Музеј Орсе

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Музеј Орсе
MuseeOrsay 20070324.jpg
Главната сала на музејот Орсе
Грешка во Lua во Модул:Location_map, ред 502: Unable to find the specified location map definition. Neither "Модул:Location map/data/France Paris" nor "Шаблон:Location map France Paris" exists
Основан1986
МестоRue de Lille 75343 Paris, France
Координати48°51′36″ СГШ; 2°19′37″ ИГД / 48.860° СГШ; 2.327° ИГД / 48.860; 2.327
ТипЛиковен музеј, Дизајнерски/Текстилен Музеј, Знаменитост[1]
Посетеност3.0 милиони (2009)[2]
ДиректорСерж Лемоан
Јавен превозСолферино Metro-M.svgParis m 12 jms.svg
Музеј Орсе RER.svg Paris RER C icon.svg
Мреж. местоwww.musee-orsay.fr

Музејот Орсе е музеј во Париз, на реката Сена отворен во 1986 г. Во истата зграда претходно била сместена железничката станица Гар д'Орсе. Музејот има поставка од француската уметност од 1848.-1915 година, вклучувајќи слики, скулптури, мебел и фотографии. Најпознат е по големата колекција на ремек-дела на импресионистите: сликите на Моне, Дега, Реноар и Сезан.

Историја[уреди | уреди извор]

Зградата на музејот оригинално била железничка станица, Гар д'Орсе, изградена во 1900 година, од која поаѓале возовите во правец на Орлеан. Во 1977 година започнала реконструкцијата и нејзината пренамена во музеј, која била завршена во 1986. Музејот сега има 20.000 м² импресивен изложбен простор на четири ката.

Музејот се наоѓа на местото на палатата Орсе, изградена во 1810 година и украсена со фрески на Теодор Шасерио[3], каде во 1840 година се наоѓал Државниот совет, нa на приземјето. Палатата била опожарена во 1871 година за време на Париската комуна и оставена во урнатина сè до изградбата на железничката станица Гар д’Орсе пред Светската изложба во 1900 година.

Западната тераса била изградена во 1985 година и има многу статуи чија група наречена Статуи од 6 континенти, првично била поставена на терасата на Трокадеро палатата за време на Светската изложба на 1878[4].

Музејот Орсе кој дотогаш бил железничката станица за првпат бил отворен на 9 декември 1986 година. За да се овозможи неговата трансформација во музеј на уметноста на 19 век, по волјата на претседателот Валери Жискар Дестен, зградата била преправена 1983-1986 од страна на архитектите Рено Бардон, Пјер Колбок и Жан-Пол Филипон, победници на архитектонскиот конкурс кој се одржал во 1979 година, подоцна им се приклучил и италијанскиот архитект Гае Ауленти.

Ноќта на 6 октомври 2007 година, за време на Белите ноќи, непознати лица во музејот сериозно оштетиле една слика од Клод Моне, Мостот на Аржентеј (француски: Le Pont d'Argenteuil), од 1874 година. Сликата потоа била реконструирана.

Музејот Орсе, поглед од десниот брег на Сена.
Сезан: Јаболки и портокали, околу 1899

Збирка[уреди | уреди извор]

Ѕвездена ноќ над Рона, Винсент Ван Гог
Мане: Доручек на трева, 1862-3
Реноар: Бал во Мулин де ла Галет, Монтмартр, 1876

Сликарство[уреди | уреди извор]

Музејот Орсе ја чува најголемата колекција на слики на импресионистите (над 480 платна)[5] и пост-импресионисти (повеќе од 600 слики од нео-импресионистите, симболистите, набис итн) во светот, како и група слики од школата на Барбизон, реалистични, натуралистички, ориенталистички и академски, вклучувајќи и странски школи. Речиси 5.200 слики ја сочинуваат музејската збирка, но голем број дела, околу 1.720 слики, вклучително и околу 100 за кои не се знае каде се или се уништени, се депонирани во јавни згради или провинциски музеи.

Поважни слики[уреди | уреди извор]

Галерија на дела изложени во музејот[уреди | уреди извор]

Скулптури[уреди | уреди извор]

Сафо, 1852 Прадиер
Жан Батист Карпо: Четирите страни на светот ја држат небесната сфера

Неокласицизам[уреди | уреди извор]

Романтизам[уреди | уреди извор]

  • Пјер-Жан Давид од Анжер (Анжер, 1788-Париз, 1856)

Гете, 1829-1831, гипс

  • Франсоа Руде (Дижон, 1784-Париз, 1855)

Наполеон се буди за бесмртност, 1845, гипс

  • Огист Прео (Париз, 1809-1879)

Офелија, 1842, бронза

Еклектицизам на Втората империја[уреди | уреди извор]

Уголино и неговите деца, 1860, бронза

Принцезата Матилда, 1862, мермер

Царскиот принц и неговото куче Нерон, 1865 година, мермер

Четири страни на светот кои ја поддржуваат небесната сфера, 1868-1872, лакирани влакна од гипс

Танц, 1869 година, депониран од Опера Гарние

Природата и се открива на науката (1899). Автор: Ернест Бариас (1841-1909). Музеј Орсе, Париз

Еклектицизам на Третата Република[уреди | уреди извор]

Данте Алигиери, 1879, бронза

Сузан, 1895, мермер

Луј-Ернест Баријас (Париз, 1841-1905)

Биста на Жорж Клерин, сликар, 1875, теракота

Нубијците (Ловци на алигатори), 1894, гипс гипс

Природата и се открива на науката, 1899, мермер, оникс, гранит, малахит

  • Фредерик Аугуст Бартолди (Колмар, 1834-Париз, 1904)

Статуа на слободата, 1889, бронза

Белфорски лав, 1900, бронзено бареле

  • Жил Кутан (Париз, 1848-1939)

Ловци на орли, 1900, гипс

Глави на Домие Дорсе

Реализам[уреди | уреди извор]

Познати личности од Праведна средина, околу 1832, 36 карикатури во обоена сурова земја

Ратапоил, околу 1851 година, бронза

  • Жил Далу (Париз, 1838-1902), 91 скулптури од кои:

Ковач 1886, студија, патиниран малтер

Република, 1879, скица на теракота

Големиот селанец, 1904 година, бронза

Импресионизам и Огист Роден[уреди | уреди извор]

Позначајни скулптори во овој правец се:

Франсоа Руд, Жил Кавелие, Жан Батист Карпо, Огист Роден, Пол Гоген, Камиј Клодел и Оноре Думие.

Други дела[уреди | уреди извор]

Музејот има и колекции на:

  • архитектура и декоративни уметности
  • фотографија

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Musée d'Orsay: About. ARTINFO. http://www.artinfo.com/galleryguide/18782/5349/about/muse-dorsay-paris/. посет. 30 јули 2008 г 
  2. „Exhibition and museum attendance figures 2009“ (PDF). London: The Art Newspaper. April 2010. конс. 20 May 2010. 
  3. Rodríguez Castresana, Elisa (26 октомври 2017 г). Le Musée européen des copies de Charles Blanc comme « pendant » du Louvre. „Les cahiers de l'École du Louvre“ (11). doi:10.4000/cel.731. ISSN 2262-208X. http://dx.doi.org/10.4000/cel.731. 
  4. Delalain, Paul. Étude sur le Libraire Parisien du XIIIe au XVe Siècle. Cambridge: Cambridge University Press. стр. 53–55. ISBN 9781139175814. http://dx.doi.org/10.1017/cbo9781139175814.019. 
  5. Вклучително 64 платна на Гоген, Ван Гог и Тулуз Лотрек.