Pearl Jam

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Pearl Jam
Биографски податоци
Потекло Сиетл, Вашингтон,
САД САД
Жанрови Алтернативен рок, гранџ, хард рок
Период на активност 1990 – сѐ уште
Издавачи Epic Records (1991–2004)
J Records (2006–сѐ уште)
Соработници Green River, Soundgarden, Bad Radio, Mother Love Bone, Temple of the Dog, Brad, Mad Season, Three Fish, Wellwater Conspiracy, The Rockfords
Мреж. место www.pearljam.com
Членови
Џеф Амент
Стоун Госард
Мајк Мекреди
Еди Ведер
Мет Камерон
Поранешни членови
Дејв Крузен
Мет Чембрлејн
Дејв Абрузис
Џек Ајронс

Pearl Jam (се чита: П`рл Џем) е американска рок група, создадена во Сиетл во 1990 година. Таа е една од најпопуларните групи во почетокот на 1990-те заедно со Nirvana и Soundgarden.

Од самиот почеток, бендот бил формиран од страна на Еди Ведер како водечки вокал и гитара, Џеф Амент свирел на бас гитара, Стоун Госард бил ритам гитарист и Мајк Мекреди бил на соло гитара. Тапанарот Мет Камерон член на бендот станал во 1998 година, како тапанар и на Саундгарден. Pearl Jam се префрлиле на актуелната сцена со деби албумот Ten по распаѓањето на предходниот бенд на Амент и Госард – „Mother Love Bone“.

Pearl Jam биле критикувани како големи матријалисти на алтернативната рок експанзија како еден од главните бендови во почетокот на 90-тите години. Сепак, со текот на кариерата на бендот, членовите одбивале да се придржуваат на традиционалните практикувања во музичката индустрија и правење на музички записи како и вклучување во објавениот бојкот на Тикетмастер. Ролинг Стоун во 2006 година го опишале бендот како „бенд кој изминатата декада намерно ја уништил својата слава.[1]

Бендот продал преку 30 милиони плочи во САД,[2] и околу 60 милиони насекаде во светот уште од самиот почеток.[3][4]. Pearl Jam траел многу подолго одколку другите бендови од алтернативниот рок пробив во почетокот на 1990-тите години и се смета за еден од највлијателните бендови на декадата[5] . „Allmusic“ (All Music Guide, AMG) ги опишува Pearl Jam како „најпопуларниот рокендрол бенд на 90-тите години[6].

Историја[уреди | уреди извор]

Формирање[уреди | уреди извор]

Во периодот од 1984 до 1990 година Стоун Госард и Џеф Амент биле членови на пионирскиот гранџ бенд Грин Ривер во средината на 80-тите години. Грин Ривер правел музички турнеи и снимал плочи за солиден успех, но бендот се распаднал во 1987 година поради стилска поделба помеѓу другарите од бендот Марк Арм и Стив Тарнер[7]. Кон крајот на 1987 година, Госард и Амент започнале да соработуваат со Ендрју Вуд, вокалот на Malfunkshun што резултирало со создавање на бендот „Mother Love Bone“. Во 1988 и 1989 година, бендот снимал албуми и правел турнеи на сѐ поголем интерес и со подршката на издавачката куќа PolyGram склучиле договор во почетокот на 1989 година. Деби албумот ”Apple” на бендот „Mother Love Bone“ бил пуштен во продажба во јули 1990 година, четири месеци откако Вуд починал од предозирање со хероин[8]. Амент и Госард биле уништени од смртта на Вуд што довело до распаѓање на бендот „Mother Love Bone“. Госард, по ова го поминуваше своето време пишувајќи „по мрачен“ матријал од оној кој го пишувал предходно[9]. По неколку месеци, Госард започнал да вежба со Мајк Мекреди- гитарист од Сиетл чиј бенд Shadow претходно се распаднал. Мекреди за возврат го охрабрувал Госард повторно да се здружи со Амент[1].

По кратко време соработка, триото испратило демо-лента со пет песни на неа за да најдат вокалист и тапанар. Демото му го дале на поранешниот тапанар на Red hot Chili Pepers, Џек Ајронс за да види дали би бил заинтересиран да се придружи во бендот и да го даде демото на некој кој тој смета дека би можел да се совпадне како водечки вокал во бендот[9]. Ајронс не ја прифати поканата, но демото го дал на неговиот другар од кошарка - пејачот Еди Ведер од Сан Диего, Калифорнија[10]. Ведер бил главниот вокал во бендот од Сан Диего, Bad Radio и работел на скратено работно време на бензиска станица. Тој ги слушнал песните на лентата, кратко пред да оди на сурфање и текстовите му се допаднале[9]. Потоа снимиле три од песните на лентата („Alive”,„Once”,и „Footsteps”) кои по објавувањето ги опишал како мини-опера со наслов „Mamasan[9][11]. Ведер ја вратил лентата со снимените песни на тројцата музичари од Сиетл кои биле доволно воодушевени за да дојде Ведер на аудиција во Сиетл. За една недела, Ведер се придружил на бендот. Бендот го добил името Mookie Bleylock по активниот тогаш „All Star” кошаркарски играч, по поставувањето на Дејв Крусен како тапанар во бендот[9].

Првото официјално шоу, бендот го доживеало во „Off Ramp Café” на 22 октомври 1990 година во Сиетл и наскоро потпишал договор со Epic Records[12]. Сепак, поради грижите од можни проблеми со авторски права, бендот морал да го промени името и новото име гласело Pearl Jam[6]. Во едно промотивно интервју, Ведер раскажач дека името на бенот се однесувало на неговата пра-баба Перл која била омажена со американски староседелец и имала специјален рецепт за џем од пејот (вид кактус)[13]. Сепак, во 2006 година на насловната страна на списанието Ролинг Стоун, Ведер признал дека приказната е „тотално срање“ (иако навистина имал пра-баба која се викала Перл).Амент и Мекреди објасниле дека Амент го смислил името перл и дека бендот го добил своето име откако присуствувале на концерт на Neil Young кој ги проширил своите песни со импровизација од 15-20 минути по должина, практика позната како џеминг (jamming -музички акт кадешто музичарите свират со импровизација без голема подготовка или предефинирани аранжмани).[1]

Ten[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Ten (албум).
Pearl jam.jpg

Pearl Jam го сминил својот деби албум „Ten“ во март 1991 година во „London Bridge Studios” во Сиетл[14]. Мекреди изјавил дека „Ten” бил повеќе на Стоун и Џеф, а додека Мекреди и Еди тогаш учествувале пасивно“[15]. Крусен го напуштил бендот во мај 1991 година откако се пријавил на рехабилитација[16].Мет Чемберлејн го зазел местото на Крусен кој предходно имал свирено со Edie Brickell и New Bohemians. Откако свирел во само неколку шоуа, вклучувајќи го и снимањето на видео записот на песната „Alive” .[17], Чемберлејн го напуштил бендот и станал член на бендот „Saturday Night Live”. Чемберлејн го предложил Дејв Абрузес за своја замена. Абрузес се приклучил на групата и свирл на останатите шоуа на Pearl Jam, подржувајќи го албумот Тен.

Објавен на 27 август 1991 година, „Тен“ (наречен според бројот од Џерзи (кошаркарски тим) на Муки Блејлок[13])се состои од 11 песни кои опфаќа темни теми како на пример депресија, самоубиство, осаменост и убиство.[18]. Музичкиот стил на „Тен“ кој имал влијание од класичниот рок, комбинирал „проширен хармоничен вокабулар“ со „свечен“ звук. Албумот се продавал бавно, но до втората половина на 1992 година се стекнал со пробивен успех, како потврдено злато и достигнал на второто место на „Billboard[14]“ топ листите. „Ten” ги содржи хитовите „Alive”, ”Even Flow”и ”Jeremy”. Првобитно изведена како химна на многу,[9], Ведер подоцна открил дека „Alive” раскажува полу-биографска приказна за син кој открива дека татко му е всушност негов очув, додека тагата на мајка му ја тера таа сексуално да го прегрне својот син кој премногу наликува на својот биолошки татко[9]. Песната „Jeremy” и нејзиното видео запис биле инспирирани од вистинска приказна во која средношколец се самоубил пред неговите соученици[19]. ”Ten” останал на „Billboard” топ листите повеќе од 2 години и се стремел да стане еден од најмногу продаваните рок плочи, постанувајќи 13 пати платинум плоча[20].

Со успехот на албумот „Ten”, Pearl Jam станале клучни членови на гранџ експанзијата во Сиетл заедно со Alice in Chains, Nirvana и Soundgarden. Музичките новинари го критикувале бендот. Британското музичко списание „NME” изјавило дека Pearl Jam „се обидуват да крадат пари од џебовите на младите[21]. Пејачот на Нирвана, Курт Кобеин луто ги нападнал Pearl Jam тврдејќи дека бендот е комерцијална распродажба[22] и тврдел дека „Ten” не е вистински алтернативен албум бидејќи во него има истакнати гитаристи[14]. Кобејн подоцна се смирил со Еди Ведер и тие наводно биле пријатели пред самоубиството на Кобејн во 1994 година.[1]

Амент изјавил дека„ „Ten”, во суштина, бил само изговор за турнеа, додавајќи: „Ние ѝ кажавме на издавачката куќа,‘Ние знаеме дека можеме да бидеме одличен бенд, затоа ајде да ја искоритиме можноста и да излеземе надвор и да свириме“[23]. Менаџерот на бендот, Кели Куртис, изјавил „штом луѓето дојдоа и ги видоа во живо, оваа искра нема да згасне"[15]. За време на нивната прва турнеа, некако се знаело дека тоа се случува и дека нема да запре.“ Во почетокот на кариерата на Pearl Jam, бендот станал познат по нивните жестоки настапи во живо. Гледајќи наназад, на ова време, Ведер изјавил дека „да се свири музика и потоа да се добие шанса за снимање на плоча и да се има публика и ствари, тоа е како нескротлива сила...Но тоа не произлезе од „копиран“ менталитет[24]. Во 1992 година, Pearl Jam се појавиле на емисиите „Saturday Night Live”и”MTV Unplugged” и зазел место на летната турнеа на Лолапалоз заедно со Red Hot Chili Peppers, Soundgarden и Ministry, помеѓу другите. Бендот придонел со 2 песни како саундтрак на филмот „Singles“ на Камерон Кроув во 1992 година:”State of Love and Trust”и”Breath”.

Амент, Госард и Ведер се појавиле во филмот „Singles“ под името „Граѓанинот Дик“;нивните улоги биле снимани кога Pearl Jam биле познати под името Mookie Bleylock.

„Vitalogy“ и справување со успехот (1993-1995)[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Vitalogy (Pearl Jam).

Членовите на бендот започнале да се здобиваат со успехот потешко, додека целиот товар од популарноста на Pearl Jam паднал врз водечкиот вокалист Ведер[9]. Додека Pearl Jam освоил четири награди на „MTV” Видео Музичките Награди за видео записот на песната „Jeremy”,вклучувајќи видео запис на годината и најдобро видео на група, бендот одбивал да направи видео запис на песната „Black”, иако групата билапод притисок од продуцентската куќа за издавање. Оваа одлука, да се одбива да се прават видео записи и на следните песни, станало тренд на бендот. Стана општо познато дека музичките видео записи биле едни од највиталните продажни средства што еден бенд ги има како свое оружје[25]. Сепак, Ведер сметал дека концептот на музичките видео записи го попречуваат слушателот во создавањето на свое толкување на песната, наведувајќи дека „Кога сеуште немаше музички видео записи, би слушал песна со слушалките ставени на тебе, седејќи на полнета вреќа со затворени очи, и самиот би си замислувал, сѐ она што доаѓа одвнатре. И одеднаж, понекогаш дури и прв пат кога ја слушаш песната, со помош на тие визуелни слики би те одтргнале од било каква форма на самоизразување.“ Амент изјавил: „Не сакам луѓето да се сеќаваат на нашите песни со видео записи и десет години од сега.“[9]

Тапанарот Мет Камерун

Pearl Jam се упатиле кон студиото во почетокот на 1993 година соочувајќи се со предизвикот на комерцијалниот успех кој следел со нивниот деби албум. Мекреди изјавил: „Бендот беше многу развиен и сѐ беше помалку лудо“[26]. Со вториот албум на Pearl Jam - „Vs.”, издаден на 19 октомври 1993 година, се продадале 950,378 копии во првата недела на издавање и ги надмина сите влезови на топ листите на „Billboard” таа недела.[27]. Ова поставило рекорд за најмногу продадени копии од еден албум во првата недела на издавање.[28]. Рекордот опстанал пет години, сѐ до албумот на Garth Brook во 1998 година - „Double Live”.[29]. Овој рекорд во рок жанрот опстанал седум години, до 2000 година кога Limp Bizkit го издадале албумот „Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavoured Water[30] .„Vs.” ги содржи хитовите „Go”,„Daughter”,„Animal”,и „Disaster”. Пол Еванс од Ролинг Стоунс изјавил „Неколку американски бендови се појавија очигледно талентирани, отколку овој бенд со „Ten” ;и албумот „Vs” дебитира дури на врвот тој додал, „Како Џим Морисон и Пит Тауншенд, така и Ведер прави форте од неговите психолошко-митски истражувања...Додека гитаристите Стоун Госард и Мајк Мекреди „ни ги замачкуваат очите“, тој не кани во драма од експерименти и расправии[31].“ Бендот одлучил да ги намали комерцијалните напори со почетокот на издавањето на „Vs”[32]. Членовите одбиле да прават повеќе видео записи после масивниот успех на видео записот „Jeremy” и се определиле за помалку појавувања на телевизија или интервјуа[33]. Турнеата на Pearl Jam таа година[34], познавачите на индустријата ја споредувале со вообичаените турнеи на Led Zeppelin каде што бендот „ ги игнорираше новинарите и ја претставуваше својата музика директно на фановите“. За време на турнеата на албумот „Vs” бендот ги прикрил цените на картите за да ги спречи препродавачите на билетите во својата работа.[35]

До 1994 година, како што опиша менаџерот на бендот, Pearl Jam „се бореше на сите страни“[35]. Pearl Jam се разлутиле кога после неколку шоуа во Чикаго, Илиноис дознале дека продавачите на билетите - Тикетмастер додале трошоци на услуга на билетите. Одделот за правда на САД го истражуваше функционирањето на компанијата за тоа време и го упати бендот да направи меморандум за неговото искуство со компанијата. Госард и Амент набрзо сведочеа на истрагата на поткомитетот на Вашингтон Д.Ц.[36] Како протест, бендот ја откажа летната турнеата во 1994 година.[37]. Откако одделот за правда скоро го реши случајот, Pearl Jam продолжиле со бојкотот кон Тикетмастер и одбивале да свират на локации на кои бендот имал склучено договори со компанијата[38]. Музичкиот критичар Џим Дерогатис забележал дека заедно со неуспехот на Тикетмастер, „бендот одбиваше да издава хитови или да снима видео записи;и дека сака да биде повеќе како хероите од 60-тите години, ”The Who”, објавувајќи два до три албуми годишно.“ Тој истотака изјавил дека поголемиот дел од третиот албум на бендот „Vitalogy” бил завршен до почетокот на 1994 година, но она што е виновно за одложувањето на албумот е или некое присилно одложување од Епик Рекордс или спорот со Тикетмастер. Pearl Jam пишувале и снимале песни за време на турнеата на „Vs” и за време на паузите на турнеата тие ги напишале повеќето од песните за следниот албум „Vitology”.

Тензиите во бендот за тоа време драматично се зголемиле. Продуцентот Брендан Обрајан изјавил, „”Vitalogy” беше малку исфорсиран. Само сум љубезен-имаше некои попуштања“[15]. Откако Pearl Jam го завршииле снимањето на „Vitology”, го отпуштија тапанарот Дејв Абрузес. Бендот ги напоменал политичките разлики помеѓу Абрузес и другите членови на бендот, како на пример тоа што Абрузес не се слогласувал со бојкотот кон Тикетмастер.[15]. На неговото место бил донесен Џек Ајронс, близок пријател на Ведер и поранешен и првобитен тапанар на Red Hot Chili Pepers. Ајронс дебитирал со бендот на добротворната акција во „Bridge School” на Неил Јанг во 1994 година, но не бил официјално претставен како тапанар на бендот сѐ до сателитското емитување на радио „Self-Pollution”во 1995 година, четири ипол долго часовно приватно емитување надвор од Сиетл кое било достапно за секоја радио станица која сакала да ја емитува емисијата.[39]

Албумот „Vitology” бил објавен на 22 ноември 1994 година на винил и две недели подоцна на 6 декември 1994 година на СD и касети. Цд-то станало второ најбрзо продадено во историјата, со повеќе од 877,000 копии продадени во првата недела[12]. Стефан Томас Ерлевајн од „Allmusic” изјавил дека благодарение на продукцијата на која бендот можел да се потпре, „Vitology” се смета за најоргиналниот и најнепопустливиот албум на Pearl Jam[40]. Многу од песните на албумот биле резултат на притисоците од славата.[41]. Песната „Spin The Black Circle”, како почит кон виналните плочи, добил Греми награда во 1996 година за награда за најдобра Хард Рок Изведба. „Vitology” истотака ги содржи песните „Not for You”,”Corduroy”,”Better Man”,и ”Immortality”. Песната ”Better man”,која ја напишал и извел Ведер додека бил во бендот „Bad Radio”, го достигна првото место на актуелните рок топ листи на „Billboard” и се задржила на првото место осум недели. Брендан Обрајан сметл дека песната била очигледно одлична поп песна и Pearl Jam дека биле против да ја снимаат песната и веднаш ја отстраниле од албумот „Vs” поради нејзината пристапност.[15]

За време на турнеата во 1995 година за албумот „Vitology”, бендот продолжил со бојкотот кон Тикетмастер, но она што ги изненадил беше тоа што ни еден друг бенд виситински не се придружил[42]. Иницијативата на Pearl Jam да не свират на локации поврзани со Тикетмастер ,со неколку исклучоци, ги спречил да свират во САД следните три години. Амент подоцна изјавил дека биле многу тврдоглави за турнеата во 1995 година и дека морале да докажаат дека можат и сами на себе, но и дека тоа прилично ја загрозила нивната кариера[15]. Во истата година, бендот го вратил Неил Јанг, кој влијаел на самиот бенд, со неговиот албум „Mirror Ball”. Договорните обврски ја спречиле употребата на името на бендот секаде на албумот, но членовите на бендот биле посебно кредитирани во објаснетите белешки на самиот албум[6]. Две песни биле ставени на “Mirror Ball” : “I Got Id” и “Long Road”.Овие две песни Pearl Jam ги објавиле посебно во 1995 година во албумот “Merkin Ball”.

„No Code“ и „Yield“ (1996-1999)[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главни статии: „No Code (Pearl Jam)“ и „Yield (Pearl Jam).

После турнеата за „Vitology”, бендот започнал да го снима својот следен албум „No Code”. Ведер изјавил дека сѐ околу снимањето на албумот „No Code” било здобивање на перспектива[43]. Точно после пет години од издавањето на нивниот деби албум „Ten” , бендот го издаде „Vitology” на 27 август 1996 година. „No Code” се сметал за намерен прекин на звукот од албумот „Ten”, фаворизирајќи експериментални балади и гласни рокери по гаражи,[44]. Дејвид Браун од „Entertainment Weekly” изјавил дека „No Code” приложува поширок спектар на расположенија и инструменти од било кој предходен албум на Pearl Jam[45]. Темите на текстовите на албумот разрешувале проблеми со самопрегледување со што Амент изјавил дека на некој начин била приканата на бендот,[46][46]. Иако албумот дебитирал на првото место на топ листите на „Billboard”, брзо ѝ паднал од топ листите. Албумот „No Code” ги содржил хитовите „Who You Are”,”Hail,Hail”, и ”Off He Goes”. Многу малку турнеи се одржале за албумот „No Code”, за разлика од албумот „Vitalogy”, бидејќи бендот не сакал да настапува на места поврзани со Тикетмастер. Се одржала европска турнеа, есента 1996 година. Госард изјавил дека било многу стресно да се оди на турнеа во тоа време и дека било сѐ потешко да бидеш возбуден бидејќи си дел од бендот[15].

Гитаристот на групата во 1998 година

После кратката турнеа за албумот „No Code”, бендот започнал со снимање на својот следен албум во 1997 година. Сесијата за петтиот албум на бендот претставувла повеќе тимска работа помеѓу сите членови на групата. Амент изјавил дека сите навистина имаат по нешто свое на плочата и поради тоа, секој смета дека е важен дел од бендот[47]. На 3 февруари 1998 година, Pearl Jam го објавиле својот следен албум „Yield”. Албумот бил наведен како враќање на раниот директен рок звук на бендот[48]. Том Синклер од „Entertainment Weekly” изјавил дека бендот се претворил во прекини кои влијаат на албумот и се насочуваат помеѓу жесток рок и акустично преживување. Можеби, внимателни на своите позиции како последни алт-рок амбасадори, тие го создадале најсмирувачкиот албум од почетокот со нивниот прв деби албум „Ten ” во 1991 година[49]. Текстовите од албумот „Yield” биле во помисловна форма на пишување како и на албумот „No Code”. Ведер изјавил дека она што било гнев во минатато сега се одразувало[50]. „Yield” дебитирал на второто место на топ листите на „Billboard[51], но исто како албумот „No Code”, набрзо почнал да паѓа од топ листите. Вo албумот биле вклучени песните „Given To Fly” и „Wishlist”. Бендот го најмил стрип уметникот Тод Мекфарлен да направи анимиран видео запис на песната „Do The Evolution” од албумот, првиот видео запис од 1992 година[52].

„Single Video Theory” таа година објавил документарец околу деталите за снимањето на албумот „Yield” на „VHS” и „DVD”. Во април 1998 година, Pearl Jam повторно го променил својот тапанар. Џек Ајронс го напуштил бендот бидејќи не бил задоволен од турнеите и бил заменет со поранешниот тапанар на Саундгарден, Мат Камерон кој на почетокот бил дел од бендот привремено, но наскоро станал постојана замена за Ајронс,[53]. Турнеата во Северна Америка во 1998 година за албумот „Yield” го одбележила враќањето на бендот со целосната турнеа. Тужбата на бендот против Тикетмастер се докажала како неуспешна и тоа ги спречиле турнеите во живо. Многу фанови се жалеле на потешкотии при наоѓањето карти и посетувањето на изолираните локации за настапи кои не се на Тикетмастер[54]. Pearl Jam повторно започнале да соработуваат со Тикетмастер, за оваа турнеа и оние што следуваа, за да им овозможат подобри услови на посетителите на нивните концерти. Летната турнеа во 1998 година била голем успех и откако завршила, бендот го издадал албумот „Live on Two Legs“, албум кој се состои од настапи во живо од турнеата.

Во 1998 година, Pearl Jam ја снимил песната „Last Kis”,препев на баладата од 60-тите години на познатиот Џ.Френк Вилсон и „The Cavaliers”. Таа била снимена за време на една проба и издадена во 1998 година од фан клубот на бендот како божиќен хит. Со популарната побарувачка, песната била издадена како хит во 1999 година и сите приходи ги намениле како помош за бегалците од војната во Косово.[12]. Бендот одлучил да ја додаде песната на албумот-компилација за добротворни акции во 1999 година :”No Boundaries” „Добротворен концерт за бегалците од Косово“.Песната „Last Kiss” го достигна второ место на слушаност на топ листите на „Billboard” и стана највисоко рангиран хит на бендот.

„Binaural” и трагедијата на „Roskilde” (2000-2001)[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Binaural (Pearl Jam).
Групата на концерт на 4 септември 2000 година

По завршувањето на турнеата со албумот „Yield”, бендот направил кратка пауза, но потоа кон крајот на 1999 година започнал со работа за новиот албум. На 16 мај 2000 година, Pearl Jam го издал шестиот албум „Binaural”. Тапанарот Мат Камерон дебитирал со овој албум. Насловот се однесува на бинуралните техники на снимање, кои Чед Блејк ги употребил на неколку песни бидејќи бил познат по користење на оваа техника. „Bunaural” бил првиот албум кој Брендон Обрајан не го продуцирал уште од дебитирањето на бендот[55], иако подоцна го повикале да измени неколку песни. Госард изјавил дека бендот е подготвен за промена[26]. Џон Парлс од Ролинг Стоунс изјавил дека очигледно уморни од гранџ освен верните фанови, Pearl Jam „копале“ насекадеи дека со тој албум, во Pearl Jam се одразило долгото проклетство на самобендисаноста и обновувањето на подготвеноста за да бидат експериментални или едноставно чудни[56]. Текстовите во албумот биле по мрачни за разлика од предходниот албум „Yield” и Госард ги опишал текстовите како „прилично тмурни“[50]. „Bunaural” ги вклучува хитовите „Nothing as It Seems” и „Light Years”. Албумот бил продаден во 700.000 копии и станал првиот албум на Pearl Jam кој не достигнал да биде платинум[57].

Pearl Jam одлучил да го сними професионално секое шоу на турнеата за „Bunaural” во 2000 година, откако приметиле дека фановите сакаат да имаат копија од настапите на нивните концерти. Бендот им овозможил на фановите да прават аматерски снимања и овие „официјални производи“ како обид да се овозможи поприфатливи и поквалитетни прозводи за фановите. Pearl Jam првенствено сакал да ги издаде само на членовите на фан клубот, но договорот за албум го спречувало тоа[58]. Pearl Jam ги издадал сите албуми во продавниците за плочи како и во фан клубот[59]. Бендот издадал 72 албуми во живо од 2000 и 2001 година и поставил рекорд за најмногу деби албуми во исто време на „Billboard 200[60].

Турнеата на Pearl Jam низ Европа завршила трагично на 30 јуни 2000 година на фестивалот „Roskilde” во Данска. Девет фанови биле изгазени и се задушиле во толпата. Откако многу пати, службениците на фестивалот побарале да се прекине со концертот, бендот конечно престанал да свири и се обидел да направи толпата да одстапи чекор наназад, но веќе било доцна[61]. Двете останати дати за настапување биле откажани и членовите на бендот размислиле да се пензионираат после овој настан. Pearl Jam веднаш биле обвинети за несреќата, но подоцна биле ослободени од одговорноста[62].

Еден месец откако европската турнеа завршила, бендот започнал со турнеа во Северна Америка во 2000 година. Настапувајќи после трагедијата на „Roskilde”, Ведер изјавил дека за да се свири пред толпа луѓе сѐ заедно му овозможило започне повторно од почеток[15] . На 22 октомври 2000 година, бендот настапил на „MGM Grand” во Лас Вегас прославуѕвајќи ја десетгодишнината од првиот настап во живо како бенд. Ведер ја искористил приликата да се заблагодари на многу луѓе кои му помогнале на бендот да се соедини и да опстои десет години. Тој истакнал дека никогаш не би примил Греми награда или слично[63]. Песната „Alive”, бендот намерно не ја свирел на сите настапи сѐ до последната вечер во Сиетл. Таа вечер, бендот свирел преку 3 часа, настапувајќи со повеќето од нивните хитови како и песните на ”The Who”:„The Kids Are Alright” и „Baba O’Riley”.

Со завршувањето на турнеата на албумот „Bunaural”, следната година бендот го издадал „Touring Band 2000”. DVD-то се состоело од изведби од турнеата во Северна Америка. Со терористичките напади на 11 септември 2001 година, Ведер и Мекреди му се придружиле на Неил Јанг во изведбата на песната „Long Road” од „Merklin Ball EP” на добротворниот концерт наречен:„Почит за хероите“ во Америка. Концертот се емитувал на 21 септември 2001 година и собирал пари за жртвите и нивните фамилии.

„Riot Act“ (2002-2005)[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Riot Act (албум).

Pearl Jam започнале со работа за нов албум по една година долга пауза и огромната турнеа за албумот „Bunaural”. Мекреди ја опишал работната средина како прилично позитивна и многу силна и духовна[64]. Со оглед на времето кога ги пишувале текстовите, Ведер изјавил дека има многу несреќни случаи во тоа време, и дека било многу тешко за пишување[65]. Ова најмногу се однесувало за „Roskilde” и за терористичките напади. Pearl Jam го издадале својот седми албум „Riot Act” на 12 ноември 2002 година. Во албумот биле вклучени хитовите „I Am Mine” и „Save You”. Албумот имал многу повеќе народен и експериментален звук, што го докажало присуството на „B3” органистот Бум Гаспар во песните како на пример: „Love Boat Captain”. Стефан Томас Ерлевајн од „Allmusic” изјавил дека албумот „Riot Act” бил албум каков Pearl Jam сакале да направат уште од албумот „Vitalogy”, мускулеста рок уметност, која настапува жестоко но сепак е исполнета со „палави рабови“ и чудни заобиколувања“[66]. Песната со наслов „Are” ја снимиле како оддавање почит на деветте луѓе кои загинале во јуни 2000 година на фестивалот “Roskilde”. Ведер ја испеал песната само 9 пати на турнеата во 2003 година.[67]

PearlJam.jpg

Во 2003 година, бендот започнал со турнеата за албумот „Riot Act” која вклучуваше настапи во Австралија и Северна Америка. Бендот продолжил со официјалната програма на снимање на изведба која не е официјално издадена од самиот уметник и секој концерт од турнеата бил достапен на CD на нивната веб локација. Вкупно шест снимања на изведби кои не се официјално издадени од самиот уметник, започнале да се продаваат во продавниците за плочи, од настапите во Перт, Токио, Државниот Колеџ, Пенсилванија, два настапа на “Medison Square Garden” и Мансфилд, Мацачусец. На многу настапи на турнеата во Северна Америка во 2003 година, Ведер ја пеел песната „Bu$hleaguer ” од албумот „Riot Act”, коментирајќи го претседателот Џорџ Буш со гумена маска од него која што ја носел на почетокот на песната, потоа обесувајќи ја на држачот на микрофонот за да го испее остатокот од песната. Бендот дознал дека неколку фанови си отишле откако Ведер ја „закачил“ маската на Буш на држачот за микрофонот на настапот во Денвер, Колорадо[68].

Pearl Jam објавил во јуни 2003 година дека официјално ги напушта „Epic Records” со завршувањето на договорот. Бендот изјавил дека не биле заинтересирани да прават музика за друга продуцентска куќа[69]. Хитот „Man of the Hour” бил првото издавање на бендот без продуцентска куќа во соработка со „Amazon.com”[70]. Уредникот Тим Бартон им понудил на Pearl Jam да направат оргинална песна како саундтрак за неговиот нов филм „Big Fish”. Откако малку порано се проектирал филмот, Pearl Jam ја снимиле песната за него. Номинирана за наградата Златен Глобус, песната „Man of the Hour” може да се слушне во завршниот дел на филмот „Big Fish”.

Бендот ја издадал колекцијата од два диска „Lost Dogs” и „Live at the Garden ”, DVD од концертот на бендот на 8 јули 2003 година на „Madison Square Garden” од „Epic Records” во ноември 2003 година. Pearl Jam во 2004 година го издал албумот со настапи во живо „Live at Benaroya Hall” во договор за еден албум со ”BMG”[71]. Pearl Jam во 2004 година прв пат издале лиценцирана песна за во телевизиско шоу;во последната епизода на телевизиската серија „Пријатели[72] се пуштило исечок од песната „Yellow Ledbetter”. Подоцна, истата година „Epic Records” ја објавил колекцијата на најдобрите хитови од 1991 до 2003 година на Pearl Jam -„Rearviewmirror-Greatest Hits 1991-2003”. Ова објавување го обележал крајот на вклучувањето договори помеѓу Перл Јем и „Epic Records[73].

Pearl Jam настапувале на шоуто на „Easy Street Records” во април 2005 година во Сиетл; албумот „Live at Easy Street” се состел од снимки на настапот и се објави само за независните музички продавници. Бендот започнал со турнеата во септември 2005 година во Канада, започнувајќи ја турнеата со концерт за собирање на финансиски средства во Мисола, Монтана за демократскиот политичар Џон Тестер, а потоа свиреа во амфитеатарот Џорџ пред да се префрлат во Канада. Откако завршила турнеата во Канада, Pearl Jam продолжиле со отварањето на концертот на Ролинг Стоунс во Питсбург, потоа настапувале два пати во „Боргата“ казиното во Атлантик Сити, Њу Џерзи, пред да ја завршат турнеата со концерт во Филаделфија, Пенсилвенија. На официјалната веб локација на Pearl Jam во „MP3” форма се доставиле официјалните снимања на изведби кои не се официјално издадени од самиот уметник,за настапите на бендот во 2005 година. Pearl Jam одржале добротворен концерт за собирање пари за ураганот „Катрина“ на 5 октомври 2005 година во „House of Blues” во Чикаго, Илиноис. На 22 ноември, Pearl Jam започнал со својата латино-американска турнеа[74].

Префрлување во „J Records” (2006-2008)[уреди | уреди извор]

Еди Ведер на концерт во Италија на 20 септември 2006 година

Работата за следниот албум на Pearl Jam започнала по појавувањето на турнеата „Vote for Change” во 2004 година. Периодот помеѓу двата албума бил најдолгиот јаз кој Pearl Jamго имал, од последниот издаден албум до оној кој следел од нова продуцентска куќа. Клајв Дејвис објавил во февруари 2006 дека Pearl Jam потпишале договор со неговата продуцентска куќа „J Records”, која како „Epic Rekords” бил дел од „Sony Music Entertainment” (тогаш познато како „Sony BMG”[75]).

Осмиот албум на бендот, „Pearl Jam” бил објавен на 2 мај 2006 година. Повеќе критичари го коментирале албумот како враќање на бендот во стариот звук и Мекреди го споредил новиот матријал со албумот „Vs” во интевју во 2005 година[76][77]. Амент изјавил дека бендот свири во соба. Крис Вилман од „Entertainment Weekly” изјавил дека во свет полн со момчиња пратени да работат машка работа, Pearl Jam сеуште mожеле да го изведат тоа сериозно[78]. Моменталните социо-политички проблеми во САД се нашле на албумот. Песната „World Wide Suicide”, која ја критикув војната во Ирак и надворешната политика на САД била објавена како хит и го достигнала врвот на модерните рок топ листи на „Billboard”. Таа песна им била прв хит број 1 после песната „Who You Are” во 1996 година и прв број 1 хит на која било топ листа во САД после песната „Given to Fly” во 1998 година достигнувајќи го првото место на актуелната рок топ листа. Pearl Jam ги вклучиле ѝ хитовите „Life Wasted” и „Gone”.

Така, во текот на 2006 година, бендот ја започнал поредната турнеја. Таа била во Северна Америка, Австралија и Европа осовено, бидејќи претходно групата не настапувала на тој континент шест години. На турнејата низ Северна Америка, групата Tom Petty and the Heartbreakers им пред нивните настапи на концертите[79]. Групата учествувала на фестивалите во Лидс и Ридинг, и покрај тоа што претходно најавиле дека по трагедијата од 2000 година, повеќе нема да учествуваат на такви настани. Сепак Ведер на двата концерти ја замолил на присутната публика да внимава на себе. По концертот, Ведер коментирал дека одлуката на бендот да свири на фестивалот за прв пат по Roskilde немало никаква врска со храброста, туку едноставно вербата кон публиката ги натерало на тоа.[80]

Така, турнејата на бендот во 2007 година во Европа започнала на 5 август.[81] Бендот издал ЦД во јуни 2007 година, кој се состоел од концерт во живо, и истиот бил наречен Live at the Gorge 05/06', кој концерт бил одржан во Џорџијансакиот амфитеатар,[82] и истиот бил издаден во DVD издание[83]. Во јуни 2008 година, бендот учествувал на музичкиот фестивал Bonnaroo[84], и истата се совпаднала со турнејата на бендот во источниот дел од САД[85]. Во јули 2008 година бендот настапил на VH1 прославата, заедно со The Who, Foo Fighters, Incubus и The Flaming Lips.[86]Неколку дена пред изборите во САД, бендот на својата официјална страница објавил документарен филм под наслов Vote for Change? 2004 или Гласај за промени? 2004.[87]

„Backspacer“ (2009–денес)[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Backspacer (албум).

На 24 март 2009 година, албумот Ten бил повторно рездаден во четири изданија[88]. филмот за бендот на Камерон Кроу треба да биде официјално издаден во 2011 година по повод дваесетгодишнината од создавањето на групата.[89]

Бендот кон почетокот на 2008 година започнал да работи на својот пореден албум[90], а во 2009 да ги издава и првитедемо верзии на песни кои биле напишани во текот на 2008 година[91]. Така, деветиот албум на групата бил објавен на 20 септември 2009 година[92] и истиот бил наречен Backspacer. Албумот дебитирал на топ 1 списокот на Билборд. Ова се немало случено на групата од 1996 година. Синглот од последниот албум на групата, Got Some, бил прикажен на првата епизода од The Tonight Show with Conan O'Brien[93]. Во август 2009, групата настапувала на Virgin Festival,[94] и на Outside Lands Music and Arts Festival,[95]. Групата имала пет концерти во Европа и три во Северна Америка[96][97][98].

На 17 јануари 2011 година, групата објавила дека планира да издаде уште едно ЦД во живо, под наслов Live on Ten Legs[99].

На 11 октомври 2013 година се појавил десеттиот студиски албум на групата, под наслов "Молња" (Lightning Bolt). Албумот содржи 12 песни низ кои се менуваат жестоки гитарски рифови, карактеристични за гранџот, и мирни композиции. Албумот бил позитивно оценет од музичките критичари и директно се нашол на врвот на листата "Билборд 200". Како почетни синглови од албумот биле издадени песните "Mind Your Manners" и "Sirens", додека како подобри се издвојуваат и песните: "Pendulum", "Sleeping By Myself" и "My Father's Son".[100]

Албуми[уреди | уреди извор]

  • Ten (Epic, 27 август 1991)
  • Vs (Epic, 19 октомври 1993)
  • Vitalogy (Epic, 6 декември 1994)
  • No Code (Epic, 27 август 1996)
  • Yield (Epic, 3 февруари 1998)
  • Riot Act (Epic, 12 ноември 2002)

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Hiatt, Brian (16 јуни 2006). „The Second Coming of Pearl Jam“. Rolling Stone. архивирано од оригиналот на 28 мај 2007. http://web.archive.org/web/20070528041642/http://www.rollingstone.com/news/coverstory/pearl_jam_the_second_coming. конс. 22 јуни 2007 г. 
  2. „Top Artists“. RIAA. http://riaa.com/goldandplatinumdata.php?table=tblTopArt. конс. 15 јули 2007 г. 
  3. Steuer, Eric (19 мај 2006). „Pearl Jam Releases Its First Music Video In Eight Years Under a Creative Commons License“. CreativeCommons.com. http://creativecommons.org/press-releases/entry/5912. конс. 15 јули 2007 г. 
  4. Lampert, Eva (2 март 2006). „Self-Titled Pearl Jam Album Gets Release Date“. ChartAttack.com. http://www.chartattack.com/news/40634/self-titled-pearl-jam-album-gets-release-date. конс. 16 август 2007 г. 
  5. Erlewine, Stephen Thomas. Lost Dogs > Overview“. Allmusic. http://www.allmusic.com/album/r666816. конс. 22 јуни 2007 г. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Erlewine, Stephen Thomas. „Pearl Jam > Biography“. Allmusic. http://www.allmusic.com/artist/p5118. конс. 22 јуни 2007 г. 
  7. Azerrad, Michael. Our Band Could Be Your Life. Little Brown and Company, 2001. ISBN 0-316-78753-1, pg. 422
  8. Friend, Lonn M. (July 1992). „Heroes... and Heroin“. RIP. http://web.stargate.net/soundgarden/articles/rip_7-92.shtml. конс. 22 јуни 2007 г. 
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 9,7 9,8 Crowe, Cameron (28 октомври 1993). „Five Against the World“. Rolling Stone. архивирано од оригиналот на 19 јуни 2007. http://web.archive.org/web/20070619084803/http://www.rollingstone.com/news/story/10560431/five_against_the_world. конс. 23 јуни 2007 г. 
  10. Wall, Mick. "Alive". Nirvana and the Story of Grunge. Q p. 95
  11. Clay, Jennifer (December 1991). „Life After Love Bone“. RIP. http://www.fivehorizons.com/archive/articles/rip1291.shtml. конс. 23 јуни 2007 г. 
  12. 12,0 12,1 12,2 „Pearl Jam: Timeline“. Pearljam.com. архивирано од оригиналот на 9 јануари 2008. http://web.archive.org/web/20080109033804/http://www.pearljam.com/timeline/. конс. 27 јуни 2007 г. 
  13. 13,0 13,1 Neely, Kim. "Right Here, Right Now". Rolling Stone. October 31, 1991.
  14. 14,0 14,1 14,2 Pearlman, Nina. "Black Days". Guitar World. December 2002.
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 15,5 15,6 15,7 Weisbard, Eric, et al. "Ten Past Ten". Spin. August 2001.
  16. Greene, Jo-Ann. "Pearl Jam and the Secret History of Seattle Part 2." Goldmine. August 1993.
  17. Peiken, Matt (1 декември 1993). „Dave Abbruzzese of Pearl Jam“. Modern Drummer. http://pearljamhistory.no.sapo.pt/PJArticles_Interviews_12-xx-93_-_modern_drummer.htm. конс. 1 јули 2007 г. 
  18. Huey, Steve. „Ten > Review“. Allmusic. http://www.allmusic.com/album/r14978. конс. 3 јули 2007 г. 
  19. Miller, Bobbi (8 јануари 1991). „Richardson Teen-ager Kills Himself in Front of Classmates“. The Dallas Morning News. http://www.sshep.com/jeremynew.htm. конс. 27 јуни 2007 г. 
  20. „Top Pop Catalog“. Billboard. http://www.billboard.com/bbcom/charts/chart_display.jsp?g=Albums&f=Top+Pop+Catalog. конс. 2 април 2009 г. 
  21. Gilbert, Jeff. "New Power Generation". Guitar World: Nirvana and the Seattle Sound. 1993.
  22. Al & Cake. "An interview with...Kurt Cobain". Flipside. May/June 1992.
  23. Coryat, Karl. "Godfather of the 'G' Word". Bass Player magazine. April 1994.
  24. Hiatt, Brian (20 јуни 2006). „Eddie Vedder's Embarrassing Tale: Naked in Public“. Rolling Stone. архивирано од оригиналот на 20 јуни 2008. http://web.archive.org/web/20080620071621/http://www.rollingstone.com/news/story/10611546/eddie_vedders_embarrassing_tale_naked_in_public/2. конс. 3 март 2009 г. 
  25. Neely, Kim. Five Against One: The Pearl Jam Story. "The Lost 'Jeremy' Video. pp. 109-113. New York, NY. Penguin Books.
  26. 26,0 26,1 "Interview with Stone Gossard and Mike McCready". Total Guitar. November 2002.
  27. „Pearl's Jam“. Entertainment Weekly. 19 ноември 1993. http://www.ew.com/ew/article/0,,308749,00.html. конс. 31 август 2007 г. 
  28. "Pearl Jam: Timeline". pearljam.com.
  29. Farber, Jim (14 декември 1998). „Your Cheatin' Charts! Timely Accounting Change Helped Brooks' Double Live Smash Pearl Jam's '93 Record“. Daily News. http://www.nydailynews.com/archives/entertainment/1998/12/14/1998-12-14_your_cheatin__charts__timely.html. конс. 2 септември 2009 г. 
  30. http://www.ew.com/ew/article/0,,85663,00.html
  31. Evans, Paul (23 декември 1993). „Pearl Jam: Vs.. Rolling Stone. архивирано од оригиналот на 14 мај 2008. http://web.archive.org/web/20080514060409/http://www.rollingstone.com/artists/pearljam/albums/album/135104/review/5945402/vs. конс. 27 мај 2008 г. 
  32. Ashare, Matt. "The Sweet Smell of (Moderate) Success". CMJ. July 2000.
  33. DeRogatis, Jim. Milk It!: Collected Musings on the Alternative Music Explosion of the 90's. Cambridge: Da Capo, 2003. ISBN 0-306-81271-1, pg. 58
  34. DeRogatis, pg. 59
  35. 35,0 35,1 DeRogatis, pg. 60
  36. Wall, Mick. "Alive". Nirvana and the Story of Grunge. Q p. 99
  37. Gordinier, Jeff (28 октомври 1994). „The Brawls in Their Courts“. Entertainment Weekly. http://www.ew.com/ew/article/0,,304203,00.html. конс. 3 септември 2007 г. 
  38. DeRogatis, pg. 64–65
  39. Gaar, Gillian G. "Radio Free Vedder". Rolling Stone. February 23, 1995.
  40. Erlewine, Stephen Thomas. Vitalogy > Review“. Allmusic. http://www.allmusic.com/album/r207150. конс. 29 април 2007 г. 
  41. Weisel, Al. "Pearl Jam: Vitalogy". Rolling Stone. December 15, 1994. p. 91–92.
  42. DeRogatis, pg. 64
  43. Marks, Craig. "The Road Less Traveled". Spin. February 1997.
  44. Pareles, Jon (25 август 1996). „Pearl Jam Is Tired of the Pearl Jam Sound“. The New York Times. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9806E4DB1430F936A1575BC0A960958260. конс. 27 јуни 2007 г. 
  45. Browne, David (23 август 1996). „Northwest Passage“. Entertainment Weekly. http://www.ew.com/ew/article/0,,293849,00.html. конс. 28 мај 2008 г. 
  46. 46,0 46,1 Hilburn, Robert. "Working Their Way Out of a Jam". Los Angeles Times. December 22, 1996.
  47. "Pearl Jam Talks About New Approach To Yield". MTV.com. February 4, 1998.
  48. Erlewine, Stephen Thomas. Yield > Review“. Allmusic. http://www.allmusic.com/album/r333026. конс. 1 јули 2007 г. 
  49. Sinclair, Tom (6 февруари 1998). „Last Band Standing“. Entertainment Weekly. http://www.ew.com/ew/article/0,,281804,00.html. конс. 28 мај 2008 г. 
  50. 50,0 50,1 Mulvey, John. "Interview with Pearl Jam". NME. May 13, 2000.
  51. „The Billboard 200 - Yield“. Billboard. архивирано од оригиналот на 26 септември 2007. http://web.archive.org/web/20070926212501/http://www.billboard.com/bbcom/esearch/chart_display.jsp?cfi=305&cfgn=Albums&cfn=The+Billboard+200&ci=3030561&cdi=7316896&cid=05%2F23%2F1998. конс. 1 јули 2007 г. 
  52. „Music Videos & Shorts“. Epoch Ink Animation. http://www.epochinkanimation.com/mvs.html. конс. 6 септември 2007 г. 
  53. Fischer, Blair R (17 април 1998). „Off He Goes“. Rolling Stone. архивирано од оригиналот на 2 октомври 2007. http://web.archive.org/web/20071002115935/http://www.rollingstone.com/artists/pearljam/articles/story/5928493/off_he_goes. конс. 28 јуни 2007 г. 
  54. Symonds, Jeff (14 февруари 1998). „Pearl Jam Yields to Ticketmaster“. E! Online. http://www.eonline.com/news/article/index.jsp?uuid=507492ee-4606-496e-93ae-4b69fb2d3ffa. конс. 27 јуни 2007 г. [мртва врска]
  55. Stout, Gene (16 мај 2000). „Pearl Jam's 'Binaural' ear-marked by unusual sound mixing“. Seattle Post-Intelligencer. http://www.seattlepi.com/pop/pjam16.shtml. конс. 28 јуни 2007 г. 
  56. Pareles, Jon (8 јуни 2000). „Pearl Jam: Binaural. Rolling Stone. архивирано од оригиналот на 14 октомври 2007. http://web.archive.org/web/20071014061107/http://www.rollingstone.com/artists/pearljam/albums/album/94578/review/5941143/binaural. конс. 28 мај 2008 г. 
  57. Gundersen, Edna (5 декември 2002). Riot Act finds Pearl Jam in a quiet place“. USA Today. http://www.usatoday.com/life/music/news/2002-12-05-pearl-jam_x.htm. конс. 16 март 2008 г. 
  58. „Taping/Camera Policy Guidelines“. Sonymusic.com. 27 мај 2006. архивирано од оригиналот на 3 јуни 2007. http://web.archive.org/web/20070603093430/http://www.sonymusic.com/artists/PearlJam/tour/taping.html. конс. 28 јуни 2007 г. 
  59. Gundersen, Edna (31 август 2000). „Pearl Jam's Bootlegs Give Others the Boot“. USA Today. http://www.usatoday.com/life/music/music255.htm. конс. 28 јуни 2007 г. 
  60. Davis, Darren (7 март 2001). „Pearl Jam Breaks Its Own Chart Record“. Yahoo! Music. http://music.yahoo.com/read/news/12055527. конс. 28 јуни 2007 г. 
  61. Stout, Gene (1 септември 2000). „Pearl Jam's darkest hour: Seattle band thought about quitting after concert deaths“. Seattle Post-Intelligencer. http://www.seattlepi.com/pop/perl01.shtml. конс. 28 јуни 2007 г. 
  62. nyrock (3 август 2000). „Pearl Jam Releases Full Text of Letter Written By Roskilde Police Department Commissioner Kornerup“. nyrock.com. http://www.nyrock.com/worldbeat/08_2000/080300.asp. конс. 25 јули 2010 г. 
  63. „Pearl Jam: 2000 Concert Chronology Part 3“. Fivehorizons.com. http://www.fivehorizons.com/tour/cc/t2000p3.shtml. конс. 1 јули 2007 г. 
  64. Stout, Gene. "A charged-up Pearl Jam is really into its daring new 'Riot Act'". Seattle Post-Intelligencer. November 12, 2002.
  65. Associated Press. "New Pearl Jam CD Boosts Grunge Revival". The Sydney Morning Herald. November 28, 2002.
  66. Erlewine, Stephen Thomas. Riot Act > Review“. Allmusic. http://www.allmusic.com/album/r611292. конс. 29 април 2007 г. 
  67. „Pearl Jam: 2003 Concert Chronology Part 3“. Fivehorizons.com. http://www.fivehorizons.com/tour/cc/t2003p3.shtml. конс. 1 јули 2007 г. 
  68. „Pearl Jam Bush Stunt Angers Fans“. BBC News. 4 април 2003. http://news.bbc.co.uk/1/hi/entertainment/music/2916155.stm. конс. 1 јули 2007 г. 
  69. Olsen, Eric (5 јуни 2003). „The music biz in a Pearl Jam“ (PDF). MSNBC.com. http://msl1.mit.edu/furdlog/docs/2003-06-06_msnbc_pearl_jam.pdf. конс. 2 јули 2007 г. 
  70. „Pearl Jam Joins Amazon.com's Advantage Program to Sell Music Directly to Fans“. Amazon.com. 17 декември 2003. http://phx.corporate-ir.net/phoenix.zhtml?c=176060&p=irol-newsArticle&ID=478580&highlight=. конс. 2 јули 2007 г. 
  71. Missio, David (14 јуни 2004). „Pearl Jam Plug An Acoustic Set Into Your Stereo“. ChartAttack.com. http://www.chartattack.com/news/36389/pearl-jam-plug-an-acoustic-set-into-your-stereo. конс. 2 јули 2007 г. 
  72. Cohen, Jonathan (11 мај 2004). „Pearl Jam helps bid adieu to ‘Friends’“. MSNBC. http://www.msnbc.msn.com/id/4955410. конс. 5 јули 2007 г. 
  73. „Pearl Jam Rumor Pit Issue #59“. sonymusic.com. архивирано од оригиналот на 11 април 2008. http://web.archive.org/web/20080411075938/http://www.sonymusic.com/artists/PearlJam/rumorpit/pit59.html. конс. 29 април 2008 г. 
  74. Reuters (4 декември 2005). „Rock veterans Pearl Jam rock Brazil“. Yahoo! News. http://new.music.yahoo.com/eddie-vedder/news/rock-veterans-pearl-jam-rock-brazil--26558382. конс. 2 јули 2007 г. 
  75. „Showbiz Tonight“. CNN. 9 февруари 2006. http://transcripts.cnn.com/TRANSCRIPTS/0602/09/sbt.01.html. конс. 3 септември 2007 г. 
  76. Erlewine, Stephen Thomas. Pearl Jam > Review“. Allmusic. http://www.allmusic.com/album/r831300. конс. 29 мај 2007 г. 
  77. Easley, Jonathan. „Pearl Jam“. Prefix Magazine. http://www.prefixmag.com/reviews/cds/P/Pearl-Jam/Pearl-Jam/2154. конс. 1 јули 2007 г. 
  78. Willman, Chris (21 април 2006). Pearl Jam. Entertainment Weekly. http://www.ew.com/ew/article/0,,1185982,00.html. конс. 29 април 2007 г. 
  79. Rogulewski, Charley (20 април 2006). „Tom Petty Readies Summer Tour“. Rolling Stone. архивирано од оригиналот на 2 јуни 2007. http://web.archive.org/web/20070602102253/http://www.rollingstone.com/news/story/10025035/tom_petty_readies_summer_tour. конс. 22 јули 2009 г. 
  80. Simpson, Dave. (28 август 2006). „Leeds Festival“. The Guardian. http://arts.guardian.co.uk/reviews/story/0,,1859687,00.html. конс. 1 јули 2007 г. 
  81. „Pearl Jam To Headline Lollapalooza“. Pearljam.com. 2 април 2007. архивирано од оригиналот на 7 јули 2007. http://web.archive.org/web/20070707041611/http://pearljam.com/news/index.php?what=News#173. конс. 1 јули 2007 г. 
  82. „Pre-order "Live at the Gorge 05/06“. Pearljam.com. 1 мај 2007. архивирано од оригиналот на 7 јули 2007. http://web.archive.org/web/20070707041611/http://pearljam.com/news/index.php?what=News#178. конс. 1 јули 2007 г. 
  83. „PJ To Release Italy DVD September 25“. Pearljam.com. архивирано од оригиналот на 18 јули 2007. http://web.archive.org/web/20070718153005/http://pearljam.com/news/index.php?what=News#194. конс. 27 јули 2007 г. 
  84. „Pearl Jam to Play Bonnaroo!“. Pearljam.com. 5 февруари 2008. архивирано од оригиналот на 6 февруари 2008. http://web.archive.org/web/20080206143337/http://pearljam.com/news/index.php?what=News#241. конс. 6 февруари 2008 г. 
  85. „Pearl Jam: Tour Dates“. Pearljam.com. http://pearljam.com/tour/. конс. 4 април 2008 г. 
  86. „Incubus Performs on VH1's Rock Honors: The Who Show“. VH1 Blog. 13 јуни 2008. http://blog.vh1.com/2008-06-13/incubus-celebrates-the-who-on-rock-honors/. конс. 18 јуни 2008 г. 
  87. „Pearl Jam: Vote for Change? 2004 Tour Film - Documentary Coming Soon! Host an Election-Eve Screening in Your Town“. Pearljam.com. архивирано од оригиналот на 23 февруари 2008. http://web.archive.org/web/20080223224959/http://pearljam.com/news/index.php?what=News#283. конс. 25 октомври 2008 г. 
  88. Hay, Travis (10 декември 2008). „Pearl Jam's Ten gets the deluxe treatment with four reissues next year“. Seattle Post-Intelligencer. http://blog.seattlepi.nwsource.com/earcandy/archives/156610.asp. конс. 10 декември 2008 г. 
  89. McCready, Mike (27 март 2009). „Ron and Don Show: 3-27-09 5:00 pm-6:00 pm“. 97.3 KIRO, Seattle, Washington. http://www.mynorthwest.com/rss/rondon.rss. конс. 8 април 2009 г. 
  90. „Pearl Jam Begin Work on Ninth Studio Album“. Rolling Stone. 2 мај 2008. архивирано од оригиналот на 5 мај 2008. http://web.archive.org/web/20080505053153/http://www.rollingstone.com/rockdaily/index.php/2008/05/02/pearl-jam-begin-work-on-ninth-studio-album/. конс. 2 мај 2008 г. 
  91. „Pearl Jam ready for studio return“. Idiomag.com. 10 февруари 2009. http://www.idiomag.com/peek/63867/pearl_jam. конс. 12 февруари 2009 г. 
  92. „Pearl Jam Announces North American Tour Dates in Support of Their New Studio Album, Backspacer“. pearljam.com. 9 јули 2009. http://pearljam.com/news/pearl-jam-announces-north-american-tour-dates-support-their-new-studio-album-backspacer. конс. 9 јули 2009 г. 
  93. "Ferrell, Pearl Jam set for O'Brien's `Tonight' bow". Associated Press. May 18, 2009.
  94. „Pearl Jam to Headline Virgin Festival in Calgary“. Pearljam.com. 30 јуни 2009. http://www.pearljam.com/news/pearl-jam-headline-virgin-festival-calgary. конс. 30 јуни 2009 г. 
  95. „Pearl Jam to appear at Outside Lands Festival“. Pearljam.com. 13 април 2009. https://www.pearljam.com/news/pearl-jam-appear-outside-lands-festival. конс. 13 април 2009 г. 
  96. „Pearl Jam European Tour Dates“. Pearljam.com. 27 април 2009. https://www.pearljam.com/news/pearl-jam-european-tour-dates. конс. 27 април 2009 г. 
  97. „Two More Pearl Jam Tour Dates Added“. Pearljam.com. 4 мај 2009. https://www.pearljam.com/news/two-more-pearl-jam-tour-dates-added. конс. 4 мај 2009 г. 
  98. „And Another One ...“. Pearljam.com. 7 мај 2009. https://www.pearljam.com/news/and-another-one. конс. 7 мај 2009 г. 
  99. „Pearl Jam announce the release of Live on Ten Legs“. pearljam.com. http://www.pearljam.com/news/pearl-jam-announce-release-live-ten-legs. конс. 8 ноември 2010 г. 
  100. "Гранџот не е мртов", Антена, бр. 804, петок, 22 ноември 2013, стр. 30

Извори[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Ова е избрана статија. Стиснете тука за повеќе информации.
Статијата „Pearl Jam“ е избрана статија. Ве повикуваме и Вас да напишете и предложите избрана статија (останати избрани статии).