Опера

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Опера е музичко-сценско дело, еден вид музичка драма. Операта содржи драмски текст, музика, танц и ликовно-сценски израз коишто се здружени во една уметничка форма. Во операта аријата, хорското пеење, симфонискиот оперен оркестар, балетот, костимите и декорите се обединети во целина, која е едно сложено музичко-сценско, вокално-инструментално дело. Називот „опера“ потекнува од латинскиот збор „опус“ што значи драма што се пее. Првобитната идеја за создавање на ваков вид музичко дело била на писателот Октавио Ринучини.

Елементи на операта[уреди | уреди извор]

Операта ја создаваат композитор и либретист. Композиторот ја компонира музиката за целиот музички настан и на таа музика се пишува текстот (либрето), што го пишува либретист. Соло пејачите ја збогатуваат операта со своите гласовни способности. Главните ликови ги толкуваат оперските пејачи, најчесто еден машки глас (тенор) и еден женски глас (сопран). Хорот има големо значење во операта, кое најчесто е поврзано со масовни сцени во кои е претставен народот. Во повеќе случаи хорот е мешан. Балетот го изведуваат пејачите и некои други личности, со цел да се зголеми воодушевувањето на публиката. За да се изведе операта треба да се ангажира кореограф, кој ќе им ги покаже движењата на ликовите во операта. Оркестарот во операта е симфониски и тој го придружува пеачкото исполнување и го потенцира оперското дело. Во почетокот, оперскиот оркестар самостојно ја свири увертирата која претставува вовед во кој се вметнати сите попознати мелодии од целото оперско дело. Оркестарот се наоѓа на едно пониско ниво и по бројот на членовите е многу голем. Целата опера е водена од еден човек (диригент), кој се наоѓа на едно средно ниво за да може да го води и оркестарот и ликовите на сцената. Освен тоа, многу важен е и режисерот, кој го смислува целиот тек на операта и неа ја организира.Сценографот се грижи за целиот визуелен дел во операта; костимографот ги прави костимите кои секогаш треба да бидат прилагодени за местото и времето на настанот; Корепетиторот е пијанист кој вежба со пејачите и членовите на оркестарот свирејќи им ја главната мелодија.

Операта е изградена од повеќе дејствија, составени од помали делови: оперска слика, пролог (воведен став) и епилог (завршеток). Дејствијата во операта се делат на чинови, слики и појави.

Осврт кон операта како музичко-сценско дело[уреди | уреди извор]

Во дваесет и петтата глава на „Кандид“, преку зборовите на венецијанскиот благородник Пококуранте, Волтер ја критикува операта со следниве зборови: „Можеби би ја сакал операта повеќе, ако луѓето не ја измислеа тајната како од неа да направат чудовиште кое ми е одвратно.“. Потоа, тој ја опишув операта како „лоши трагедии ставени во музика, каде што случките се ставени само за да се вметнат без никаква смисла две-три глупави песни кои треба да ја покажат убавината на грлото на некоја пејачка“.[1]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Volter, Kandid. Beograd: Rad, 1961, стр. 95.