Франсоа Шарл Моријак

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај


Франсоа Моријак
François Mauriac (1932).jpg
Франсоа Моријак во 1932 год.
Роден(а) Франсоа Шарл Моријак
11 октомври 1885(1885-10-11)
Бордо, Франција
Починал(а) 1 септември 1970(1970-09-01) (на 84 год.)
Париз, Франција
Занимање Романсиер, драматург, литературен критичар, поет and журналист
Националност Французин
Награди Гранд при за роман на француската академија
1926
Нобелова награда за литература
1952

Потпис

Франсоа Шарл Моријак бил роден во Бордо на 11-ти октомври 1885, француски писател и публицист.

Биографија[уреди]

Цел свој живот го носел споменот на бордонските луѓе и пејзажи, на животот во провинција, на лозјата и на областа Ланд, кој подоцна ќе му служи како рамка за повеќе романи. Неговиот татко, сопственик на лозја, умира рано. Бил изгледан кај свештеници, потоа како студент на Факултетот за книжевност, Франсоа Моријак бил примен во Екол де Шарт. Моријак бил раскажувач, но исто така се покажал како мислител: тој пишувал голем број религиозни есеи кои сведочат за постојаното испитување на христијанскиот живот и за примената на католицизмот во секојневниот живот. Тој бил ангажиран и храбар писател во името на христијанската милост; како антифашист, пред Втората светска војна ги поддржувал шпанските републиканци, а за време на војната и антинацистите, партизаните. Подоцна бил против колонијалните војни е се што се коси со човековото достоинство[1]..

Творештво[уреди]

Првите литерарни почетоци ги направил со поезијата: збирката „Споени раце“, 1909, била поздрвена од Морис Барес во „Еко де Пари“. Понекогаш ликовите на Моријак имаат божествена милост дури и кога прават зло. Овој парадокс Моријак го користи во повеќе свои романи, особено во „Црни ангели“ и во „Парижанка“. Во делата „Терез Декури“ и „Отровен јазол“, романи помалку познати од „Црни ангели“, Франсоа Моријак се покажува како чувствителен и инспиративен автор[1].

Наводи[уреди]

  1. 1,0 1,1 Преводи на литературни дела од автори кои добиле Нобелова награда, НИД„Микена“, Битола,2010