Сатурн (планета)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Сатурн Астрономски симбол за Сатурн
Планетата Сатурн
Сатурн, гледан од Касини
Ознаки
Орбитални особености[2][3]
Епоха J2000
Апхел1.513.325,783 km
10.11595804 AU
Перихел1,353,572,956 km
9.04807635 AU
1,433,449,370 km
9.58201720 AU
Занесување0.055723219
10,832.327 дена
29.657296 yr
378.09 days[1]
9.69 км/s[1]
320.346750°
Наклон2.485240°
5.51° to Sun's equator
113.642811°
336.013862°
Познати сателити60 потврдени
(up to 63 seen)
Физички особености
Екваторски полупречник
60,268 ± 4 km[4][5]
9.4492 Earths
Поларен полупречник
54,364 ± 10 km[4][5]
8.5521 Earths
Сплоснатост0.09796 ± 0.00018
4.27×1010 km²[6][5]
83.703 Earths
Зафатнина8.2713×1014 km³[1][5]
763.59 Earths
Маса5.6846×1026 kg[1]
95.152 Earths
Средна густина
0.687 g/cm³[1][5]
(less than water)
8.96 m/s²[1][5]
0.914 g
35.5 km/s[1][5]
0.439 – 0.449 day[7]
(10 ч. 32 – 47 мин.)
Екваторијана вртежна брзина
9.87 km/s[5]
35,500 км/ч
26.73°[1]
Северенополна ректасцензија
2 h 42 min 21 s
40.589°[4]
Северенополна деклинација
83.537°[4]
Албедо0.342 (bond)
0.47 (geom.)[1]
Површинска темп. min mean max
1 bar level 134 K[1]
0.1 bar 84 K[1]
+1.2 to -0.24[8]
14.5" — 20.1"[1]
(excludes rings)
Атмосфера[1]
59,5 km
Состав по зафатнина
~96%Водород (H2)
~3%Хелиум
~0.4%Метан
~0.01%Амонијак
~0.01%Водороден деутерид (HD)
0.0007%Етан
Мразови:
Амонијак
вода
Амониум хидросулфид(NH4SH)

Сатурн е шестата планета од Сонцето и втора по големина во Сончевиот Систем по Јупитер. Тоа е гасовит џин со просечен полупречник девет пати поголем од оној на Земјата.[9][10] Густината на Сатурн е една осмина од просечната густина на Земјата, но со својот поголем обем Сатурн е над 95 пати поголем.[11][12][13] Сатурн е именуван по Римскиот бог на земјоделството; неговиот астрономски симбол (♄) го претставува божјиот срп.

Внатрешноста на Сатурн е составена од јадро железо–никел и каменитите (силициумови и кислородни) соединенија. Ова јадро е опкружено со длабок слој на метален водород, среден слој на течен водород и течен хелиум, и надворешен слој од гас. Сатурн има бледо жолта боја која се должи на присуствоито на кристали на амонијак. Електричната струја која се создава во рамките на слојот од метален водород овозможува да се создаде Сатурновото магнетно поле, кое е послабо од Земјиното, но има магнетен момент 580 пати поголем од оној на Земјата поради поголемата зафатнина на планетата. Сатурновото магнетно поле е со сила со јачина од една дваесеттина од онаа на Јупитер.[14] Надворешната атмосфера е обично еднобојна и со слаб контраст, но можно е да се забележат и некои подолговечни појави. Ветриштата на Сатурн може да достигнат брзина и од 1800 km/h или 500 m/s, поголема отколку на Јупитер, но не толку голема како на Нептун.[15]

Планетарно најпозната карактеристика на Сатурн се неговите истакнати планетарни прстени кои се составени воглавно од мраз, со помала количество на карпести честички и прашина. Познати се околу 62 месечини[16] во орбитата околу Сатурн, од кои 53 се официјално именувани. Ова не ги вклучува стотици месечинки во прстените. Титан, е најголемата месечина на Сатурн, а втора по големина во Сончевиот Систем, поголема е од планетата Меркур, но помалку масивна, и е единствената месечината во Сончевиот Систем која поседува атмосфера.[17]

Физички карактеристики[уреди | уреди извор]

Композитни слика споредба на големините на Сатурн и на Земјата

Сатурн е гасовит џин, и е претежно составен од водород и хелиум. Тој нема одредена површина, но сепак може да има цврсто јадро.[18] Сатурнувата ротација, предизвикува тој да има облик на сплеснат сфероид, кој е сплеснат на половите и испапкнатина наекваторот. Нејзините екваторијалниот и поларните радиуси се разликуваат речиси 10%: 60,268 км наспроти 54,364 километри.[1] Јупитер, Уран, Нептун, други џиновските планети во Сончевиот Систем, исто така, се сфероидни но во помала мера. Комбинацијата на испактноста и ротацијата укажува дека ефективната површина на гравитацијата во должина на екваторот (8.96), е 74% додека на половите е пониска отколку на површината. Сепак, екваторот, втора космичка брзина е скоро 36 пати повисока од онааЗемјата.[19]

Сатурн не е единствената планетаво која има помала густина од водата—за 30% помалку.[20] Иако Сатурновото јадрото е многу погусто од водата, просечна специфична густина на планетата е 0.69 поради атмосферата. Јупитер им 318 пати поголема маса од онаа на Земјата[21] и Сатурн има 95 пати поголема Земјината маса[1] Заедно, Јупитер и Сатурн го содржат 92% од вкупара планетарена маса на Сончевиот Систем.[22]

Дијаграм на Сатурн, да скала

Покрај тоа се состои од водород и хелиум, повеќето од Сатурновата е маса не е во гасна фаза, бидејќи водородот станува не-идеалена течност кога густината е над 0.01 g/cm3, која достигнува на радиус 99.9% од Сатурнуовата маса. На температура, притисок, и густина внатре во Сатурн сите постепено се накачуваат кон јадрото, кој предизвикува водородот да биде метал во подлабоките слоеви.[22]

Стандард планетарен модели укажуваат на тоа дека внатрешноста на Сатурн е слична со онаа на Јупитер, има мали карпести кори кои се опкружени со водород и хелиум , со трага на различни volatiles.[23] Ова јадро е слично со составот на Земјата, но има поголема густина. Испитување на Сатурновото гравитациски момент, во комбинација со физички модели занеговата внатрешост , ни овозможува ограничувањата да бидат ставени на маса на Сатурновото јадро. Во 2004 година, научниците процениле дека јадрото мора да биде 9-22 пати поголемо од масата на Земјата,[24][25] кое одговара на дијаметар од околу 25.000 километри.[26] Дијаметарот е опкружен со подебели течен метален водород слој, проследено со течен слој на хелиум-заситени молекуларен водород кој постепено преоѓа во гас со зголемување на височината. Најоддалечените слоеви се протегаат од 1.000 км и се состои од гас.[27][28][29]

Сатурновата кора е топла, достигнувајќи 11,700 °C во неговото јадро, и тоа зрачи 2,5 пати повеќе енергија во вселената отколку што се добива од Сонцето. Јупитеровата топлинска енергија се генерирана од страна на Kelvin–Helmholtz механизам на бавена гравитациска компресија, но како процес сам не е доволем за да се објасни топлина која ја производува Сатурн, затоа што е помалку масивна. Алтернатива или дополнителен механизам може да се објасни генерацијата на топлина преку "врнеж надвор" на капки на хелиум длабоко во внатреноата на Сатурн. Капките се спуштаат преку пониска густина на водород, процесот кој ослободува топлина од триење и остава надворешните слоеви на Сатурн да имаат недостаток на хелиум.[30][31] Овие опаѓачки капки може да се акумулираат во хелиум школка околу јадрото.[23] Врнежи на дијаманти се претпоставува дека се случува во рамките на Сатурн, како и во Јупитер[32] и другите мраз гиганти, Уран и Нептун.[33]

Атмосферата[уреди | уреди извор]

Метан бендови круг Сатурн. Месечината Dione виси под прстените и на правото.

На надворешната атмосфера на Сатурн содржи 96.3% молекуларен водород и 3.25% хелиум по волумен.[34] Процентот на хелиум е значително помал во однос на Сонцето.[23] Количината на елементи потешки од хелиум (metallicity) не се познато точно, но се претпоставува дека се совпаѓаат со примордијално изобилство од формирањето на Сончевиот Систем. Вкупната маса на овие потешки елементи се очекува да биде 19-31 пати поголемо од масата на Земјата, со значителен дел со што Сатурн се наоѓа во јадрото на регионот.[35]

Има траги на амонијак, ацетилен, етан, пропан, phosphine и метан, биле откриени во Сатурновата атмосферата.[36][37][38] На горниот дел од облаците се составени од амонијак кристали, додека пониското ниво на облаците се состојат од амониум hydrosulfide (NH
4
SH) или вода.[39] Ултравиолетовото зрачење од Сонцето предизвикувано од метан photolysis во горниот дел од атмосферата, што довело до серија на јаглеводородни хемиски реакции со добиените производи се врши надолу од eddies и дифузија. Оваа photochemical циклус е моделирани од Сатурновиот годишен сезонски циклус.[38]

Глобалната бура girdles планетата во 2011 година. Шефот на бура (светла област) се преминува на опашката кружат околу левата ногата.

Сатурновата атмосферата има слична шема со онаа на Јупитер, но Сатурновите бендови се многу побледи и пошироки, во близина на екваторот. Номенклатурата која се користи за да се опишаат овие бендови е иста со Јупитер. Сатурновите пофини облак модели не биле забележани се додека flybys на Војаџер вселенски летала не ги снимиле во текот на 1980-тите години. Оттогаш, Земските базирани телескопи се подобрени до точка каде што редовно жожар да ги разгледуваат.[40]

Составот на облаци варира со длабочината и зголемувањето на притисокот. Во горните слоеви на облаците,се со температура во опсег 100-160 К и притисоци се протегаат помеѓу 0.5–2 бар, облаците се состојат од амонијак и мраз. Вода-мраз облацитезапочнуваат на ниво каде што притисокот е околу 2,5 бар и продолжуваат надолу за да 9.5 бар, каде температурите се движат од 185-270 К. Измешан во овој слој е бенд на амониум hydrosulfide мраз, кое лежи во спектарот на притисок 3-6 бар со температури од 190-235 К Конечно, пониските слоеви, каде притисоци се помеѓу 10-20 бар и температури се 270-330 К, содржат регионот на водни капки со амонијак во воден раствор.[41]

Сатурн е обично благи атмосфера повремено експонати долго живеел ovals и други заеднички карактеристики на Јупитер. Во 1990 година, Hubble Space Telescope снимил огромен бел облак во близина на Сатурн е екваторот дека не бил присутен во време на Војаџер средбите а во 1994 друг помала бура била забележана. 1990 примет за една бураГолемата Бела Точка, која е единствена и е краткотрајни феномен што се случува еднаш на секои Сатурнови години, шѕо се случува приближно на секои 30 Земски години, птиближно во времето на северната хемисфера летниот солстициј.[42] Претходните Големи Бели Дамки биле забележани во 1876 година, 1903 година, во 1933 и 1960 година, една од најпознатите бури се случиле во 1933 година .Ако периодот ср одржува, уште една бура ќе се случи во 2020 година.[43]

Ветровите на Сатурн се втори по брзина меѓу планетите во Сончевиот Систем , по Нептун. Војаџер податоците ни укажуваат врв на источен правец на 500 metres per second (1,800 km/h).[44] Во слики од Cassini леталото во текот на 2007 година, Сатурновата северната хемисфера се прикажала во светла сина боја, слична на онаа наУран. Бојата е најверојатно предизвикано од Rayleigh расипување.[45] Термографијата покажала дека Сатурн на јужниот пол има топол поларен вител, единствениот познат пример за таква појава во Сончевиот Систем.[46] Додека температури на Сатурн се нормално -185 °C, температура на вител често се постигнуваат висока теммпература како -122 °C, со претпостапка дека тоа најтополото место на Сатурн.[46]

Хексагонална облачна шема на северниот пол[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Сатурнов Хексагон.
Анимација на Сатурновиот хексагон во (инфрацрвена светлина.)
Сатурновиот јужен пол

На постојаниот хексагоналнаен бран околу северниот поларнен вител во атмосферата е околу 78°N кое беше прво забележано од Војаџер слики.[47][48][49] Страните на хексагонот се 13,800 kiloметарs (8,600 ми) долги кој е подолг од дијаметарот на Земјата.[50] Целата структура се ротира со период од 10h 39m 24s (на истиот период како и онаа на планетата радио емисии) која се претпоставува да е еднаква на периодот на ротација во внатрепшноста на Сатурн.[51] На хексагонална опција не се префрлат во должина како и на други облаците во видливото атмосфера.[52] Моделот е потекло е предмет на многу шпекулации. Повеќето научници сметаат дека тоа е стои бран шема во атмосферата. Polygonal форми се реплицира во лабораторија низ диференцијална ротација на течности.[53][54]

Јужниот пол вител[уреди | уреди извор]

HST слики од јужна поларниот регион, укажува на присуство на џет поток, но не и силна поларните вител ниту хексагонална стои бран.[55] НАСА објави во ноември 2006 година дека Cassini го имав гледано "ураганот-како" бура заклучен до јужниот пол кои го имале јасно дефинирана eyewall.[56][57] Eyewall облаците не биле претходно се гледа на која било друга планета од Земјата. На пример, слики од Galileo летало не покажуваат eyewall во Голема Црвена Дамка на Јупитер.[58]

На јужниот пол бура може да се присутни за милијарди години.[59] Овој вител е да се спореди со големината на Земјата, и тој има правец на 550 км/ч.[59]

Други особености[уреди | уреди извор]

Касини забележа голема низа на облаковидни појави наречени „бисерни низи“ кои се среќаваат на северните должини. Овие појави се чистини од облаци кои се наоѓаат во подлабоките слоеви на атмосферата.[60]

Магнетосфера[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Магнетосфера на Сатурн.
Поларни светлини на Сатурн
Северни поларни светлини на Сатурн[61]

 

Радио емисии откриен од страна на Cassini

Сатурн има внатрешна магнетно поле што го има едноставен, симетрична форма – магнетен dipole. Нејзината сила на екваторот – 0.2 гаус (20 µT) – е приближно една дваесеттиот на областа околу Јупитер и малку послаба од Земјата магнетно поле.[14] Како резултат на тоа, Сатурн е magnetosphere е многу помал од Јупитер.[62] Кога Војаџер 2 влезе во magnetosphere, на сончевиот ветар притисок е висок и magnetosphere продолжен само 19 Сатурн радиуси, или 1.1 милиони километри (712,000 mi),[63] иако зголемена во рок од неколку часа, и остана, па за околу три дена.[64] Најверојатно, магнетното поле е генерирана слично на тоа на Јупитер – страна струи во течност металик-водород слој се нарекува металик-водород динамото.[62] Оваа magnetosphere е ефикасна во deflecting на сончевиот ветар честички од Сонцето. Месечината Титан орбити во рамките на надворешниот дел на Сатурн е magnetosphere и придонесува плазма од ionized честички во Titan е надворешниот атмосфера.[14] Сатурн е magnetosphere, како на Земјата, произведува aurorae.[65]

Орбита и ротација[уреди | уреди извор]

Сатурн и прстени како што на тоа гледа Cassini летало (28 октомври 2016 година)

Просечната оддалеченост помеѓу Сатурн и Сонцето е над 1,4 милијарди километри (9 AU). Со просечна орбитална брзина на 9.68 km/s,[1] го зема Сатурн 10,759 денови на Земјата (или околу години)[66] за да се заврши една револуција околу Сонцето.[1] Како последица на тоа, формира во близина на 5:2 значи движење резонанца со Јупитер.[67] На елипсовидна орбитата на Сатурн е склон 2.48° во однос на орбитална рамнина на Земјата.[1] На perihelion и aphelion растојанија се, односно, 9.195 и 9.957 АУ, во просек.[1][68] Видливите карактеристики на Сатурн се ротира во различни цени во зависност од координатите на географската ширина и повеќе ротација периоди биле доделени на различни региони (како во Јупитер е случај).

Астрономите користите три различни системи за одредување на ротација го оценувате на Сатурн. Системот јас има период од 10 час 14 мин 00 дик (844.3°/d) и ги опфаќа Екваторијалниот Зона, Јужна Екваторијалниот Појас и Северна Екваторијалниот Појас. Поларните региони, се смета дека имаат ротација стапки слични на Системот јас. Сите други Saturnian географски широчини, со исклучок на северна и јужна поларните региони, се означени како Систем II и е доделен на ротација на период од 10 hr 38 мин 25.4 дик (810.76°/d). Систем III се однесува на Сатурн во внатрешната ротација стапка. Врз основа на радио емисии од планетата откриен од страна на Војаџер 1 и Војаџер 2,[69] Систем III има ротација на период од 10 hr 39 мин 22.4 дик (810.8°/d). Систем III има голема мера се заменети Систем II.[70]

Прецизна вредноста за ротација на период на внатрешни работи останува несфатливо. Додека се приближува Сатурн во 2004 година, Cassini најде дека радио ротација период на Сатурн се зголемила appreciably, околу 10 hr 45 мин 45 сек (± 36 дик).[71][72] Најновата проценка на Сатурн е ротација (како што е наведено ротација курс за Сатурн како целина) врз основа на збир од различни мерења од Cassini, Војаџер и Пионер сонди беше објавено во септември 2007 година е 10 hr 32 мин 35 сек.[73]

Во Март 2007 година, беше откриено дека варијација на радио емисии од планетата не одговара Сатурн е ротација стапка. Оваа препирка може да биде предизвикана од geyser активност на Сатурн е месечината Enceladus. Водената пареа која се емитира во Сатурн е орбита со оваа активност станува полни и создава влечете по Сатурн е магнетно поле, го забавува нејзината ротација, малку во однос на ротација на планетата.[74][75][76]

Очигледна чудак за Сатурн е дека тоа не било познато тројански астероиди. Овие се мали планети кои орбита Сонцето во стабилна Lagrangian поени, назначени L4 и L5, кој се наоѓа на 60° агли на планетата заедно својата орбита. Тројански астероиди биле откриени за Марс, Јупитер, Уран и Нептун. Орбитал резонанца механизми, вклучувајќи ги и световните резонанца, се верува дека се причина за исчезнати Saturnian тројанци.[77]

Природни сателити[уреди | уреди извор]

На монтажа на Сатурн и неговите директорот месечини (Dione, Tethys, Mimas, Enceladus, Rhea и Титан; Iapetus не се прикажани). Овој познат сликата е создаден од фотографиите направени во ноември 1980 година со Војаџер 1 летало.

Сатурн има 62 познати месечини, 53 кои имаат формално имиња.[78][79] Покрај тоа, постојат докази од десетици до стотици moonlets со дијаметри на 40-500 метри во Сатурн е прстени,[80] , кои не се сметаат за вистински месечини. Титан, најголемата месечина, се состои од повеќе од 90% од масата во орбита околу Сатурн, вклучувајќи го и прстени.[81] Сатурн е вториот најголем месечината, Rhea, може да имаат нејасна прстен систем на свој,[82] , заедно со нејасна атмосфера.[83][84][85]

Можно почетокот на новата месечина (бела точка) на Сатурн (слика преземена од Cassini на 15 април, 2013 година)

Многу други сателити се мали: 34 помалку од 10 км во дијаметар и друг 14 меѓу 10 и 50 км во дијаметар.[86] Традиционално, поголемиот дел од Сатурн е месечини биле именувани по Титаните на грчката митологија. Титан е единствениот сателит во Сончевиот Систем со голем атмосфера,[87][88] во која комплексна органската хемија се случува. Тоа е единствениот сателит со јаглеводород езера.[89][90]

На 6 јуни 2013 година, научниците на IAA-CSIC пријавени откривање на polycyclic ароматични јаглеводороди во горниот дел од атмосферата на Титан, можно предвесник за живот.[91] На 23 јуни 2014 година, НАСА тврди дека имаат силен доказ дека азот во атмосферата на Титан дојде од материјали во Оорт облакот, поврзани со комети, а не од материјали кои се формирани Сатурн во претходните времиња.[92]

Сатурн е месечината Enceladus, кои се чини слично во хемиска шминка да комети,[93] често се смета како потенцијален хабитат за микробиолошка живот.[94][95][96][97] Доказ за оваа можност вклучува сателитски е сол-богата честички има "океан-како" состав што покажува дека најголем дел од Enceladus е протеран мраз доаѓа од испарување на течноста солена вода.[98][99][100] На 2015 flyby од Cassini преку plume на Enceladus се наоѓаат повеќето од состојки за да се одржи во живот форми кои живеат со methanogenesis.[101]

Во април 2014 година, НАСА научниците објавија можни почетокот на новата месечина во рамките на Прстен, кој беше снимена од страна на Cassini на 15 април 2013.[102]

Планетарни прстени[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Сатурнови прстени.
Сатурновите прстени (снимена од сондата Касини во 2007 година) се најмасивните и највпечатливите во Сончевиот Систем.[28]
Обоена УВ слика на Сатурновите надворешни B и A прстени; повалканите прстени Касиновата празнина и Енкеовата празнина се прикажани со црвена боја.

 

Сатурн е веројатно најдобро позната по системот на планетарна прстени што го прави визуелно уникатен.[28] Прстените се прошири од 6,630 to 120,700 kiloметарs (4,120 to 75,000 ми) надвор од Сатурн е екваторот и просек околу 20 метарs (66 ст) во дебелина. Тие се составени претежно од вода и мраз, со трага количини на tholin нечистотии, и peppered слој на околу 7% аморфна јаглерод.[103] Честичките кои ги сочинуваат прстени опсег во големина од точки на прашина и до 10 m.[104] Додека други гас гиганти , исто така, имаат прстен системи, Сатурн е најголемиот и повеќето видливи.

Постојат две главни хипотези во однос на потеклото на прстените. Една хипотеза е дека прстени се остатоци од уништен месечината на Сатурн. Втората хипотеза е дека прстените се оставени повеќе од оригиналниот nebular материјалот од кој Сатурн формирана. Некои мраз во E прстен потекнува од месечината Enceladus е geysers.[105][106][107][108] Водата изобилство на прстените се разликуваат radially, со најоддалечените прстен битие пречистата во ледената вода. Ова изобилство препирка може да се објасни со метеор бомбардирање.[109]

Надвор од главниот прстени на растојание од 12 милиони километри од планетата е редок Фиби прстен, кој е навалена под агол од 27° до други прстени и, како и Фиби, орбити во ретроградна мода.[110]

Некои од сателити на Сатурн, вклучувајќи Пандора и Прометеј, дејствува како пастир месечини да се ограничуваат на прстени и да ги спречи ширење надвор.[111] Пан и Атлас предизвика слаби, линеарна густина бранови во Сатурн е прстени кои имаат дадоа повеќе веродостојни пресметки на нивните маси.[112]

Историјата на набљудување и истражување[уреди | уреди извор]

Galileo Galilei првиот забележан прстените на Сатурн во 1610

На набљудување и истражување на Сатурн може да се подели во три главни фази. Првиот ера беше античките опсервации (како што со голо око), пред пронаоѓањето на современите телескопи. Со почеток во 17-ти век, прогресивно повеќе напредни телескопски согледувања од Земјата биле направени. Третата фаза е визитација од страна на вселенски сонди, од било кои орбитираат околу или flyby. Во 21-от век, набљудувања продолжи од Земјата (вклучувајќи ја и Земјата-кои орбитираат околу observatories како Hubble Space Telescope) и, додека неговата 2017 пензионирање, од Cassini orbiter околу Сатурн.

Сатурн е познат уште од праисторијата[113] и во почетокот на пишаната историја беше главен лик во различни mythologies. Вавилонски астрономите систематски забележан и снимен движења на Сатурн.[114] Во древниот грчки, планетата беше познат како Phainon, и во Римско време беше познат како "ѕвезда на Сатурн".[115] Во древната Римска митологија, планетата Phainon свето на овој земјоделски бог, од кој планетата ја зема својата модерна име.[116] Римјаните сметале на бог Saturnus еквивалент на грчкиот бог Cronus; во модерниот грчки, планетата го задржува името Cronus—Κρόνος: Kronos.)[117]

Грчкиот научник Птоломеј врз своите пресметки на Сатурн е орбита на набљудувањето тој го направи додека беше во опозиција.[118] Во Хинду астрологија, постојат девет astrological објекти, познати како Navagrahas. Сатурн е познат како "Shani" и судиите секој базирани на добри и лоши дела извршени во животот.[116][118] Древните Кинески и Јапонски култура назначени од планетата Сатурн како "земјата ѕвезда" (土星). Ова се базира на Пет Елементи кои беа традиционално се користи за да се класифицираат природни елементи.[119][120][121]

Во древниот еврејски, Сатурн е наречен 'Shabbathai'.[122] Својот ангел е Cassiel. Својата интелигенција или корисни дух е 'Agȋȇl (хебрејски: עֲזָאזֵל),[123] и нејзините потемна дух (демонот) е Zȃzȇl (хебрејски: זאזל).[123][124][125] Zazel е опишан како еден голем ангел, повика во Solomonic магија, кој е "ефикасни во љубовта conjurations".[126][127] Во Отоманската турски, Урду и Малајски, името на Zazel е 'Zuhal', добиени од арапски јазик (арап. زحل).[124]


Европската набљудувања (17–19 век)[уреди | уреди извор]

Роберт Hooke истакна сенки (а и б) фрлен од страна на двете свет и прстени на едни со други во овој цртеж на Сатурн во 1666.

Сатурн е прстени бараат најмалку 15 mm дијаметар телескоп[128] за да го реши и тоа не беа познати за да постои се додека Galileo прво ги видов во 1610.[129][130] Тој смета дека од нив како две месечина на Сатурн е страни.[131][132] Таа не беше до Christiaan Huygens користи поголема телескопски зголемување дека овој поим беше побиено. Huygens откриени Сатурн е месечината Титан; Giovanni Доменико Cassini подоцна откриени останатите четири месечини: Iapetus, Rhea, Tethys и Dione. Во 1675, Cassini откриени јазот сега познат како Cassini Поделба.[133]

Нема дополнителни откритија од значење беа направени до 1789 кога Вилијам Herschel откриени две понатаму месечини, Mimas и Enceladus. На нередовно во облик на сателитски Hyperion, која има разговори со Титан, беше откриена во 1848 година од страна на Британскиот тим.[134]

Во 1899 Вилијам Хенри Pickering откриени Фиби, многу неправилни сателитски дека не ја ротирате synchronously со Сатурн како поголема месечина се направи.[134] Фиби беше прва таква сателит откриле и тоа трае повеќе од една година да орбита Сатурн во ретроградна орбита. За време на раниот 20-ти век, истражување на Титан доведе до потврда во 1944 дека тоа имало густа атмосфера – функција уникатна меѓу Сончевиот Систем е месечини.[135]

Модерната НАСА и АВ сонди[уреди | уреди извор]

Пионер 11 flyby[уреди | уреди извор]

Пионер 11 слика на Сатурн

Пионер 11 го направи првиот flyby на Сатурн во септември 1979 година, кога се донесени во рок од 20.000 километри на планетата е облак блузи. Сликите се земени од планетата и неколку од неговите месечини, иако нивното решавање беше премногу ниско, да се размислува за површинска детали. Леталото изучува Сатурн е прстени, откривање на тенки F-прстен и фактот дека темните дупки во ѕвони светла кога се гледа на висока фаза на аголот (во насока на Сонцето), што значи дека тие содржат парична казна светлина-расејување материјал. Покрај тоа, Пионер 11 мери температурата на Титан.[136]

Војаџер flybys[уреди | уреди извор]

Во ноември 1980 година, Војаџер 1 сонда во посета на Сатурн систем. Тоа испратена назад на првата висока резолуција на сликите на планетата, нејзината прстени и сателити. Површината карактеристики на различни сателити се гледа за прв пат. Војаџер 1 врши близок flyby на Титан, зголемување на знаењето на атмосферата на месечината. Тоа се покажа дека Титан е атмосферата е непробоен во видливите бранови должини, па затоа нема површина детали се гледа. На flyby смени летало е траекторијата надвор од авион на Сончев Систем.[137]

Речиси една година подоцна, во август 1981 година, Војаџер 2 продолжи студијата на Сатурн систем. Повеќе close-up копии на сликите на Сатурн е месечини биле стекнати, како и евиденција на промените во атмосферата и прстени. За жал, во текот на flyby, сондата е turnable камера платформа залепи за неколку дена, а некои планирани imaging е изгубена. Сатурн е гравитацијата беше искористена да се насочи леталото е траекторија кон Уран.[137]

На сонди откриено и потврдено неколку нови сателити кои орбитираат околу близина или во рамките на планетата прстени, како и малата Максвел Јаз (јаз во рамките на Ц Прстен) и Keeler јаз (за 42 километри широк јазот во Прстен).

Cassini–Huygens летало[уреди | уреди извор]

На Cassini–Huygens простор сондата влезе орбита околу Сатурн, на 1 јули 2004 година. Во јуни 2004 година, го спроведе блиску flyby на Фиби, испраќа назад висока резолуција на слики и податоци. CassiniШаблон:'s flyby на Сатурн е најголемата месечина Титан, заробени радар слики на големите езера и нивната крајбрежје со бројни острови и планини. На orbiter заврши две Титан flybys пред издавањето на Huygens сонда на 25 декември 2004 година. Huygens се спушти на површината на Титан, од 14 јануари 2005 година.[138]

Почнувајќи во почетокот на 2005 година, научниците користат Cassini да ги пратите молња на Сатурн. Моќта на молња е околу 1,000 пати од молња на Земјата.[139]

Во Enceladus е јужниот пол geysers спреј вода од многу локации по должината на тигар ленти.[140]

Во 2006 година, НАСА објави дека Cassini нашол докази на течна вода, резервоарите не повеќе од десетици метри под површината тоа еруптира во geysers на Сатурн е месечината Enceladus. Овие авиони на ледени честички што се испуштаат во орбитата околу Сатурн од отвори во месечината е јужна поларниот регион.[141] Над 100 geysers се идентификувани на Enceladus.[140] Во Мај 2011 година, НАСА научниците објавија дека Enceladus "се појавуваат како повеќето habitable место надвор од Земјата во Сончевиот Систем за живот како што го знаеме тоа".[142][143]

Cassini фотографии се откри претходно неоткриени планетарен прстен, надвор посветла главниот прстените на Сатурн и внатре Г и Д прстени. Изворот на овој прстен е поставил хипотеза да биде паѓа на meteoroid исклучување на Janus и Epimetheus.[144] Во јули 2006 година, слики беа вратени на јаглеводород езера во близина на Титан е северниот пол, присуството на која беа потврдени во јануари 2007 година. Во Март 2007 година, јаглеводород морињата се наоѓаат во близина на Северниот пол, најголемиот од што е речиси со големина на Caspian Море.[145] Во октомври 2006 година, истрагата откри еден 8,000 км пречник од циклонот-како бура со eyewall на Сатурн е јужниот пол.[146]

Од 2004 до 2 ноември 2009 година, истрагата откри и потврди осум нови сателити.[147] Во април 2013 Cassini вратени слики од ураганот на планетата северниот пол 20 пати поголеми од оние кои се наоѓаат на Земјата, со правец на побрзо од 530 kilometres per hour (330 mph).[148] На 15 септември 2017, Cassini-Huygens летало изведена на "Големото Финале" на својата мисија: број на поминувања преку јазот помеѓу Сатурн и Сатурн е внатрешниот прстени.[149][150] На атмосферски влез на Cassini заврши мисијата.

Континуираното истражување на Сатурн се уште се смета да биде остварлива опција за НАСА како дел од нивната постојана Нови Граници програма на мисии. НАСА претходно побара за планови да се стави напред за мисија до Сатурн кои се вклучени на атмосферски влез на сондата и можно истраги во habitability и можно откривање на живот на Сатурн е месечина Титан и Enceladus.[151]

Набљудување[уреди | уреди извор]

Аматерски телескопски поглед на Сатурн

Сатурн е најдалечните на пет планети лесно видлива со голо око од Земјата, другите четири се Меркур, Венера, Марс и Јупитер. (Уран и повремено 4 Vesta се видливи со голо око во темно небо.) Сатурн се појавува со голо око на ноќното небо, како светла, жолти точки на светлина. Средната привидна големина на Сатурн е 0.46 со стандардна девијација од 0.34[152]. Повеќето од големината на варијација е поради склоност на прстен систем во однос на Сонцето и Земјата. Најсветлиот големината, -0.55, се јавува во близина во време кога рамнината на прстените е склон најпознатите високо, и faintest големината, 1.17, се случува околу времето кога тие се најмалку наклонети.[152] Тоа трае околу 29.5 години за планетата за да се заврши целата коло на еклиптиката против позадина соѕвездија на зодијакот. Повеќето луѓе ќе бараат оптички помош (многу големи двоглед или мал телескоп) дека magnifies најмалку 30 пати за да се постигне некоја слика на Сатурн е прстени, во која јасно резолуција е присутна.[28][128] Два пати секој Saturnian година (приближно на секои 15 Земјата години), прстени кратко исчезне од поглед, се должи на начинот на кој тие се аглеста и бидејќи тие се толку слаби. Како "исчезнување" следната ќе се случи во 2025, но Сатурн ќе биде премногу блиску до Сонцето за било прстен-премин набљудување да биде можно.[153]

Симулирани изглед на Сатурн како што се гледа од Земјата (на опозицијата) за време на орбитата на Сатурн, 2001-2029
Сатурн eclipses Сонцето, како што се гледа од Cassini. Прстените се видливи, вклучувајќи С Прстен.

Сатурн и неговите прстени се најдобро се гледа кога планетата е во, или во близина, опозицијата, конфигурација на планетата, кога тоа е во издолжување на 180°, и на тој начин се појавува од спротивната страна на Сонцето на небото. На Saturnian опозицијата се случува секоја година—околу секој 378 дена—и резултати во планетата што се појавуваат во своите најсветлиот. И на Земјата и Сатурн орбита Сонцето на ексцентричен орбити, што значи дека нивните растојанија од Сонцето варира со текот на времето, и затоа така и нивните растојанија еден од друг, затоа различна осветленост на Сатурн од една опозиција да на следното. Сатурн, исто така, се појави посветла кога прстени се аглеста како што тие се повеќе видливи. На пример, за време на опозицијата на 17 декември 2002 година, Сатурн се појави во својата најсветлиот поради поволната ориентација на своите прстени во однос на Земјата,[154] иако Сатурн бил поблиску до Земјата и Сонцето, кон крајот на 2003 година.[154]

Од време на време Сатурн е occulted страна на Месечината " (тоа е, Месечината ги покрива Сатурн во небото). Како и со сите планети во Сончевиот Систем, occultations на Сатурн се случи во "сезони". Saturnian occultations ќе се одржи од 12 или повеќе пати во текот на 12-месечниот период, проследено од околу пет-годишен период во кој не се таквата активност е регистриран.[155] Австралиската астрономија експерти Ридот и Horner објасни сезонската природа на Saturnian occultations:

Ова е резултат на фактот дека месечината е во орбита околу Земјата е навалена на орбитата на Земјата околу Сонцето – и така поголемиот дел од времето, месечината ќе помине над или под Сатурн во небото, и не occultation ќе се случи. Тоа е само кога Сатурн се наоѓа во близина на момент дека месечината е орбита крстови "рамнината на еклиптиката" дека occultations може да се случи и тогаш се случи во секое време на месечината со нишалки, додека Сатурн се движи подалеку од премин.[155]

Проштална да Сатурн и месечини (Enceladus, Epimetheus, Janus, Mimas, Пандора и Прометеј), со Cassini (21 ноември 2017).

Белешки[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 Williams, Dr. David R. (7 септември, 2006). "Saturn Fact Sheet". NASA. конс. 2007-07-31. 
  2. Yeomans, Donald K. (2006-07-13). "HORIZONS System". NASA JPL. конс. 2007-08-08.  — At the site, go to the "web interface" then select "Ephemeris Type: ELEMENTS", "Target Body: Saturn Barycenter" and "Center: Sun".
  3. Orbital elements refer to the barycenter of the Saturn system, and are the instantaneous osculating values at the precise J2000 epoch. Barycenter quantities are given because, in contrast to the planetary centre, they do not experience appreciable changes on a day-to-day basis from to the motion of the moons.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Seidelmann, P. Kenneth; Archinal, B. A.; A’hearn, M. F.; et.al.. Report of the IAU/IAGWorking Group on cartographic coordinates and rotational elements: 2006. „Celestial Mech. Dyn. Astr.“ том  90: 155–180. doi:10.1007/s10569-007-9072-y. http://adsabs.harvard.edu/doi/10.1007/s10569-007-9072-y. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 Refers to the level of 1 bar atmospheric pressure
  6. NASA: Solar System Exploration: Planets: Saturn: Facts & Figures
  7. Than, Ker (6 септември, 2007). "Length of Saturn's Day Revised". Space.com. конс. 6 декември, 2007. 
  8. Schmude, Richard W Junior (2001). "Wideband photoelectric magnitude measurements of Saturn in 2000". Georgia Journal of Science. конс. 2007-10-14. 
  9. Brainerd, Jerome James (24 November 2004). "Characteristics of Saturn". The Astrophysics Spectator. Архивирано од изворникот на 5 October 2011. конс. 5 July 2010. 
  10. "General Information About Saturn". Scienceray. 28 July 2011. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 17 August 2011. 
  11. Brainerd, Jerome James (6 October 2004). "Solar System Planets Compared to Earth". The Astrophysics Spectator. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 5 July 2010. 
  12. Dunbar, Brian (29 November 2007). "NASA – Saturn". NASA. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 21 July 2011. 
  13. Каин, Фрејзер (3 Јули 2008 Година). "Маса на Сатурн". Универзумот Денес. Обновено На 17 Август 2011 Година.
  14. 14,0 14,1 14,2 Russell, C. T.; Luhmann, J. G. (1997 г). Saturn: Magnetic Field and Magnetosphere. „Science“ том  207 (4429): 407. doi:10.1126/science.207.4429.407. Bibcode1980Sci...207..407S. http://www-ssc.igpp.ucla.edu/personnel/russell/papers/sat_mag.html. посет. 29 април 2007 г. 
  15. „The Planets ('Giants')“, Science Channel, 8 јуни 2004.
  16. Piazza, Enrico. "Saturn's Moons". Cassini, Equinox Mission. JPL NASA. Архивирано од изворникот на 5 October 2011. конс. 22 June 2010. 
  17. Munsell, Kirk (6 April 2005). "The Story of Saturn". NASA Jet Propulsion Laboratory; California Institute of Technology. Архивирано од изворникот на 22 August 2011. конс. 7 July 2007. 
  18. Melosh, H. Џеј (2011). Планетарните Површината Процеси. Кембриџ Планетарна Наука. 13. Cambridge University Press. стр. 5. ISBN 978-0-521-51418-7.
  19. Gregersen, Erik, уред (2010). Outer Solar System: Jupiter, Saturn, Uranus, Neptune, and the Dwarf Planets. The Rosen Publishing Group. стр. 119. ISBN 978-1615300143. https://books.google.com/books?id=ptLFDN0z8gQC&pg=PA119. 
  20. "Сатурн – најубавиот дел Од Планетата на нашиот сончев систем". Зачувување Статии. 23 јануари 2011 година. Архивирано од оригиналот на 5 октомври 2011 година. Обновено На 24 Јули 2011.
  21. Вилијамс, Дејвид Р. (16 Ноември, 2004). "Јупитер Информативен Лист". НАСА. Архивирано од оригиналот на 5 октомври 2011 година. Преземено 2 Август 2007 Година.
  22. 22,0 22,1
    Fortney, Џонатан J.; Nettelmann, Nadine (Мај 2010). "Внатрешната Структура, Составот и Еволуцијата на Џиновските Планети". Простор Наука Коментарите. 152 (1-4): 423-447. arXiv:0912.0533. Bibcode:2010SSRv..152..423F. дои:10.1007/s11214-009-9582-х.
  23. 23,0 23,1 23,2
    Guillot, Tristan; et al. (2009). "Сатурн е Истражување Надвор Cassini-Huygens". Во Dougherty, Мишел К.; Esposito, Лари В.; Krimigis, Stamatios М. Сатурн од Cassini-Huygens. Спрингер Science+Business Media Б. В. п. 745. arXiv:0912.2020. Bibcode:2009sfch.книгата..745G. дои:10.1007/978-1-4020-9217-6_23. ISBN 978-1-4020-9216-9.
  24. Fortney, Џонатан Џ. (2004). "Гледајќи во Џиновските Планети". Наука. 305 (5689): 1414-1415. дои:10.1126/наука.1101352. PMID 15353790.
  25. Saumon, D.; Guillot, Т. (Јули 2004 Година). "Шок за Компресија на Деутериум и Ентериери на Јупитер и Сатурн". На Астрофизички Весник. 609 (2): 1170-1180. arXiv:astro-ph/0403393. Bibcode:2004ApJ...609.1170 S. дои:10.1086/421257.
  26. "Saturn". BBC. 2000. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 19 July 2011. 
  27. Faure, Гинтер; Mensing, Тереза М. (2007). Вовед во планетарни науки: геолошки аспект. Спрингер. стр. 337. ISBN 978-1-4020-5233-0.
  28. 28,0 28,1 28,2 28,3 "Saturn". National Maritime Museum. 2015-08-20. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 6 July 2007. 
  29. "Structure of Saturn's Interior". Windows to the Universe. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 19 July 2011. 
  30. де Фра, Imke; Lissauer, Jack J. (2010). Планетарни Науки (2nd ed.). Cambridge University Press. pp. 254-255. ISBN 978-0-521-85371-2.
  31. "НАСА – Сатурн". НАСА. 2004. Архивирано од оригиналот на 21 август 2011. Преземено На 27 Јули 2007 Година.
  32. Kramer, Miriam. „Diamond Rain May Fill Skies of Jupiter and Saturn“, „Space.com“, 9 октомври 2013.
  33. Kaplan, Sarah. „It rains solid diamonds on Uranus and Neptune“, „The Washington Post“, 25 август 2017.
  34. "Saturn". Universe Guide. конс. 29 March 2009. 
  35. Guillot, Tristan (1999). "Ентериери на Џиновските Планети Внатре и Надвор од Сончевиот Систем". Наука. 286 (5437): 72-77. Bibcode:1999Sci...286...72G. дои:10.1126/наука.286.5437.72. PMID 10506563.
  36. Courtin, Р.; et al. (1967). "Составот на Сатурн е Атмосферата во Умерена Северна надморски височини од Војаџер ИРИС спектри". Билтен на Американската Астрономски Општество. 15: 831. Bibcode:1983BAAS...15..831C.
  37. Каин, Фрејзер (22 Јануари 2009 Година). "Атмосфера на Сатурн". Универзумот Денес. Архивирано од оригиналот на 5 октомври 2011 година. Преземено 20 Јули 2011.
  38. 38,0 38,1
    Guerlet, С.; Fouchet, Т.; Bézard, Б. (Ноември 2008). Charbonnel, В.; Combes, F.; Samadi, Р., eds. "Ethane, ацетилен и пропан дистрибуција во Сатурн е stratosphere од Cassini/CIRS екстремитет забелешки". SF2A-2008: Зборник на трудови на Годишниот Состанок на француското Општество од Астрономија и Астрофизика: 405. Bibcode:2008sf2a.conf. 405G.
  39. Мартинез, Каролина (5 Септември 2005 Година). "Cassini Открива Сатурн е Динамичен Облаците се Кандидира Длабоко". НАСА. Архивирано од оригиналот на 5 октомври 2011 година. Обновено На 29 Април, 2007.
  40. Orton, Глен S. (Септември 2009). "Копнени Набљудување Поддршка за Летало Истражување на Оддалечините Планети". Земјата, Месечината и Планетите. 105 (2-4): 143-152. Bibcode:2009EM&P..105..143O. дои:10.1007/s11038-009-9295-х.
  41. Dougherty, Мишел К.; Esposito, Лари В.; Krimigis, Stamatios М. (2009). Dougherty, Мишел К.; Esposito, Лари В.; Krimigis, Stamatios M., eds. Сатурн од Cassini-Huygens. Сатурн од Cassini-Huygens. Спрингер. стр. 162. Bibcode:2009sfch.книгата.....Г. дои:10.1007/978-1-4020-9217-6. ISBN 978-1-4020-9216-9.
  42. Pérez-Hoyos, С.; Sánchez-Laveg, A.; Француски, R. G.; J. F., Rojas (2005). "Сатурн е облак структура и временската еволуција од десет години од Hubble Space Telescope слики (1994-2003)". Икар. 176 (1): 155-174. Bibcode:2005Icar..176..155P. дои:10.1016/ј.икар.2005 година.01.014.
  43. Kidger, Mark (1992). „The 1990 Great White Spot of Saturn“. Moore, Patrick. 1993 Yearbook of Astronomy. London: W.W. Norton & Company. стр. 176–215. Bibcode1992ybas.conf.....M. 
  44. Hamilton, Calvin J. (1997). "Voyager Saturn Science Summary". Solarviews. Архивирано од изворникот на 5 October 2011. конс. 5 July 2007. 
  45. Watanabe, Susan (27 March 2007). "Saturn's Strange Hexagon". NASA. Архивирано од изворникот на 1 February 2010. конс. 6 July 2007. 
  46. 46,0 46,1 "Warm Polar Vortex on Saturn". Merrillville Community Planetarium. 2007. Архивирано од изворникот на 5 October 2011. конс. 25 July 2007. 
  47. Godfrey, D. A. (1988 г). A hexagonal feature around Saturn's North Pole. „Icarus“ том  76 (2): 335. doi:10.1016/0019-1035(88)90075-9. Bibcode1988Icar...76..335G. 
  48. Sanchez-Lavega, A.; Lecacheux, J.; Colas, F.; Laques, P. (1993 г). Ground-based observations of Saturn's north polar SPOT and hexagon. „Science“ том  260 (5106): 329–32. doi:10.1126/science.260.5106.329. PMID 17838249. Bibcode1993Sci...260..329S. 
  49. Overbye, Dennis. „Storm Chasing on Saturn“, „New York Times“, 6 август 2014.
  50. New images show Saturn's weird hexagon cloud“, MSNBC, 12 декември 2009.
  51. Godfrey, D. A. (9 Март 1990 Година). "На Ротација на Период од Сатурн е Поларна Хексагонални". Наука. 247 (4947): 1206-1208. Bibcode:1990Sci...247.1206 G. дои:10.1126/наука.247.4947.1206. PMID 17809277.
  52. Baines, Кевин H.; et al. (Декември 2009 година). "Сатурн е северната поларна циклон и хексагонални на длабочина открива од страна на Cassini/VIMS". Планетарен Простор и Наука. 57 (14-15): 1671-1681. Bibcode:2009P&SS...57.1671 Б. дои:10.1016/ј.пшс.2009 година.06.026.
  53. Ball, Philip (19 мај 2006 г). Geometric whirlpools revealed. „Nature“. doi:10.1038/news060515-17.  Bizarre geometric shapes that appear at the center of swirling vortices in planetary atmospheres might be explained by a simple experiment with a bucket of water but correlating this to Saturn's pattern is by no means certain.
  54. Aguiar, Ana C. Barbosa; Read, Peter L.; Wordsworth, Robin D; Salter, Tara; Hiro Yamazaki, Y. (април 2010 г). A laboratory model of Saturn's North Polar Hexagon. „Icarus“ том  206 (2): 755–763. doi:10.1016/j.icarus.2009.10.022. Bibcode2010Icar..206..755B. http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0019103509004382. посет. 20 февруари 2013 г.  Laboratory experiment of spinning disks in a liquid solution forms vortices around a stable hexagonal pattern similar to that of Saturn's.
  55. Sánchez-Lavega, A.; Pérez-Hoyos, S.; French, R. G. (8 октомври 2002 г). Hubble Space Telescope Observations of the Atmospheric Dynamics in Saturn's South Pole from 1997 to 2002. „Bulletin of the American Astronomical Society“ том  34: 857. Bibcode2002DPS....34.1307S. http://aas.org/archives/BAAS/v34n3/dps2002/10.htm. посет. 6 јули 2007 г. 
  56. "NASA catalog page for image PIA09187". NASA Planetary Photojournal. Архивирано од изворникот на 5 October 2011. конс. 23 May 2007. 
  57. Huge 'hurricane' rages on Saturn“, BBC News, 10 ноември 2006.
  58. "NASA Sees into the Eye of a Monster Storm on Saturn". NASA. 9 November 2006. Архивирано од изворникот на 5 October 2011. конс. 20 November 2006. 
  59. 59,0 59,1 Немиров, Р.; Бонел, Џ. (уред.). "A Hurricane Over the South Pole of Saturn". Астрономска слика на денот. НАСА. конс. 1 May 2013.  (англиски)
  60. Carolina Martinez, NASA (10 ноември 2006). "Cassini Image Shows Saturn Draped in a String of Pearls". Соопштение за печат.  посет. 3 март 2013 г
  61. Hubble sees a flickering light display on Saturn“ (посет. 20 мај 2014 г).
  62. 62,0 62,1 McDermott, Matthew (2000). "Saturn: Atmosphere and Magnetosphere". Thinkquest Internet Challenge. Архивирано од изворникот на 5 October 2011. конс. 15 July 2007. 
  63. "Voyager – Saturn's Magnetosphere". NASA Jet Propulsion Laboratory. 18 October 2010. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 19 July 2011. 
  64. Аткинсон, Ненси (14 Декември, 2010 Година). "Жешка Плазма Експлозии Надува Сатурн е Магнетно Поле". Универзумот Денес. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 24 Август 2011.
  65. Russell, Randy (3 June 2003). "Saturn Magnetosphere Overview". Windows to the Universe. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 19 July 2011. 
  66. Каин, Фрејзер (26 Јануари 2009 Година). "Орбита на Сатурн". Универзумот Денес. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 19 Јули 2011 Година.
  67. Michtchenko, T. A.; Ferraz-Mello, S. (февруари 2001 г). Modeling the 5 : 2 Mean-Motion Resonance in the Jupiter-Saturn Planetary System. „Icarus“ том  149 (2): 357−374. doi:10.1006/icar.2000.6539. Bibcode2001Icar..149..357M. 
  68. Жан Meeus, Астрономски Алгоритми (Ричмонд, ВИРЏИНИЈА: Willmann-Бел, 1998). Просекот на девет крајности на стр 273. Сите се во 0.02 АУ на просек.
  69. Kaiser, M. L.; Desch, M. D.; Warwick, J. W.; Pearce, J. B.. Voyager Detection of Nonthermal Radio Emission from Saturn. „Science“ том  209 (4462): 1238–40. doi:10.1126/science.209.4462.1238. PMID 17811197. Bibcode1980Sci...209.1238K. 
  70. Benton, Јулиј (2006). Сатурн и како да ги препознаат тоа. Астрономите набљудување на водичи (11 ед.). Спрингер Науката И Бизнисот. стр. 136. ISBN 978-1-85233-887-9.
  71. "Scientists Find That Saturn's Rotation Period is a Puzzle". NASA. 28 June 2004. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 22 March 2007. 
  72. Каин, Фрејзер (30 Јуни 2008). "Сатурн". Универзумот Денес. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 17 Август 2011 Година.
  73. Anderson, J. D.; Шуберт, G. (2007). "Сатурн е гравитационо поле, внатрешната ротација и внатрешната структура". Наука. 317 (5843): 1384-1387. Bibcode:2007Sci...317.1384 Еден. дои:10.1126/наука.1144835. PMID 17823351.
  74. (22 март 2007). "Enceladus Geysers Mask the Length of Saturn's Day". Соопштение за печат.  посет. 22 март 2007 г
  75. Gurnett, D. A.; et al. (2007). "Променлива Ротација Период на Внатрешниот Регион на Сатурн е Плазма Диск". Наука. 316 (5823): 442-5. Bibcode:2007Sci...316..442G. дои:10.1126/наука.1138562. PMID 17379775.
  76. Bagenal, Ф. (2007). "Нов Спин на Сатурн е Ротација". Наука. 316 (5823): 380-1. дои:10.1126/наука.1142329. PMID 17446379.
  77. Hou, X. Y.; Scheeres, D. J.; Liu, L. (јануари 2014 г). Saturn Trojans: a dynamical point of view. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society“ том  437 (2): 1420−1433. doi:10.1093/mnras/stt1974. Bibcode2014MNRAS.437.1420H. 
  78. "Solar System Dynamics - Planetary Satellite Discovery Circumstances". NASA. 9 March 2015. конс. 26 February 2016. 
  79. Wall, Mike. „Saturn's 'Ice Queen' Moon Helene Shimmers in New Photo“, Space.com, 21 јуни 2011.
  80. Tiscareno, Matthew (17 јули 2013 г). The population of propellers in Saturn's A Ring. „The Astronomical Journal“ том  135 (3): 1083–1091. doi:10.1088/0004-6256/135/3/1083. Bibcode2008AJ....135.1083T. 
  81. Brunier, Serge (2005). Сончевиот Систем Патување. Cambridge University Press. стр. 164. ISBN 978-0-521-80724-1.
  82. Jones, G. H.; et al. (7 Март 2008 година). "Прашина Ореол на Сатурн е Најголемиот Ледена Месечина, Rhea". Наука. 319 (5868): 1380-1384. Bibcode:2008Sci...319.1380 Ј. дои:10.1126/наука.1151524. PMID 18323452.
  83. Аткинсон, Ненси (26 Ноември 2010 Година). "Нејасна Кислород во Атмосферата се Наоѓаат Околу Сатурн е Месечината Rhea". Универзумот Денес. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Преземено 20 Јули 2011.
  84. NASA. „Thin air: Oxygen atmosphere found on Saturn's moon Rhea“, ScienceDaily, 30 ноември 2010.
  85. Рајан, Клер (26 Ноември 2010 Година). "Cassini открива кислород атмосфера на Сатурн е месечината Rhea". UCL Mullard Простор Научна Лабораторија. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 23 Јули 2011.
  86. "Saturn's Known Satellites". Department of Terrestrial Magnetism. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 22 June 2010. 
  87. Cassini Finds Hydrocarbon Rains May Fill Titan Lakes“, ScienceDaily, 30 јануари 2009.
  88. "Voyager – Titan". NASA Jet Propulsion Laboratory. 18 October 2010. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 19 July 2011. 
  89. Evidence of hydrocarbon lakes on Titan“, MSNBC, 25 јули 2006.
  90. Hydrocarbon lake finally confirmed on Titan“, „Cosmos Magazine“, 31 јули 2008.
  91. López-Puertas, Manuel. „PAH's in Titan's Upper Atmosphere“, „CSIC“, 6 јуни 2013.
  92. Dyches, Preston и др. (23 June 2014). "Titan's Building Blocks Might Pre-date Saturn". NASA. конс. 24 June 2014. 
  93. Battersby, Stephen (26 March 2008). "Saturn's moon Enceladus surprisingly comet-like". New Scientist. конс. 16 April 2015. 
  94. NASA (21 April 2008). "Could There Be Life On Saturn's Moon Enceladus?". ScienceDaily. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 19 July 2011. 
  95. Madrigal, Alexis (24 Јуни 2009). "Ловат за Живот на Saturnian Месечината Загрева". Жичен Наука. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 19 Јули 2011 Година.
  96. Spotts, Петар Н. (28 Септември 2005 Година). "Живот надвор од Земјата? Потенцијалните сончевиот систем сајтови pop-up". САД Денес. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 21 Јули 2011.
  97. Pili, Unofre (9 September 2009). "Enceladus: Saturn′s Moon, Has Liquid Ocean of Water". Scienceray. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 21 July 2011. 
  98. Strongest evidence yet indicates Enceladus hiding saltwater ocean“, Physorg, 22 јуни 2011.
  99. Kaufman, Marc. „Saturn′s moon Enceladus shows evidence of an ocean beneath its surface“, „Washington Post“, 22 јуни 2011.
  100. Greicius, Tony. „Cassini Captures Ocean-Like Spray at Saturn Moon“, NASA, 22 јуни 2011.
  101. Chou, Felicia; Dyches, Preston; Weaver, Donna; Villard, Ray (13 April 2017). "NASA Missions Provide New Insights into 'Ocean Worlds' in Our Solar System". NASA. конс. 20 April 2017. 
  102. Platt, Jane и др. (14 April 2014). "NASA Cassini Images May Reveal Birth of a Saturn Moon". NASA. конс. 14 April 2014. 
  103. Poulet F.; Cuzzi J.N. (2002 г). The Composition of Saturn's Rings. „Icarus“ том  160 (2): 350. doi:10.1006/icar.2002.6967. Bibcode2002Icar..160..350P. 
  104. Porco, Carolyn. "Questions about Saturn's rings". CICLOPS web site. конс. 18 June 2017. 
  105. "Finger-like Ring Structures In Saturn's E Ring Produced By Enceladus' Geysers". CICLOPS web site. 
  106. Грешка во повикувањето на Шаблон:Наведена изјава за печат: Параметарот title мора да се определи
  107. "The Real Lord of the Rings". Science@NASA. 12 February 2002. Архивирано од изворникот на 19 August 2016. конс. 8 February 2018. 
  108. Esposito, Larry W.; Colwell, Joshua E.; Larsen, Kristopher; McClintock, William E.; Stewart, A. Ian F.; Hallett, Janet Tew; Shemansky, Donald E.; Ajello, Joseph M.; и др. (февруари 2005 г). Ultraviolet Imaging Spectroscopy Shows an Active Saturnian System. „Science“ том  307 (5713): 1251−1255. doi:10.1126/science.1105606. PMID 15604361. Bibcode2005Sci...307.1251E. 
  109. Cowen, Rob (7 November 1999). "Largest known planetary ring discovered". Science News. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 9 April 2010. 
  110. Russell, Ренди (7 Јуни 2004). "Сатурн Месечини и Прстените". Windows на Универзумот. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 19 Јули 2011 Година.
  111. NASA Jet Propulsion Laboratory. „NASA's Cassini Spacecraft Continues Making New Discoveries“, ScienceDaily, 3 март 2005.
  112. "Observing Saturn". National Maritime Museum. 2015-08-20. Архивирано од изворникот на 22 April 2007. конс. 6 July 2007. 
  113. Сакс, А. (2 Мај 1974 Година). "Вавилонска Набљудување Астрономијата". Филозофски Трансакции на Кралското Друштво на Лондон. 276 (1257): 43-50. Bibcode:1974RSPTA.276...43S. дои:10.1098/rsta.1974.0008. JSTOR 74273.
  114. 116,0 116,1 "Starry Night Times". Imaginova Corp. 2006. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 5 July 2007. 
  115. "Greek Names of the Planets". 2010-04-25. конс. 14 July 2012. The Greek name of the planet Saturn is Kronos. The Titan Cronus was the father of Zeus, while Saturn was the Roman God of agriculture.  See also the Greek article about the planet.
  116. 118,0 118,1
    Корпорацијата, Bonnier (Април 1893 Година). "Популарни Зборник – Суеверија за Сатурн". Популарната Наука Месечни: 862.
  117. De Groot, Jan Jakob Maria (1912). Religion in China: universism. a key to the study of Taoism and Confucianism. 10. G. P. Putnam's Sons. стр. 300. https://books.google.com/books?id=ZAaP7dyjCrAC&pg=PA300. посет. 8 јануари 2010 г. 
  118. Crump, Thomas (1992). The Japanese numbers game: the use and understanding of numbers in modern Japan. Routledge. стр. 39–40. ISBN 978-0415056090. 
  119. Hulbert, Homer Bezaleel (1909). The passing of Korea. Doubleday, Page & company. стр. 426. https://books.google.com/books?id=fxwpAAAAYAAJ&pg=PA426. посет. 8 јануари 2010 г. 
  120. Cessna, Abby (15 November 2009). "When Was Saturn Discovered?". Universe Today. Архивирано од изворникот на 6 October 2011. конс. 21 July 2011. 
  121. 123,0 123,1 "The Magus, Book I: The Celestial Intelligencer: Chapter XXVIII". Sacred-Text.com. конс. 4 August 2018. 
  122. Beyer, Catherine (8 March 2017). "Planetary Spirit Sigils - 01 Spirit of Saturn". ThoughtCo.com. конс. 3 August 2018. 
  123. "Meaning and Origin of: Zazel". FamilyEducation.com. 2014. конс. 3 August 2018. Latin: Angel summoned for love invocations 
  124. "Angelic Beings". Hafapea.com. 1998. конс. 3 August 2018. a Solomonic angel of love rituals 
  125. 128,0 128,1
    Eastman, Џек (1998). "Сатурн во Двоглед". На Денвер Астрономски Општество. Архивирано од оригиналот на 21 август 2011. Обновено 3 Септември 2008.
  126. Чан, Гери (2000). "Сатурн: Историја Времеплов". Архивирано од оригиналот на 21 август 2011. Преземено На 16 Јули 2007 Година.
  127. Каин, Фрејзер (3 Јули 2008 Година). "Историја на Сатурн". Универзумот Денес. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 24 Јули 2011.
  128. Каин, Фрејзер (7 Јули 2008 Година). "Интересни Факти За Сатурн". Универзумот Денес. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 17 Септември 2011.
  129. Каин, Фрејзер (27 Ноември, 2009 Година). "Кој Го Открил Сатурн?". Универзумот Денес. Архивирано од оригиналот на 6 октомври 2011 година. Обновено На 17 Септември 2011.
  130. Micek, Кетрин. "Сатурн: Историја на Откритија". Архивирано од оригиналот на 21 август 2011. Обновено На 15 Јули 2007 Година.
  131. 134,0 134,1
    Barton, Самоил Ѓ. (Април 1946 Год.). "Имињата на сателитите". Популарната Астрономијата. Вол. 54. pp. 122-130. Bibcode:1946PA.....54..122B.
  132. Kuiper, Жерар P. (Ноември 1944). "Титан: Сателит со Атмосфера". Астрофизички Весник. 100: 378-388. Bibcode:1944ApJ...100..378K. дои:10.1086/144679.
  133. "The Pioneer 10 & 11 Spacecraft". Mission Descriptions. Архивирано од изворникот на 30 January 2006. конс. 5 July 2007. 
  134. 137,0 137,1 "Missions to Saturn". The Planetary Society. 2007. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 24 July 2007. 
  135. Lebreton, Jean-Pierre; et al. (Декември 2005 година). "Преглед на потеклото и слетување на Huygens сонда на Титан". Природата. 438 (7069): 758-764. Bibcode:2005Natur.438..758L. дои:10.1038/nature04347. PMID 16319826.
  136. "Astronomers Find Giant Lightning Storm At Saturn". ScienceDaily LLC. 2007. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 27 July 2007. 
  137. 140,0 140,1 Dyches, Preston и др. (28 July 2014). "Cassini Spacecraft Reveals 101 Geysers and More on Icy Saturn Moon". NASA. конс. 29 July 2014. 
  138. Pence, Michael (9 March 2006). "NASA's Cassini Discovers Potential Liquid Water on Enceladus". NASA Jet Propulsion Laboratory. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 3 June 2011. 
  139. Lovett, Richard A. (31 мај 2011 г). Enceladus named sweetest spot for alien life. „Nature“. doi:10.1038/news.2011.337. http://www.nature.com/news/2011/110531/full/news.2011.337.html. посет. 3 јуни 2011 г. 
  140. Kazan, Casey (2 June 2011). "Saturn's Enceladus Moves to Top of "Most-Likely-to-Have-Life" List". The Daily Galaxy. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 3 June 2011. 
  141. Shiga, David (20 September 2007). "Faint new ring discovered around Saturn". NewScientist.com. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 8 July 2007. 
  142. Rincon, Paul. „Probe reveals seas on Saturn moon“, BBC, 14 март 2007.
  143. Rincon, Paul. „Huge 'hurricane' rages on Saturn“, BBC, 10 ноември 2006.
  144. "Mission overview – introduction". Cassini Solstice Mission. NASA / JPL. 2010. Архивирано од изворникот на 21 August 2011. конс. 23 November 2010. 
  145. Massive storm at Saturn's north pole“, „3 News NZ“, 30 април 2013.
  146. Brown, Dwayne. „NASA's Cassini Spacecraft Ends Its Historic Exploration of Saturn“, „NASA“, 15 септември 2017.
  147. Chang, Kenneth. „Cassini Vanishes Into Saturn, Its Mission Celebrated and Mourned“, „The New York Times“, 14 септември 2017.
  148. Foust, Jeff. „NASA Expands Frontiers of Next New Frontiers Competition“, „SpaceNews“, 8 јануари 2016.
  149. 152,0 152,1
    Mallama, A.; Хилтон, Ј. Л. (2018). "Компјутерски Очигледна Планетарниот Величини за Астрономски Календар". Астрономија и Компјутери. 25: 10-24. arXiv:1808.01973. Bibcode:2018A&C....25...10M. дои:10.1016/ј.ascom.2018.08.002.
  150. "Saturn's Rings Edge-On". Classical Astronomy. 2013. Архивирано од изворникот на 5 November 2013. конс. 4 August 2013. 
  151. 154,0 154,1 Schmude Jr., Richard W. (Winter 2003 г). Saturn in 2002–03. „Georgia Journal of Science“ том  61 (4). ISSN 0147-9369. http://www.freepatentsonline.com/article/Georgia-Journal-Science/113429393.html. посет. 29 јуни 2015 г. 
  152. 155,0 155,1 Tanya Hill. „Bright Saturn will blink out across Australia – for an hour, anyway“, „The Conversation“, 9 мај 2014.

Дополнителна литература[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]