Теодор Хенш

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Теодор Хенш
Theodor Haensch.jpg
Теодор Хенш на состанокот на добитниците на Нобелова награда во Линдау во 2012 година
Роден 30 октомври 1941 (1941-10-30) (воз. 76 г.)
Хајделберг, Германија
Националност Германец
Полиња Физика
Установи Универзитет Лудвиг Максимилијан
Макс Планков институт
Станфорд
Европска лабораторија за нелиниска спектроскопија
Образование Хајделбершки универзитет
Докторанди Карл Виман
Маркус Грајнер
Емануел Блох
Тилман Еслингер
Познат по Ласерски заснована прецизна спектроскопија
Поважни награди Џејмс Џојсова награда (2009)
Бамбиева награда (2005)
Ото Ханова награда (2005)
Рабиева награда (2005)
Нобелова награда за физика (2005)
Матеучиев медал (2002)
Стерн-Герлахов медал (2000)
Ајнштајнова награда за ласерска наука (1995)
Крал Фејсалова меѓународна награда (1989)
Готфрид Вилхелм Лајбницова награда(1989)
Вилијам Мегерсова награда(1985)
Комстокова награда за физика (1983)
Потпис

Теодор Хенш (германски: Theodor Hänsch 30 октомври 1941) — германски физичар. Тој добил една четвртина од Нобеловата награда за физика во 2005 година за „приодпнесите во развојот на ласерски засновната прецизна спектроскопија, вклучувајќи ја и техниката фреквентен чешел“, тој ја поделил наградата со Џон Хол и Рој Глаубер.

Хенш е директор на Макс Планковиот институт за квантна оптика (квантна оптика) и професор по експериментална физика и ласерска спектроскопија при Минхенскиот универзитет во Минхен, Баварија, Германија.

Хенш својата диплома и докторска титула ги стекнал на Хајделбершкиот универзитет во 1960-ите. Последователно, тој станал професор на Станфорд, Калифорнија и работел таму од 1975 до 1986 година. Тој бил награден со Комстокова награда за физика од Националната академија на науките во 1983 година.[1] Во 1986 година, го добил Мајкелсоновиот медал од Френклиновиот институт.[2] Во истата година тој се вратил во Германија како директор на Макс Планковиот институт за квантна оптика. Во 1989 година, тој ја добил Лајбницовата награда од Германското истражувачко друштво, која всушност е највисоката почест која се доделува за германското истражување. Во 2005 година, тој исто така ја добил Ото Хановата награда од германскиот град Франкфурт на Мајна, од Германското друштво на хемичари и Германското друштво на физичари. Во истата година, Оптичко друштво на Америка го наградило со Фредерик Ивесов медал и со титула почесен член.

Еден од неговите студенти, Карл Виман, ја добил Нобеловата награда за физика во 2001 година.

Во 1970 година тој измислил нов вид на ласер кој создавал светлински пулсеви со крајно високо спектрално разделување (пр. сите фотони емитувани од ласерот имаат скоро еднаква енергија, со прецизност од 1 дел од милион). Користејќи ја оваа направа тој успеал да ја измери фреквенцијата напреминот на Балмеровата линија на атомскиот водород со многу пголема прецизност од претходните мерења. Во доцните 90-ти, тој и неговите соработници развиле нов метод за мерење на фреквенцијата на ласерската светлина со поголема прецизност, користејќи направа наречена оптички фреквентен чешлен генератор. Овој изум подоцна бил употребен за мерење на Лајмановата линија на атомот на водородот со неверојатна прецизност од 1 дел од 100 трилиони. При таква висока прецизност, станало можно да се пребараат можните промени кај основните физички константи на универзумот со текот на времето. За овие постигнувања тој станал кодобитник на Нобеловата награда за физика во 2005 година.

Позадината на Нобеловата награда[уреди | уреди извор]

Нобеловата награда му била доделена на професорот Хенш како признание за неговата работа која ја направил кон крајот на 90-ите при Макс Планковиот институт во Гархинг во близина на Минхен, Германија. Тој развил оптички „оптички фреквентен генератор“, што овозможило, за првпат, со голема прецизност да се измери бројот на светлински осцилации во секунда. Овие оптички мерења на фреквенцијата можат да бидат милиони пати попрецизни од претходните спектроскопски определувања на брановата должина на светлината.

Работата во Гархинг била мотивирана од експериментите правени со многу прецизна ласерска спектроскопија на водородниот атом. Атомот има особено проста струкура. Со прецизното определување на спектралната линија, научниците успеале да извлечат заклучоци за тоа колку се точни основните физички константи, ако на пример тие се менуваат полека со текот на времето. До крајот на 80-ите, ласерската спектроскопија на водородот го достигнала својот врв кој бил овозможен од интерферометриските мерења на оптичките бранови должини.

Истражувачите при Макс Планковиот институт за квантна оптика разработувале нови методи, со што го развиле чешлениот фреквентен генератор. Неговото име потекнува од фактот што истиот создава светлински спектар, поинаков од оној создаден од еднобојните ултракратки пулсеви на светлина. Овој спектар е направен од стотици илијади остри спектрални линии со константен фреквентен интервал.

Овој фреквентен чешел на некој начин е сличен на линијар. Кога фреквенцијата на одредено зрачење е определена, може да се спореди со мошне прецизните чешлени спектрални линии, се додека една не се поклопува. Во 1998 година, професорот Хенш ја добил Филип Морисовата истражувачка награда за развојот на оваа мерна направа.

Една од првите примени на овој нов вид на светлински извор била да се определи многу тесниот ултравиолетов премин кај водородот од 1S-2S. Од тогаш, фреквенцијата била определена со прецизност од 15 децимални броеви.

Фреквентниот чешел денес се користи како основа на оптичките фреквентни мерења во голем број лаборатории ширум светот. Од 2002 година, претпријатието Менло системи, во чие основање има улога и Макс Планковиот институт во Гархинг, обезбедува комерцијални фреквентни чешлени генератори до лабораториите ширум светот.

Развојот на ласерот[уреди | уреди извор]

Хенш спровел интрапразнински телескопско зрачно ширење на решеткасто баждарени ласерски осцилатори[3] со што го добил првиот тесно линиски баждарен ласер. Овој изум е заслужен за понатамошниот развој на уште потесно-линиски повеќе призмени решеткасти ласерски осцилатори.[4] За споредба, баждарните тесно линиски органски ласери, и кристалните ласери, користат целосно осветлување на решетките, и се од голема важност за ласерската спектроскопија.[5]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Comstock Prize in Physics“. National Academy of Sciences. http://www.nasonline.org/site/PageServer?pagename=AWARDS_comstock. конс. 13 февруари 2011 г. 
  2. „Franklin Laureate Database - Albert A. Michelson Medal Laureates“. Franklin Institute. http://www.fi.edu/winners/show_results.faw?gs=&ln=&fn=&keyword=&subject=&award=MICH+&sy=1967&ey=1997&name=Submit. конс. 16 јуни 2011 г. 
  3. T. W. Hänsch, Repetitively Pulsed Tunable Dye Laser for High Resolution Spectroscopy, Appl. Opt. 11, 895-898 (1972).
  4. F. J. Duarte, Tunable Laser Optics (Elsevier Academic, New York, 2003).
  5. W. Demtröder, Laser Spectroscopy: Basic Principles, 4th Ed. (Springer, Berlin, 2008).

Надворешни врски[уреди | уреди извор]