Чарлс Као

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Чарлс Као
高錕
Charles K. Kao cropped 2.jpg
Роден 4 ноември 1933 (1933-11-04) (воз. 84 г.)
Шангај, Република Кина (1912–1949)[1]
Живеалиште Република Кина (1933–1928)
Хонгконг (1949–денес)[2]
Обединето Кралство (1952–1970)
САД
Државјанство САД
Обединето Кралство[1]
Националност САД
Обединето Кралство
Полиња Физика
Установи Кинески универзитет на Хонгконг
ИТТ корпорација
АД СТК
Образование Универзитетски колеџ „Лондон“ (докторска диплома 1965 г., издадена од Лондонскиот универзитет)
Гринички универзитет (диплома 1957 г., издадена од Лондонскиот универзитет)
Докторски ментор Харолд Барлоу
Познат по влакнена оптика
Оптичка комуникација
Поважни награди
  • Медал на Стјуарт Балантајн (1977)
  • Награда Морис Либман (1978)
  • Златен медал Александар Грејам Бел (1985)
  • Маркониева награда (1985)
  • Награда C&C (1987)
  • Фарадеев медал (1989)
  • Награда за истражување во областа на нови материјали Џејмс К. Мекгроди (1989)
  • Соработник на Кралската инженерска академија (FREng)[3] (1989)
  • Златен медал SPIE (1992)
  • Заповедник на НРБИ(CBE) (1992)
  • Медал принц Филип (1996)
  • Јапонска награда (1996)
  • Планетата 3463 Kaokuen (1996)
  • Соработник на Кралското друштво (1997)[4]
  • Награда Чарлс Старк Дрејпер (1999)
  • Азиец на векот (1999)
  • Нобелова награда за физика (2009)
  • Големиот Баугиниски медал (2010)
  • Витез-заповедник на НРБИ (ВБИ) (2010)

Чарлс Куен Као (кинески: 高錕, трскр. Гао Кун ; р. 4 ноември 1933) — хонконшки, американски и британски електротехнички инженер и физичар кој прв ја развил и започнал да ја користи влакнената оптика во телекомуникацијата. Нарекуван „кум на широкопојасноста“,[5]татко на влакнената оптика[6][7][8][9][10] и „татко на оптичката комуникација“,[11][12] Као е еден од тројцата добитници на Нобеловата награда за физика во 2009 година, единствен за „револуционерни достигања во однос на преносот на светлината низ влакна за оптичка комуникација“.[13] Тој има повеќе државјанства: на Хонгконг, на Обединетото Кралство и на САД.[5]

Рани почетоци[уреди | уреди извор]

Чарлс Као е роден во Шангај во 1933 година. Тој и брат му биле подучувани од приватен наставник, од кинеските класични списи.[14] Изучувал и англиски и француски јазик во интернационално училиште во Шангај основано од напредни кинески учители, како Цај Јуанпеј.[15]

Семејството на Као се преселило во Хонгконг во 1948 година,[16] каде го завршил средното образование на Колеџот „Сеинт Џосеф“ во 1952 година, успешно положувајќи го испитот за напредно ниво (вид матура). Завршил додипломски студии по електротехника на Гриничкиот универзитет.[17]

Истражувањата со кои се занимавал го довеле до докторат по електротехничко инженерство на Универзитетскиот колеџ „Лондон“, во 1965 година,[18] (под менторство на професор Харолд Барлоу) стекнат како надворешен студент, додека работел во Стандардните телекомуникациски лаборатории во Харлоу, Англија (истражувачкиот центар на АД „Стандардни телефони и кабли“.[19] Токму таму се занимавал со првата револуционерна работа како инженер и истражувач, работејќи рамо до рамо со Џорџ Хокхам, под надзор на Алек Ривс.

Као му се приклучил на составот на Кинескит универзитет на Хонгконг во 1970 година, каде го основал Одделот за електроника (денес именуван како Оддел за електронско инженерство). На универзитетот работел како професор, а потоа професор-претседател за електроника. Ги создал и програмите за додипломски и постдипломски студии по електроника. Под негово водство се основани нови истражувачки институти, како и Школата за образование. Во 1974 година се вратил во ИТТ корпорацијата (тогашната компанија-мајка на СТК), во САД. Работел во Роаноке, Вирџинија, прво како главен научник, а потоа како управник на инженерство. Во 1982 година станал првиот извршен научник на ИТТ и бил главно стациониран во Напредниот технолошки центар во Конектикат.[9] Таму работел и како асистент професор и соработник на Колеџот „Трумбул“ при Универзитетот „Јејл“. Во 1985 година поминал една година во Западна Германија во Истражувачкиот центар СЕЛ. Као станал корпоративен истражувачки директор во ИТТ.

Чарлс Као бил и заменик претседател на Кинескиот Универзитет на Хонгконг (1987-1996).[20] По пензионирањето од КУХГ во 1996 година, шестмесечното продолжено отсуство го поминал во Одделот за електротехничко и електронско инженерство при Империскиот колеџ „Лондон“, каде дејствувал и како гостински професор од 1997 до 2002 година.[21] Во периодот 1993-1994 година бил претседател на Асоцијацијата на југоисточно азиските институции за високо образование (ASAIHL).[22]

Подоцна, Као работел како претседател и извршен директор на АД „Транстек сервисес“, хонконгшка компанија за телекомуникациски консултациски услуги. Бил основач, претседател и извршен директор и на „Ај ти екс сервисес лимитед“. Од 2003 година до 30 јануари 2009 година, бил независен надворешен директор и член на ревизискиот одбор на „Некс Медија“,[23][24] а истите функции ги извршува од 1991 година во „Варитроникс интернешнал лимитед“, Хонгконг.[25][26]

Во 2000 година, Као ја основал Академијата на независни училишни фондации (ISF) во Сајберпорт, Хонгконг.[27] Бил нејзин основачки претседател во 2000 година, а се повлекол од одборот во декември 2008 година.[27]

Као настапил како водечки говорник на ГЛОУБКОМ 2002 (IEEE GLOBECOM) во Тајпеј, Тајван.[28] Бил специјално назначен за професор-претседател на Институтот за електроника на Факултетот за електроинженерство и копјутерски науки при Националниот тајвански универзитет.[28]

1996 година ја означи Каовата донација на Универзитетот „Јејл“ и воведувањето на стипендиите на Истражувачкиот фонд „Чарлс Као“ за поддршка на студирањето на „Јејл“, истражувањето и креативните проекти во Азија.[29] Со фондот управува универзитетските совети на „Јејл“ за источноазиски и југоисточноазиски студии.[30]

На Као му е дијагностицирана Алцхајмерова болест во 2004 година. Тој има проблеми со говорното изразување, меѓутоа препознава луѓе и адреси.[31] Од болеста стадал и татко му. Од 2008 година, Као живее во Маунтин Вју, Калифорнија, САД, каде се преселил (од Хонгконг) за да биде поблиску до децата и внукот.[5]

Хоби на Као се изработка кинески порцелан. Тој ужива и во читање усја романи (кинески романи со стари кинески херои вешти во боречки вештини).[32]

На 6 октомври 2009 година, доделена му е Нобелова награда за физика, за придонесот во истражувањето на преносот на светлината низ оптички влакна и за влакненооптичката комуникација.[33] Наградата ја примил со зборовите: „Апсолутно сум оставен без зборови и воопшто никогаш не очекував ваква чест.[12][34] Неговата сопруга изјавила дека паричната награда, по плаќањето на таксата на американската влада, ќе биде искористена за болничките трошоци на Као.[35]

Предци и семејство[уреди | уреди извор]

Таткото на Као, Као Чин-Ксјанг (高君湘), бил адвокат, кој докторирал право на Правниот факултет при Универзитетот на Мичиген во 1925 година.[36] Работел како професор во Кинеската школа за компаративно право при Универзитетот „Суџо“ (во тогашен Шангај).[37][38]

Дедо му, Као Ксие, бил познат проучувач, поет, литератор, уметник и водечка фигура на „Јужното друштво“ (南社) во времето на династијата Ќинг.[39] Блиски роднини на Као биле и влијателните автори Као Ксу, Јао Хуанг (姚光) и Као Занг (高增).

Братучед на татко му бил астрономот Као Пинг-це, по кого е именуван кратерот Као на Месечината[40].[41] Као има помлад брат, Тимоти Ву Као, кој е градежен инженер и професор во пензија на Католичкиот универзитет на Америка, во Вашингтон. Истражува во областа на динамиката на флуиди.[42]

Као за запознал својата жена Меј-Ван Вонг (денес Као) во Лондон, по дипломирањето. Таа била програмер (работела со јазикот Fortran) со британско-кинеско потекло, а работела во истата фабрика со Као.[43] Склучиле брак во 1959 година во Лондон.[44][45] Имаат две деца, син и ќерка,[44] кои и двајцата работат во Силициумската Долина во Калифорнија.[43]

Дејност[уреди | уреди извор]

Влакнената оптика и комуникациите[уреди | уреди извор]

Сноп влакна за оптичка комуникација од кварцово стакло, кои денес се користат насекаде. Као е првиот кој јавно го предложил кварцовото стакло како идеален материјал за широкопојасна оптичка комуникација.[46]

Во 1960-тите години, во Стандардните телекомуникациски лаборатории (СТЛ) во Харлоу, Као и соработниците ја завршиле пионерската работа во примената на влакнената оптика во телекомуникациите. Тоа го сториле демонстрирајќи дека примесите во стаклото се причината за високата загуба на постоечката влакнена оптика, а не проблемот со технологијата.[47]

Као првично работел во тимот на Антони Карбовијак, кој ги проучувал оптичките брановоди за комуникација. Задачата на Као била испитување на атенуацијата на влакната, за што собирал примероци од различни производители. Ова истражување го убедило дека страните примеси во материјалот предизвикувале голема загуба во тие влакна.[48]

Као бил назначен за главен на електро-оптичкиот истражувачки тим во СТЛ во 1963 година.[49] Во декември 1964 година, ја презел програмата за оптички комуникации на СТЛ, по напуштањето на позицијата од страна на Карбовијак.[50]

Иако го наследил Карбовијак како менаџер на истражувањето на оптичката комуникација, заедно со Џорџ Хокхам веднаш го напуштиле неговиот план за тенок лентест брановод, менувајќи ја насоката на истражувањето.[48][50] Покрај оптичките, тие ги разгледувале и својствата на материјалот. Првите резултати ги изнел Као во јаунари 1966 година, пред Институтот на електротехнички инженери (IEE) во Лондон. Во јули биле и објавени, од страна на Хокхам (кој работел со Као 1964–1965).[51]a[›]. Објавената студија ја теоретизирала и предложила имплементацијата на стаклени влакна за оптичка комуникација. Опишаните идеи, особено структурните елементи и материјали, се основата на денешната оптичка комуникација.

Во 1965 година,[49][52]b[›] Као и Хокхам заклучиле дека основното ограничување на светлинската атенуација на стаклото е под 20 dB/km (децибели на километар) – вредност на прагот клучна за оптичката комуникација.[53] Сепак, при тогашното утврдување, често се забележувало губење на светлина и над 1000 dB/km. Како резултат, започнала трка во потрагата по материи со мала загуба и соодветни влакна за задоволување на потребните критериуми.

Заедно со новиот тим (Т.В. Дејвис, М.В. Џоунс, К.Р. Врајт и други), Као тестирал бројни материјали за задоволување на гореспоменатиот критериум. Прецизно ја мереле атенуација на светлина со различни бранови должини во разни материјали. Тогаш Као истакнал дека големата чистота на кварцовото стакло (SiO2) го прави совршен кандидат за оптичка комуникација. Тврдел дека главната причина за драматичното опаѓање на светлинскиот пренос во стаклените влакна се страните примеси на стаклото кои можат да се отстранат, а не физичките ефекти како расејувањето. Ваквото тврдење предизвикало истражување и светско производство на стаклени влакна со висока чистота.[54] Кога првпат предложил дека таквите стаклени влакна можат да се користат за пренос на информации на големи растојанија, па и да ги заменат бакарните жици кои тогаш се користеле за комуникација,[55] никој не му верувал. Дури подоцна се сфатило дека Каовите идеи ја промениле сета комуникација и индустрија од корен.

Као имал важна улога во почетните стадиуми на инженерството и комерцијалната реализација на оптичката комуникација.[56] Пролетта 1966 година, отатувал во Америка, меѓутоа не ги заинтересирал Лабораториите Бел, тогашен конурент на СТЛ во комуникациските технологии.[57] Затоа, пак, во Јапонија наишол на поддршка.[57] Посетил многу фабрики за стакло и полимери, дискутирал за подобрување на производството на оптички влакна со многу инженери, научници, бизнисмени.

Лабораториите Бел сериозно се заинтересирале за влакнената оптика во 1969 година. Тогаш Као и М.В. Џоунс ја измериле внатрешната загуба на кварцовото стакло – 4 dB/km. Тоа бил првиот доказ за ултра проѕирно стакло. [57]

Као развил важни техники и конфигурации за влакностаклени брановоди и придонел за развојот на различни типови влакна и уреди кои ги задоволуваат и воената комуникација и периферните помошни системи за оптичка комуникација.[56] Во средината на 1970-тите, се занимавал со плодоносна работа за динамичката издржливост на стаклените влакна.[56] Кога станал првиот извршен научник на ITT, ја вовел програмата „Терабит технологија“, која се занимава со високофреквентниите граници на процесирањето на сигналот. Затоа е нарекуван „татко на концептот за терабит технологија“.[56][58] Као има издадено над 100 труда, а има и над 30 патенти,[56] вклучувајќи ги и водоотпорните силни влакна (патентирани заедно со М.С. Маклад).[59]

Во раните фази на развојот на оптичките влакна, Као преферирал едномодни системи за оптичка комуникација на поголема оддалеченост. Денес речиси исклучиво се применува таквиот принцип.[54][60]

Чарлс К. Као е визионер на модерните подводни комуникациски кабли. Во 1983 година превидел дека во морињата ќе има оптички кабли, пет години пред првиот подводен кабел да стане функционален.[61]

Појавата на хелиум-неонскиот ласер на Али Џаван и Каовото откритие на својствата на влакната за мала загуба денес се сметаат за двете најважни пресвртници во развојот на отичката комуникација.[50]

Студии на животната средина и лидерство во енергија[уреди | уреди извор]

Као е едн од првите кои се занимавале со проучување на ефектите кои ги има мелиорацијата во Хонгконг врз животната средина. Тој презентирал и една од првите студии поврзани со проблемот, на конференцијата на Асоцијацијата на универзитети на комонвелтот во Единбург, 1972 година.[62]

Две години бил член и претседател на Комитетот за енергетски совети на Хонгконг. Се повлекол на 15 јули 2000 година.[63][64] Тој е член и на Советот на советници за иновации и технологија на Хонгконг од 20 април 2000 година.

Почести и награди[уреди | уреди извор]

Као има добиено бројни почести и награди, од кои најзначајна е Нобеловата награда за физика. Меѓу неговите признанија се вбројуваат:

Забелешки[уреди | уреди извор]

^ а: Главната задача на Као била истражување на својствата на материјалите од оптички влакна за губење светлина и утврдување дали тие можат да се отстранат или не. Хокхам го истражувал губењето на светлината поради дисконтинуираност и искривеност на влакната.
^ б: Некои извори укажуваат на периодот околу 1964 година,[125][126] на пример: „До 1964 година, д-р Чарлс К. Као идентификувал критичка и теоретска спецификација за комуникациски уреди со голем досег, стандардот за изгубени 10 или 20 dB светлина по километар." Од „Cisco Press“.[125]
^ в: Во 1980 година, на Као му бил доделен Златниот медал на Американската асоцијација за комуникација и електроника на вооружените сили, „за придонесот кон употребата на влакненооптичката технологија во воената комуникација“.[56]
^ г: На веб-страницата за членови на Националната академија на инженерство на САД, државата на Као е забележана како Народна Република Кина.[73]
^ д: OFC/NFOEC – Optical Fiber Communication Conference and Exposition (Конференција и излагање за оптичка комуникација) /National Fiber Optic Engineers Conference (Конференција на национални влакненооптички инженери)[116]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Портал „Биографија
Портал „Физика

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 The Nobel Prize in Physics 2009 – Press Release. Nobel Foundation. October 6, 2009. http://nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/2009/press.html. конс. 8 октомври 2009 г. 
  2. Headline Daily. „高錕獲諾貝爾獎 國人驕傲“, Headline Daily, 7 октомври 2009 (конс. 7 октомври 2009 г).
  3. 3,0 3,1 3,2 „List of Fellows“. http://www.raeng.org.uk/about-us/people-council-committees/the-fellowship/list-of-fellows. 
  4. 4,0 4,1 „Fellows of the Royal Society“. London: Royal Society. архивирано од оригиналот на 16 март 2015. https://web.archive.org/web/20150316060617/https://royalsociety.org/about-us/fellowship/fellows/. 
  5. 5,0 5,1 5,2 Mesher, Kelsey (15 октомври 2009). „The legacy of Charles Kao“. Mountain View Voice. http://www.mv-voice.com/news/show_story.php?id=2055. конс. 30 ноември 2009 г. 
  6. dpa (6 октомври 2009). „PROFILE: Charles Kao: 'father of fibre optics,' Nobel winner“. Earthtimes. http://www.earthtimes.org/articles/show/288928,profile-charles-kao-father-of-fibre-optics-nobel-winner.html. конс. 30 ноември 2009 г. 
  7. Record control number (RCN):31331 (7 октомври 2009). „'Father of Fibre Optics' and digital photography pioneers share Nobel Prize in Physics“ (cfm). Europa (web portal). http://cordis.europa.eu/search/index.cfm?fuseaction=news.document&N_RCN=31331. конс. 30 ноември 2009 г. 
  8. Bob Brown (Network World) (7 октомври 2009). „Father of fiber-optics snags share of Nobel Physics Prize“. cio.com.au. http://www.cio.com.au/article/321157/father_fiber-optics_snags_share_nobel_physics_prize. конс. 30 ноември 2009 г. 
  9. 9,0 9,1 „The father of optical fiber – Prof. C. K. Kao“ (на (кинески)(англиски)). networkchinese.com. http://www.networkchinese.com/whoswho/gaoqun.html. конс. 8 октомври 2009 г. 
  10. 10,0 10,1 Erickson, Jim; Chung, Yulanda (10 декември 1999). „Charles K. Kao“. Asiaweek. http://www-cgi.cnn.com/ASIANOW/asiaweek/features/aoc/aoc.kao.html. конс. 24 декември 2009 г. 
  11. „Prof. Charles K Kao speaks on the impact of IT in Hong Kong“. The Open University of Hong Kong. јануари 2000. http://www.ouhk.edu.hk/~openlink/current/0001/e-tena1.htm. конс. 24 декември 2009 г. 
  12. 12,0 12,1 Editor: Zhang Pengfei (7 октомври 2009). „Nobel Prize winner Charles Kao says never expected such honor“ (shtml). CCTV. http://english.cctv.com/20091007/100961.shtml. конс. 30 ноември 2009 г. 
  13. The Nobel Prize in Physics 2009. Nobel Foundation. October 6, 2009. http://nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/2009/index.html. конс. 6 октомври 2009 г. 
  14. 范彦萍. „Interview of Kao's cousin (诺贝尔得主高锟的堂哥回忆:他儿时国学功底很好)“, 青年报, 8 октомври 2009 (конс. 9 октомври 2009 г). (на кинески)
  15. 陶家骏. „著名女教育家陶玄 Famous Female Educator 陶玄“, 绍兴县报 Shaoxing County News, 1 јуни 2008 (конс. 9 октомври 2009 г). (на кинески)
  16. Ifeng.com: 香港特首曾荫权祝贺高锟荣获诺贝尔物理学奖
  17. 17,0 17,1 meantimealumni Spring 2005“, University of Greenwich (конс. 7 октомври 2009 г).
  18. UCL. „Prof Charles K. Kao — Electronic & Electrical Engineering @ UCL“ (конс. 23 јуни 2012 г).
  19. Lisa Mumbach. „Former IFTF Board Member“, 20 октомври 2009 (конс. 31 октомври 2009 г).
  20. CUHK Handbook
  21. „Research Awards and Honours“. Imperial College London Department of Electric and Electronic Engineering. 2009. http://www3.imperial.ac.uk/electricalengineering/newsarchive/awards. конс. 24 декември 2009 г. 
  22. „President of ASAIHL“. ASAIHL. http://www.seameo.org/asaihl/. конс. 1 ноември 2009 г. 
  23. „壹传媒(00282)高锟辞任独立非执董及审核委员,黄志雄接任“ (на кинески). jrj.com.cn. 2 јули 2009. http://istock.jrj.com.cn/article,hk00282,1442926.html. конс. 1 ноември 2009 г. 
  24. „中研院士高錕 勇奪物理獎“ (на кинески). Apple Daily. Taiwan. 7 октомври 2009. http://tw.nextmedia.com/applenews/article/art_id/31996422/IssueID/20091007. конс. 1 ноември 2009 г. 
  25. „Annual Report 2002, Varitronix International Limited“. Varitronix International Ltd.. 3 април 2003. http://www.varitronix.com/FinancialReportPDF/E_Varitronix%20%28AR02%29-1537.pdf. конс. 1 ноември 2009 г. 
  26. „精電國際有限公司“ (на (кинески)(англиски)) (pdf). 精電國際有限公司. 2004. http://www.varitronix.com/FinancialReportPDF/AR2004C.pdf. конс. 1 ноември 2009 г. 
  27. 27,0 27,1 „Founding Chairman receives 2009 Nobel Prize for Physics“ (php). The ISF Academy. http://www.isf.edu.hk/eng/news.php?id=22. конс. 1 ноември 2009 г. 
  28. 28,0 28,1 28,2 „Charles K. Kao, NTU's former chair professor by special appointment, wins the Nobel Prize in Physics“. National Taiwan University. http://www.ntu.edu.tw/engv4/spotlight/2009/e091015_1.html. конс. 1 ноември 2009 г. 
  29. „Kao Gift Will Help Build Ties Between Asia and Yale“. Yale Bulletin and Calendar, News Stories. June 24 – July 22, 1996. http://www.yale.edu/opa/arc-ybc/ybc/v24.n33.news.18.html. конс. 30 ноември 2009 г. 
  30. „FELLOWSHIPS AND RESEARCH SUPPORT“ (php). The Councils on East Asian and Southeast Asian Studies at Yale University. http://eastasianstudies.research.yale.edu/fkao.php. конс. 30 ноември 2009 г. 
  31. Ifeng.com: 港媒年初传高锟患老年痴呆症 妻称老人家记性差
  32. QQ.com News 记者探访"光纤之父"高锟:顽皮慈爱的笑
  33. „Physics 2009“. Nobelprize.org. http://nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/2009/. конс. 26 октомври 2009 г. 
  34. Ian Sample, science correspondent (6 октомври 2009). „Charles Kuen Kao, George Smith and Willard Boyle win Nobel for physics“. The Guardian. UK. http://www.guardian.co.uk/science/2009/oct/06/nobel-prize-physics-charles-kao. конс. 30 ноември 2009 г. 
  35. ○九教育大事(二) 高錕獲遲來的諾獎“, „Sing Tao Daily“, HK Yahoo! Archive, 2 јануари 2010. (на кинески)
  36. University of Michigan Law School: Alphabetical List with Year of Law School Graduates
  37. A short biography of Kao Hieh-Hsiang
  38. Legal education in modern China and modern Chinese jurisprudence
  39. „参加南社纪念会姓氏录 List of Nan Society member“ (на кинески). 南社研究網 Research of Nan Society. http://nanshewan.b121.53dns.com/suzhi/jnhxsl.txt. конс. 8 октомври 2009 г. 
  40. „Lunar Crater Statistics“. NASA. http://lunar.arc.nasa.gov/science/atlas/text/cratertex_k.html. конс. 8 октомври 2009 г. 
  41. „高平子先生简介“ (на кинески). 青岛天文网--中国科学院紫金山天文台青岛观象台/青岛市天文爱好者协会. 8 февруари 2006. http://www.qdgxt.cn/show.aspx?id=11&cid=11. конс. 8 октомври 2009 г. 
  42. 高锟个人简历 (The biography of Charles K. Kao)“, 中国新闻网, 6 октомври 2009 (конс. 9 октомври 2009 г). (на кинески)
  43. 43,0 43,1 „光纤与爱情——高锟一生的实验“. Ming Pao. Hong Kong. 4 март 2000. http://www.networkchinese.com/whoswho/gaoqun/charles.html. конс. 7 октомври 2009 г. 
  44. 44,0 44,1 „高锟履历“. 香港文汇报. 7 октомври 2009. http://trans.wenweipo.com/gb/paper.wenweipo.com/2009/10/07/GJ0910070002.htm. конс. 7 октомври 2009 г. 
  45. „高锟非常惊喜:没想过获奖(图)“. Wen Hui Po. 7 октомври 2009. http://peacehall.com/news/gb/intl/2009/10/200910070553.shtml. конс. 7 октомври 2009 г. 
  46. „http://www.draper.com/dprize/dp99.html“. Draper Prize.org. http://www.draper.com/dprize/dp99.html. конс. 4 ноември 2009 г. "Charles Kao is credited for first publicly proposing the possibility of practical telecommunications using fibers in the 1960s."
  47. Montgomary, Jeff D. (March 22, 2002). „Chapter 1 – History of Fiber Optics“. DeCusatis, Casimer. Fiber optic data communication: technological trends and advances (1st издание). Academic Press. 1.3.1. Long Road to Low-Loss Fiber (Page 9-16). ISBN 0-12-207891-8. 
  48. 48,0 48,1 Jeff Hecht. „A Short History of Fiber Optics“. http://www.sff.net/people/Jeff.hecht/history.html. конс. 8 октомври 2010 г. 
  49. 49,0 49,1 „Communication pioneers win 2009 physics Nobel“. IET. 7 октомври 2009. http://kn.theiet.org/news/oct09/comms-nobel.cfm. конс. 28 октомври 2009 г. 
  50. 50,0 50,1 50,2 „Fiber Types in Gigabit Optical Communications“ (PDF). Cisco Systems, USA. април 2008. http://www.cisco.com/en/US/prod/collateral/modules/ps5455/white_paper_c11-463661.pdf. конс. 3 ноември 2009 г. 
  51. Kao, K. C.; Hockham, G. A.. Dielectric-fibre surface waveguides for optical frequencies. „Proc. IEE“ том  113 (7): 1151–1158. doi:10.1049/piee.1966.0189. 
  52. Maryanne C. J. Large, Leon Poladian,Geoff Barton, and Martijn A. van Eijkelenborg. (2008). 'Microstructured Polymer Optical Fibres'. Springer. ISBN 978-0-387-31273-6.  Page 2
  53. „Chapter 1.1 – The Evolution of Fibre Optics“ (PDF). http://ujdigispace.uj.ac.za:8080/dspace/bitstream/10210/2173/7/Chapter1FINAL.pdf. конс. 28 октомври 2009 г. 
  54. 54,0 54,1 „2009 Nobel Prize in Physics – Scientific Background: Two revolutionary optical technologies – Optical fiber with high transmission“ (PDF). Nobelprize.org. 6 октомври 2009. http://nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/2009/phyadv09.pdf. конс. 4 декември 2009 г. 
  55. 1999 Charles Stark Draper Award Presented "Kao, who was working at ITT's Standard Telecommunications Laboratories in the 1960s, theorized about how to use light for communication instead of bulky copper wire and was the first to publicly propose the possibility of a practical application for fiber-optic telecommunication."
  56. 56,0 56,1 56,2 56,3 56,4 56,5 „Charles Kuen Kao“ (PDF). http://cradle.wykontario.org/wp-content/uploads/Dr_Kao.pdf. конс. 28 октомври 2009 г. 
  57. 57,0 57,1 57,2 „A Fiber-Optic Chronology (by Jeff Hecht)“. http://www.sff.net/people/Jeff.Hecht/chron.html. конс. 3 ноември 2009 г. 
  58. Technology of Our Times: People and Innovation in Optics and Optoelectronics (SPIE Press Monograph Vol. PM04), by Frederick Su; SPIE Publications (July 1, 1990); ISBN 0-8194-0472-1, ISBN 978-0-8194-0472-5. Page 82-86, Terabit Technology, by Charles K. Kao.
  59. „Water resistant high strength fibers (United States Patent 4183621)“ (PDF). 15 јануари 1980. http://www.freepatentsonline.com/4183621.html. конс. 1 ноември 2009 г. 
  60. „Guiding light“ (PDF). мај 1989. http://kn.theiet.org/news/oct09/guiding-light.cfm. конс. 4 декември 2009 г. 
  61. Building the Global Fiber Optics Superhighway (ISBN 978-0-306-46505-5 (Print) 978-0-306-46979-4 (Online)): 1, A Global Footprint“ (PDF (Free Abstract)). Springer USA. 8 мај 2007. http://www.springerlink.com/content/um81r1t511321752/fulltext.pdf?page=1. конс. 3 ноември 2009 г. 
  62. Nim Cheung, уред (март 2010). „IEEE Communications Magazine SOCIETY NEWS“ (pdf). CISOC. http://dl.comsoc.org/livepubs/ci1/public/2010/mar/pdf/cisoc.pdf. конс. 29 март 2010 г. 
  63. „Appointment of Chairman and Members of the Energy Advisory Committee“. Hong Kong Government. 11 август 2000. http://www.info.gov.hk/gia/general/200008/11/0811117.htm. конс. 3 ноември 2009 г. 
  64. „EPD – Advisory Council on the Environment“. Environmental Protection Department, The Government of Hong Kong SAR. 28 април 2006. http://www.epd.gov.hk/epd/english/boards/advisory_council/ace_meeting_mins53.html. конс. 3 ноември 2009 г. 
  65. „Fellows – Charles K. Kao“. IEEE. http://www.ieee.org/web/membership/fellows/Alphabetical/kfellows.html. конс. 26 октомври 2009 г. 
  66. 66,0 66,1 The HKIE Secretariat (7 октомври 2009). „The HKIE – News“ (asp). The HKIE. http://www.hkie.org.hk/docs/newsviewer.asp?sn=78. конс. 26 октомври 2009 г. 
  67. „高锟:厚道长者 毕生追求“ (на кинески) (shtm). news.sciencenet.cn (科學網•新聞). 14 октомври 2009. http://news.sciencenet.cn/htmlnews/2009/10/224070.shtm. конс. 11 јули 2010 г. 
  68. „Membership – Hong Kong Computer Society Annual Report 2008-2009“. Hong Kong Computer Society. http://www.hkcs.org.hk/en_hk/home/annual_report/2008_2009/english/council_report_2.html. конс. 26 октомври 2009 г. 
  69. „List of Distinguished Fellows“ (asp). The Hong Kong Computer Society. http://www.hkcs.org.hk/en_hk/intro/lof.asp. конс. 21 мај 2010 г. 
  70. „The HKIE – News“ (asp). The Hong Kong Institute of Engineers (HKIE). 7 октомври 2009. http://www.hkie.org.hk/docs/newsviewer.asp?sn=78. конс. 19 јули 2010 г. 
  71. https://db1n.sinica.edu.tw/textdb/ioconas/sfellowN.php?lang=ch&str2=ID (кинески)
  72. „OSA Nobel Laureates“ (aspx). Optical Society of America (OSA). архивирано од оригиналот на 29 октомври 2009. https://web.archive.org/20091029104015/http://www.osa.org:80/aboutosa/nobellaureates/default.aspx. конс. 26 октомври 2009 г. 
  73. 73,0 73,1 „Dr. Charles K. Kao“ (nsf). United States National Academy of Engineering. 1990. http://www.nae.edu/nae/naepub.nsf/Members+By+UNID/F7E1BFC515C219318625755200622DC4?opendocument. конс. 26 октомври 2009 г. 
  74. „e-Newsletter, Alumni at Queen Mary, University of London“. Qmw.ac.uk. http://www.qmw.ac.uk/alumni/publications/e_newsletter/issue15_August2008.html. конс. 26 октомври 2009 г. 
  75. 高錕校長榮休誌念各界歡送惜別依依, a September 1996 article from the Chinese University of Hong Kong alumni website (кинески)
  76. 76,0 76,1 „Graduate Research Studies Newsletter“ (pdf). City University of Hong Kong. февруари 2002. http://www.cityu.edu.hk/ro/newsletter/15eng.pdf. конс. 2 април 2010 г. 
  77. A chat with vice-chancellor Kao, by Midori Hiraga
  78. The Standard: The day Nobel winner lost mic
  79. XinhuaNet News: Macao chief congratulates Nobel Prize winner Charles Kao
  80. „國立交通大學 公共事務委員會 名譽博士名單“ (на кинески) (php). National Chiao Tung University (NCTU). http://www.pac.nctu.edu.tw/Alumni/honoraryDr_more.php?id=40. конс. 26 октомври 2009 г. 
  81. „校史 – 國立交通大學時期|民國六十八年(一九七九)以後“ (на кинески). National Chiao Tung University (NCTU). http://www.nctu.edu.tw/school/hist_05.html. конс. 26 октомври 2009 г. 
  82. „Honorary Degrees“ (PDF). http://www.dur.ac.uk/resources/university.calendar/volumei/current/honorary_degrees.pdf. конс. 26 октомври 2009 г. 
  83. Università degli Studi di Padova – Honoris causa degrees
  84. The University of Hull – Honorary Graduates – part two
  85. Yale Honorary Degree Recipients
  86. Honorary degrees Awarded by Princeton University – 2000s
  87. „Engineering a World of Possibilities“ (pdf). University of Toronto Applied Science & Engineering. Spring 2006. http://alumni.utoronto.ca/s/731/images/editor_documents/Engineering/smspring06.pdf. конс. 26 октомври 2009 г. 
  88. „UCL Fellows and Honorary Fellows announced“. 17 јуни 2010. http://www.ucl.ac.uk/news/news-articles/1006/10061801. конс. 19 јуни 2010 г. 
  89. „Honorary degree for broadband pioneer“. 24 септември 2010. http://www.strath.ac.uk/press/newsreleases/headline_328604_en.html. конс. 27 септември 2010 г. 
  90. 90,00 90,01 90,02 90,03 90,04 90,05 90,06 90,07 90,08 90,09 90,10 90,11 90,12 90,13 90,14 „Medals Donated to CUHK by Professor Kao“. The Chinese University of Hong Kong. http://www.cuhk.edu.hk/cpr/charleskao/medal-e.html. конс. 24 декември 2009 г. 
  91. „CIE-USA ANNUAL AWARDS“ (на (англиски)(кинески)) (pdf). CIE-USA. 2007. http://www.cie-gnyc.org/newsletter/cie_award_2007.pdf. конс. 2 април 2010 г. 
  92. APS 1989 James C. McGroddy Prize for New Materials Recipient from the American Physical Society
  93. SPIE: The Gold Medal of the Society
  94. (PDF) News from the Institution of Electrical Engineer. IEE. June 1998. http://photonics.usask.ca/interestingtopics/files/Kao&Midwinter.pdf. конс. 3 ноември 2009 г. 
  95. The Hong Kong Institute of Engineers: Press Releases – 香港工程師學會榮譽大獎、會長特設成就獎及傑出青年工程師獎2006 (The HKIE Gold Medal Award, the President's Award & Young Engineer of the Year Award 2006)
  96. „Research Highlights“. IEEE Photonics Society. http://photonicssociety.org/newsletters/feb10/RH_Kao.html. конс. 16 октомври 2010 г. 
  97. „美洲中國工程師學會2010年工程獎章得獎名單出爐(2/27)“ (на (кинески)(англиски)) (asp). AAEOY. 23 февруари 2010. http://scholarsupdate.zhongwenlink.com/news_read.asp?NewsID=1044. конс. 23 февруари 2010 г. 
  98. „华裔科学家高锟荣获影响世界华人大奖“ (на кинески). 11 март 2010. http://news.xinhuanet.com/newmedia/2010-03/11/content_13149373.htm. конс. 11 март 2010 г. 
  99. „华裔科学家高锟荣获影响世界华人大奖“ (на кинески) (shtml). Phoenix Television. 11 март 2010. http://news.ifeng.com/hongkong/201003/0311_19_1572501.shtml. конс. 11 март 2010 г. 
  100. 100,0 100,1 Jane Leung Larson (февруари 2010). „2009 Nobel Laureate Charles Kao among Committee of 100 Honorees in San Francisco“. Committee of 100. http://committee100.typepad.com/committee_of_100_newslett/2010/02/2009-nobel-laureate-charles-kao-among-committee-of-100-honorees-in-san-francisco-.html. конс. февруари 2010 г. 
  101. „Vodafone and Sir Charles Kao recognised in FTTH Awards 2014“ (pdf). FTTH Council Europe. 20 февруари 2014. http://www.ftthcouncil.eu/documents/PressReleases/2014/PR2014_Awards_FINAL.pdf. конс. 28 јануари 2015 г. 
  102. „Charles K. Kao“ (shtml). chinanews.com.cn. 6 октомври 2009. http://www.chinanews.com.cn/tp/news/photo_special/2009/10-06/4103.shtml. конс. 3 јануари 2009 г. 
  103. „Asian of the Century“. Asiaweek. 1999. http://www-cgi.cnn.com/ASIANOW/asiaweek/features/aoc/. конс. 24 декември 2009 г. 
  104. „Electronic Design, 50th Anniversary Issue“. Electronic Design. 21 октомври 2002. http://ai.eecs.umich.edu/people/conway/Awards/ElectronicDesign/HallOfFame.html. конс. 21 мај 2010 г. 
  105. „ED Hall of Fame 2002 INDUCTEES“ (pdf). Electronic Design. 21 октомври 2002. http://ai.eecs.umich.edu/people/conway/Awards/ElectronicDesign/ED%20Hall%20of%20Fame%202002.pdf. конс. 21 мај 2010 г. 
  106. „Enter the Creative Dragon Feature“ (pdf). AlumniNews London Business School. January–March 2009. http://innofoco.com/images/LBS_AlumniNews_118.pdf. конс. 21 мај 2010 г. 
  107. „British Council Celebrates 60 Years in Hong Kong“ (pdf). Hong Kong: British Council. 3 јануари 2008. http://www.britishcouncil.org/60th_anniversary_e_final.pdf. конс. 21 мај 2010 г. 
  108. „City Press Release: Mountain View Honors Dr. Charles Kao for Being Awarded the 2009 Nobel Prize in Physics“ (asp). Office of the City Manager, Mountain View, California. 27 октомври 2009. http://www.ci.mtnview.ca.us/civica/press/display.asp?layout=1&Entry=288. конс. 3 јануари 2009 г. 
  109. „香港两座建筑物将以高锟及饶宗颐名字命名(图) (Two landmark buildings in Hong Kong are named after Charles K. Kao and Rao Zongyi (with photos))“ (на кинески) (shtml). 凤凰资讯 (Ifeng News). 30 декември 2009. http://news.ifeng.com/hongkong/200912/1230_19_1493019.shtml. конс. 3 јануари 2009 г. 
  110. „Hong Kong to name building after Nobel laureate Charles Kao“. chinaview.cn. 31 декември 2009. http://news.xinhuanet.com/english/2009-12/31/content_12731860.htm. конс. 3 јануари 2009 г. 
  111. „Nobel laureate Charles Kao is named Hong Kong's Person of Year“. Earthtimes. 4 јануари 2010. http://www.earthtimes.org/articles/show/301945,nobel-laureate-charles-kao-is-named-hong-kongs-person-of-year.html. конс. 3 јануари 2009 г. 
  112. Evangeline Cafe (30 декември 2009). „The top 10 Asian achievements of 2009“. Northwest Asian Weekly. http://www.nwasianweekly.com/2009/12/the-top-10-asian-achievements-of-2009/. конс. 3 јануари 2009 г. 
  113. „弘立迎光纤之父 广场冠名「高锟」“ (на кинески). Hong Kong Wen Wei Po. 18 март 2010. http://trans.wenweipo.com/gb/paper.wenweipo.com/2010/03/18/ED1003180003.htm. конс. 18 март 2010 г. 
  114. „OFC/NFOEC 2010 To Be Dedicated To Nobel Laureate Charles Kao“ (mvc). Photonics Online. 15 јануари 2010. http://www.photonicsonline.com/article.mvc/OFCNFOEC-2010-To-Be-Dedicated-To-Nobel-0001?VNETCOOKIE=NO. конс. 20 јануари 2009 г. 
  115. „OFC/NFOEC 2010 Announces Plenary Session Speaker Lineup“. Yahoo! Finance. 21 јануари 2010. http://finance.yahoo.com/news/OFCNFOEC-2010-Announces-bw-4259758386.html?x=0&.v=1. конс. 20 јануари 2009 г. 
  116. 116,0 116,1 Angela Stark. „OFC/NFOEC 2010 to be Dedicated to Nobel Prize Winner and Industry Pioneer Charles Kao“ (aspx). OFC/NFOEC Press Releases. http://www.ofcnfoec.org/media_center/ofc_releases/2010/CharlesKaoDedication.aspx. конс. 20 јануари 2009 г. 
  117. „The 19th Annual Wireless and Optical Communications Conference (WOCC 2010)“. WOCC 2010. 2010. http://www.wocc2010.sjtu.edu.cn/. конс. 26 мај 2010 г. 
  118. „康宁公司在华开展光纤发明40周年庆祝活动“ (на кинески). 美通社(亚洲). 18 мај 2010. http://www.it.com.cn/market/sh/viewpoint/2010/05/18/09/803789.html. конс. 26 мај 2010 г. 
  119. „《世界百位名人谈上海世博》首发“ (на кинески). 23 мај 2010. http://news.xinhuanet.com/politics/2010-05/23/c_12130794.htm. конс. 26 мај 2010 г. 
  120. „Hongkong Post Stamps – Hong Kong Stamps“. Hongkong Post. http://www.hongkongpoststamps.com/eng/whats_new/2010/20100303a/index.htm. конс. 8 април 2010 г. 
  121. JILL LAWLESS (13 јуни 2010). „Right royal boost for Zeta“. The Sydney Morning Herald. http://www.smh.com.au/lifestyle/people/right-royal-boost-for-zeta-20100612-y4lg.html. конс. 12 јуни 2010 г. 
  122. „Harlow Nobel Prize winner to be commemorated in town centre“. HarlowStar. 25 март 2011. http://www.harlowstar.co.uk/News/Harlow-Nobel-Prize-winner-to-be-commemorated-in-town-centre.htm. конс. 29 април 2011 г. 
  123. „Sir Charles Kao UTC“. http://www.harlow-college.ac.uk/about-us/sir-charles-kao-utc. 
  124. „Gimme Fibre Day - 4 November“. Fibre to the Home Council Europe. http://www.ftthcouncil.eu/home/gimme-fibre. 
  125. 125,0 125,1 Vivek Alwayn (23 април 2004). „Fiber-Optic Technologies – A Brief History of Fiber-Optic Communications“. Cisco Press. http://www.ciscopress.com/articles/article.asp?p=170740. конс. 4 декември 2009 г. 
  126. Mary Bellis. „The Birth of Fiber Optics“. inventors.about.com. http://inventors.about.com/library/weekly/aa980407.htm. конс. 15 декември 2009 г. 

Монографија[уреди | уреди извор]

  • „Технологија на оптички влакна“, Чарлс К. Као; IEEE Press, Њујорк, САД; 1981.
  • „Технологија на оптички влакна II“, Чарлс К. Као; IEEE Press, Њујорк, САД; 1981; 343 страници. ISBN 0-471-09169-3 ISBN 978-0-471-09169-1.
  • „Системи на оптички влакна: технологија, дизајн и примена“, Чарлс К. Као; McGraw-Hill, САД; 1982; 204 страници. ISBN 0-07-033277-0 ISBN 978-0-07-033277-5.
  • „Оптичко влакно“ (серија материјали и уреди на Институтот на електротехнички инженери, книга 6), Чарлс К. Као; „Palgrave Macmillan“ во име на IEEE; 1988; Универзитет во Мичиген; 158 страници. ISBN 0-86341-125-8 ISBN 978-0-86341-125-0
  • „Исполнет избор: бизнисот на високата технологија“, Чарлс К. Као; The Chinese University Press/ Palgrave Macmillan; 1991; 203 страници. ISBN 962-201-521-2 ISBN 978-962-201-521-0
  • „Заедничко справување со Милениумскиот баг: јавни конференции“, Чарлс К. Као; Central Policy Unit, Хонгконг; 48 страници, 1998.
  • „Технолошки патни карти за Хонгконг: прелиминарна студија“, Чарлс К. Као; Канцеларија за индустриски и бизнис развој, Кинески универзитет на Хонгконг; 126 страници, 1990.
  • „Нелинеарна фотоника: нелинеарности во оптиката, оптоелектрониката и влакненооптичката комуникација“; Јили Гуо, Кин С. Чјанг, Е. Херберт Ли и Чарлс К. Као; The Chinese University Press, Хонгконг; 2002, 600 страници.

Дополнителна литература[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Награди и достигнувања
Претходник
Ендру Витерби
Медал Александар Грејам Бел
1985
Наследник
Бернард Видроу
Претходник
Ник Холонјак
Јапонска награда
1996
Наследник
Такаши Сугимура и
Брус Ејмс
Претходник
Јоичиро Намбу,
Макото Кобајаши и
Тошихиде Маскава
Нобеловец
заедно со Вилард Бојл и Џорџ Смит

2009
Наследник
Андреј Гејм и
Константин Новоселов
Академски функции
Претходник
Ма Лин
Заменик претседател на Кинескиот универзитет на Хонг Конг
1987–1996
Наследник
Артур Ли
Ред на првенство во
Претходник
Тин Ка-пинг
примател на Големиот Баугиниски медал
Хонконгшка протоколарна хиерархија
примател на Големиот Баугиниски медал
Наследник
Алан Цеман
примател на Големиот Баугиниски медал