вештини. Тој, исто така, имал и амбасадорска улога за клубот, кога во 2006 година отпатувал за Хонгконг и играл со учениците од фудбалската школа на Манчестер Јунајтед во Хонгконг. Кога бил интервјуиран од страна на Сетанта спортс во август 2007 година, Солшер потврдил дека учи да биде тренер откако ќе се пензионира од професионалниот фудбал и ќе ги добие потребните значки по неговата последна сезона со Манчестер Јунајтед. По неговото пензионирање, Солшер работел со Сер Алекс Фергусон на Олд Трафорд, тренирајќи ги напаѓачите на првиот тим за остатокот од сезоната 2007-2008.[33]

Како што било најавено на 20 мај 2008 година, тој ги преземал Резервите на Манчестер Јунајтед во текот на летото 2008 година. Солшер бил првиот постојан менаџер на резервниот тим на Јунајтед од 2006 година, преземајќи го тимот од Брајан Меклер и Џими Рајан, кои ја имале улогата на привремени менаџери. Тој го освоил Ланкашир Сениот купот победувајќи ги Резервите на Ливерпул со 3-2 во финалето.[34] На 12 мај 2010 година, Солшер го освоил својот прв Манчестер Сениор куп победувајќи го Болтон Вондерерс со 1-0 на Рибок.[35]

По кратко време откако Оге Харејде дал оставка на позицијата селектор во норвешката репрезентација, на Солшер му била понудена можност да го преземе норвешката репрезентација; тој ја одбил, велејќи дека уште не е вистинското време за него да стане селектор на Норвешка.[36] Последниот натпревар на Солшер како менаџер на Резервите на Манчестер Јунајтед била победата со 5–1 над Њукасл Јуанјтед на 16 декември 2010.[37]

Молде

[уреди | уреди извор]

На 9 ноември 2010 година, Солшер потпишал четиригодишен договор со норвешкиот клуб Молде за да ја преземе тренерската функција во клубот, каде што играл пред да се пресели во Манчестер Јунајтед.[38] Солшер продолжил да биде менаџер на Резервите на Манчестер Јунајтед до јануари 2011 година, кога го презел Молде за почетокот на новата сезона.[39]

На 18 март 2011 година, Молде го одиграл својот прв првенствен натпревар под водство на Солшер и претрпел непријатен пораз од 3-0 од новопромовираниот клуб Сарпсборг 08. Својата прв домашен натпревар во сезоната го одиграле на 3 април, каде што и покрај тоа што дошле до пресврт од 1-0 негатива до водство од 2-1, на крајот неуспеале да ја задржат предноста и завршиле 2-2 против водачот во лигата Тромсо. Во овој натпревар бил постигнат првиот гол на Молде откако Солшер станал тренер на клубот, а тој бил дело на сенегалскиот напаѓач Папе Пате Диуф. На 17 април 2011 година, Солшер дошол до својот прва лигашки триумф со Молде во победата со 3-2 над Стабек. На 100-годишнината на Молде на 19 јуни 2011 година, тимот на Солшер го победил Согндал со 2-0 и се искачил на врвот на табелата. На 30 октомври 2011 година, Солшер ја освоил титулата во норвашката Елитсериен со Молде во својата прва година како менаџер на тимот.[40]

На 18 мај 2012 година, Молде и дозволил на Астон Вила да разговараат за преземање на тренерската функција во клубот со Солшер, по отпуштањето на Алекс МекЛиш.[41] Сепак, Солшер одлучил да остане во Молде за да избегне попречување на неговото семејство откако тие се вратиле во Норвешка.[42]

На 11 ноември 2012 година, Молде на Солшер, ја освоил титулата во Елитсериен 2012, станувајќи шампион вторпат по ред благодарение на победата над Хонефос со 1-0, додека нивните најблиски конкуренти за титулата, Стромсгодсет загубиле со 2-1 од Санес Улф.[43]

Во 2013, Молде доживеал тешка сезона со само 7 бода во првите единаесет натпревари. Под водство на Солшер, Молде успеал да се опорави и на крајот на сезоната, екипата завршила на шестото место со 44 бода во 30 натпревари. На 24 ноември 2013 година, Молде го победил Розенборг со 4-2 во финалето на Купот на Норвешка 2013, освојувајќи го домашниот куп за третпат во историјата на клубот, со што обезбедиле место во квалификациите за Лигата на Европа 2014-2015.[44][45]

Кардиф Сити

[уреди | уреди извор]
Солшер као менаџер на Кардиф Сити во 2014.

На 2 јануари 2014, Солшер бил назначен за менаџер на Кардиф Сити.[46] Во својот прв натпревар на функцијата, тој остварил победа над Њукасл Јунајтед со 2-1 во третиот круг на ФА Купот два дена подоцна.[47] Кардиф потоа се борел за бодови и по поразите против Свонзи Сити,[48] Хал Сити,[49] Кристал Палас[50] и Сандерленд,[51] Кардиф испаднал назад во Чемпионшип по само една сезона откако со 3–0 нагости биле поразени од Њукасл.[52] На крајот на сезоната, Кардиф завршил на последното 20-то место, освојувајќи само 7 победи и 30 бода.

Солшер останал тренер и во Чемпионшип следната сезона, но заминал на 18 септември 2014 по лошата форма на Кардиф Сити на почетокот на првенството.[53][54]

Враќање во Молде и Манчестер Јунајтед

[уреди | уреди извор]

На 21 октомври 2015 година, Солшер се вратил во Молде, потпишувајќи три и пол годишен договор за да стане нивниот нов менаџер.[55] Тој го водел тимот до првото место во својата група во Лигата на Европа, пред Фенербахче, Ајакс и Селтик.[56] Во шеснаесттина-финалето, тие загубиле со вкупен резултатат 3–1 од бранителот на титулата Севиља, и покрај тоа што победиле во реваншот.[57] Во вториот мандат на Солшер во клубот, Молде завршил како втор во Елитсериен 2017 и 2018 и загубиле со 2–1 во гости од северноирскиот Гленавон во првиот натпревар од првото квалификациско коло за УЕФА Лига Европа. Сепак, тие ја надминале негативата на домашен терен и се пласирале во следниот круг. На 3 декември 2018, Молде објавиле дека го продолжиле договорот со Солшер до 2021 година.[58]

Сепак, на 19 декември 2018 Манчестер Јунајтед го назначил Солшер за привремен менаџер на клубот, преземајќи го од Жозе Мурињо за остатокот од сезоната 2018-2019 додека не се најде трајна замена.[59] Тој би требало да се врати во Молде во мај 2019 година, а до тогаш неговиот асистент-тренер Ерлинг Мо ќе го води тимот како привремен тренер за време на отсуството на Солшер во натпреварите од пред-сезоната и првите натпревари од Елитсериен 2019, која започнува на 31 март 2019.[60]

Првиот натпревар на Солшер на клупата на Јунајтед бил против неговиот поранешен клуб, Кардиф Сити, на 22 декември 2018 година, во кој црвените ѓаволи забележале убедлива од 5-1 на гостувањето во Велс.[61] Ова било првпат Јунајтед да постигне пет или повеќе голови во еден натпревар од Премиер лигата уште од ремито 5-5 со Вест Бромвич Албион во последниот натпревар на клупата на Манчестер на легендарниот Сер Алекс Фергусон, непосредно пред неговото пензионирање во мај 2013.[62] Победите над Хадерсфилд Таун, Борнмут, Њукасл Јунајтед и Тотенхем во неговите следни четири првенствени натпревари значеле дека Солшер станал првиот менаџер на Манчестер Јунајтед кој победил во неговите први пет првенствени натпревари на клупата уште од Сер Мат Базби во 1946 година.[63] Победата над Брајтон ја продолжила неговата победничка серија на шест првенствени натпревари,[64] додека победите над Рединг и Арсенал во ФА Купот, го донеле до бројката 8 од 8 во сите натпреварување како менаџер на Јунајтед.[65]

Статистика на кариерата

[уреди | уреди извор]

Клупска статистика

[уреди | уреди извор]
Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
1990Норвешка Клаусенген3Д??КН??------??
19913Д??КН??------??
19923Д??КН??------??
19933Д??КН??------??
19942Д?31КН??------??
Вкупно Клаусенген109115??----??
1995Норвешка МолдеЕС2620КН??КПК43---3023
1996ЕС1611КН??КУ-----1611
Вкупно Молде4231??43--4634
1996-1997Англија Манчестер ЈунајтедПЛ3318ФАКуп+ЛК3+00ЛШ101---4619
1997-1998ПЛ226ФАКуп+ЛК2+02+0ЛШ61---309
1998-1999ПЛ1912ФАКуп+ЛК8+31+3ЛШ62ЧШ103718
1999-2000ПЛ2812ФАКуп+ЛК0+10ЛШ113ЧШ+СУ+ИнтК1+1+104315
2000-2001ПЛ3110ФАКуп+ЛК2+21+2ЛШ110ЧШ104713
2001-2002ПЛ3017ФАКуп+ЛК2+01+0ЛШ157---4725
2002-2003ПЛ379ФАКуп+ЛК2+41+1ЛШ144---5715
2003-2004ПЛ130ФАКуп+ЛК3+00ЛШ21КШ10191
2004-2005ПЛ00ФАКуп+ЛК00ЛШ00КШ0000
2005-2006ПЛ30ФАКуп+ЛК2+00ЛШ00---50
2006-2007ПЛ197ФАКуп+ЛК6+12+1ЛШ61---3211
2007-2008ПЛ00ФАКуп+ЛК00ЛШ00---00
Вкупно Манчестер Јунајтед235914115812090366126
Вкупно38623741+?15+?852390521+?275+?

Репрезентација

[уреди | уреди извор]
Фудбалска репрезентација на Норвешка
Год.НастГол
199521
199663
199721
199893
199985
2000101
200173
200292
200372
200420
200500
200642
200710
Вкупно6723

[66]

Тренерска статистика

[уреди | уреди извор]

Статистиката е ажурирана на 13 март 2019. Во болд се освоените натпреварувања.

Сезона Екипа Првенство Национален куп Континентални купови Останати купови Вкупно Победи % Пласман
НатпОНПНИНатпОНПНИНатпОНПНИНатпОНПНИОНПНИ%
2011Норвешка МолдеЕ301776КН5401---------- &1000000000000003500000035 &1000000000000002100000021 &100000000000000070000007 &100000000000000070000007 &1000000000000600000000060,00 1. место
2012Е301956КН5401ЛШ4121СН1100 &1000000000000004000000040 &1000000000000002500000025 &100000000000000070000007 &100000000000000080000008 &1000000000000625000000062,50 1. место
2013Е3012810КН7520ЛШ4220----- &1000000000000004100000041 &1000000000000001900000019 &1000000000000001200000012 &1000000000000001000000010 &1000000000000463400000046,34 6. место
2013-2014Велс Кардиф СитиПЛ183312ФАКуп+ЛК3+02+00+01+0---------- &1000000000000002100000021 &100000000000000050000005 &100000000000000030000003 &1000000000000001300000013 &1000000000000238100000023,81 наз. 17. место, крај 20. место
2014-2015ЧЛ7223ФАКуп+ЛК0+20+20+00+0---------- &100000000000000090000009 &100000000000000040000004 &100000000000000020000002 &100000000000000030000003 &1000000000000444400000044,44 отпуштен, 17. место
Вкупно Кардиф Сити2555155401-------- &1000000000000003000000030 &100000000000000090000009 &100000000000000050000005 &1000000000000001600000016 &1000000000000300000000030,00
2015Норвешка МолдеЕ301578КН5401---------- &1000000000000003500000035 &1000000000000001900000019 &100000000000000070000007 &100000000000000090000009 &1000000000000542900000054,29 6. место
2016Е3016611КН2101---------- &1000000000000003200000032 &1000000000000001700000017 &100000000000000060000006 &1000000000000001200000012 &1000000000000531300000053,13 5. место
2017Е301668КН6501---------- &1000000000000003600000036 &1000000000000002100000021 &100000000000000060000006 &100000000000000090000009 &1000000000000583300000058,33 2. место
2018Е301857КН2101ЛЕ8512----- &1000000000000004000000040 &1000000000000002400000024 &100000000000000060000006 &1000000000000001000000010 &1000000000000600000000060,00 2. место
Вкупно Молде2101104456322426168531100 &10000000000000259000000259 &10000000000000143000000143 &1000000000000005100000051 &1000000000000006500000065 &1000000000000552100000055,21
2018-2019Англија Манчестер ЈунајтедПЛ211245ФАКуп+ЛК4+03+00+01+0ЛШ4103----- &1000000000000002900000029 &1000000000000001600000016 &100000000000000040000004 &100000000000000090000009 &1000000000000551700000055,17 наз. 6. место, крај 6. место
2019-2020ПЛ291298ФАКуп+ЛК4+53+41+00+1ЛЕ9621----- &1000000000000004700000047 &1000000000000002500000025 &1000000000000001200000012 &1000000000000001000000010 &1000000000000531900000053,19 во тек
Вкупно Манчестер Јунајтед5024131413101213724 &1000000000000007600000076 &1000000000000004100000041 &1000000000000001600000016 &1000000000000001900000019 &1000000000000539500000053,95
Вкупно во кариерата285140628350373102915771100 &10000000000000365000000365 &10000000000000193000000193 &1000000000000007200000072 &10000000000000100000000100 &1000000000000528800000052,88

Титули

[уреди | уреди извор]

Играч

[уреди | уреди извор]

Англија Манчестер Јунајтед

[уреди | уреди извор]

Тренер

[уреди | уреди извор]

Англија Манчестер Јунајтед (Резерви)

[уреди | уреди извор]

Норвешка Молде

[уреди | уреди извор]

Почести

[уреди | уреди извор]

Орден за заслуги на Норвешка
«За хуманитарни заслуги, за својот начин на живот и за пример кој претставува за млади луѓе и за деца.»
— Кристиансунд, 24 октомври 2008

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ Townsend, Nick (30 May 1999). „Football: No substitute for the masters of surprise“. The Independent. London. Посетено на 29 December 2018.
  2. ↑ „Brita Solskjær“. Hemneslekt (норвешки). Посетено на 29 December 2018.
  3. ↑ Macleay, Ian (2007). The Baby Faced Assasin - The Biography of Manchester United's Ole Gunnar Solskjaer. London: John Blake Publishing Ltd. стр. 3. ISBN 978-1844544608.
  4. ↑ „Third division 1980“. RSSSF NORWEGIAN FOOTBALL ARCHIVE. Посетено на 29 December 2018.
  5. 1 2 Flanagan, Chris (19 December 2018). „The big interview: Ole Gunnar Solskjaer – "At first I wasn't mean enough. My teams weren't solid – now I've learned a lot"“. Four Four Two. Посетено на 29 December 2018.
  6. ↑ Mathieson, Stuart (15 February 2007). „How tiny Ole grew up to be a legend“. Manchester Evening News. Manchester. Посетено на 29 December 2018.
  7. ↑ Macleay, Ian (2007). The Baby Faced Assasin - The Biography of Manchester United's Ole Gunnar Solskjaer. London: John Blake Publishing Ltd. стр. 6. ISBN 978-1844544608.
  8. 1 2 3 4 „Ole Gunnar Solskjær“. Molde FK. 25 April 2012. Архивирано од изворникот на 8 November 2012. Посетено на 24 July 2012.
  9. ↑ „1993“ (норвешки). Molde FK. Посетено на 29 December 2018.
  10. ↑ „Third division 1993“. RSSSF NORWEGIAN FOOTBALL ARCHIVE. Посетено на 29 December 2018.
  11. ↑ „Second division 1994, group 5“. RSSSF NORWEGIAN FOOTBALL ARCHIVE. Посетено на 29 December 2018.
  12. ↑ „Ole Gunnar Solskjær“ (норвешки). Molde FK. Архивирано од изворникот на 2018-12-21. Посетено на 29 December 2018.
  13. 1 2 3 4 5 „1995 SPRING“ (норвешки). Molde FK. Посетено на 29 December 2018.
  14. 1 2 3 4 5 „Premier division 1995“. RSSSF NORWEGIAN FOOTBALL ARCHIVE. Посетено на 29 December 2018.
  15. 1 2 „1995 AUTUMN“ (норвешки). Molde FK. Посетено на 29 December 2018.
  16. ↑ „Dinamo-93 1 - 1 Molde“. UEFA. Архивирано од изворникот на 2004-06-04. Посетено на 29 December 2018.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
  17. ↑ „Molde 2 - 1 Dinamo-93“. UEFA. Архивирано од изворникот на 2004-06-12. Посетено на 28 December 2018.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
  18. ↑ „Molde 2 - 3 PSG“. UEFA. Архивирано од изворникот на 2004-06-19. Посетено на 28 December 2018.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
  19. ↑ „PSG 3 - 0 Molde“. UEFA. Архивирано од изворникот на 2004-06-17. Посетено на 28 December 2018.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
  20. ↑ „Premier division 1995 final table“. RSSSF NORWEGIAN FOOTBALL ARCHIVE. Посетено на 29 December 2018.
  21. ↑ Borgen, Marianne. „Ole Gunnar Solskjær“. Norsk biografisk leksikon (норвешки). Oslo: Kunnskapsforlaget. Посетено на 10 August 2012.
  22. ↑ „Premier division 1995 round 1“. RSSSF NORWEGIAN FOOTBALL ARCHIVE. Посетено на 29 December 2018.
  23. 1 2 3 „1996 SPRING“. Molde FK (норвешки). Посетено на 22 December 2018.
  24. ↑ „Premier division 1996“. RSSSF NORWEGIAN FOOTBALL ARCHIVE. Посетено на 29 December 2018.
  25. 1 2 3 Bates, Steve (20 October 1996). „City Blue Out Red Hot Ole!; They snubbed chance to buy goal ace Gunnar“. The People. London. Посетено на 12 August 2011.
  26. 1 2 „1996 AUTUMN“. Molde FK (норвешки). Посетено на 22 December 2018.
  27. ↑ Amy, Lawrence (10 November 2012). „Old celebration gets new outing as Ole Gunnar Solskjaer sparkles again“. The Observer. Посетено на 11 November 2012.
  28. ↑ Moore, Glenn (10 August 1998). „Arsenal show United little charity“. Independent. London. Посетено на 16 May 2011.
  29. ↑ „Geocities“. Архивирано од изворникот на 2008-06-26. Посетено на 2008-06-26.
  30. ↑ „Норвешка загуби во осминафиналето на СП 1998 од Италија со 1-0“. Архивирано од изворникот на 2013-10-17. Посетено на 2013-02-01.
  31. ↑ Унгарија-Норвешка 1-4 2 септември 2006
  32. ↑ Изедначен со Торе Андре Фло
  33. ↑ Ducker, James (29 December 2018). „Why Ole Gunnar Solskjaer is the perfect mentor for Marcus Rashford as he reaches key stage in his development“. The Telegraph. London. Посетено на 31 December 2018.
  34. ↑ Bartram, Steve (30 July 2008). „Reds snare Lancashire Cup“. Manchester United F.C. Посетено на 27 January 2011.
  35. ↑ Bartram, Steve (12 May 2009). „Reserves: Bolton 0 United 1“. Manchester United F.C. Посетено на 12 May 2009.
  36. ↑ „Solskjaer: I turned down Norway job offer“. ESPN Soccernet. 23 February 2009. Архивирано од изворникот на 2012-10-21. Посетено на 23 February 2009.
  37. ↑ Bartram, Steve (16 December 2010). „Res: United 5 N'wcstle 1“. Manchester United F.C. Посетено на 16 December 2010.
  38. ↑ „Man Utd legend Ole Gunnar Solskjaer takes over at Molde“. BBC Sport. 9 November 2010. Посетено на 9 November 2010.
  39. ↑ Coppack, Nick (9 November 2010). „Ole accepts Norwegian post“. Manchester United F.C. Посетено на 27 January 2011.
  40. ↑ „Ex-Man Utd striker Ole Gunnar Solskjaer leads Molde to Norwegian title“. BBC Sport. 30 October 2011. Посетено на 31 December 2018.
  41. ↑ „Ole Gunnar Solskjaer 'in talks' with Aston Villa owner“. BBC Sport. 18 May 2012. Посетено на 18 May 2012.
  42. ↑ „Ole Gunnar Solskjaer ends interest in Aston Villa job“. BBC Sport. 22 May 2012. Посетено на 17 July 2012.
  43. ↑ „MOLDE ER SERIEMESTER: – STØRRE PRESTASJON I ÅR“ [Molds are champions: – GREATER PERFORMANCE THIS YEAR]. Football Association of Norway. 11 November 2012. Архивирано од изворникот на 12 January 2013. Посетено на 11 November 2012.
  44. ↑ „Molde - Rosenborg 24.11.2013“. The Norwegian Football Association (норвешки). Посетено на 31 December 2018.
  45. ↑ „Molde rule Rosenborg to claim Norwegian Cup“. UEFA. 24 November 2013. Посетено на 31 December 2018.
  46. ↑ „Ole Gunnar Solskjaer replaces Malky Mackay as Cardiff City manager“. ITV. 2 January 2014. Архивирано од изворникот на 2 January 2014. Посетено на 2 January 2014.
  47. ↑ „Cardiff City come from behind to knock Newcastle United out of FA Cup“. The Guardian. 4 January 2014. Посетено на 29 January 2014.
  48. ↑ „Swansea 3–0 Cardiff“. BBC Sport. 8 February 2014. Посетено на 8 April 2015.
  49. ↑ „Cardiff 0–4 Hull“. BBC Sport. 22 February 2014. Посетено на 8 April 2015.
  50. ↑ „Cardiff 0–3 Crystal Palace“. BBC Sport. 5 April 2014. Посетено на 8 April 2015.
  51. ↑ „Sunderland 4–0 Cardiff“. BBC Sport. 27 April 2014. Посетено на 8 April 2015.
  52. ↑ „Newcastle 3–0 Cardiff“. BBC Sport. 3 May 2014. Посетено на 8 April 2015.
  53. ↑ „CLUB STATEMENT: OLE LEAVES CARDIFF CITY“. Cardiff City F.C. Архивирано од изворникот на 2014-09-20. Посетено на 18 September 2014.
  54. ↑ „Ole Gunnar Solskjaer parts company with Cardiff City“. BBC Sport. 18 September 2014. Посетено на 18 September 2014.
  55. ↑ „Ny manager i Molde“ [New manager at Molde] (норвешки). Molde FK. 21 October 2015. Архивирано од изворникот на 25 October 2015. Посетено на 21 October 2015.
  56. ↑ Brookman, Derek (10 December 2015). „Draw with Molde not enough for Ajax“. UEFA. Посетено на 19 December 2015.
  57. ↑ „Sevilla stumble through as Molde end on a high“. UEFA. 25 February 2016. Посетено на 26 February 2016.
  58. ↑ „Solskjær fortsetter som manager i tre nye år“ [Solskjær continues as manager for three more years] (норвешки). Molde FK. 3 December 2018. Посетено на 4 December 2018.
  59. ↑ „Ole Gunnar Solskjaer named Man Utd caretaker manager until end of season“. BBC Sport. 19 December 2018. Посетено на 19 December 2018.
  60. ↑ „Ole Gunnar tar over som vikarierende manager i Manchester United“ (норвешки). Molde FK. 19 December 2018. Посетено на 19 December 2018.
  61. ↑ Pearlman, Michael (22 December 2018). „Cardiff City 1–5 Manchester United“. BBC Sport. Посетено на 28 December 2018.
  62. ↑ Johnston, Neil (19 May 2013). „West Brom 5–5 Manchester United“. BBC Sport. Посетено на 28 December 2018.
  63. ↑ McNulty, Phil (13 January 2019). „Tottenham Hotspur 0–1 Manchester United“. BBC Sport. Посетено на 13 January 2019.
  64. ↑ Davis, Matt (19 January 2019). „Manchester United 2–1 Brighton & Hove Albion“. BBC Sport. Посетено на 19 January 2019.
  65. ↑ McNulty, Phil (25 January 2019). „Arsenal 1-3 Manchester United in FA Cup fourth round“. BBC Sport. Посетено на 26 January 2019.
  66. ↑ :: National Football Teams ::.. Player – Ole Gunnar Solskjær

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]


Статијата Оле Гунар Солшер е добра статија. Таа исполнува одредени критериуми за квалитет и е дел од инкубаторот на Википедија.
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Оле_Гунар_Солшер&oldid=5484886“