Михаил Шолохов

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Михаил Александрович Шолохов (24 мај 1905, Кружилино, Русија - 21 февруари 1984, Вешенска, СССР) бил руски и советски писател, добитник на Нобеловата награда за литература во 1965 година.

Биографија[уреди]

Михаил Шолохов е роден на 24 мај 1905 година, во населбата Кружилино, крај малото место Вешенска, во близина на реката Дон. Учел во Каргинското училиште, но не го завршил, а потоа се запишал во подготвителниот клас на Московската гимназија на Шелапутина. Таму, Шолохов учел две-три години, по што продолжил во Богучарската гимназија. Во текот на неколку месеци во 1918 година, учел и во Вешенска. Сепак, тој не го оформил своето образование и успеал да заврши само четири класа гимназија.

По Октомвриската револуција, Шолохов работел како попишувач, учител, службеник во селската управа итн. Истовремено, тој бил ангажиран како доброволец во одредот за собирање храна. По напуштањето на должноста инспектор за снабдување на Каргинска, во 1922 година, Шолохов заминал во Москва, со намера да се запише на Работничкиот факултет. Меѓутоа, неговата желба не се остварила и морал да работи како работник на истовар и поправка на калдрма, како сметководител итн.[1]

Творештво[уреди]

Непосредно по Октомвриската револуција, Шолохов започнал аматерски да се занимава со книжевна дејност во малото место Каргинска, каде ги напишал првите свои текстови и настапувал во пиесите што биле прикажувани за локалното население. Првиот текст, Шолохов го објавил на 18 години, есента 1923 година, во весникот „Младинска вистина (Јуношеска правда)“, а фељтонот бил потпишан како М. Шолох. Во декември 1924 година, тој го објавил расказот „Бенка“, отпечатен во весникот „Млад ленинец (Молодой ленинец)“. Наскоро, во истиот весник била објавена повеста „Пат - врвица (Пут - дороженька), по што следувале и други раскази, објавени во разни комсомолски весници и списанија.[2]

На почетокот на своето творештво, Шолохов наидувал на отпор при печатењето на своите раскази, што се должело на повеќе фактори: употребата на народниот говор, обилноста на локални изрази, пренатрупаната метафорика, но и на отстапувањето од тогашните литературни и естетски шаблони. Поради тоа, често расказите на Шолохов биле предмет на остра критика, а често, редакторите во весниците и списанијата грубо интервенирале, менувајќи ги неговите текстови. На пример, во расказот „Ждребе“, редакторите го преправиле крајот и, наместо Козакот, загинало ждребето. Во расказот „Алјошиното срце“, дел од средината бил преместен на почетокот, а првите глави биле целосно исфрлени.[3]

Сепак, збирките „Донски раскази“ и „Лазурна степа“ го покажале големиот талент на Шолохов, кој особено бил препознаен од истакнатиот руски писател А. С. Серафимович, кој го напишал предговорот на првото издание на „Донските раскази (Донские рассказы)“, објавени на почетокот на 1926 година. Веднаш потоа, кон крајот на истата година излегла неговата втора збирка „Лазурна степа (Лазоревая степь)“. Сите раскази во овие две збирки биле напишани во периодот од 1923 до 1926 година. Подоцна, во својата автобиографија, објавена во 1932 година, Шолохов се изразил критички кон своите рани раскази, пишувајќи дека „од повеќето тие раскази, кога би било можно, јас сега со задоволство би се „одмеѓил“. Има многу во нив наивно и детски-беспомошно“.[4]

Сепак, Серафимович мошне пофално го опишал стилот на Шолохов, со следниве зборови: „Како степско цвеќе, како живи се издигаат расказите на другарот Шолохов. Едностојно, блескаво, и чувствуваш дека раскажуваното како пред очи да стои. Сликовит јазик, оној јазик полн со боја, со којшто зборува козаштвото. Стегнато и таа стегнатост е полна со живот, напрегнатост и вистинитост... По сè се гледа дека другарот Шолохов се развива во опитен писател.“[5]

Есента 1925 година, Шолохов почнал да го пишува големиот романТихиот Дон(Тихий Дон)“, но откако напишал 3-4 табаци, се откажал од намерата, сметајќи дека не е дораснат за таа задача, но по една година, повторно се навратил на романот. Подоцна, во својата автобиографија, Шолохов изразил незадоволство од некои работи застапени во овој роман, пишувајќи дека „многу нешто од напишаното би можело да се направи поумешно, посилно, позвучно“.[6]


Најпознати дела на Шолохов се:[7]

Делата на Шолохов се преведени и на македонски јазик. Така, во 1965 година, издавачката куќа „Култура“ ја објавила збирката „Донски раскази“ во превод на Цветко Мартиновски.[8]

Наводи[уреди]

  1. Цветко Мартиновски, „Епопеја - блескав одраз на револуцијата“, во: Михаил Шолохов, Донски раскази, Култура, Скопје, 1965, стр. 218.
  2. Цветко Мартиновски, „Епопеја - блескав одраз на револуцијата“, во: Михаил Шолохов, Донски раскази, Култура, Скопје, 1965, стр. 219.
  3. Цветко Мартиновски, „Епопеја - блескав одраз на револуцијата“, во: Михаил Шолохов, Донски раскази, Култура, Скопје, 1965, стр. 219 и 222.
  4. Цветко Мартиновски, „Епопеја - блескав одраз на револуцијата“, во: Михаил Шолохов, Донски раскази, Култура, Скопје, 1965, стр. 219-220.
  5. Цветко Мартиновски, „Епопеја - блескав одраз на револуцијата“, во: Михаил Шолохов, Донски раскази, Култура, Скопје, 1965, стр. 220.
  6. Цветко Мартиновски, „Епопеја - блескав одраз на револуцијата“, во: Михаил Шолохов, Донски раскази, Култура, Скопје, 1965, стр. 220.
  7. Цветко Мартиновски, „Епопеја - блескав одраз на револуцијата“, во: Михаил Шолохов, Донски раскази, Култура, Скопје, 1965, стр. 217.
  8. Михаил Шолохов, Донски раскази, Култура, Скопје, 1965.