Нобелова награда за литература

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Нобелова награда за литература
Се доделува за Извонредни придонеси во книжевноста
Земја Шведска
Доделува Шведска академија
Прво доделување 1901
Портал nobelprize.org
Рене-Франсоа-Арман Придом (1839–1907), француски поет и есеист е првиот добитник на Нобеловата награда за литература во 1901 година.

Нобеловата награда за литература (шведски: Nobelpriset i litteratur) е награда која се доделува секоја година, почнувајќи од 1901 на автор од некоја земја, кој, според зборовите на Алфред Нобел од неговиот тестамент, го има напишано „најзначајното дело со идеалистички тенденции“ (во оригинал на шведски: den som inom litteraturen har producerat det utmärktaste i idealisk riktning).[1][2] „Делото“ во овој случај се однесува на авторовиот опус, иако понекогаш се цитираат и поединечни дела. Шведската академија одлучува кој, доколку и воопшто има некој, ќе ја прими наградата во соодветната година, а неговото име го објавува во почетокот на октомври.[3]

Изборот на Нобел да го вметне зборот „идеалистичко“ или „идеално“ (во македонски превод) како основен критериум при одбирањето на лауреатите е причина за многу контроверзии и несогласувања. (шведскиот збор idealisk може да се преведе и како „идеалистички“ и како „идеален“.[2]) Во почетокот на дваесеттиот век, Одборот за доделување на наградата се осврнува кон првото значење на зборот, и ова е единствената причина што автори од типот на Лав Толстој и Хенрик Ибзен не ја добиле Нобеловата награда. Сепак, во последно време, зборот е сфатен во многу послободното значење, па Нобеловата награда за литература се доделува и на писатели чии дела се од големо значење, но и на такви кои се залагаат за почитување на човековите права; вторава причина, за некои луѓе, е причина да се додаде и политичка конотација на наградите.[2][4]

Крунскиот момент во текот на церемонијата по повод доделувањето на наградата во Стокхолм е кога лауреатот истапува за да ја прими наградата од Неговото Височество - Кралот на Шведска. ... Пред очите на целиот свет, Нобеловиот лауреат прима три нешта: диплома, медал и документ кој го потврдува износот на наградата“.[1]

Во последниве години, Шведската академија е на удар на многу критичари. Некои сметаат дека многу светски познати автори не само што не ја добиле, туку и не биле номинирани за наградата, а според други, дел од лауреатите воопшто и не ја заслужуваат. Многу контроверзности се испреплетени и околу политичката димензија на процесот за номинирање и изборот на последните лауреати.[4]

Процедура на номинирање[уреди]

Секоја година, Шведската академија испраќа барања за номинации за Нобеловата награда за литература. Членовите на академијата, членови на литературни академии и друштва, професори по јазик и литература, поранешни Нобелови лауреати, како и претседатели на друштва на писатели - сите тие имаат право да номинираат свој кандидат. Сепак, не е дозволено некој да се номинира себеси.[5]

Илјадници барања се пуштаат секоја година, но одвај педесетина номинации се вратени. Овие предлози, академијата ги прима до 1 февруари, по што Одборот почнува да ги разгледува. До април, академијата го стеснува кругот на дваесетина кандидати, а до почетокот на летото, остануваат петмина. Останатите месеци се разгледуваат делата на можните добитници. Во октомври, членовите на академијата гласаат и оној кандидат што ќе добие повеќе од половина од гласовите, е идниот лауреат. Во основа, процесот е ист како и при доделувањето на останатите награди.[6] Номинациите и предлозите, во принцип, се чуваат во тајност педесет години, но некои од нив, ги откриваат (или тврдат дека ги знаат) медиумите.[7]

Вредноста на наградата варира, но денес изнесува точно 10 милиони шведски круни.[8] Добитникот на наградата добива и златен медал и диплома, како и покана да одржи говор во текот на „Неделата на Нобел“ во Стокхолм. Церемонијата на доделувањето и банкетот се одржуваат на 10 декември.[9]

Заборавени автори и контроверзии[уреди]

Нобеловата награда за литература има долга историја на контроверзии. Така, од 1901 до 1912 година, комитетот го дефинира барањето на Нобел во неговиот тестамент како желба да се награди делото што зрачи со „длабок и цврст идеализам“, поради што Лав Толстој, Хенрик Ибзен, Емил Зола и Марк Твен никогаш нема да се закитат со признанието.[10] Во текот на Првата светска војна и непосредно по нејзиниот завршеток, комитетот негува политика на неутралност, доделувајќи им награди на писатели од земји што не учествувале во војната.[10]

Се смета дека лошо изработениот (иако добро продаван) превод на В. Х. Одн на книгата Vägmärken („Обележја“) на лауреатот за мир од 1961 година Даг Хамарскјелд, придружен од неколку реченици на Одн за време на едно негово предавање во Скандинавија, според кои Хамарскјелд бил хомосексуалец (исто како и поетот), му ги одземале шансите на Одн за добивање на наградата.[11]

Добитник на наградата за 1970 година, Александар Солженицин, не присуствува на нејзиното доделување од страв дека СССР би го спречила неговото враќање (неговите дела таму циркулираат илегално, во облик на самиздати). Откако шведската влада одбива да го почести Солженицин со јавна церемонија во московската амбасада, рускиот писател ја одбива наградата, коментирајќи дека условите поставени од Швеѓаните (кои преферирале посуптилна атмосфрера) се „навреда за самата Нобелова награда“. Солженицин не ја прифаќа ниту наградата, ниту паричниот фонд, сè до 10 декември1974 година, односно дури откако е протеран од Советскиот Сојуз.[12]

Во 1974 година, Греам Грин, Владимир Набоков и Сол Белоу се номинирани, но не и наградени, на сметка на заедничките лауреати Ејвинд Џонсон и Хари Мартинсон, и двајцата и самите членови на одборот. Белоу ќе ја добие Нобеловата награда во 1976; ниту Грин, ниту Набоков нема да бидат наградени до крајот на нивните животи.[13]

Хорхе Луис Борхес бил исто така неколку пати номиниран за Нобелова награда, но според Борхесовиот биограф Едвин Вилијамсон, академијата не му ја доделила нему само поради неговата политичка дејност која, како што пишува во предговорот на Борхес: Живот, е комплексна од повеќе аспекти.[14] Шведскиот автор за деца Астрид Линдгрен е исто така заборавена, според некои критичари поради тоа што академијата не покажува доволно почит кон литературата за деца.[15]

Наградата за Дарио Фо во 1997 година на почетокот се смета за „доста несериозна“ од некои критичари, зашто на Фо, пред сѐ, се гледа како на актер и изведувач, и поради тоа што самиот тој е претходно цензуриран од Римокатоличката црква.[16] Салман Ружди и Артур Милер често се меѓу фаворитите за добивање на наградата, но Нобелобиот одбор, нивните дела ги дефинира како „премногу предвидливи, премногу популарни“.[17]

Академијата е исто така критикувана поради тоа што одбива да го поддржи Салман Ружди во 1989 година, кога ајатолахот Хомеини издава фатва во која наредува убиство на писателот; двајца членови на академијата, се откажуваат од членството, по нејзиното одбивање да го поддржи Ружди.[18][19]

Изборот на добитникот за 2004, Елфриде Јелинек, наидува на протест од страна на еден виден член на академијата, Кнут Алунд, кој активно не учествува во нејзината работа од 1996; Алунд се откажува од членството, велејќи дека избирањето на Јелинек предизвикува „непоправлива штета“ за угледот на наградата.[18][19]

Конечниот избор на блискиот пријател на Ружди, Харолд Пинтер, за наградата во 2005 година, е одолговлечено за неколку дена, веројатно токму поради отказот на Алунд, но ова предизвикува нови контроверзии околу „политичката димензија“ на наградата на Шведската академија.[4] Проблемот со „политичката исправност“ продолжува и во наредните две години, поради доделувањето на наградата на Орхан Памук и Дорис Лесинг.[20]

Уште неколку големи писатели кои биле номинирани но (за многумина незаслужено) не ја добиле Нобеловата награда се кријат во имињата на Бертолт Брехт, Антон Чехов, Олдус Хаксли, Џејмс Џојс, Роберт Фрост, Марсел Пруст, Ана Ахматова, Марина Цветаева и Вирџинија Вулф.

Листа на досегашни лауреати[уреди]

Табелата ги прикажува имињата на добитниците, како и јазикот на кои истите пишувале (што значи истиот се однесува на јазикот на кој се напишани нивните дела). (Извор: Нобеловата фондација.)

Година Име Националност Јазик
1901 Сили Придом  Франција француски
1902 Теодор Момзен  Германија германски
1903 Бјернстерне Бјернсон  Норвешка норвешки
1904* Фредерик Мистрал  Франција окситански
1904* Хосе Ечегерај  Шпанија шпански
1905 Хенрик Сјенкјевич Полска Полска полски
1906 Џозуе Кардучи  Италија италијански
1907 Радјард Киплинг Индија Индија
Обединето Кралство Обединето Кралство
англиски
1908 Рудолф Криштоф Ојкен  Германија германски
1909 Селма Лагерлеф  Шведска шведски
1910 Паул Јохан Лудвиг фон Хајзе  Германија германски
1911 Морис Метерлинк  Белгија француски
1912 Герхарт Хауптман  Германија германски
1913 Рабиндранат Тагоре Индија Индија бенгалски
1914 Не е доделена.    
1915 Ромен Ролан  Франција француски
1916 Вернер фон Хејденстам  Шведска шведски
1917* Карл Адолф Гјелеруп  Данска дански
1917* Хенрик Понтопидан  Данска дански
1918 Не е доделена    
1919 Карл Шпителер  Швајцарија германски
1920 Кнут Хамсун  Норвешка норвешки
1921 Анатол Франс  Франција француски
1922 Хакинто Бенавенте  Шпанија шпански
1923 Вилијам Батлер Јејтс  Ирска англиски
1924 Владислав Рејмонт  Полска полски
1925 Џорџ Бернард Шо  Ирска англиски
1926 Грација Деледа  Италија италијански
1927 Анри Бергсон  Франција француски
1928 Зигрид Ундсет  Норвешка норвешки
1929 Томас Ман  Германија германски
1930 Синклер Луис Flag of the United States.svg САД англиски
1931 Ерик Аксел Карлфелт  Шведска шведски
1932 Џон Голсворди Обединето Кралство Обединето Кралство англиски
1933 Иван Бунин СССР СССР (во егзил) руски
1934 Лујџи Пирандело  Италија италијански
1935 Не е доделена.    
1936 Јуџин Онил Flag of the United States.svg САД англиски
1937 Роже Мартен ди Гар  Франција француски
1938 Перл Бак Flag of the United States.svg САД англиски
1939 Франс Емил Силанпе  Финска фински
1940 Не е доделена.    
1941 Не е доделена.    
1942 Не е доделена.    
1943 Не е доделена.    
1944 Јоханес Вилхелм Јенсен  Данска дански
1945 Габриела Мистрал  Чиле шпански
1946 Херман Хесе  Германија[21]
 Швајцарија (од 1923 година)[21]
германски
1947 Андре Жид  Франција француски
1948 Т. С. Елиот Flag of the United States.svg САД[22]
Обединето Кралство Обединето Кралство (од 1927 година)[22]
англиски
1949 Вилијам Фокнер Flag of the United States.svg САД англиски
1950 Бертранд Расел Обединето Кралство Обединето Кралство англиски
1951 Пер Лагерквист  Шведска шведски
1952 Франсоа Моријак  Франција француски
1953 Винстон Черчил Обединето Кралство Обединето Кралство англиски
1954 Ернест Хемингвеј Flag of the United States.svg САД англиски
1955 Халдор Лакснес  Исланд исландски
1956 Хуан Рамон Хименез  Шпанија шпански
1957 Албер Ками  Франција француски
1958 Борис Пастернак (ја одбива наградата)[1] СССР СССР руски
1959 Салваторе Квазимодо  Италија италијански
1960 Сен-Џон Перс  Франција француски
1961 Иво Андриќ СФРЈ СФР Југославија српскохрватски
1962 Џон Стајнбек Flag of the United States.svg САД англиски
1963 Јоргос Сеферис  Грција грчки
1964 Жан-Пол Сартр (ја одбива наградата)[2]  Франција француски
1965 Михаил Шолохов СССР СССР руски
1966* Шмуел Јосиф Агнон Израел Израел хебрејски
1966* Нели Закс  Германија[23][24]
 Шведска (од 1952 година) [23]
германски
1967 Мигел Анхел Астуријас Гватемала Гватемала шпански
1968 Јасунари Кавабата Flag of Japan.svg Јапонија јапонски
1969 Семјуел Бекет  Ирска англиски/француски
1970 Александар Солженицин СССР СССР руски
1971 Пабло Неруда  Чиле шпански
1972 Хајнрих Бел  Германија германски
1973 Патрик Вајт Австралија Австралија англиски
1974* Ејвинд Јонсон  Шведска шведски
1974* Хари Мартинсон  Шведска шведски
1975 Еуџенио Монтале  Италија италијански
1976 Сол Белоу  Канада[25]
Flag of the United States.svg САД (од 1941 година)[26]
англиски
1977 Висенте Алехандре  Шпанија шпански
1978 Исак Башевис Сингер  Полска[27]
Flag of the United States.svg САД (од 1943 година)[27]
хебрејски
1979 Одисеас Елитис  Грција грчки
1980 Чеслав Милош  Полска
Flag of the United States.svg САД (од 1970 година) [28]
 Литванија (од 1992 година; почесно)[29]
полски
1981 Елијас Канети Обединето Кралство Обединето Кралство[30] германски
1982 Габриел Гарсија Маркез  Колумбија шпански
1983 Вилијам Голдинг Обединето Кралство Обединето Кралство англиски
1984 Јарослав Зајферт Чешка Чехословачка чешки
1985 Клод Симон  Франција француски
1986 Воле Сојинка Нигерија Нигерија англиски
1987 Јосиф Бродски СССР СССР [31]
Flag of the United States.svg САД (од 1977 година) [31]
руски/англиски
1988 Нагиб Махфуз Египет Египет арапски
1989 Камило Хосе Села  Шпанија шпански
1990 Октавио Паз  Мексико шпански
1991 Надин Гордимер Јужна Африка ЈАР англиски
1992 Дерек Волкот Света Луција Света Луција англиски
1993 Тони Морисон Flag of the United States.svg САД англиски
1994 Кензабуро Ое Flag of Japan.svg Јапонија јапонски
1995 Шејмус Хини  Ирска[32][33] англиски
1996 Вислава Шимборска  Полска полски
1997 Дарио Фо  Италија италијански
1998 Жозе Сарамаго  Португалија португалски
1999 Гинтер Грас  Германија германски
2000 Гао Сјингџан Народна Република Кина НР Кина[34][35]
 Франција (од 1998 година)[35]
кинески
2001 Видјадар Сураџпрасад Најпол  Тринидад и Тобаго [36]
Обединето Кралство Обединето Кралство
англиски
2002 Имре Кертес  Унгарија унгарски
2003 Џ. М. Куци Јужна Африка ЈАР
Австралија Австралија (од 2006 година) [37]
англиски
2004 Елфриде Јелинек  Австрија германски
2005 Харолд Пинтер Обединето Кралство Обединето Кралство англиски
2006 Орхан Памук  Турција турски
2007 Дорис Лесинг Обединето Кралство Обединето Кралство англиски
2008 Жан Мари Гистав Ле Клезио  Франција француски
2009 Херта Милер  Германија германски
2010 Марио Варгас Љоса  Перу шпански
2011 Томас Транстромер  Шведска шведски
2012 Мо Јан Народна Република Кина НР Кина кинески
2013 Алис Манро  Канада англиски

* Години во кои има повеќе од еден лауреат.

Најнаградени јазици[уреди]

Пишан
јазик
Лауреати
Англиски 27
Француски 13
Германски 13
Шпански 11
Италијански 6
Шведски 7
Руски 5
Полски 4
Дански 3
Норвешки 3
Грчки 2
Јапонски 2
Хебрејски 2
Кинески 2
Арапски 1
Бенгалски 1
Чешки 1
Фински 1
Унгарски 1
Исландски 1
Окситански 1
Португалски 1
српскохрватски 1
Турски 1

Земји со најмногу лауреати[уреди]

Лауреатите со двојно државјанство се избројани за секоја држава по еднаш. На пример: Т. С. Елиот се смета и за американец и уште еднаш за британец. Писателите во егзил се сметаат според нивната родна земја. Под Германија се подразбираат сите различни фази на нејзиниот развиток, вклучувајќи ги и двете Германии создадени по Втора светска војна.

Земја Лауреати
 Франција 13
Обединето Кралство Обединето Кралство 11
Flag of the United States.svg САД 11
 Германија 10
 Италија 6
 Шведска 8
СССР СССР 5
 Шпанија 5
 Ирска 4
 Полска 4
 Данска 3
 Норвешка 3
 Чиле 2
 Грција 2
Индија Индија 2
Flag of Japan.svg Јапонија 2
Јужна Африка ЈАР 2
 Швајцарија 2
Народна Република Кина НР Кина 2
Австралија Австралија 1
 Австрија 1
 Белгија 1
 Канада 1
 Колумбија 1
 Чешка 1
Египет Египет 1
 Финска 1
Гватемала Гватемала 1
 Унгарија 1
 Исланд 1
Израел Израел 1
 Мексико 1
Нигерија Нигерија 1
 Португалија 1
Света Луција Света Луција 1
 Тринидад и Тобаго 1
 Турција 1
СФРЈ СФР Југославија 1
 Перу 1

Поврзано[уреди]

Наводи[уреди]

  1. 1,0 1,1 „Нобеловата награда за литература“. „nobelprize.org“. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Џон Сатерленд. „Мастило и плунка“, „Guardian Unlimited Books“, The Guardian, 13 октомври 2007. (на англиски)
  3. „Нобеловата награда за литература“. Шведска академија. http://www.swedishacademy.org/Templates/Article0.aspx?PageID=f6b62c21-7e52-408c-86f7-7eacd9144a13. 
  4. 4,0 4,1 4,2 Нил Смит. „Политичка заднина на наградата за Пинтер?“, BBC News, 13 октомври 2007. (на англиски)
  5. „Номинации за Нобеловата награда за литература“. „nobelprize.org“. http://nobelprize.org/nomination/literature/. 
  6. „Номинации и избирање на добитниците на Нобеловата награда за литература“. „nobelprize.org“. http://nobelprize.org/nomination/literature/process.html. 
  7. Списоци со номинантите често се наоѓаат во дневните публикации.
  8. „Вредноста на Нобеловата награда“. „nobelprize.org“. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/amount.html. 
  9. „Церемонии по повод доделувањето на Нобеловата награда“. „nobelprize.org“. http://nobelprize.org/award_ceremonies/. 
  10. 10,0 10,1 Кјел Еспмарк (3 декември 1999). „Нобелова награда за литература“. „Nobelprize.org“. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/articles/espmark/index.html. 
  11. Харолд Орланс, „Егоистичен превод: Зошто В. Х. Одн погрешно ги протолкува 'Обележја' при преведувањето на англиски?“, Heldref Publications, 2000.
  12. Стиг Фредриксон, „Како му помогнав на Александар Солженицин да го прошверцува неговиот говор за Нобел од СССР“, nobelprize.org, 22 февруари 2006.
  13. Повик кон Нобел: 100 години контроверзии“, „The Independent“, 14 октомври 2005. (на англиски)
  14. Колм Тојбин. „Не ме напуштај“. „London Review of Books“. http://www.lrb.co.uk/v28/n09/toib01_.html. 
  15. Пипи Долгиот Чорап предизвика хаос на балетот“, „The Local“, 13 мај 2005. (на англиски)
  16. Џули Керол,„ 'Папата и Вештерката' предизвика протести кај католиците“, Католички дух, 27 февруари 2007.
  17. „Нобел го одби лево-ориентираниот шегаџија“, The Times, 10 октомври 1997.
  18. 18,0 18,1 Нобелови судии отстапија во знак на протест“, „BBC News Online“, BBC, 11 октомври 2005.
  19. 19,0 19,1 Associated Press, „Кој ја заслужува Нобеловата награда? Судиите не се согласни“, MSNBC 11 октомври 2005.
  20. Дан Келум, „Лесинговиот опус на политичка литература: The Nation: скептиците велат дека ова е нелитерарна победа, но академијата ја гледа нејзината визионерска моќ“, CBS News, од The Nation (колумна), 14 октомври 2007.
  21. 21,0 21,1 Херман Хесе (1946). „Херман Хесе: Нобеловата награда за литература во 1946“. „nobelprize.org“. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1946/hesse-autobio.html. „Во 1923, се откажав од германското и земав швајцарско државјанство.“ 
  22. 22,0 22,1 „Т.С. Елиот: Нобеловата награда во 1948: Биографија“. „nobelprize.org“. 1948. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1948/eliot-bio.html. „Томас Стернс Елиот (1888-1965) е роден во Сент Луис, Мисури... Во 1927, Елит станува британски државјанин и истовремено се приклучува на Англиканската Црква.“ 
  23. 23,0 23,1 „Биографија на Нели Закс“. Art Directory GmbH. http://www.nelly-sachs.com/. „Германската писателка и поетеса Нели Закс, чие родено име е Леони Закс, е роден во еврејско семејство на 10 декември 1891 во Берлин-Шенеберг. ... Поради страв од нацизмот, Нели и нејзината мајка емигрираат во Шведска во 1940. ... Во 1950 умира мајка и на Нели. Две години подоцна, Закс се здобива со шведско државјанство.“ 
  24. „Нели Закс“. Encyclopædia Britannica. http://www.britannica.com/eb/article-9064652. „Во 1940... бега во Шведска со помош на романсиерот Селма Лагерлеф, со која се допишува и која посредува кај шведското кралско семејство во нејзино име.“ 
  25. Мајкл Џ. Бандлер (7 април 2005). „Авторот Сол Белоу умре на 89: Нобеловиот лауреат го сметаа за еден од најголемите романсиери на 20-тиот век“. U.S. Department of State. http://usinfo.state.gov/xarchives/display.html?p=washfile-english&y=2005&m=April&x=20050407155318EAifas0.2259485. 
  26. Елинор и Роберт Слејтер, "Сол Белоу: Добитник на Нобелова награда за литература", Големи Евреи, Jonathan David Company, 1996, 41: "Белоу стана натурализиран американец во 1941."
  27. 27,0 27,1 „Исак Башевис Сингер: Биографија“. Harry Ransom Humanities Research Center на Универзитетот во Тексас. http://www.hrc.utexas.edu/research/fa/singer.bio.html. 
  28. „Чеслав Милош“. Encyclopædia Britannica. http://www.britannica.com/eb/article-9052756/Czeslaw-Milosz. 
  29. „Чеслав Милош“. Калифорниски Универзитет. http://www.universityofcalifornia.edu/senate/inmemoriam/czeslawmilosz.htm. 
  30. „Елијас Канети: Нобелова награда за литература во 1981: Curriculum Vitae“. „nobelprize.org“. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1981/canetti-cv.html. „Роден е на 25 јули 1905 година, во Русе, Бугарија. Во 1952 година прима британско државјанство.“ 
  31. 31,0 31,1 „Јосиф Бродски 1940–1996“. eNotes. http://www.enotes.com/contemporary-literary-criticism/brodsky-joseph-vol-100. „Често нарекуван најдобриот поет на својата генерација, Бродски е роден и израстен во Советскиот Сојуз, а американски државјанин станува во 1977 година.“ 
  32. „Шејмус Хини: Нобеловата награда за литература во 1995: Биографија“. „nobelprize.org“. 1995. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1995/index.html. 
  33. „Шејмус Хини: Преживеа сѐ“. http://www.telegraph.co.uk/arts/main.jhtml?view=DETAILS&grid=&xml=/arts/2007/09/09/sm_seamusheaney.xml. 
  34. „Гао Сјингџан: Нобеловата награда за литература во 2000: Биографија“. „nobelprize.org“. 2000. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2000/gao-bio.html. 
  35. 35,0 35,1 „Гао Шингџијан 1940-“. eNotes. http://www.enotes.com/contemporary-literary-criticism/xingjian-gao. 
  36. „В. С. Најпол 1932-“. eNotes. http://www.enotes.com/short-story-criticism/naipaul-v-s. 
  37. „Џ. М. Куци станува австралиски државјанин“, Mail & Guardian, 6 март 2006.

Надворешни врски[уреди]

Нобелова награда
Економија | Физика | Хемија | Физиологија или медицина | Мир | Литература
Ова е избрана статија. Стиснете тука за повеќе информации.
Статијата „Нобелова награда за литература“ е избрана статија. Ве повикуваме и Вас да напишете и предложите избрана статија (останати избрани статии).