Лувр

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Лувр
Le Louvre - Aile Richelieu.jpg
Дворецот Лувр (Ришелјеево крило)
Лувр се наоѓа во Париз
Location within Париз
Основан 1793
Место Palais Royal, Musée du Louvre,
75001 Париз, Франција
Координати 48°51′37.22″ СГШ 2°20′15.35″ ИГД / 48.860339, 2.337599
Тип музеј на уметност, дезени/текстил, историско место
Посетеност

8,8 милиони (2011)[1]

  • I во земјата
  • I во светот
Директор Анри Лојрет
Кустос Мари Лор де Рошебрин
Јавен превоз
  • Кралски дворец – Музеј Лувр Metro-M.svg Paris m 1 jms.svg Paris m 7 jms.svg
  • Лувр-Риволи Metro-M.svg Paris m 1 jms.svg
Мреж. место www.louvre.fr

Музејот Лувр (француски: Musée du Louvre) во Париз, Франција, е најголемиот музеј во светот. Сместен е во Луврскиот дворец. Изграден е како утврдена палата за Филип Августус во центарот на Париз во оската на Елисејските Полиња. Делови од Лувр за прв пат биле отворени за јавноста како музеј на 8 Ноември, 1793, за време на Француската Револуција. Централниот двор, во кој се наоѓа пирамидата Лувр изградена во 1989, служи како влез во музејот.

Музејот ги чува некои од најпознатите уметнички дела, како Мона Лиза, Девицата и Детето со Св. Ана на Леонардо да Винчи и Венера од Милос на Александрос од Антиок.

Во 2005, Лувр прими рекордни 7.3 милиони посетители, во голема мера заради успехот на новелата Кодот на Да Винчи на Ден Браун.

Изградба и архитектура[уреди | уреди извор]

Nike of Samothrace, Paris16 September 2007 .jpg

Првиот кралски "Замок Лувр" бил основан од Филип Август во 1190, како тврдина за одбрана на Париз од нападите на Викинзите од запад. Во 14-от век, Чарлс V го претворил во палата на уметности, но Франсоа I и Анри II го срушиле за да изградат вистинска палата; темелите на првичната тврдина сега се наоѓаат под Салата на Каријатидите (собата на Каријатидите).

Постоечкиот дел од дворецот Лувр бил започнат во 1535. Архитектот Пјер Леско на Париз му го претставил новиот ренесансен дизајн, кој бил развиен во замоците на Лоара. Крилото на стариот замок ја дефинирало неговата состојба, како првиот меѓу кралските палати. Андруе ди Серсо исто така работел на Лувр.

За време на неговото владеење(1589-1610), Кралот Анри IV ја додал Големата галерија. Повеќе од 400 метри долга и 30 метри широка, ова голема галерија била изградена по брегот на реката Сена и во тоа време била најдолг градба во светот. Анри IV, промотор на уметноста, поканил стотици уметници и мајстори на живеат и работат на долните спратови на градбата. Оваа традиција продолжила уште 200 години додека Наполеон III не ја прекинал.

Карта на Лувр

Луј XIII (1610-1643) го довршил Деноновото крило, кое било почнато од Катерина Медичи во 1560. Денес е реновирано како дел од програмата за реновирање на Лувр.

Ришелјевото крило исто така било изградено од Луј XIII. Било дел од Министерството за Економија на Франција, кое го заземало поголемиот дел од северното крило на палатата. Министерството било преместено, а крилото реновирано и претворено во прекрасни галерии во 1993, на 200тата годишнина на Музејот Лувр.

Со дозвола на Луј XIV, архитектот Клод Перо го изградил источното крило (1665-1680), заедно со италијанска балустрада покрај очигледниот не-француски рамен покрив. Неговиот дизајн бил избран пред дизајнот на големиот Бернини, кој дошол во Париз за таа цел. Перо го превел римскиот архитект Витрувиј на француски. Сега ритмички спарените столбови формираат колонада со централeн педиментиран влез со триумфална капија подигнат на висок, дефанзивен подрум, во воздржан класицистички барок стил што ќе биде модел за големите зданија во Европа и САД|Америка за вековите што ќе следат. Така на пример, музејот Метрополитан во Њујорк го отсликува Пералтовиот дизајн на Лувр.

Наполеон I ја изградил Малата Триумфална Капија во 1805 за да ги прослави своите победи и Jardin du Carrousel. Во тоа време оваа градина била влез во Палатата Тилери.

Панорама на Лувр во 1908.
Панорамски поглед на Лувр во 1908.


Панорама на Лувр во 2006
Панорамски поглед на Лувр во 2006.


Лувр сѐ уште бил доградува од Наполеон III. Новото крило од 1852-1857, од архитектите Висконти и Хектор Лефуел, ја прикажува второ империската верзија на Нео-барокот, полно со детали и исполнет со скулптури. Изградбата продолжила до 1876.


Поглед од внатрешноста на Пирамидата Лувр

Пирамидата Лувр[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Пирамида Лувр.

Стаклото на пирамидата Лувр било дизајнирано од Јео Минг Пеи и била претставена во 1989. Ова било првото реновирање на Лувр од Големиот Лувр Проект. Галеријата Carre, каде се наоѓала Мона Лиза исто така била реновирана. Пирамидата е 20.6 метри високи, а квадратната основа има страни долги 35 метри. Пирамидата го покрива мезанинот во Лувр и формира дел од новиот влез во музејот.

Обратната Пирамида[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „La Pyramide Inversee.

La Pyramide Inversee е светларник конструиран во подземен трговски центар пред Лувр. Може да се гледа како мал брат на попознатата Пирамида Лувр, свртен наопаку; свртената основа лесно може да се забележи однадвор.

Пирамидата означува пресек на двата главни пата и ги ориентира посетителите кон влезот на музејот. Затегната со 30-тонска, 13,3 метарска квадратна метална рамка, инверзната пирамида во ламинирано стакло покажува надолу кон подот. Врвот на пирамидата е 1,4 метри над подот. Индивидуалните стаклени страни во пирамидата, дебели 30 mm, се поврзани со кртовидни спојки од челик долги 381 милиметар. Навечер, структурата се осветлува од серија рефлектори.

Идни проекти[уреди | уреди извор]

Лувр - Ленс[уреди | уреди извор]

Бидејќи голем дел од уметничките дела во Лувр не се изложени, било одлучени да се изгради продолжение во северот на Париз. Проектот треба да биде завршен до 2009; градбата треба да содржи меѓу 500 и 600 дела. Оваа нова градба треба да прима околу 500,000 посетители годишно. Имало шест градови кандитати за проектот: Амјен, Арас, Булоњ, Кале, Ленс, и Валансјен. На 29 ноември, 2004, францускиот премиер Жан-Пјер Рафарен одбрал Ленс да биде локациајта на новата градба на Лувр. Името Le Louvre-Lens било избрано за музејот.

Новата градба, под администрација на Регионалниот совет на Север Па де Кале ќе има полупостојан простор за изложби од најмалку 5000 м2. Ќе има и простор за привремени национални и меѓународни изложби. Градбата ќе биде комбинација од стаклени и алуминиумски згради во средината на голема градина. Планираните трошоци за градбата се 117 милиони евра. На 26 септември, 2005 било потврдено дека Кацујо Сеџима и Рјуе Нишизава ќе ја проектираат градбата.

Музејот[уреди | уреди извор]

Ришелјевото крило навечер

Лувр содржи многу уметнички наследства на францускиот народ од раните Капетијански кралеви преку Првата Француска Империја на Наполеон Бонапарта до 1848. Подоцнежните дела се прикажани во Музејот Орсеј, а современата уметност се наоѓа во Центарот Помпиду.

Лувр долго време бил управуван од француската држава како Reunion des Musees Nationaux. Во поново време добил права за само-управување како Etablissement Public Autonome (Владина Корпорација) со цел подобро управување со неговото растење. Од 14 септември, 2005, музејот Лувр постепено забранил сликање на неговите уметнички дела. [2]

Меѓу илјадниците бесценети слики се наоѓа и Мона Лиза на Леонардо Да Винчи, веројатно најпознатата слика во целиот свет, сместена во Salle des Etats во климатски-контролирана состојба позади заштитно стакло. Изложени се и дела на уметници како Фрагонард, Рембрант, Рубенс, Титијан, Пусен, и Давид. Меѓу познатите скулптури во колекцијата се и Крилата Победа на Самотраки и Венера од Милос.

Колекцијата на Баронот Едмонд де Ротшилд (1845-1934), дадени на Лувр во 1935, се сместени во изложбена соба. Таа содржи повеќе од 40.000 гравури, скоро 3.000 цртежи и 500 илустрирани книги.

Покрај уметнички, Лувр има и многу други видови на експонати, вклучувајќи археолошки, историски, и архитектонски. Има и голема колекција на мебел, каде најспектакуларен објект бил Bureau du Roi (Кралската Канцеларија) од 18от век, сега вратен во Версај.

Познати дела[уреди | уреди извор]

Познати дела во Лувр:

Познати слики[уреди | уреди извор]

13-ти до 15-ти век[уреди | уреди извор]

16-ти век[уреди | уреди извор]

17-ти век[уреди | уреди извор]

18-ти век[уреди | уреди извор]

19-ти век[уреди | уреди извор]

Наводи во популарната култура[уреди | уреди извор]

Лувр е кратко спомнат во една шега на Робин Вилијамс во Во живо на Бродвеј.

Лувр, неговата уметност, поточно онаа сместена во подрумот - неизложена, е тема на една сцена во Кејт и Леополд каде Леополд зборува за приватна тура на подрумот за да видат „вистинско богатство“.

Лувр инспирал виртуелна сцена во играта Tomb Raider: The Angel of Darkness, со Лара Крофт.

Кодот на Да Винчи[уреди | уреди извор]

Лувр и многу од неговите дела често се спомнуваат во новелата Кодот на Да Винчи на Ден Браун и филмската адаптација. Лувр е главната локација во прологот и првите неколку заглавија од книгата и делови на филмот. Во музејот се одвива и сцената во која Јак Сауниер бил убиен од мистериозна личност наречена Силас. На истата локација се наоѓа и погребаното тело на Марија Магдалена.


Филмска продукција[уреди | уреди извор]

Кодот на Да Винчи бил целосно снимен на локација. Оригинално, режисерот Рон Хауард неможел да добие дозвола да снима во Лувр, откако претходно бил одбиен и од Westminster Abbey. Сепак, францускиот претседател Жак Ширак го поканил Хаурад дома на ручек, каде го информирал дека ќе му донесе дозвола и Хаурад може да го бара во случај на понатамошни проблеми (TIME, април 2006).

Поврзани статии[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Le Louvre a accueilli 8,8 millions de visiteurs en 2011“, „Radio-Canada with Agence France-Presse“, 3 јануари 2012 (конс. 15 април 2012 г).
  2. Забрането фотографирање во Лувр

Надворешни врски[уреди | уреди извор]