Валтер Боте

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Валтер Боте
Walther Bothe 1950s.jpg
Walther Bothe in the 1950s
Роден 8 јануари 1891(1891-01-08)
Ораниенбург, Германска Империја
Починал 8 февруари 1957(1957-02-08) (воз. 66 г.)
Хајделберг, Западна Германија
Националност Германија
Полиња физика, математика, хемија
Установи Берлински универзитет
Гисенски универзитет
Хајделбершки универзитет
Макс Планков инситут за медицински истражувања
Образование Берлински универзитет
Докторски ментор Макс Планк
Докторанди Ханс Ритер фон Бајер
Познат по Случајно коло
Поважни награди Нобелова награда за физика (1954)
Медал Макс Планк (1953)


Валтер Вилијам Џорџ Бот (8 јануари 1891 – 8 февруари 1957) бил германски нуклеарен физичар, кој добил Нобелова награда за физика во 1954 со Макс Борн.


Во 1913, тој се приклучува на ново формиранта лабараторија за радиоактивност во Reich Physical и Technical Institute (PTR),каде што останува до 1930, а покасно и неколку години како директор на лабараторијата. Тој служел војска за време на Првата светска војна од 1914,и тој бил затовреник од страна на Русите и се враќа во Германија во 1920. После неговото враќање во лабараторијата, тој ги развил и ги применил методите за совпаѓање во студијата за нуклеарни рекации, Комптон ефект, космички зраци и бран-честичка двојност на радиација и потади тоа ја добива Нобеловата награда за физика во 1954.


Во 1930 станува редовен професор и директор на оделот за физика на универзитет во Гиесен. Во 1932, тој станува директор на институот за физика и радиологија на универзитетот во Хајлдерберк. Тој бил симнат од оваа позиција од елеменитет на германско физичко движење. За да ја спречи својата емиграција од Германија, тој бил поставен за директор на институот за физика од Kaiser Wilhelm Institute за медеицински истражувања во Хајделберк. Таму тој го создава првиот оперативен циклотрон во Германија. Понатаму, тој станува водител на германскиот нуклеарен енергетски проект кој бил познат како Ураниум Клуб, кој започнал со работа во 1939 под супервизија на Army Ordnance Office.

Во 1946, од истинтуот за физика, тој бил преименуван како професор на универзитетот во Хајделберк. Од 1956 до 1957, тој бил член на работната група за нуклеарна физика во Германија.

Една година по смртта на Бот, неговиот институт за физика од KWImF бил зголемен од статусот за нов институт Max Planck Society во Max Planck Institute за нукларна физика. Понатаму тој нил нарелен Бот лабараторија.

Образование[уреди | уреди извор]

Бот бил син на Фридирх Бот и Шарлот Хартунг. Од 1908 до 1913, Бот студирал Friedrich-Wilhelms-Универзитет(денешен, Humboldt-Universität zu Berlin). Во 1913, тој бил асистент на Макс Планк. Тој доктирирал во 1914.[1][2]


Кариера[уреди | уреди извор]

Рани години[уреди | уреди извор]

Во 1913,Боте се приклучува кон Physikalisch-Technische Reichsanstalt (PTR,Reich Physical and Technical Institute; денешен Physikalisch-Technische Bundesanstalt), каде што останува до 1930.Ханс Гејгер бил поставен како дирктор на новата лабараторија за радиоактивност во 1912. На PTR, Боте бил асистент на Гејгер од 1913 до 1920, научен член на Генгеровиот тим од 1920 до 1927, и од 1927 до 1930 тој успеал Гејгер да го направи диркетор на лабараториајта за радиоактивност..[1][2][3][4]


Во мај 1914, Боте волонтерски служел на германската коњарица. Тој бил затоворен од русите и депортиран во Русија за 5 години. Таму тој го учел рускиот јазик и работел на теоретски физички проблеми поврзани со неговите докторски студии. Тој се вратил во Германија во 1920,со руска невеста.[3]


После неговото враќање од Русија, Боте продолжува со неговата работа во PTR под раководство на Ханс Гејгер во лабараторија за радиоактвност.Во 1924, Боте го објавува неговиот метод на совпаќање. Потоа во наредните години, тој го применува овој метод во експерименталните сутидии за нуклеарните рекации,Комптони ефекти и двојна бран-честичка на светлината. Бетеовиот метод на совпаѓање и неговата апликација му ја денесе ногвата Нобелова награда за физика во 1954.[4][5][6][7]


In 1925, while still at the PTR, Bothe became a Privatdozent at the University of Berlin, which means that he had completed his Habilitation, and, in 1929, he became an ausserordentlicher Professor (extraordinarius professor) there.[1][2]

Во 1925, додека бил сеуште во PTR, Боте станува приватен доцент на универзитетот во Берлин, што значи дека тој ја има комплетирано неговата хабилитација и во 1929, тој станал ausserordentlicher Professor таму.[1][2]


Во 1927,Боте ја започнал студијата за транс мутација на светлосни елементи со алфа честички. Од заединчкото истажување со Х. Франц и Хаинц Посе во 1928, Боте и Франц ги поврзале реакционите продукути од нуклеарните интеракции со нуклеарните енегетски нивоа.[3][4][7]


Во 1929, во соработка со Вернер Колхостер и Бруно Роси кои биле гости во Ботеловата лабараторија на PTR, Боте ја започнал студијата за космички зраци. Студијата за космичка радиација била спроведувана од страна Бота до крајот на негиовиот живот.[4][7]


Во 1930, тој станува ordentlicher Professor (редовен професор) и директор на оделот за физика во Justus Liebig-Universität Gießen. Таа година, работејќи со Херберт Бекер, Боте бомбардирал берилиум ,бор, и литиум со алфа четички од полониум и добил нова форма на пенетрирачка радиација. Во 1932,Џејмс Кадвик оваа радијација ја идентификувал како неутрон.[1][2][3]


Хајделберг[уреди | уреди извор]

Walther Bothe

Во 1932, Боте го назначил Филип Ленард за директор на Physikalische und Radiologische Institut (институот за физика и радиологија) на универзитетот во Хајделберг. Потоа Рудолф Флешман станал асистент на Боте. Кога Адолф Хитлер станал канцелар на Германија на 30 јануари 1933, концептот на Deutsche Physik станува главен фаворит; тој бил анти семитски и против теоретска физика,особено против модерната физика, вклучувајќи ја квантанта механика и атомската и нуклеарна физика.Како применета универзитетска наука, политичките фактори му дале приоритет на историски применет концепт во научните способности,[8] иако неговите најглавни подржувачи биле Нобелови добитници за физика Филип Ленард [9] и Јоханес Старк.[10] Подржувачите на Deutsche Physik го промовирале неправилниот напад против водечките теретски физичари. Иако Ленард бил пензиониран од универзитетот во Хајделберг, тој сеуште имал значајно влијание таму. Во 1934, Ленард успеал да му олесни на Боте за неговара позиција на директор во интституот за физика и радиологија на универзитетот во Хајделберг, после што Боте можел да стане директор во Institut für Physik (институот за физика) во Kaiser-Wilhelm Institut für medizinische Forschung (KWImF, Kaiser Wilhelm Institute for Medical Research; денешен, t Max-Planck Institut für medizinische Forschung) во Хајделберг.Лудолф Вон Керхл, директор на KWImF и Макс Планк,прецедател на Kaiser-Wilhelm Gesellschaft (KWG, Kaiser Wilhelm Society, денешен Max Planck Society),му понудил на Боте директорска функција за да може емигрира. Боте ја прифатил директорската функција во инстиутот за физика во KWImF се до неговата смрт 1957. Додека во KWImF, Боте бил хонорарен професор во универзитетот во Хајделберг до 1946.Флешмен отишол кај Боте и работел со него до 1941. Како негов вработен, Боте ангажирал науичници вклучувајќи ги Волфганг Гентнер (1936–1945), Хајнц Маиер- Лејбниц (1936-?) кој го имаат направено неговиот докторат со Нобеловиот лауреат Џејмс Френк кој бил препорачан од Роберт Пол и Џорџ Џос, и Арнолд Фрамелсфилд (1939–1941).Исто така биле во неговиот тим биле вклучени Питер Јенсен и Ервин Фунфер.[1][2][3][11][12][13][14]

In 1938, Bothe and Gentner published on the energy dependence of the nuclear photo-effect. This was the first clear evidence that nuclear absorption spectra are accumulative and continuous, an effect known as the dipolar giant nuclear resonance. This was explained theoretically a decade later by physicists J. Hans D. Jensen, Helmut Steinwedel, Peter Jensen, Michael Goldhaber, and Edward Teller.[3]

Во 1938, Боте и Гентнер го издале трудот за зависнот на енергија на нуклеарниот фото ефект. Ова било провота јасна евиденција дека нуклеарната апсорпција е кумулативна и конитунирарна, кој што ефект е познат како биполарен нуклеарен одговор. Ова било теоретски објаснето во наредната деценија од физирчарите J. Ханс D. Јенсен, Helmut Steinwedel, Peter Jensen, Michael Goldhaber, and Edward Teller.[3]


Првиот гремански циклотрон[уреди | уреди извор]

На крајот од 1937,забразниот успех на Боте и Гентер резултира со гредење и истражување на Ван де Графивиот генератор што ги одведе да го разгледаат изградувањето на циклотрон. Во ноември, извештајот бил испратен на прецедателот на Kaiser-Wilhelm Gesellschaft (KWG, Kaiser Wilhelm Society; денешен Mакс Планк здруженија), и Боте почнал да ги обезбедува средствата од Helmholtz-Gesellschaft (Helmholtz Society; денешен Helmholtz Association of German Research Centres),'Badischen Kultusministerium (Министерството за култура- Баден), I.G. Farben, KWG, и други истражувачко ореинтирани агенции. Почетните ветувања доведоа до нарачка на магнет од Сименс од семтеври 1938, меѓутоа понатамошното финасирање станало проблематично. Во тоа време, Гентенр продолжил со неговите истражувања на нукеларниот фото ефект, со помош на Ван де Графиовиот генератор,со чие надградување призвел енергии само 1 MeV. Кога неговто истражување било комплетирано со 7Li (p, gamma) и 11B (p, gamma) реакции, и на нукеларниот изомер 80Br, Гентер го посветил целиот негов напор на градење на планираниот циклотрон.[15]

За да ја подпомогне конструкцијата на цилотронот, кон крајот на 1938 и почетокот на 1939, со помош на Helmholtz-Gesellschaft, Гентер го пратил во лабараторијата за радиација на универзитот во Калифорнија ( денешен Лорес Беркли национална лабараторија) во Беркли Калифорнија. Како резултат на посетата, Гентнер формилирал коопералтивна соработка со Емилио Серџе и Доналт Кукси.[15]

После примријето на Франција и Германија во летото 1940, Боте и Гентнер ги примиле нарачките за го испитаат циклотронот на

Frédéric Joliot-Curie кои го изградил во Париз. Додека тој бил граден, тој не бил оперативен. Во семептври 1940, Гентнер ги примил нарачките од група за да го стави циклотронот во функција. Херман Данзер од универзитетот во Франгфурт им помогнал во нивните вложувања. Додека во Париз, Гентнер можел да ги ослободи  Frédéric Joliot-Curie и Paul Langevin, кои биле затворени и осудени. Кон крајот во зимата од 1941/1942, циклотронот бил оперативен со  7-MeV од деутерони. Ураниум  и ториум 

биле озрачени со снопови и нуспрозвод кои што биле пратени на Otto Hahn на Kaiser-Wilhelm Institut für Chemie(KWIC,Kaiser Wilhelm Institute for Chemistry, денешен Max Planck Institute for Chemistry)во Берлин. Во средината на 1942, Гентнеровиот успех во Париз, бил на Wolfgang Riezler од Бон .[15][16][17]

За време на 1941 кога Боте обезбедил се што е потребно за да ја комплтира констукцијата на циклотронот. Магнетот бил испратен во март 1943, и првиот сноп на деутрон бил емитиран во декември.Почесната церемнија за циклотрон била оджзана на 2 јуни 1944. Додека други циклотрони биле уште во констукција, Ботеовиот бил првиот оперативен циклотрон во Германија. [2][15]


Ураниум клуб[уреди | уреди извор]

Германсиот проект за нуклеарна енергија, почнал во пролет во 1939 под раководство на Reichsforschungsrat(RFR, Рич конзулат за истражување) од 'Reichserziehungsministerium (REM, Рич министерство за едукација). Од 1 септември Heereswaffenamt (HWA, Канцеларијата за борбена техника) го исклучил RFR и ја превземал одговорноста. Под конторла на HWA, Uranverein го имал својот прв состанок на 16 септември. Состанокот бил организиран од Kurt Diebner, советник на HWA и бил одржан во Берлин. Поканети биле Валтер Боте, Siegfried Flügge, Hans Geiger, Otto Hahn, Paul Harteck, Gerhard Hoffmann, Josef Mattauch, and Georg Stetter. Вторниот состанок бил одржан наскоро на кое што биле поканетиKlaus Clusius, Robert Döpel, Werner Heisenberg, and Carl Friedrich von Weizsäcker. Кога Боте станал еден од водителите, [Wolfgang Gentner]], Arnold Flammersfeld, Rudolf Fleischmann, Erwin Fünfer, и Peter Jensen станале члениво во Uranverein. Нивното истражување било објавено во Kernphysikalische Forschungsberichte (Истражувачки извештаи во нукларната физика). За Uranverein, Боте и уште 6 члена од неговиот тим во 1942, работеле на експериментално одредување на атомски константи, енергетско распредлување на разградени честички, и нуклеарни вкрстени делови. Ботеовите експериментални резулатати од апсорпцијата на неутроните во графит биле главни во германската одлука за фаворизирање на тешка вода како неутронски модератор.[18][19][20]

Кон крајот на 1941 било очигледно дека проектот за нуклеарна енергија неможел да го даде одлучувачкиот приднес до крајот на војната. HWA конторлата од Uranverein бил откажан од RFR во јули 1942. Проектот за нуклеарна енергија бил продожен како важен за војната од страна на војската.Проектот за германската нуклеарна сила бил поделен на следниве делови: производство на ураниум и тешка вода, оделување на изотопи на ураниум, и 'Uranmaschine (нукларни реактори). Овој проект бил во основа поделен во 9 институти каде што доминирале директори кои што ги имале своите сопствени планови. Ботеовиот Институт за физика бил еден од деветте инстиути. Другите 8 инстиути кои помагале биле: Институт за физичка хемија во Ludwig Maximilian University of Munich, HWA Versuchsstelle (станица за тестирање) во Готоу, Kaiser-Wilhelm-Institut für Chemie, Физичко хемиски одел во Универзитетот во Хамбург.[19][21][22][23]


Лично[уреди | уреди извор]

Како резултат на оденувањето во Русија за време на Прва светска војна, како воен затвреник, тој ја запознал Барбара Билоу, со која што се оженил во 1920. Тој имал 2 деца. Таа умрела пред него истата година.[7] Боте се занимавал со сликање и музика и свирел пиано. [7]

Награди[уреди | уреди извор]

На Боте му биле доделени повеќе награди:[7]

1952-Витез на Ордер за заслуги на науките и уметностите 1953-Макс-Планк-Медал на Deutsche Physikalische Gesellschaft 1954- Нобелова награда за физика "за метод на совпаѓање и неговите откритија поврзани со тоа". Боте ја примил пола награда; а пола награда му ја препуштил на Макс Борн.

Internal Reports[уреди | уреди извор]

The following reports were published in Kernphysikalische Forschungsberichte (Research Reports in Nuclear Physics), an internal publication of the German Uranverein. The reports were classified Top Secret, they had very limited distribution, and the authors were not allowed to keep copies. The reports were confiscated under the Allied Operation Alsos and sent to the United States Atomic Energy Commission for evaluation. In 1971, the reports were declassified and returned to Germany. The reports are available at the Karlsruhe Nuclear Research Center and the American Institute of Physics.[24][25]

  • Walther Bothe Die Diffusionsläge für thermische Neutronen in Kohle G12 (7 June 1940)
  • Walther Bothe Die Abmessungen endlicher Uranmaschinen G-13 (28 June 1940)
  • Walther Bothe Die Abmessungen von Maschinen mit rücksteuendem Mantel G-14 (17 July 1941)
  • Walther Bothe and Wolfgang Gentner Die Energie der Spaltungsneutronen aus Uran G-17 (9 May 1940)
  • Walther Bothe Einige Eigenschaften des U und der Bremsstoffe. Zusammenfassender Bericht über die Arbeiten G-66 (28 March 1941)
  • Walther Bothe and Arnold Flammersfeld Die Wirkungsquerschnitte von 38[26] für thermische Neutronen aus Diffusionsmessungen G-67 (20 January 1941)
  • Walther Bothe and Arnold Flammersfeld Resonanzeinfang an einer Uranoberfläche G-68 (8 March 1940)
  • Walther Bothe and Arnold Flammersfeld Messungen an einem Gemisch von 38-Oxyd und –Wasser; der Vermehrungsfakto K unde der Resonanzeinfang w. G-69 (26 May 1941)
  • Walther Bothe and Arnold Flammersfeld Die Neutronenvermehrung bei schnellen und langsamen Neutronen in 38 und die Diffusionslänge in 38 Metall und Wasser G-70 (11 July 1941)
  • Walther Bothe and Peter Jensen Die Absorption thermischer Neutronen in Elektrographit G-71 (20 January 1941)
  • Walther Bothe and Peter Jensen Resonanzeinfang an einer Uranoberfläche G-72 (12 May 1941)
  • Walther Bothe and Arnold Flammersfeld Versuche mit einer Schichtenanordnung von Wasser und Präp 38 G-74 (28 April 1941)
  • Walther Bothe and Erwin Fünfer Absorption thermischer Neutronen und die Vermehrung schneller Neutronen in Beryllium G-81 (10 October 1941)
  • Walther Bothe Maschinen mit Ausnutzung der Spaltung durch schnelle Neutronen G-128 (7 December 1941)
  • Walther Bothe Über Stahlenschutzwäne G-204 (29 June 1943)
  • Walther Bothe Die Forschungsmittel der Kernphysik G-205 (5 May 1943)
  • Walther Bothe and Erwin Fünfer Schichtenversuche mit Variation der U- und D2O-Dicken G-206 (6 December 1943)
  • Fritz Bopp, Walther Bothe, Erich Fischer, Erwin Fünfer, Werner Heisenberg, O. Ritter, and Karl Wirtz Bericht über einen Versuch mit 1.5 to D2O und U und 40 cm Kohlerückstreumantel (B7) G-300 (3 January 1945)

Selected literature by Bothe[уреди | уреди извор]

  • Walther Bothe and Hans Geiger Ein Weg zur experimentellen Nachprüfung der Theorie von Bohr, Kramers und Slater, Z. Phys. Volume 26, Number 1, 44 (1924)
  • Walther Bothe Theoretische Betrachtungen über den Photoeffekt, Z. Phys. Volume 26, Number 1, 74–84 (1924)
  • Walther Bothe and Hans Geiger Experimentelles zur Theorie von Bohr, Kramers und Slater, Die Naturwissenschaften Volume 13, 440–441 (1925)
  • Walther Bothe and Hans Geiger Über das Wesen des Comptoneffekts: ein experimenteller Beitrag zur Theories der Strahlung, Z. Phys. Volume 32, Number 9, 639–663 (1925)
  • W. Bothe and W. Gentner Herstellung neuer Isotope durch Kernphotoeffekt, Die Naturwissenschaften Volume 25, Issue 8, 126–126 (1937). Received 9 February 1937. Institutional affiliation: Institut für Physik at the Kaiser-Wilhelm Institut für medizinische Forschung.
  • Walther Bothe The Coincidence Method, The Nobel Prize in Physics 1954, Nobelprize.org (1954)

Books by Bothe[уреди | уреди извор]

  • Walther Bothe Der Physiker und sein Werkzeug (Gruyter, 1944)
  • Walther Bothe and Siegfried Flügge Kernphysik und kosmische Strahlen. T. 1 (Dieterich, 1948)
  • Walther Bothe Der Streufehler bei der Ausmessung von Nebelkammerbahnen im Magnetfeld (Springer, 1948)
  • Walther Bothe and Siegfried Flügge (editors) Nuclear Physics and Cosmic Rays (FIAT Review of German Science 1939–1945, Volumes 13 and 14 (Klemm, 1948) ][27]
  • Walther Bothe Theorie des Doppellinsen-b-Spektrometers (Springer, 1950)
  • Walther Bothe Die Streuung von Elektronen in schrägen Folien (Springer, 1952)
  • Walther Bothe and Siegfried Flügge Kernphysik und kosmische Strahlen. T. 2 (Dieterich, 1953)
  • Karl H. Bauer and Walther Bothe Vom Atom zum Weltsystem (Kröner, 1954)

See also[уреди | уреди извор]

Notes[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Hentschel, Appendix F; see the entry for Bothe.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Mehra, Jagdish, and Helmut Rechenberg (2001) The Historical Development of Quantum Theory. Volume 1 Part 2 The Quantum Theory of Planck, Einstein, Bohr and Sommerfeld 1900–1925: Its Foundation and the Rise of Its Difficulties. Springer, ISBN 0-387-95175-X. p. 608
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Walther Bothe and the Physics Institute: the Early Years of Nuclear Physics, Nobelprize.org.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Bothe, Walther (1954) The Coincidence Method, The Nobel Prize in Physics 1954, Nobelprize.org.
  5. Hentschel, Appendix F; see the entry for Geiger.
  6. Fick, Dieter and Kant, Horst Walther Bothe’s contributions to the particle-wave dualism of light. science.uu.nl
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 Walther Bothe Biography, The Nobel Prize in Physics 1954, Nobelprize.org.
  8. Beyerchen, pp. 141–167.
  9. Beyerchen, pp. 79–102.
  10. Beyerchen, pp. 103–140.
  11. Hentschel, Appendix F; see the entry of Fleischmann.
  12. Das Physikalische und Radiologische Institut der Universität Heidelberg, Heidelberger Neueste Nachrichten Volume 56 (7 March 1913).
  13. States, David M. (28 June 2001) A History of the Kaiser Wilhelm Institute for Medical Research: 1929–1939: Walther Bothe and the Physics Institute: The Early Years of Nuclear Physics, Nobelprize.org.
  14. Landwehr, Gottfried (2002) Rudolf Fleischmann 1.5.1903 – 3.2.2002, Nachrufe – Auszug aus Jahrbuch pp. 326–328.
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 Ulrich Schmidt-Rohr Wolfgang Gentner: 1906–1980 (Universität Heidelberg).
  16. Jörg Kummer Hermann Dänzer: 1904–1987 (University of Frankfurt).
  17. Powers, Thomas (1993) Heisenberg's War: The Secret History of the German Bomb. Knopf. ISBN 0306810115. p. 357.
  18. Hentschel, pp. 363–364 and Appendix F; see the entries for Diebner and Döpel. See also the entry for the KWIP in Appendix A and the entry for the HWA in Appendix B.
  19. 19,0 19,1 Macrakis, Kristie (1993). Surviving the Swastika: Scientific Research in Nazi Germany. Oxford. стр. 164–169. ISBN 0195070100. 
  20. Mehra, Jagdish and Rechenberg, Helmut (2001) The Historical Development of Quantum Theory. Volume 6. The Completion of Quantum Mechanics 1926–1941. Part 2. The Conceptual Completion and Extension of Quantum Mechanics 1932–1941. Epilogue: Aspects of the Further Development of Quantum Theory 1942–1999. Springer. ISBN 978-0-387-95086-0. pp. 1010–1011.
  21. Hentschel, see the entry for the KWIP in Appendix A and the entries for the HWA and the RFR in Appendix B. Also see p. 372 and footnote #50 on p. 372.
  22. Walker, pp. 49–53.
  23. Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име kant.
  24. Hentschel, Appendix E; see the entry for Kernphysikalische Forschungsberichte.
  25. Walker, 268–274.
  26. Präparat 38, 38-Oxyd, and 38 were the cover names for uranium oxide; see Deutsches Museum.
  27. There were 50-odd volumes of the FIAT Reviews of German Science, which covered the period 1930 to 1946 – cited by Max von Laue in Document 117, Hentschel, 1996, pp. 393–395. FIAT: Field Information Agencies, Technical.

Bibliography[уреди | уреди извор]

  • Beyerchen, Alan D. (1977). Scientists Under Hitler: Politics and the Physics Community in the Third Reich. Yale University Press. ISBN 0-300-01830-4. 
  • Hentschel, Klaus and Hentschel, Ann M., уред (1996). Physics and National Socialism: An Anthology of Primary Sources. Birkhäuser. ISBN 0-8176-5312-0. 
  • Walker, Mark (1993). German National Socialism and the Quest for Nuclear Power 1939–1949. Cambridge. ISBN 0-521-43804-7. 

External links[уреди | уреди извор]

Шаблон:Nobel Prize in Physics Laureates 1951-1975