Бертолт Брехт
Од Википедија
 |
Оваа статија не наведува никакви извори или референци. (октомври 2009) Ве молиме помогнете со тоа што ќе додадете наводи до доверливи извори. Непроверливата содржина може да биде изменета или отстранета. |
| Оjген Бертолд Фридрих Брехт Eugen Berthold Friedrich Brecht |
|
|---|---|
 Бертолт Брехт |
|
| Роден | 10 февруари 1898 Аугсбург, Германска Империја |
| Умрел | 14 август 1956 Берлин, Источна Германија |
| Занимање | поет, драматург, режисер |
Бертолт Брехт (герм.: Bertolt Brecht , роден Оjген Бертолд Фридрих Брехт, Eugen Berthold Friedrich Brecht ), е германски поет, драматург, режисер и теоретичар на уметноста. Негови најпознати дела се „Бал“, „Мајката храброст и нејзините деца“, „Просјачки роман“ и „Добриот човек од Сечуан“.
Брехт е епохален театарски работник на 20тиот век, и неговите постигнувања се подеднакво значајни како во драматургијата, така и во театарската продукција, особено преку сеизмичкото влијание на турите кои ги правел Берлинскиот Ансамбл (Berliner Ensemble) - поствоена театарска компанија управувана од Брехт и неговата жена и долгогодишен соработник, актерката Хелен Вајгел.
Студирал природни науки и медицина во Минхен, но набрзо се посветил на театарот. По доаѓањето на нацистите на власт во 1933, заминува во странство. Во емиграцијата делува против нацизмот и милитаризмот и тоа како драматург, писател и издавач. Во 1948 година се враќа во источен Берлин и го основа Берлинскиот Ансамбл. Протестирајќи против неправедноста на современата цивилизација, Брехт започнал со тотална, анархистичка побуна, за подоцна да го прифати марксистичкиот поглед на светот, со кој е силно обоена целокупната негова општествена сатира.
За Брехт, театарот е место на политичко просветлување и агитација: Тој работи на развојот на новите облици на театар кои треба да го потикнат гледачите на размислување и делување. Таквиот театар е епскиот театар а V-ефектот (Verfremdungseffekt) значи разбивање на пречките помеѓу публиката и актерите, како и идејата дека првите мораат да бидат пасивни, а вторите активни. Притоа, познатите работи се прикажуваат во ново [светло] и така упатуваат на контрадикторната стварност, додека делото по пат на коментари и музика се прекинува, што кај гледачот ја уништува секоја илузија.
